-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Gozzano Guido Davide Gustavo Ricardo:

 Βιογραφικ

     Ο
Guido Davide Gustavo Ricardo Gozzano
 (Γκουντο Ντβιντε Γκουστβο Ρικρντο Γκοτσνο) γεννθηκε στο Τορνο, 19 Δεκμβρη 1883. Με ευασθητη υγεα (αλλ παρ' λ' αυτ εξασκντας αθλματα πως πατινζ στον πγο, ποδηλασα και κολμβηση), ολοκλρωσε το δημοτικ σχολεο με μτρια αποτελσματα και παρακολοθησε το Liceo classico Cavour. Ονομαζτανε Γκουστβο μχρι να γινει γνωστς και πολλ απ τα 1α του ργα τα υπογρφει μ' αυτ το νομα. τανε 4ο παιδ απ το 2ο γμο του πατρα του. Ο τπος γννησης του ταν το Αλι Καναβζε, θρετρο πολυσχναστο απ πλοσιους αστος του Τορνο και της Γνοβα. τανε βαθτατα Πεδεμντιος κι ως προς το χαρακτρα κι ως προς την αγπη που τον νωνε με την επαρχα του.
     
Η μητρα του Ντιονττα, γεννθηκε επσης στο Αλι το 1858, κρη του πατριτη κι υποστηρικτ του Giuseppe Mazzini , του Καβορ και του Massimo D'Azeglio. Πρασε τη ζω του στο Τορνο και στο Agliè (στη περιοχ Canavese), που η οικογνει του εχε πολλ κτρια και μια μεγλη περιουσα: τη Villa Il Meleto, . Στα 18 της τανε ποιτρια κι ηθοποις. Ο πατρας Φουστο Γκοτσνο, ταν μηχανικς δημοσων ργων, γεννημνος κι αυτς στο Αλι το 1839. Το Αλι τανε για τον μικρ, ο παρδεισος των παιδικν χρνων. Η οικογνεια Γκοτσνο εχε 3 σπτια. Το να τανε του πατρα εν τ' λλα 2 ανκανε στη μητρα, που ο μικρς αγαποσε τσο που αν κανες δεν το ξρει, δεν μπορε να καταλβει τη ποηση του. Στο Τορνο υπρχε η πλξη της μελτης και των υποχρεσεων της αστικς ζως. Αντθετα στο Αλι κυνηγοσε πεταλοδες κι οι μεγλοι του σπιτιο του διηγονταν ιστορες. Η αγπη για τις πεταλοδες εναι βασικ χαρακτηριστικ της ψυχοσνθεσης του ποιητ, αγπη που φανερνεται απ τη πιο τρυφερ ηλικα και διαρκε ως το θνατ του.


         Με τη μαμ, μια φλη της κι ο μικρς Γκουντο (και το σπτι του)

     Γνωρζουμε απ τη μητρα του τι στα 7 του ταν νας πριμος εντομολγος. Απ τις αγαπημνες του ασχολες τανε το να ταξινομε τις πεταλοδες που 'χε αιχμαλωτσει. Η περιργεια κι η επιστημονικ μθοδος του δημιουργονε χρισμα φαντασας, χαρακτηριστικ μιας ποιητικς ροπς. Το οικογενειακ περιβλλον του ποιητ ταν μορφωμνο και καλλιτεχνικ κι δινε μ' ευρηματικ τρπο, διδαχς που ο ποιητς αφομοωνε καλτερα απ τις βασικς γνσεις των δασκλων. Ο παππος, απ' τη πλευρ του πατρα, ο δκτωρ Κρλο Γκοτσνο, που αγαποσε τη καλλιργεια δντρων στους κπους του, καλλιεργοσε επσης και τη ποηση του Μαντσνι, του Πρτι και του Μεταστσιο. Το 1903, μετ το γυμνσιο, σποδασε νομικ στο Πανεπιστμιο του Τορνο, αλλ δεν αποφοτησε ποτ, προτιμντας να παρακολουθσει το crepuscolari torinesi, δηλαδ μαθματα λογοτεχνας του ποιητ Arturo Graf, που ρεσε πολ στους νους των γραμμτων.
     Ο Πρτι κι ο Αλερντι τανε κποιοι απ' τους αγαπημνους ποιητς της Ντιονττα Γκοτσνο κι απγγειλε στχους τους στο παιδ. Πς να μη γνεις ποιητς, ταν μεγαλνεις ανμεσα σε κπους, κωμωδες, πεταλοδες με μητρα ακμη να κι μορφη που απαγγλλει στχους με υπροχο τρπο; Το στοιχεο του ιστορικο ρομαντισμο δθηκε απ τον παππο, απ τη πλευρ της μητρας, τον γερουσιαστ Μσιμο Μαουτνο που 'χε λβει μρος στη βουλ του Πεδεμντιου κι ταν παθιασμνος πατριτης, φλος του Ματσνι, του Καβορ και κυρως του Μσιμο Ντ' Αζλιο. Το σπτι του τανε γεμτο εφημερδες και μινιατορες απ τη Παλιγγενεσα και τον ευρωπακ Ρομαντισμ. Ξεκνησε να μελετ στο σπτι, κτω απ την επβλεψη μιας καθηγτριας, της Τζουζεπνα Κουντα, που δεν πρπει να του φησε κποια κακ ανμνηση, μιας και της αφιρωσε ν απ' τα 1α του ποιματα.


                                      Πιτσιρς με τους γονες του

     Η φιλα του με τον τορε Κλα ανθε καθ’ λη τη διρκεια της εφηβεας του. Οι οικογνειες, που γνωρζονταν απ καιρ, βρισκντουσαν τα καλοκαρια στο Αλι. Ο τορε κι ο Γκουντο τανε φλοι και παζανε παρα, αλλ τανε το οικοτροφεο στο Κιβσο που τους φερε πιο κοντ. Εκε φοιτοσανε παιδι που οι οικογνεις τους τανε κτοχοι μεγλων εκτσεων γης. Δεν μποροσε να προσφρει πολλ τεχνσματα σ' αυτος τους νεαρος αστος που εχανε λβει εκπαδευση πιο εκλεπτυσμνη και με πιο ζωνταν πνεμα. Οι μτριοι καθηγητς, σε σγκριση με το πνευματικ εππεδο των οικογενειν τους, δεν τους ενπνεαν οτε ενδιαφρον οτε σεβασμ. Ο Γκουντο περνοσε την ρα του με τη ποηση.
     Αργτερα πγανε σε διαφορετικ σχολεα αλλ ο χωρισμς τους δυνμωσε τη φιλα των 2 νων και συχν ανταλλσανε γρμματα για να διηγηθονε τα πντα που κενη την ηλικα εχαν ανγκη να διηγηθονε, -καθημεριν ασμαντα πργματα που ταν μως εμφανς σημαντικ. Οι χαρς, οι επιθυμες, οι πρτες μελαγχολες κι οι αγπες, λ' αυτ εικονογραφημνα απ τον Γκουντο με χιουμοριστικ σχδια, πολτιμα για να καταλβει κανες την ειρωνεα της ποησς του. Συνεχζει να 'ναι αμελς μαθητς και πντα θα 'ναι μτριος στο σχολεο. Στα γρμματα του ποιητ το παρελθν και το μλλον καταλαμβνουνε τον διο χρο με το παρν. Το παρν εναι η κθεση, εκδλωση αξιοσημεωτης σημασας για το Τορνο του 1898 και μεγλη χαρ για λους τους νους, αυτ και το ποδλατο, εναι τα αγαπημνα του θματα. Το 1900 σημδεψε επσης, να στενχωρο γεγονς την οικογνεια. Στις αρχς Μρτη στη διρκεια του καρναβαλιο, ο Φουστο προσβλθηκε απ διπλ πνευμονα και πθανε μετ απ κποιες μρες.


                                                    Η μητρσ Ντιονττα

     Νομβρη 1900, στα 17 ξεκνησε φοτηση στο κολλγιο Ρικαλντνε, πιθαντατα η μητρα τον μετφερε σ' λλο σχολεο καθς σε ιδιωτικ κολλγιο θα υπρχε μεγαλτερη ανεκτικτητα στις πολυριθμες απουσες λγω της επιβαρυμνης υγεας του. Πρε το απολυτριο λυκεου Οκτβρη του 1903 κι αυτ του επτρεψε να μπει το διο διστημα στη Νομικ Σχολ και σε διφορους πολιτισμικος κκλους του Τορνο, πλη που κενο τον καιρ ζοσε τη μγιστη δξα της. Εκτς απ το Πανεπιστμιο ο Γκοτσνο κι οι φλοι του, ταν απ πνευματικς πλευρς, πολ απασχολημνοι με συσκψεις και με τη Κοιντητα Πολιτισμο. Το Ανκτορο Μαντμα, La casa dei secoli, (Η Οικα Των Αινων) που εναι το θμα αυτο του διηγματος, ταν δρα συσκψεων λες τις Πμπτες, με μεγλη προσλευση απ το κοιν του Τορνο. Αυτς οι συναντσεις ταν αφιερωμνες στη τχνη και τη λογοτεχνα.
    Ο Graf σκησε μεγλη επιρρο στον Gozzano. Ο εμπνευσμνος απ τη Λεοπρντι απαισιοδοξα του μετριστηκε απ μια πνευματιστικ μορφ σοσιαλισμο, συνδυασμ που οι νοι Τουρινζοι διανοομενοι (που βλπανε στη σκψη του να αντδοτο στο στυλ του D'Annunzio) προτιμοσαν ιδιατερα. Ο Graf τονε βοθησε ν' απομακρυνθε απ τον καννα του D'Annunzio, που διαπτιζε το πριμο ργο του, επιστρφοντας στις πηγς κι αφιερνοντας τον εαυτ του σε μια ενδελεχ μελτη της ποησης του Dante και του Petrarca, κτι που τονε βοθησε να τελειοποισει τη ποιητικ του ευαισθησα. Τον Μη η αδναμη υγεα του επιδεινθηκε ξαφνικ λγω σοβαρς πλευρτιδας κι ανγκασε τον ποιητ να περσει το υπλοιπο της μοναχικς του ζως στην ιταλικ Ριβιρα (κυρως στο San Giuliano d'Albaro) και στα ορειν (Ceresole Reale, Ronco, Bertesseno, Fiery).



     Το 1907 σηματοδοτε επσης μια καθοριστικ στροφ στη ζω του. Γνωρζει εκε τη μεγλη αγπη της ζως του, τη νεαρ ποιτρια Amalia Guglielminetti (Αμαλα Γκουλιελμιντι) και το προασθημα ενς πρωμου θαντου.  Η υγεα του τανε πντα κακ. Απ παιδκι, τανε συχν αναγκασμνος να διακπτει τις σπουδς του εξ αιτας της κορασης και των αδιαθεσιν. Αγαποσε την Αμαλα γιατ αυτ τανε για κενον, η γυνακα που αξζει στη ζω του. Αρχικ εχανε ξεκινσει ν' ανταλλσσουν επιστολς -οι δυο τους εχαν αρχικ συναντηθε εν παρακολουθοσανε τη Società di Cultura. Οι ερωτικς τους επιστολς, που ανταλλχθηκαν στα 1907-09 μα πρωτοδημοσιευτκανε το 1951 ως Lettere, αποκαλπτουνε βαθει τρυφερ αγπη, που ο Gozzano κατ καιρος προσπθησε ν' αποφγει, προτιμντας μια πιο ασφαλ λογοτεχνικ συντροφικτητα. Τη θαμαζε κι εσωτερικ κι εξωτερικ κι νιωθε τη στοργ της στις στενχωρες και δσκολες στιγμς της ζως του. Αυτ η σχση διρκησε 9 τη, μχρι τον θνατ του. Ττε, η 1η ποιητικ συλλογ του (γρφτηκε μεταξ 1904-07), La via del rifugio, εμφανστηκε με την αποτπωση του εκδτη Streglio απ το Τορνο.


                     Εδ ανμεσα στους φλους Γκαρρνε και Ντε Πολι

     Το 1909 ο Gozzano εγκατλειψε εντελς τις νομικς σπουδς κι αφοσιθηκε ολοκληρωτικ στη ποηση. 2 τη μετ, δημοσευσε το opus magnum του, το βιβλο I colloqui (Συνομιλες), με τον Μιλανζο εκδτη Treves. Τα ποιματα εναι σε 3 εντητες, με ττλο Il giovenile errore (Το νεανικ λθος), Alle soglie (Στο κατφλι) και Il reduce (Ο επιζν). Το I colloqui γνρισε μεγλη επιτυχα σε κριτικος κι αναγνστες και προκλεσε αρκετς προσφορς συνεργασας σε σημαντικ περιοδικ κι εφημερδες, πως ταν τα La Stampa, La Lettura και La Donna. Το τελευταο του παρεχε γνιμο φρουμ για να δημοσιεσει τσο πεζογραφα σο και ποηση -και μλιστα Κρεπουσκολαρισμο.
    Το I Colloqui περιλαμβνει το "La signorina Felicita ovvero la Felicità", σως το πιο δισημο ργο που γρφτηκε ποτ απ τον Gozzano. Σε αυτ το μακροσκελς ποημα, προκαλε τα συναισθματ του για τη Felicita, να συνηθισμνο κορτσι, που περιγρφει τη καταφυγ στην αισθητικ της παραστατικς τχνης, ως μια φλαμανδικ ομορφι Sangirardi, Giuseppe (2013). Shame and Desire: A reading of Gozzano's La signorina felicita. Σε αυτ το ποημα, ο συγγραφας πραγματεεται πολλ απ τα συνηθισμνα θματα του ργου του (τη κατσταση της υγεας του, την απαισιδοξη κοσμοθεωρα του, τη λαχτρα του να επισκεφτε μακρυνς κι εξωτικς χρες) με τον πνευματδη και ειρωνικ τρπο που εναι σμα κατατεθν του.


     Η επιδενωση της υγεας του τον οδγησε στην απφαση να ταξιδψει στην Ινδα και τη Κελνη, αναζητντας κλμα πιο κατλληλο για την αναπνευστικ του αναπηρα. Το κρουαζιερπλοιο φυγε απ τη Γνοβα στις 16 Φλεβρη 1912, επιστρφοντας το Μη 1913 μετ απ επισκψεις στο Κολμπο και τη Βομβη. Δενε γινε καλτερος, αλλ το ταξδι, μαζ με το εκτενς διβασμα, ενπνευσε τα κεμενα που επρκειτο να συγκεντρωθονε και να εκδοθον μεταθαντια (1917) με τον ττλο Verso la cuna del mondo (Προς το λκνο του κσμου). Το ταξδι αυτ συμβλιζε για τον Γκοιντο τη πραγματοποηση ποικλων βλψεων. Πολ νος ακμα, ταν εικονογραφοσε τα γρμματ του προς τον τορε Κλα με σχδια πνω-κτω χιουμοριστικ, η Ανατολ ταν να θμα που επστρεφε πολλς φορς, με διαφορετικος τρπους. νας λλος λγος για να φγει ταν η ελπδα της βελτωσης της υγεας του μ' να ταξδι στη θλασσα. Το ταξδι του διρκησε 2 μνες κι
επισκφτηκε διφορα μρη, πως τη Βομβη, τη Κελνη, τη Μαντορα, το Υδεραμπντ και το Βαρανσι. Στην επιστροφ του απ την Ινδα, ο Γκοτσνο πστεψε για μια στιγμ πως η υγεα του εχε καλυτερψει, παρ' λο που οι φλοι του τον βρκαν ακμη πιο κτισχνο κτω απ την ηλιοκαμνη επιδερμδα του.



     Τα τελευταα χρνια της ζως του, απδωσαν μικρ λογοτεχνικ παραγωγ. Μρτη 1914, δημοσευσε στο La Stampa μερικ αποσπσματα απ το μακροσκελς ποημα Le Farfalle (Οι πεταλοδες), γνωστ κι ως Epistole entomologiche (Εντομολογικς επιστολς), που δεν θα ολοκληρσει ποτ. Την εποχ αυτ κυκλοφρησε κι η συλλογ των 6 παραμυθιν που 'χε γρψει για το παιδικ περιοδικ Corriere dei Piccoli, με ττλο I tre talismani (Τα τρα φυλαχτ). Φανατικς θαυμαστς του θετρου και του κινηματογρφου, προσρμοσε μερικ απ τα διηγματ του για παραγωγ. Μεταξ 1914 και 1915 συνθεσε μερικ αξιοσημεωτα ποιματα για τον Α' Παγκ. Πλ., που γνρισαν μικρ επιτυχα απ το κοιν του. Το 1916, λγο πριν πεθνει, ρχισε να γρφει το σενριο για μια ταινα για τον Φραγκσκο της Ασζης, που δεν γυρστηκε μως ποτ.
     σβησε στις 9 Αυγοστου 1916, στο σορουπο,"τη πραγματικ ρα του Τορνο, ταν απ το Ανκτορο Μαντμα ως το Βαλεντνο, οι λπεις παρνουν φωτι ανμεσα στα φλεγμενα σννεφα". Οι καμπνες τις πλης χτυποσανε για μια μεγλη ιταλικ νκη: την λωση της Γκορτσια. Μετ απ 2 μρες κηδετηκε στο κοιμητριο του Αλι. ταν θεος.

  .

ΕΡΓΑ:

     Ο Γκουντο κανε το δημσιο ντεμποτο του το 1903, στην εφημερδα του Τορνο, Venerdì della Contessa, που δημοσευσε 6 λυρικ ργα, La Vergine declinante (Η παρακμζουσα Παναγα), L'esortazione (Η προτροπ), Vas voluptatis (Δοχεο Απλαυσης), La parabola dell'autunno (Η παραβολ του φθινοπρου) Suprema quies (Υπρτατη ειρνη) Laus Matris (Μητρικς παινος) και το διγημα La passeggiata (Το Περπτημα). Στο διο περιοδικ εμφανζονται και το La parabola dei frutti (Η παραβολ των καρπν), το La falce (Το δρεπνι) και το La preraffaellita (Ο Προ-Ραφαηλτης).
     Το 1905 δημοσιεεται η σντομη, καυστικ νουβλα του, I benefizi di Zaratustra (Τα οφλη του Ζαρατοστρα), στο εβδομαδιαο περιοδικ Il Piemonte. Το διον τος δημοσιεεται να διγημα, La novella romantica (Η Ρομαντικ Νουβλα) στο Nuοva Lettura εν το 1906 δημοσιεεται μια νουβλα, La novella bianca (Η Λευκ Νουβλα) στο Gazzetta del popolo della domenica.

Gozzano, Guido. Η κοκκτα μτφ. Ρτα Ν. Μπομη, Να Εστα τμος 5
Gozzano, Guido. Οι διλογοι μτφ. Ρτα Μπομη-Παππ Να Εστα τμος 21 
Gozzano, Guido. Στα πρθυρα μτφ. Μπομη-Παππ Να Εστα τμος 21 
Gozzano, Guido. Στο σπτι του επιζσαντος, μτφ. Ρτα Μπομη-Παππ. Το Νεον Κρτος τχ.6 (Φεβρ.1938) .
Παγκσμια ανθολογα ποιησης, επιμελητα Ρτα Μπομη-Νκος Παππς. 2η κδοση. 1ος τμος.
Gozzano, Guido. Η κοκκτα μτφ. Ρτα Μπομη-Παππ
Να Παγκσμια Ποιητικ Ανθολογα, τομ. Ε’: ξνες χρες. Μτφ Ρτα Μπουμη-Νκος Παππς,
Gozzano, Guido Η κοκτα, μτφ Ρτα Μπομη-Παππ, 
Παγκσμια ποιητικ ανθολογα, Δημ. Γικου-Μαν. Γιαλουρκης 1ος τμος.
Gozzano, Guido Η κοκκτα μτφ. Ρτα Μπομη-Παππ, 
Gozzano, Guido Οι πργοι της σιωπς (Οδοιπορικ στην Ινδα),


     Ο Γκουντο εναι κυρως γνωστς για τις δυο ποιητικς του συλλογς. Η 1η δημοσιετηκε το 1907 κι εναι το La via del rifugio (Ο δρμος για το καταφγιο) κι η 2η το I colloqui που δημοσιετηκε το 1911. Η συλλογ I colloqui συντχθηκε στη περοδο 1907-10. Εκδθηκε απ ναν εκδοτικ οκο με κρος, τον οκο Τρεβς. Δεχνει δομ που χωρζεται σε 3 μρη: Il giovenile errore, Alle soglie και Il reduce, που σκιαγραφονε τη συναισθηματικ βιογραφα του ποιητ. Το 1ο μρος μιλ για τις αγπες των νεανικν χρνων. Στο 2ο επικρατον οι αναμνσεις και διαφανεται η επαναδημιουργα ενς ρομαντικο παρελθντος που δεν γνεται πραυτα να ξαναζωντανψει. Στο 3ο απομακρνεται απ τη πραγματικ ζω κι αποφασζει μια παρξη σε αναμον θαντου. χει ως κεντρικ θμα των ποιημτων του εκε, τη σχση ανμεσα στη λογοτεχνα και τη ζω. Αριστουργματα της συλλογς εναι εκτς λλων, L'amica di nonna Speranza, Totò Merùmeri, La signorina Felicita.
     Το 1914 δημοσιεει στην εφημερδα Κορριρε ντι Πκολι κποια παραμθια για παιδι κι πειτα συγκεντρωμνα στο βιβλο I tre talismani (Τα τρα φυλαχτ). Το ταξδι του στην Ινδα δημιουργε καινοργια ευκαιρα για να γρψει σημεισεις ταξιδιο που εναι το πιο σημαντικ κεμεν του γραμμνο σε πρζα και δημοσιετηκαν μεταθαντια στο Verso la cuna del mondo: lettere dall’ India (1917). Στο διστημα 1913-4 αφιερνεται στη σνθεση ενς εκπαιδευτικο ποιματος, το Le farfalle (Οι Πεταλοδες) που παρμεινε ανολοκλρωτο.
     Οι νουβλες που γραψε για εφημερδες και περιοδικ στο διστημα 1911-5 συγκεντρθηκαν απ τον αδερφ του Ρεντο σε 2 βιβλα, και παρουσιαστκανε το 'να μετ τ' λλο. Το 1918 δημοσιετηκε το L’ altare del passato (Ο βωμς του παρελθντος), που εναι συλλογ διηγημτων που εκτς της νουβλας, La casa dei secoli (Ο Ανιος Οκος) που εναι το θμα του ρθρου και δημοσιετηκε το 1914 στο περιοδικ La Donna κι εναι αφιερωμνο στο Παλτσο Μαντμα κι ατενζει με θαυμασμ ως να εδος υπρτατου εμβλματος, που φανεται να συγκεντρνονται η ιστορα κι ο χαρακτρας της πλης του ποιητ, περιλαμβνει λλα 10 διηγματα, ανμεσα τους το ομνυμο L’ altare del passato, το Garibaldina (Γκαριμπαλντνα) το Torino d’ altri tempi (Τορνο λλων εποχν), που ο Γκοτσνο ψχνει για ιστορικς αλθειες καταχωρημνες σε σκονισμνα αρχεα και το La Marchesa di Cavour, (Η Μαρκησα Του Καβορ). Το ενδιαφρον μ' αυτ την συλλογ εναι τι υπρχει θεματικ και στιλιστικ αντιστοιχα ανμεσα στα ποιματα λλων συλλογν με τα συγκεκριμνα διηγματα καθς υπρχει η δια μπνευση για 2 διαφορετικ προντα, η ποηση και το διγημα: τσι στο Garibaldina ξαναζωντανεει το σαλνι της ννα Σπερντσα, στο I sandali della diva (Τα σανδλια της ντβας) σκιαγραφεται το Cocotte, εν στο L'ombra delle felicità (Η σκι της ευτυχας) καθρεφτζεται το Un' altra risorta (λλη μια ανσταση) και πει λγοντας για τα υπλοιπα διηγματα.



     Τα διηγματα που 'γραψε για τα λατρεμμνα του ανψια Φραντσσκο και Μαρα, τα παιδι της αδερφς του Ερνα, διασπαστκανε σε 2 συλλογς: η 1η δημοσιετηκε εν ακμη ζοσε, το 1914, εν τη 2η τη δημοσευσε η μητρα του το 1917, με ττλο La principessa si sposa (Η πριγκπισσα παντρεεται) που τον εχε αποφασσει ο διος πριν πεθνει τον Αγουστο του 1916 και την αφιρωσε στον αδερφ του Ρεντο, -σε παρρτημ της  παρουσιζονται κποια ανκδοτα ποιματα αφιερωμνα σε παιδι με τον ττλο Le dolci rimeι Γλυκο Στχοι), ανμεσα τους το γλυκτατο και χαριτωμνο La notte santa (Η Ιερ Νχτα) που περιγρφει τη γννηση του Χριστο.
Το 1919 δημοσιεεται το L'ultima traccia (Το τελευταο κομμτι) που περιχει 17 ργα σε πεζ λγο.
Το 1924 δημοσιεεται το Primavere romantiche (Ανοιξιτικες Ρομντσες) που εναι εφηβικ ποημα αφιερωμνο στη μητρα του 1 τος μετ το θνατο του πατρα.
     Ο Γκουντο αγπησε και τη τχνη του σινεμ και το 1911 σκηνοθτησε το ντοκιμαντρ La vita delle farfalle (Η ζω των πεταλοδων) εν το 1916 ξεκνησε τη σκηνοθεσα της βιογραφικς ταινας San Francesco d'Assisi, που μως δεν γυρστηκε ποτ. Εχε μλιστα την ευκαιρα να παρουσισει τις ιδες του σον αφορ την αξα και το μλλον του κινηματογρφου σε ρθρο με ττλο: Il nastro di celluloide e i serpi di Laocoonte (Η ταινα σελιλιντ και τα φδια του Λαοκοντα) ταν το περιοδικ La Donna ζτησε σχετικ ρευνα.
     Τλος, υπρχουνε και κποιες επιστολς που χουνε δημοσιευτε πολλ χρνια μετ το θνατ του, το Lettere d'amore di Guido Gozzano e Amalia Guglielminetti (Ερωτικς Επιστολς Του Στην Αμαλα Γουλιελμινττι) που δημοσιετηκε το 1951, το Lettere a Carlo Vallini con altri inediti (Γρμματα στον Κρλο Βαλνι κι λλα αδημοσευτα ργα) που δημοσιετηκε το 1971 και το Lettere dell' adolescenza a Ettore Colla (Γρμματα απ την εφηβεα στον τορε Κλλα) που δημοσιετηκε το 1993.
     Η μεταφραστικ τχη του Γκοτσνο ιδιατερα στην Ελλδα δεν ταν ιδιατερα νδοξη. Δεν κατφερε να διαβαστε απ πολ κσμο πως λλοι ιταλο λογοτχνες, για παρδειγμα ο Καλβνο, ο Σββο, ο Πιραντλο και πολλο λλοι.


========================


 

                                                Πρλογος

   (Η Χριστνα εναι το κεντρικ πρσωπο του διηγματος εναι λοιπν αναγκιαο να πω 2 λγια γι' αυτ. Η Μαρα Χριστνα της Γαλλας, δοκισσα της Σαβοας, γνωστ κι ως Βασιλικ Μαντμα (Madama Reale),γεννθηκε στο Παρσι στις 10 Φλεβρη 1606 κι τανε κρη του Ερρκου Δ' και της Μαρας Μντιτσι. Το 1619, στα 13 πγε στο Τορνο και παντρετηκε για πολιτικος λγους τον μλλοντα δοκα της Σαβοας, τον Βκτωρ Αμεδαο Α', που τη περνοσε γρω στα 20 χρνια. Οι δυο τους εχανε διαφορετικ ενδιαφροντα, της Χριστνας της ρεσαν οι χορο κι οι γιορτς εν ο Βκτωρ προτιμοσε τη μοναξι, το κυνγι και τους περιπτους. Απ το 1630, ξεκνησε να σχεδιζει της αλλαγς στο Κστρο Βαλεντνο, οι εργασες διρκησαν απ το 1633-60 -που σμερα βρσκεται στη προστασα της UNESCO. Στο μεσοδιστημα ο Βκτωρ πθανε υπ μυστηριδη συνθκες, σως απ δηλητηραση. Εχαν μαζ 6 παιδι, 4 κορτσια και 2 αγρια. Η Χριστνα διετλεσε αντιβασλισσα, στη θση του γιου της, που ταν ακμη παιδ, αλλ διατρησε τη θση ακμη κι ταν αυτς γινε 30. Βρθηκε σε διαμχη με τους κουνιδους της, που δεν εγκρνανε τις κινσεις της. Παρ' λες τις αντξοες πολιτικς συνθκες κατφερε να συνεχσει τα ργα στο Κστρο Βαλεντνο, που διμενε. μενε επσης στο Παλτσο Μαντμα, που 'ναι το κεντρικ θμα του κειμνου, αλλ και στη κατοικα κοντ στον αμπελνα της Βασιλικς Μαντμα. Σε προχωρημνη ηλικα στρφηκε προς τη θρησκεα και τη μετνοια. Πθανε στο Τορνο στις 12 Δεκμβρη 1663 ντυμνη σαν απλ μοναχ, σε χρο της εκκλησας της Αγας Χριστνας που κηδεονταν οι καλγριες.)

                                     Ο Αινιος Οκος

     Ο Αινιοε Οκος εναι το Παλτσο Μαντμα. Καννα κτριο δεν περικλεει τσο χρνο, ιστορα, ποηση στη ποικιλμορφη παλαιτητα της.Το Κολοσσαο, το Παλτι των Δγηδων, λα τα κτρια εναι πιο ξακουστ και δοξασμνα, θυμζουνe τη λμψη, κποιας εποχς, πειτα η σκοτειν σκι τα γκρεμζει λα. Το Παλτσο Μαντμα εναι σαν πτρινη σνθεση απ' λο το παρελθν του Τορνο, απ' τ' αρχαα χρνια, τη ρωμακ εποχ, στις μρες της Παλιγγενεσας μας. Γι' αυτ το προτιμ απ' λα.
     Εμες οι Τορινζοι δεν το νιθουμε πια, δεν το βλπουμε πια, πως λα τα πργματα που εναι πολ κοντ και πολ οικεα, απ τη παιδικ ηλικα το θεωρομε εμπδιο που δεν εναι πντα ευχριστο για τη βιασνη μας να διασχσουμε τη μεγλη πλατεα. Δεν προγραμματστηκε το 1802 χωρς λγο η ολικ κατεδφιση, θλαν ν' απαλλξουνε τη πλατεα Καστλο απ το ενοχλητικ κτριο κι ταν εγκμιο για τον Ναπολοντα Α' (ευεργτης τχνης αυτ τη φορ πως λγες) που παρεμβανει αποτρποντας με κατηγορηματικ βτο την ανκουστη βαρβαρτητα.
     Εμες οι Τορινζοι συνηθζουμε επσης να θεωρομε το Παλτσο Μαντμα σημεο ευχριστης μοναχικς συνντησης, καλ προστατευμνο απ τη βροχ, τον λιο, τη περιργεια. Κτω απ το απραντο κτριο, περπατντας απ τον μεσαιωνικ ανδρνα ως τη στο του 18ου αι. μπορε κανες να περιμνει μια γυνακα, τη μαμ, την αδερφ, τη φλη, την αγαπητικι του κι η μισ ρα καθυστρησης, που κθε γυνακα πιστεει πως σγουρα χει το δικαωμα να κνει στην ανδρικ υπομον, εναι λιγτερο δσκολη απ κποιο λλο μρος. Στη μισ ρα αναμονς στο μισοσκτεινο καταφγιο μπορε κανες να μεθσει στη ποηση δυο χιλιετιν, να ξεχσει, πως σε μιαν αση ξεχασμνη απ το χρνο, τη σγχρονη ζω που πλλεται τριγρω, να ξεχσει το διαφορετικ και πολ μοντρνο πλθος, τις φθαρμνες ργες, το αστραποβλημα των ηλεκτρικν λαμπν, τη βο των αυτοκιντων, των τραμ, του πολιτισμο που περν κι επκειται.
     Δυο χιλιετες: λη η ζω του Τορνο. Μπορε κανες ν' ανατρξει στη νχτα των χρνων, εκε που η ιστορα δεν χει πια ημερομηνες κι ονματα και το νειρο μας παρνει απχρωση  λυκφωτος χλωμ και τρομερ, χι δχως μιαν απροσδιριστη γοητεα: τη γοητεα των αββαιων πραγμτων. Εδ, ανμεσα σ' αυτος τους γιγαντιαους πργους, ανοιγταν η Πρτα Ντεκουμνα ( Φιμπελνα;). Πως τανε, πως μποροσε να 'ναι το Τορνο του Ιολιου Κασαρα; Η φαντασα τη κλενει σε τετργωνο περιτεχισμα που 'ναι απομμηση των κστρων κι οι ιστορικο επιβεβαινουν με ρρηκτη βεβαιτητα την επιπεδομετρα της. Απ τη ρωμακ πλη, την Αουγκοστα Ταουρινρουμ, χτισμνη με βση τον τετρπλευρο τπο των καταυλισμν των ρωμακν λεγενων του Ιολιου Κασαρα, διευρυμνη κι εξωρασμνη απ τον Αυτοκρτορα Αγουστο, μπορε να σημειωθε κατ προσγγιση το περιμετρικ περιτεχισμα των τειχν με τα ονματα των σημερινν οδν. Βρεια Πλευρ για την Οδ Τζολιο απ την Οδ Κονσολτα και για την Οδ Μπαστιν Βρντε μχρι το Βασιλικ Κπο, κατ μκος αυτς της πλευρς ανογεται η Πρτα Πριντσιπλις Ντεξτρα, τρα η Πρτα Παλατνα: στη γωνα της Οδο Κονσολτα και Τζολιο χει τοποθετηθε ξαν σε κοιν θα η βση του γωνιακο βρειοδυτικο πργου των τειχν, κοντ στη βρειοανατολικ γωνα, κατ μκος της Οδο ΧΧ Σετμπρε, υπρχε το Ρωμακ Θατρο, στην Ανατολικ Πλευρ, απ τον Βασιλικ Κπο στους Δυτικος Πργους αυτο του Παλτσο Μαντμα κι πειτα για μια μση ευθεα ανμεσα στην Οδ Ρμα και την Ακαδημα Επιστημν, Ντια Πλευρ, απ' αυτ την ευθεα για την Οδ Σντα Τερζα και Τσερνα για το Κρσο Σικρντι: κατ μκος αυτς της πλευρς ανογεται η Πρτα που ονομαζταν Μαρμορα στο Μεσαωνα. Δυτικ Πλευρ, απ την Οδ Τσερνα για το Κρσο Σικρντι και την Οδ Ντλα Κονσολτα ως την Οδ Τζολιο: κατ μκος αυτς της πλευρς ανοιγταν η Πρτα Πραετρια που ονομαζταν Σεγκουζνα  στο Μεσαωνα.
     Το Μεσαιωνικ Τορνο ερημωμνο κι εξαθλιωμνο δε διευρυνταν εκτς της ρωμακς πλης διατηρντας την επιπεδομετρα. Ιδωμνο απ τα υψματα του λφου η πλη θα 'πρεπε να θυμζει μικρτερες πλεις, κλεισμνες απ ψηλ τεχη, που οι αγες κρατσανε σα τμα στη παλμη του τεντωμνου χεριο. Το Τορνο τελεωνε λοιπν εδ, που σμερα εναι η πιο παλλμενη καρδι του, εδ ταν να οχυρ: να domus de forcia. Πργματι η συνθκη ανμεσα στον Γουλιλμο Η', Μαρκσιο του Μομφερρτου και τον Τομζο Γ', Κμη της Σαβοας, κατληξε στ' οχυρ που σ' αυτς τις διες πτρες προπρχε στο Κστρο των Ντ'Ακατζ.
     Η συμφωνα ταν ακριβς in domu de forcia quam ibi de novo aedificavimus... (στο σπτι που ξαναχτσαμε γερ εκε). Η ρωμακ πρτα -γρφει o Καθηγητς Ησαας- εχε διαστσεις, κατασκευ και σχδιο, διες με της Πρτα Πριντσιπλις Ντεξτρα Παλατνα. Απ τη πρτα ρομνα, εκτς απ τους δυο πργους, διατηρημνους στην ανατολικ πλευρ του κτηρου, βρσκονται τα θεμλια κι να μρος των στλων ανμεσα στον ισθμ, εκτς απ πολλ κομμτια του πολυγωνικο λιθοστρματος. Κολλημνο στα ρωμακ τεχη και στη πρτα εγερεται στο εξωτερικ της πλης, την εποχ του Γουλιλμου Η' του Μομφερρτου, οχυρ που στα γγραφα εχε το νομα Castrum Portae Phibellonae. Απ το 1404 ως το 1417 ο Πργκηπας Λουδοβκος Ντ'Ακατζ διερυνε τις αμυντικς κατασκευς, επιμελθηκε το στριγμα στις πλεις, κλεισμνες απ ψηλ τεχη, που οι αγες κρτησαν σαν τμα στη παλμη του τεντωμνου χεριο. Πρσθεσε στο θησαυροφυλκιο του Μαρκσιου του Μομφερρτου μια πτρυγα πλαισιωμνη απ πργους. λλη σημαντικ αλλαγ ταν αυτ που ολοκληρθηκε την εποχ του Καρλου Εμμανουλ Β' που λλαξε τελεως την διταξη του Κστρου, μικρανοντας την αυλ στον προθλαμο με vôlte a crocera, (τοξωτο θλοι) στηριζμενες απ στλους κι ανεγεροντας το μεγλο κεντρικ σαλνι, που ταν αργτερα η αθουσα της Γερουσας. Σ' λα τα προηγομενα ργα προσθτονται τλος, το 1718, η δυτικ πρσοψη κι η μεγαλοπρεπς σκλα που χωρζεται σε δο σκλη κατασκευασμνη απ το Γιουβρα.
     Η ρωμακ εποχ με τις τερστιες πτρες της, ο μεσαωνας χοντας προφλ με επλξεις των πργων του, η Αναγννηση που προσπθησε να ομορφνει το θησαυροφυλκιο με κποιο χνος ομορφις, το 700, τλος, που σφραγζει αυτ την επικλυψη εποχν και ρυθμν με τη τχνη του Γιουβρα: λο να πτρινο ποημα. Κποιες γυναικεες μορφς εμψυχνουν αυτ τη πτρα που φρνει στο διο το νομα μια καθαρ γυναικεα αφιρωση και δεν ξρω κι εγ ποια μητρικ επιβλητικτητα; Palais de Madame Royale, Παλτσο Μαντμα στη γαλλικ πιεμοντζικη διλεκτο, αλλ ακμη νωρτερα, απ' τις αρχς του μεσαωνα, αφιερωμνο στη Nostrae Dominae, στη Κυρα Μας. Κι χι με την μυστικ ννοια, χι στη Κυρα Μας που 'ναι στους ουρανος, αλλ σε γυνακα με σρκα, σγουρα πολ μορφη. Ποιος απ τους σκληρος Μαρκησους του Μομφερρτου, ποιος απ τους Πργκηπες Ντ'Ακατζ εχε πρτος την ιδα αυτο του συζυγικο σεβασμο, πραγματικ ιπποτικο, προς τη πολυαγαπημνη του νφη; Dominae, Mesdames, Madame: οι Μαρκησες του Μομφερρτου, οι Πριγκπισσες Ντ'Ακατζ, οι Κμισσες κι οι Δοκισσες της Σαβοας εμψχωναν για αινες, σχεδν για μια χιλιετα, τη σκοτειν θλιβερτητα αυτν των τειχν κι σως τα φαντσματα τους προσελκουνε τη φαντασα μας πιτερο απ' τα γεγοντα που χουνε διαδραματιστε χουνε καθοριστε εδ.
     Μεγαλπρεπα κι ιστορικ γεγοντα: απ την σναψη της ειρνης ανμεσα στους Μαρκησους του Μομφερρτου και στους Κμητες της Σαβοας, απ' την ειρνη ανμεσα στους Γενοβζους και στους Βενετσινους, που 'χε την απλυτη αμετκλητη κυριαρχα ο Πρσινος Κμης, στη Γερουσα του Βασιλεου, που σχεδασε τη τχη της Ιταλας την εποχ της Παλιγγενεσας κι εχε θση στη μεγλη αθουσα απ το 1848 ως το 1864. Διασκεδαστικ και γραφικ γεγοντα, το Αβαεο ντλι Στλτι, για παρδειγμα, η μοναδικ ευνοομενη κι εγκεκριμνη οργνωση απ το Δοκα, που εχε δ την δρα της, οργνωνε τις δημσιες γιορτς και τα δημσια χωρατ και φρντιζε με προσωπικ ξοδα πως την εσπραξη του τλους των δασμν, φρος που επιβρυνε τους νενυμφους που φτνανε στο Τορνο.
     Το ζευγρι το 'χανε σταματσει ακριβς ανμεσα σ' αυτος τους πργους, στη Πρτα Ντεκουμνα, ο Ηγομενος ντλι Στλτι, με τους Μοναχος του συνντησε τη νφη και το γαμπρ με μεγλη λαμπρτητα και με να αστεο τελετουργικ προσποιθηκε τι θελε να τους εμποδσει να περσουν: ο γαμπρς πρεπε ν' αντιμετωπσει κποιες τυπικτητες και να πληρσει αρκετ για τη προκα της νενυμφης. Οι Μοναχο παραχωροσανε το πρασμα και το ζευγρι μπαινε στη πλη.
     θιμα που ταν ξυπνες φρσες, αλλ το Αββαεο ασχολοταν ακμη με τη προετοιμασα επσημων γιορτν, μεγαλοπρεπ κονταροχτυπματα, που ονειρεεται κανες μνο στα ιπποτικ ποιματα κι η μπροστιν αυλ γμιζε κσμο που χειροκροτοσε. Οι ιστορικο αναφρουν τι το κονταροχτπημα τανε προετοιμασμνο απ' το Αββαεο τον Δεκμβρη του 1459 απ τον περιπλανμενο Ιππτη Τζιοβνι ντι Μπονιφτσιο και τον Τζιοβνι ντι Κομπι, που στον στρατ ταν και στο πεζικ και στο ιππικ. Θυμονται τις λαμπρς γιορτς του 1474 υπ τη περσταση της εκλογς του Διευθυντ του Πανεπιστημου, που ταν παροσα η Δοκισσα Βιολντε της Γαλλας χερα του μακριου Αμεδαου Ι' κι η Μαρκησα του Μομφερρτου, σζυγος του Γουλιλμου Θ'. Το 1500 για το γμο του Δοκα Κρολου Εμμανουλε με τη Κατερνα ντ' Αοστρια -γρφει ο Ντανιλε Σσι- στη μεγλη αθουσα του Παλτσο διαμορφθηκε παρσταση για να παξει τον Πιστ Βοσκ του Γκουαρνι. Ο Δοκας Κρολος Εμμανουλε εχε τη ψυχ ενς καλλιτχνη, υποστριζε τις δημσιες γιορτς, συνθτοντας ο διος θεαματικς δρσεις με μυθολογικ πολεμικ θμα. Η Αυλ ακολουθοσε αυτ το παρδειγμα. τσι στο μεγλο σαλνι του Παλτσο Μαντμα ο Κμης Σαν Μαρτνο ντ' Αλι δημιοργησε το δικ του Ηρακλ δαμαστ των Τερτων κι ναν ρωτα δαμαστ των Ηρακλδων κι λλες επινοσεις, ο Πργκηπας Μαυρκιος, γις του Δοκα, γραψε κι ερμνευσε τον δικ του Ειρηνικ Ποσειδνα… Γλυκει Ακαδημα, Αρκαδα ελεθερου ενδεκασλλαβου, απ γψο κι απ βαμμνο παν! Πως συμφιλιωνταν το "ωραο φος" με τη πιεμοντζικη πολεμικ τραχτητα; Πως η υπερβολικ λογοτεχνα με το χαρομενο αγρμματο κσμο εκενων των εποχν που η ιταλικ γλσσα, τανε ξνη γλσσα και λγες ταν οι κυρες που ξρανε να γρφουν τ' νομα τους το γρφανε με κενη τη τρεμουλιαστ στραβ καλλιγραφα, που σμερα κανες βλπει μνο σε κποιες υπηρτριες απ χωρι; Δεν ταν μως αγρμματες οι γυνακες των ευγενν: δεν ταν αγρμματη η σζυγος του Λουδοβκου Α', γρφανε σε ψογα λατινικ εγκρδιες επιστολς στους μακρυνος και μαχμενους συζγους, χι η Τζιοβνα Μπατστα της Σαβοας που γραφε σε γλυκ αρχακ γαλλικ στροφς γεμτες ευχριστα συναισθματα, χι η Χριστνα της Γαλλας, η πρτη Βασιλικ Μαντμα, που κορυφνεται στην ιστορα και στο θρλο. Τ' νομα της και μνο μοιζει να την αναπολε η επιβλητικ σκι κι η σκι κατακλζει τα αθρια, τις σκλες, τα σαλνια αυτο του Παλτσο Μαντμα, το κυριεει λο σα δικ της κατοικα, αποκλειστικ, μοιζει να επισκιζει να μοναδικ φως τα ελαφρ φαντσματα των λλων πριγκηπισσν.
     "Ομορφι, ευγνεια, εξυπνδα, μνμη, καλ κρση, ευγλωττα, ελευθεριτητα, σταθερτητα στην ατυχα, λα μαζ για να τη κνουν ολοκληρωμνη πριγκπισσα. Εκφραζταν με αρχοντι και χρη στα γαλλικ, τα ισπανικ και τα ιταλικ. Οι ποικλλες γνσεις της κι η σοφα της δεν την εμπδισαν ν' ακλουθσει πρθυμα καλς συμβουλς. Αν και δεν ταν εχθρς των γιορτν και των απολασεων, αφοσιθηκε επιμελς στις πιο σοβαρς υποθσεις του κρτους. Θα τη δομε ν' ασκε μεγλη επιρρο στη διρκεια της βασιλεας του συζγου της, να κυβερν με σνεση στα ντεκα χρνια της αντιβασιλεας της και να 'ναι, σ' λη της τη ζω, η ψυχ των επιχειρσεων. Ντυμνη Αμαζνα, αυτ η δια η πριγκπισσα οδγησε πντε συντγματα πεζικο και δο χιλιδες νδρες ιππικο στο στρατπεδο του Βερλ, επιθερησε τα στρατεματα, τους παρτρυνε να το κνουνε καλ κι επστρεψε στο Τορνο μνο αφο τους εδε να παρνουνε το δρμο για το Βερτσλι".
    τσι επε ο ευγενικς και πολ θεοσεβομενος ιστορικς Ζαν Φρζετ, ηγομενος της Αυλς και παιδαγωγς. Το σγουρο εναι τι, μεινε χρα πολ να, ριγμνη απ τη μορα στα πιο τραγικ γεγοντα που θα μποροσαν να ταρξουν να βασλειο, η Μαντμα ανυψνεται στη φαντασα μας σαν μια εικνα δναμης και φρνησης που λγοι βασιλες μπορον να καυχηθον. Αυτ ξρει να ισορροπε, ανμεσα σε αντθετες επιθυμες, ανμεσα στους δεινος εχθρος. Η Γαλλα απ τη μια πλευρ, που εναι πργματι η χαμνη της πατρδα, που τη κυνηγ ενντια στην ελευθερα του Πεδεμοντου με την πουλη, τρομερ, αδυσπητη πολιτικ του Ρισελι και του αδερφο του Λουτζι Θ'. Απ την λλη η τχη κι η ελευθερα του Πεδεμοντου που εναι επσης η τχη κι η ελευθερα του επιζντος γιου, ενς ασθενικο παιδιο ξι ετν που αυτ λατρεει και που θα γνει με τον καιρ ο μεγλος Βκτωρ Αμεδαος, απ την λλη οι κουνιδοι: ο Πργκηπας Τομζο κι ο Καρδινλιος Μαυρκιος αδυσπητοι ενντια στη Κυβερντρα. Απ' αυτ το δεσμ αντθετων επιθυμιν ξεσπ ο εμφλιος πλεμος το 1640. Υπρχει, απ κενες τις μρες, γρμμα απ τη Μαντμα, που δεν μπορε κανες να το διαβσει χωρς ργος συγκνησης και θαυμασμο, αποκαλπτει τον πραγματικ αντερο χαρακτρα αυτς της γυνακας που φοβται επειδ εναι γυνακα. Αυτ πρπει ν' αφσει για κποια μρα το Φροριο, πρπει να συνομιλσει μυστικ με τον αδερφ Λουτζι Θ' και τον Ρισελι, στη Γκρενμπλ, για να συγκρατσει τα σκληρ σχδια και να ευνοσει τον μλλον αυτν που αγαπ.
     Αυτ αφνει το μικρ αγορκι στον Μαρκσιο του Σαν Τζερμνο, του αναθτει μ' αυτς τις λξεις που εναι καλ να στοχαστε κανες:
   "Σας εμπιστεομαι τη πιο ακριβ μου κατθεση. Μην αφνετε τον γιο μου να φγει απ την Ακρπολη: μη δχεστε ξνους εκε. Μη παραδσετε αυτ το οχυρ σε κανναν. Αν λβετε αντθετες εντολς, ακμα κι αν φρουνε την υπογραφ μου, θεωρστε τις ως κυρες. Θα με εχαν εκβισει. Εμαι γυνακα".

     Και, τσακισμνη για μια στιγμ απ τη μορα που απειλε με τη τελευταα καταστροφ, περιβλλει το πρσωπο μ' να χτνισμα με μαρο τολι, αλ Χλμπαν, που 'δινε κι εγ δε ξρω τι καλογερστικη κφραση αν κτω δεν στραφταν τα λαμπερ μτια Αμαζνας. Το σιο προφλ, το εκοσιο στμα, το δυνατ σαγνι: πρσωπο που μοιζει με προσωπδα των Ελλνων πολεμιστν, πως ονειρευντουσαν στις μυθολογικς φαντασες εκενη την εποχ, χι το πρσωπο μιας Βασλισσας, μιας γυνακας σημαδεμνης απ' τη μορα τον πνο και την αγπη. Την αγπη;
   "Εχε φθονερος ανθρπους, εχθρος που προσπθησαν να ρξουνε σννεφα πνω στην αξα της: η συκοφαντα δε λυπθηκε τη μεγλη πριγκπισσα". Την αγπη; Τη φαντζομαι πονεμνη, τραγικ, μαχητικ: δεν μπορ να τη φανταστ ως αγαπητικ. Αν υπρχει κποια αλθεια στο βθος της συκοφαντας και του θρλου, αν σε μια στιγμ υπρτατης απελπισας αυτ εχε σκψει το μορφο αρρενωπ μτωπο στον μο κποιου φλου, σγουρα θα παρηγοροταν γργορα, χοντας επγνωση για τη μορα της, θα πρπει να επανλαβε σε μιαν ρα στον αγαπημνο της τις λξεις που γραφε στον Μαρκσιο του Σαν Τζερμνο: "Κοτα τους, δες τους, θα μ' εχαν εκβισει. Εμαι γυνακα".

                                     Παρρτημα Ονομτων

Αμεδαος ΣΤ' της Σαβοας, (4 Γενρη 1334-1 Μρτη 1383) τανε κμης της Σαβοας (1343-83). μεινε γνωστς σαν Ο Πρσινος Κμης, απ τα αγαπημνα του χρματα που φοροσε σχεδν πντα στα τουρνοα και στις μχες.

Αυτοκρτορας Οκταβιανς Αγουστος, (Gaius Iulius Caesar Octavianus Augustus, 23 Σεπτμβρη 63 π.Χ. - 19 Αυγοστου 14 μ.Χ.) ταν ο ιδρυτς της Ρωμακς Αυτοκρατορας κι ο 1ος της αυτοκρτορας, κυβερνντας απ το 27 π.Χ. ως το θνατ του το 14 μ.Χ.

Βκτωρ Αμεδαος Α', (1587-1637) τανε δοκας της Σαβοας (1630-37). Διαδχτηκε τον πατρα του Κρολο Εμμανουλ Α'. Στη διρκεια της ηγεμονας του, συμμετεχε στον πλεμο μεταξ Ισπανας και Γαλλας για τη διαδοχ της Μντοβα και με τη συνθκη της Ρατισβνης (1630) περιλθε στην εξουσα του το Τορνο.

Γιουβρα Φιλππο, Ιταλς αρχιτκτονας απ τη Μεσσνη, επιφανς χειριστς του ψιμου ιταλικο μπαρκ του 18ου αι.

Γουλιλμος Η', γνωστς κι ως Μγας Μαρκσιος (Τορνο 1240-Αλεξνδρεια, 6 Φλεβρη 1292), ταν Μαρκσιος του Μομφερρτου απ το 1253 ως τον θνατο του.

Ο Γιος Ιολιος Κασαρ (Gaius Iulius Caesar, 13 Ιουλου 100 π.Χ. - 15 Μαρτου 44 π.Χ.), τανε Ρωμαος πολιτικς, στρατηγς κι αξιλογος συγγραφας της λατινικς ιστοριογραφας. παιξε πρωτεοντα ρλο στον μετασχηματισμ της Ρωμακς Δημοκρατας στη Ρωμακ αυτοκρατορα.

Καρδινλιος Ρισελι, (9 Σεπτμβρη 1585 4 Δεκμβρη 1642) τανε Γλλος κληρικς, ευγενς και πολιτικς.

Κρολος Εμμανουλ Β' της Σαβοας, (Τορνο, 20 Ιουνου 1634-Τορνο 12 Ιουνου 1675) τανε δοκας της Σαβοας, μαρκσιος του Σαλοτζο, κμης της Αστης, Γνοβα, Μορινα και Νκαιας.

Μαρκσιος του Μομφερρτου, Ο Βονιφτιος ο Μομφερατικς (Bonifacio I del Monferrato, περ. 1150-4 Σεπτμβρη 1207) ταν μαρκσιος του Μομφερρτου (Montferrato, Ιταλα) (1192-1207), βασιλις της Θεσσαλονκης (1204-1207) κι νας απ τους ηγτες της Δ' Σταυροφορας. 3ος γιος του Γουλιλμου Ε' Μομφερρτου και της Ιουδθ Μπμπενμπεργκ, γεννθηκε μετ την επιστροφ του πατρα του απ' τη Β' Σταυροφορα.

Ναπολων Α' Βοναπρτης (Napoléon Bonaparte, 15 Αυγοστου 1769-5 Μη 1821) ταν Γλλος στρατηγς και Αυτοκρτορας της Γαλλας (ως Μγας Ναπολων Α'). Θεωρεται στρατηγικ και κυβερνητικ μεγαλοφυα, ιδρυτς Βασιλικς δυναστεας, καταλτης αλλ και θεμελιωτς ευρωπακν Βασιλεων και χωρν που τους φησε βαθι χαραγμνη τη σφραγδα της προσωπικτητς του.

Πργκηπας Λουδοβκος Ντ'Ακατζ, (Πινερλο, 7 Οκτωβρου1366-Πινερλο, 6 Δεκεμβρου 1418) ταν ρχοντας του Πεδεμντιου και πργκηπας του Ακατζ (στο Λτσε).

Τζιοβνι Μπατστα Γκουαρνι, τανε ποιητς και ρτωρ που γεννθηκε στη Φερρρα το 1538 και πθανε στη Βενετα το 1612. Υπρξε καθηγητς Ρητορικς και Ποιητικς στη Φερρρα, εν απ τα πιο σημαντικ του ργα εναι Ο Πιστς Βοσκς (1590). Εναι ποιμενικ θεατρικ ργο, δημοφιλστατο στο 17ο αι.

Τομζο Γ', Κμης της Σαβοας, πθανε το 1282, γιος του Τομζο Β’ και της Μπεατρτσε Φισκι.
__________________________

             Η Κοκτα

Ξανδα τα γνωστ κι ωραα μρη,
το δρμο κενο με τις φοινικις
που'παιζα πντα, κθε καλοκαρι...
Τον κπο, που απ' τα κγκελα, σαν χτες,
μου' δωσ' να κουφτο και το χρι.

Πλησασε και μου' πεν λο γλκα:
"Μικρολη μου, τι κνεις μοναχς;
Της δειξα τα βτσαλα που βρκα
ψχνοντας το πρω μεσ' στο γιαλ,
τα τσα μου παιχνδια που' ταν χμω:
"Κνω ναν ψετικο κατακλυσμ.
Δετε την κιβωτ πνω στην μμο
την πολιτεα αυτ μσ' στο νερ.."

Κι σκυψε σαν και κενον ττε κενη
που βιζεται να πρει να φιλ
και πιτερο τα χελη δεν τ'αφνει
στο στμα που σαν κλφτης το φιλε.
Πιο βιαστικ με φλησεν ακμα
ξω απ' τα χοντροκγκελα, βουβ,
κι τσι γλυκ, πως φιλε να στμα
να μικρ πουλ μσ' στο κλουβ.

Μσ' στην κοιλδα ως που θα ζω του κσμου,
μσα απ τους τετργωνους φραγμος μου,
τ' ολγλυκ της πρσωπο λο μπρος μου
θα φρνει πντα ο κυνηγς ο νους μου!
Τα κλφτικα τα χρια που μ'εσφξαν
σαν χρια τρυφερ γυνακας πλνας,
τα χελη της, το στμα μου που αγγξαν,
τσο πολ αλλιτικα απ' της μνας!

"Σ' αρσω και με βλπεις τσο; Πες μου...
ρθες για τα λουτρ; Μνεις δω πρα;"
"Μλιστα, δω περν τις διακοπς μου,
να, ρχεται η μαμ με τον πατρα".
Μ'φησ' αμσως, κι εχε μσ'στο βλμμα
κτι σαν μταιον νειρο που σβοσε,
και δεν ταν προσποηση και ψμα,
-το εξγησα μεγλος- πλημμυροσε
μητρτητα το γυναικεο της αμα.

"Εναι κοκτα.."
"Μαμκα, τι θα πει κοκτα; Πες μου..."
"Σιωπ! θα πει κακ, πολ κακ
κορτσι, που μ'αυτ εσ, μικρ μου,
δεν πρπει να μιλς ποτ"- "Κοκ.."
"Σου' πα σιωπ! Δεν πρπει αυτς τις λξεις
λλη φορ, μικρολη μου, να πεις.
Εναι ντροπ! Πγαινε πια να παξεις
και πρσεξε να μην τις ξαναπες!"

"Κοκτα..."
Σαν σκεπτμουν τη λξη αυτν, αλθεια,
δεν ξρω γιατ ο νους μου ο παιδικς
τρεχε μονομις στα παραμθια
στους δρκους και στις στργγλες, βιαστικς.
Στους ταξιδιτες, π'λο κυνηγοσαν
τ'ανερετα της ευτυχας νησι,
στις μγισσες, που κλβαν και μεθοσαν
βασιλοπολες, πργκιπες, παιδι...

Μια νχτα απ καιρ, να' τηνε πλι
ξω απ' τα κγκελα τα σκεπασμνα
απ'τις βερβνιες, σκβει το κεφλι
και ψιθυρζει λγια πικραμνα:

"Χρυσ μου, πια δε μ'αγαπς σαν πρτα;
Γιατ δε μου μιλς;" - "Δεν πρπει, λνε,
γιατ ,κυρα, σεις εστε κοκτα!"
Γλασε δυνατ, μα εγ να κλανε
πριν φγει, εδα τα μτια της στα φτα.

Κατρθωσες τη σκψη μου λη σκλβα
να την κρατς και το χαμγελ σου
των χρνων μου μηδνισε το διβα
κι εκοσι χρνια πριν με φρνει μπρος σου.
"Κακ κορτσι", πο 'σαι; Αχ, γυρζεις
ακμα και πουλισαι που να τχεις;
Σχασες σ'ναν τφο; Για σαπζεις
ρρωστη κπου και πεινς και βχεις;

Απ τη μρα που λα τα φτιασδια
επψαν να σε κμουν αρεστ,
κι αυτ σε κακοδεχναν τα στολδια
κι απ' το στερν χλευστης εραστ,
Πιστς σ'ακολουθ στην καταφρνια
μνο νας! Κι εναι το παιδ
Που του' δωσες εδ κι εκοσι χρνια
να κουφτο κι να σου φιλ.

Αν τχει και τους στχους μου διαβσεις,
Που γρφω εδ για σνανε, σκυφτς,
γρνα σε με πως εσαι, μη δειλισεις,
στο σκτος μου, λα γνου εσ το φως!
Σ'λη μου τη ζω σνα μονχα
επθησα κι αγπησα. Γιατ
ο νους μου να μην τρχει σ'λλην τχα,
ταν διψ γι'αγπη και στοργ ;...

λα, και δεν πειρζει αν πια δεν εσαι
εκενη που με φλησε παιδκι,
λα πλι στο στμα μου και χσε
να φιλ, - διψ! σ' το φαρμκι
να πιω των περασμνων σου, ω λα!
Εγρασες κι εκρφτης; Θα σε κνω
σαν την Καρλττα ωραα, την Γκρατσιλλα,
και μ' νθη απ' τη ζω μου θα σε ρνω.

Δεν ζησα σαν λλους στη ζω μου.
Μ' νειρα σκψου ζω, μ' νειρα μνο,
που σρνω νχτα μρα λο μαζ μου
Δρεμνα απ' τη μετνοια και τον πνο.
Μθε, δεν αγαπ παρ το κρνο
οπο ποτ δεν σκυψα να δρψω,
και κλαω και κλαω για το φροτο κενο
που ' δα και δεν τλμησα να γψω.

Στα κγκελα του κπου μας που απλνει
κλεισμνος απ ττε στη σιωπ,
και των ευκλυπτων της Λιγκουρας οι κλνοι
τον πνγουν, λα πλι να πρω!
Τη χορτασμνη σου ψυχ θα κλεσω
μσα μου, κουρασμνη, σιωπηλ,
και θε ν' ανθσει σαν θα σε φιλσω
η ομορφι σου πλι στο φιλ.

λα καλ μου. Πσω στο παιδκι
συ θα με φρεις, θα' ναι σαν και πρτα,
θα με κρατς σφιχτ απ το χερκι
και θα'σαι Αγαπημνη, χι κοκτα!
Πσω θα σ'οδηγσω στην ακμ σου,
στην ομορφι, στα νιτα που' χουν φγει
κι ως μσ' στα φυλλοκρδια της ψυχς σου
θα νισεις τα παλι που' νιωσες ργη,
σαν με πρωτειδες μνο καθισμνο
να παζω με την μμο... Το θυμσαι;
Στην δια στση χρνια σε προσμνω,
λα, σ' επιθυμ, πως και να' σαι!

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers