—–Ο Τζακ Κέρουακ (Jean-Louis Lebris de Kérouac), ήταν Αμερικανός, Γαλλοκαναδικής καταγωγής, μυθιστοριογράφος και ποιητής που μαζί με τον Γουίλιαμ Μπάροουζ και τον Άλεν Γκίνσμπεργκ, ήτανε πρωτοπόρος της Beat Generation. Mεγάλωσε σε γαλλόφωνο σπίτι στο Λόουελ της Μασαχουσέτης. Έμαθε αγγλικά στα 6 και μιλούσε μ’ έντονη προφορά μέχρι τα τέλη της εφηβείας του. Στη διάρκεια του Β’ Παγκ. Πολ., υπηρέτησε ως Εμπορικός Ναυτικός των ΗΠΑ. Ολοκλήρωσε το 1ο του μυθιστόρημα κείνη την εποχή, που εκδόθηκε πάνω από 40 χρόνια μετά το θάνατό του. Το 1ο του δημοσιευμένο βιβλίο ήταν το The Town and the City (1950) κι απέκτησε ευρεία φήμη και λογοτεχνικήν υπόσταση με το 2ο, On the Road, το 1957. Τον έκανε είδωλο των Beat και συνέχισε να δημοσιεύει άλλα 12 μυθιστορήματα και πολυάριθμους ποιητικούς τόμους.
—–Έκτοτε, το λογοτεχνικό του κύρος έχει αυξηθεί κι έχουν εκδοθεί αρκετά έργα που δεν είχανε δει στο παρελθόν το φως της δημοσιότητας. Αναγνωρίζεται για το στυλ της αυθόρμητης πεζογραφίας του για τη ροή της συνείδησης. Θεματικά, το έργο του καλύπτει θέματα όπως η θρησκεία κι ο μυστικισμός, η παιδική ηλικία, η ποίηση κι η λογοτεχνία, η Νέα Υόρκη κι η Bay Area στις 10ετίες ’40 και ’50, ο Βουδισμός κι η ζωή. Έγινε underground διασημότητα και μαζί με άλλους Beats, πρόγονος του κινήματος των χίπις, αν και περιφρονούσε τους χίπις κι ως επί το πλείστο παρέμεινε αδιάφορος για τη πολιτική. Έχει διαρκή κληρονομιά, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό πολλά από τα πολιτιστικά είδωλα της 10ετίας ’60, όπως ο Bob Dylan, οι Beatles, ο Jerry Garcia κι οι Doors.
—–Γεννήθηκε στις 12 Μάρτη 1922 στο Λόουελ της Μασαχουσέτης από Γαλλοκαναδούς γονείς, τον Léo-Alcide Kéroack και τη Gabrielle-Ange Lévesque. Υπάρχει κάποια σύγχυση γύρω απ’ τ’ όνομά του, εν μέρει λόγω των παραλλαγών στην ορθογραφία και λόγω της δήλωσης του ίδιου γι’ αυτό σα Ζαν-Λουί Λεμπρίς ντε Κέρουακ. Ο λόγος γι’ αυτή τη δήλωση φαίνεται να συνδέεται με παλιό οικογενειακό μύθο ότι οι Κέρουακ κατάγονταν από το βαρώνο Φρανσουά Λουί Αλεξάντρ Λεμπρίς ντε Κέρουακ. Το πιστοποιητικό βάπτισής του αναφέρει τ’ όνομά του απλώς ως Jean Louis Kirouac, τη πιο κοινή ορθογραφία του ονόματος στο Κεμπέκ. Οι ρίζες του ήτανε πράγματι στη Βρετάνη και καταγόταν από έμπορο άποικο της μεσαίας τάξης, τον Urbain-François Le Bihan Sieur de Kervoac, που οι γιοι του παντρεύτηκαν Γαλλοκαναδές.
—–Ο πατέρας του Κέρουακ, Λέο, είχε γεννηθεί σε οικογένεια καλλιεργητών πατάτας στο χωριό Saint-Hubert-de-Rivière-du-Loup του Κεμπέκ. Ο Τζακ είχε επίσης διάφορες ιστορίες σχετικά με την ετυμολογία του επωνύμου του, συνήθως εντοπίζοντάς το σε ιρλανδικές, βρετονικές, κορνουαλικές ή άλλες κελτικές ρίζες. Σε συνέντευξη ισχυρίστηκε ότι ήταν από το όνομα της γλώσσας της Κορνουάλης (Kernewek) κι ότι οι Κέρουακ είχανε διαφύγει από τη Κορνουάλη στη Βρετάνη. Άλλη εκδοχή ήταν ότι οι Κέρουακ είχαν έρθει στη Κορνουάλη από την Ιρλανδία πριν από την εποχή του Χριστού και τ’ όνομα σήμαινε «γλώσσα του σπιτιού». Σ’ άλλη συνέντευξη είπε ότι ήταν ιρλανδική λέξη για τη «γλώσσα του νερού» και σχετίζεται με το Kerwick. Το Kerouac, που προέρχεται από το Kervoach, είναι τ’ όνομα πόλης στη Βρετάνη στο Lanmeur, κοντά στο Morlaix. Αργότερα αναφέρθηκε στην οδό Beaulieu 34 ως «θλιμμένη Beaulieu». Η οικογένεια Κέρουακ ζούσε εκεί το 1926 όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζακ, ο Τζέραρντ, πέθανε από ρευματικό πυρετό, στα 9 του. Αυτό επηρέασε βαθιά τον 4χρονο Τζακ, που αργότερα είπε ότι ο Τζέραρντ τον ακολούθησε στη ζωή του ως φύλακας άγγελος. Αυτό είναι το μυθιστόρημα του Gerard of Kerouac Visions of Gerard. Είχε κι άλλο αδερφάκι, μια μεγαλύτερη αδερφή που ονομαζόταν Caroline, που αναφερότανε σ’ αυτήν ως Ti Jean ή μικρός Τζον στο σπίτι στη παιδική του ηλικία.
—–Ο Κέρουακ μιλούσε γαλλικά με την οικογένειά του κι άρχισε να μαθαίνει αγγλικά στο σχολείο, περίπου στα 6. Άρχισε να το μιλά με αυτοπεποίθηση στα τέλη της εφηβείας του. Ήτανε σοβαρό παιδί που ήταν αφοσιωμένο στη μητέρα, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή του. Ήτανε πιστή καθολική, που ενστάλαξε αυτή τη βαθειά πίστη και στους 2 γιους της. Αργότερα είπε ότι ήταν η μόνη γυναίκα που αγάπησε ποτέ. Μετά τον θάνατο του Gerard, η μητέρα αναζήτησε παρηγοριά στη πίστη της, ενώ ο πατέρας την εγκατέλειψε, βυθισμένος στο ποτό, τον τζόγο και το κάπνισμα.
—–Μερικά από τα ποιήματα του Κέρουακ γραφτήκανε στα γαλλικά και σ’ επιστολές που ‘γραψε στον φίλο του Άλεν Γκίνσμπεργκ προς το τέλος της ζωής του, εξέφρασε την επιθυμία να μιλήσει ξανά τη μητρική γλώσσα των γονιών του. Το 2016, ολόκληρος τόμος αδημοσίευτων έργων που γράφτηκαν αρχικά στα γαλλικά εκδόθηκε ως La vie est d’hommage. Στις 17 Μάη 1928, ενώ ήταν 6, έκανε την πρώτη του εξομολόγηση. Για μετάνοια, του είπαν να πει ένα κομπολόι, που άκουσε το Θεό να του λέει ότι είχε καλή ψυχή, ότι θα υπέφερε στη ζωή και θα πέθαινε με πόνο και φρίκη, αλλά στο τέλος θα λάμβανε τη σωτηρία. Αυτή η εμπειρία, μαζί με το όραμα του ετοιμοθάνατου αδελφού του για τη Παναγία (καθώς οι καλόγριες τον κολακεύουνε, πεπεισμένες ότι ήταν άγιος), σε συνδυασμό με μεταγενέστερη μελέτη του Βουδισμού και συνεχή δέσμευση στον Χριστό, εδραίωσαν την κοσμοθεωρία που ενημέρωσε το έργο του.
—–Ο Κέρουακ είπε κάποτε στον Τεντ Μπέριγκαν, σε συνέντευξή του στο The Paris Review, για περιστατικό στη 10ετία του ’40 που η μητέρα κι ο πατέρας περπατούσαν μαζί σ’ εβραϊκή γειτονιά στο Lower East Side της Νέας Υόρκης. Θυμήθηκε σωρό ραββίνους που περπατούσανε χέρι-χέρι και δε θ’ αποχωρίζονταν αυτόν τον χριστιανό και τη γυναίκα του, οπότε ο πατέρας πήγε και χτύπησε ραβίνο ακριβώς στο λαιμό. Ο Λέων, μετά το θάνατο του παιδιού του, αντιμετώπισε επίσης ιερέα με παρόμοια περιφρόνηση, πετώντας τον θυμωμένα έξω από το σπίτι. Ο Κέρουακ ήταν ικανός αθλητής στο ποδόσφαιρο και τη πάλη. Οι ικανότητες του ως δρομέα και στο ποδόσφαιρο για το Λύκειο Λόουελ του χαρίσανε προσφορές υποτροφιών από το Κολέγιο της Βοστώνης, τη Νοτρ Νταμ και το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου εγγράφηκε το 1940. Από κείνη την εποχή, το ημερολόγιό του περιλαμβάνει φιλόδοξη Λίστα Άμεσης Ανάγνωσης, ευρεία λίστα που περιλαμβάνει ιερά κείμενα από την Ινδία και τη Κίνα, καθώς και σημείωμα για την ανάγνωση Έμερσον και Θορώ (ξανά).
—–Πέρασε ένα χρόνο στο Horace Mann School, όπου έγινε φίλος με τον Seymour Wyse, Άγγλο που αργότερα παρουσίασε ως χαρακτήρα, με το ψευδώνυμο «Lionel Smart», σε πολλά από τα βιβλία του. Αναφέρει επίσης τον Wyse ως το άτομο που τον μύησε στα νέα στυλ της τζαζ, συμπεριλαμβανομένου του bop. Μετά τη χρονιά του στο Horace Mann, κέρδισε τους απαιτούμενους βαθμούς για την είσοδο στο Κολούμπια. Ένιωσε αυξανόμενη ένταση μεταξύ ποδοσφαίρου και λογοτεχνίας κι αργότερα εγκατέλειψε την ομάδα. Έσπασε το πόδι παίζοντας ποδόσφαιρο στη διάρκεια της 1ης του σεζόν και στη διάρκεια συντομευμένης 2ης χρονιάς μάλωνε συνεχώς με τον προπονητή Λου Λιτλ, που τονe κράταγε στον πάγκο. Ενώ ήταν εκεί έγραψε πολλά αθλητικά άρθρα για τη φοιτητική εφημερίδα, τη Columbia Daily Spectator κι εντάχθηκε στην αδελφότητα Phi Gamma Delta. Ήτανε κάτοικος του Livingston Hall και του Hartley Hall, όπου ζούσαν άλλες φιγούρες της Beat Generation. Σπούδασε επίσης στο The New School. Όταν τελείωσε η ποδοσφαιρική του καρριέρα παράτησε το πανεπιστήμιο. Συνέχισε να ζει για διάστημα στο Upper West Side της Νέας Υόρκης με τη κοπέλα και μελλοντική 1η σύζυγό του, Έντι Πάρκερ. Ήτανε στη διάρκεια αυτής της περιόδου που συνάντησε 1η φορά τις φιγούρες της Beat Generation που διαμόρφωσαν τη κληρονομιά του και γίνανε χαρακτήρες σε πολλά από τα μυθιστορήματά του, όπως ο Allen Ginsberg, ο Neal Cassady, ο John Clellon Holmes, ο Herbert Huncke, ο Lucien Carr κι ο William S. Burroughs.
—–Στη διάρκεια του Β’ Παγκ. Πολ., ήτανε στο Εμπορικό Ναυτικό των ΗΠΑ από Ιούλιο ως Οκτώβρη του 1942 κι υπηρέτησε στο SS Dorchester πριν από το παρθενικό του ταξίδι. Λίγους μήνες αργότερα, βυθίστηκε στη διάρκεια επίθεσης υποβρυχίου ενώ διέσχιζε τον Ατλαντικό κι αρκετοί απ’ τους πρώην συναδέλφους του χάθηκαν. Το 1943 εντάχθηκε στις εφεδρείες του Ναυτικού. Υπηρέτησε 8 μέρες ενεργού υπηρεσίας στο Πολεμικό Ναυτικό πριν φτάσει στη λίστα ασθενών. Σύμφωνα με την ιατρική του έκθεση, είπε ότι ζήτησε μια ασπιρίνη για τους πονοκεφάλους του και του διέγνωσαν άνοια praecox και τον έστειλαν εδώ. Ο ιατροδικαστής ανέφερε ότι η στρατιωτική προσαρμογή του ήτανε κακή, αναφέροντας: «Απλώς δεν το αντέχω. Μου αρέσει να είμαι μόνος μου». 2 μέρες αργότερα πήρε τιμητικά εξιτήριο με την αιτιολογία ότι ήταν αδιάφορου χαρακτήρα με διάγνωση σχιζοειδούς προσωπικότητας.
—–Ενώ ήτανε στο εμπορικό ναυτικό το 1942, έγραψε το 1ο του μυθιστόρημα, The Sea Is My Brother. Το βιβλίο εκδόθηκε το 2011, 70 χρόνια μετά τη συγγραφή του και πάνω από 40 χρόνια μετά τον θάνατό του. Περιέγραψε το έργο ως απλή εξέγερση του ανθρώπου από τη κοινωνία όπως είναι, με τις ανισότητες, την απογοήτευση κι αυτοπροκαλούμενες αγωνίες. Θεώρησε το έργο ως αποτυχία, αποκαλώντας το σκεύος λογοτεχνίας και ποτέ δεν επιδίωξε ενεργά να το δημοσιεύσει.
—–Το 1944, συνελήφθη ως ουσιώδης μάρτυρας για τη δολοφονία του Ντέιβιντ Κάμερερ, που φέρεται να καταδίωκε τον φίλο του, Λουσιέν Καρ, από τότε που ήταν έφηβος στο Σεντ Λούις. Ο Γουίλιαμ Μπάροουζ ήταν επίσης ντόπιος του Σεντ Λούις και μέσω του Καρ ο Κέρουακ γνώρισε τον Μπάροουζ και τον Άλεν Γκίνσμπεργκ. Ο Carr είπε ότι η ομοφυλοφιλική εμμονή του Kammerer έγινε επιθετική, προκαλώντας τελικά τον Carr να τον μαχαιρώσει μέχρι θανάτου σε αυτοάμυνα και πέταξε το πτώμα στον ποταμό Χάντσον. Στη συνέχεια, του ζήτησε βοήθεια κι αυτός πέταξε το όπλο του φόνου κι έθαψε τα γυαλιά του Κάμερερ. Ο Carr, ενθαρρυμένος από τη μητέρα του, παραδόθηκε στην αστυνομία. Οι Κέρουακ και Μπάροουζ συνελήφθησαν μετά ως ουσιώδεις μάρτυρες. Ο πατέρας του Κέρουακ αρνήθηκε να πληρώσει την εγγύησή του. Στη συνέχεια, ο Κέρουακ συμφώνησε να παντρευτεί την Έντι Πάρκερ αν οι γονείς της πλήρωναν την εγγύηση. Παντρευτήκανε Τρίτη 22 Αυγούστου 1944, στο Δημοτικό Κτίριο, με 2 ντετέκτιβ ως μάρτυρες, πριν επιστρέψει στο κελλί του στη φυλακή του Μπρονξ (ο γάμος τους ακυρώθηκε το 1948). Ο Κέρουακ κι ο Μπάροουζ συνεργάστηκαν σε μυθιστόρημα για τη δολοφονία του Κάμερερ με τίτλο And the Hippos Were Boiled in Their Tanks. Αν και το βιβλίο δεν εκδόθηκε στη διάρκεια της ζωής τους, απόσπασμα εμφανίστηκε τελικά στο Word Virus: The William S. Burroughs Reader (το μυθιστόρημα εκδόθηκε τελικά τέλη του 2008). Ο Κέρουακ έγραψε επίσης αργότερα για τη δολοφονία στο μυθιστόρημά του Vanity of Duluoz.
—–Αργότερα, έζησε με τους γονείς του στη γειτονιά Ozone Park του Κουίνς, αφού είχαν μετακομίσει κι αυτοί στη Νέα Υόρκη. Έγραψε το 1ο του δημοσιευμένο μυθιστόρημα, The Town and the City και ξεκίνησε το On the Road γύρω στο 1949 όταν ζούσε εκεί. Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν αστειευόμενοι «Ο Μάγος του Όζον Παρκ», παραπέμποντας στο παρατσούκλι του Τόμας Έντισον, «ο Μάγος του Μένλο Παρκ» και στη ταινία Ο Μάγος του Οζ. Το The Town and the City εκδόθηκε το 1950 με το όνομα John Kerouac κι αν και του κέρδισε μερικές αξιοσέβαστες κριτικές, πούλησε ελάχιστα. Επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από την ανάγνωση του Τόμας Γουλφ από τον Κέρουακ, αντανακλά την επική φόρμουλα των γενεών και τις αντιθέσεις της ζωής στη μικρή πόλη έναντι της πολυδιάστατης και μεγαλύτερης ζωής της πόλης.
—–Το βιβλίο επιμελήθηκε σε μεγάλο βαθμό ο Robert Giroux, με περίπου 400 σελίδες να έχουν αφαιρεθεί. Για τα επόμενα 6 χρόνια, συνέχισε να γράφει τακτικά. Βασιζόμενος σε προηγούμενα προσχέδια με προσωρινούς τίτλους The Beat Generation και Gone on the Road, ολοκλήρωσε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως On the Road Απρίλη του 1951, ενώ ζούσε στο 454 West 20th Street στο Μανχάταν με τη 2η σύζυγό του, Joan Haverty. Το βιβλίο ήτανε σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό και περιγράφει τις περιπέτειες του στις ΗΠΑ και το Μεξικό με τον Νιλ Κάσαντι τέλη της 10ετίας ’40 μ’ αρχές δεκαετίας ’50, καθώς και τις σχέσεις του με άλλους συγγραφείς και φίλους του Beat. Αν και μέρος του μυθιστορήματος επικεντρώνεται στην οδήγηση, -ο Κέρουακ δεν είχε άδεια οδήγησης κι ο Κάσαντι έκανε το μεγαλύτερο μέρος της εκτός δρόμου. Έμαθε να οδηγεί σε ηλικία 34 ετών, αλλά δεν είχε ποτέ επίσημη άδεια.
—–Ο Κέρουακ ολοκλήρωσε τη 1η εκδοχή του μυθιστορήματος στη διάρκεια εκτεταμένης συνεδρίας 3 βδομάδων αυθόρμητης εξομολογητικής πεζογραφίας. Έγραψε το τελικό προσχέδιο σε 20 μέρες, με τη Τζόαν, τη σύζυγο, να τονε προμηθεύει βενζεδρίνη, τσιγάρα, μπολ με σούπα μπιζελιού και κούπες καφέ για να συνεχίσει. Πριν ξεκινήσει, έκοψε φύλλα χαρτιού ιχνογραφίας σε μακριές λωρίδες, αρκετά φαρδιές για γραφομηχανή και τις κόλλησε μεταξύ τους σε ρολό μήκους 120 ποδιών (37 μέτρων) που στη συνέχεια τροφοδότησε στη μηχανή. Αυτό του επέτρεψε να πληκτρολογεί συνεχώς χωρίς διακοπή επαναφόρτωσης σελίδων. Το χειρόγραφο που προέκυψε δεν περιείχε αλλαγές κεφαλαίων ή παραγράφων κι ήτανε πολύ πιο σαφές από την έκδοση που τελικά δημοσιεύτηκε. Αν κι αυθόρμητος είχε προετοιμαστεί πολύ νωρίτερα πριν αρχίσει να γράφει. Στη πραγματικότητα, σύμφωνα με τον καθηγητή και μέντορά του στο Κολούμπια, Mark Van Doren, είχε περιγράψει μεγάλο μέρος της δουλειάς στα ημερολόγιά του τα προηγούμενα χρόνια.
—–Αν κι ολοκλήρωσε γρήγορα το On the Road, δυσκολεύτηκε πολύ και να βρει εκδότη. Πριν το μυθιστόρημα γίνει αποδεκτό από το Viking Press, έπιασε δουλειά ως σιδηροδρομικός πεδητής και πυροφύλακας (συμπεριλαμβανομένης θητείας ως παρατηρητής στο Desolation Peak, ταξιδεύοντας μεταξύ της ανατολικής και της δυτικής ακτής των ΗΠΑ για να κερδίσει χρήματα. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, έμενε συχνά στο σπίτι της μητέρας στο Ρίτσμοντ Χιλ του Κουίνς, όπου έβρισκε ξεκούραση και τον ήσυχο χώρο που χρειαζότανε για να γράφει. Ενώ εργαζόταν με αυτόν τον τρόπο γνώρισε κι έγινε φίλος με τον Abe Green, νεαρό των εμπορευματικών τραίνων που αργότερα τονε σύστησε στον Herbert Huncke, απατεώνα του δρόμου της Times Square κι αγαπημένο πολλών συγγραφέων της Beat Generation.
—–Σύμφωνα με τον Κέρουακ, το On the Road «Ήτο πραγματικά ιστορία για 2 καθολικούς φίλους που περιφέρονταν στη χώρα αναζητώντας το Θεό. Και τονε βρήκαμε. Τονε βρήκα στον ουρανό, στη Market Street του Σαν Φρανσίσκο (αυτά τα 2 οράματα) κι ο Dean (Neal) είχε το Θεό να ιδρώνει στο μέτωπό του σ’ όλη τη διαδρομή. ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΆΛΛΗ ΔΙΈΞΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΆΝΘΡΩΠΟ: ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΙΔΡΏΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΌ. Και μόλις Τονε βρει, η Θεότητά του εδραιώνεται για πάντα και πραγματικά δεν πρέπει να γίνεται λόγος γι’ αυτήν». Σύμφωνα με το βιογράφο του, ιστορικό Douglas Brinkley, το On the Road έχει παρερμηνευτεί σαν ιστορία συντρόφων που ψάχνουνε για κλωτσιές, αλλά το πιο σημαντικό που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι ο Κέρουακ ήταν Αμερικανός Καθολικός συγγραφέας –π.χ., σχεδόν κάθε σελίδα του ημερολογίου έφερε σκίτσο σταυρού, προσευχή ή έκκληση στον Χριστό να συγχωρεθεί.
—–Άνοιξη του 1951, ενώ ήταν έγκυος, η Τζόαν Χάβερτι έφυγε και χώρισε από τον Κέρουακ. Φλεβάρη του 1952, γέννησε το μοναδικό παιδί του, τη Γιαν Κέρουακ, που αναγνώρισε σα κόρη του αφού εξέταση αίματος το επιβεβαίωσε 9 χρόνια μετά. Για τα επόμενα χρόνια συνέχισε να γράφει και να ταξιδεύει, κάνοντας μακρινά ταξίδια στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Συχνά βίωνε επεισόδια μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ και κατάθλιψης. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ολοκλήρωσε τα προσχέδια 10 ακόμη μυθιστορημάτων, συμπεριλαμβανομένων των The Subterraneans, Doctor Sax, Tristessa και Desolation Angels, που εξιστορούνε πολλά απ’ τα γεγονότα αυτών των ετών. Παρά το γεγονός ότι ήτανε φίλοι, ο Κέρουακ κι ο Γκίνσμπεργκ συχνά παίρναν αντίθετες πλευρές στη πολιτική. Το 1952, ο Κέρουακ υποστήριξε τον υποψήφιο της Παλιάς Δεξιάς Ρόμπερτ Α. Ταφτ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ενώ ο Γκίνσμπεργκ εξέφρασε υποστήριξε τον Αντλάι Στίβενσον Β‘ του Δημοκρατικού Κόμματος.
—–Το 1953, έζησε κυρίως στη Νέα Υόρκη, έχοντας σύντομη αλλά παθιασμένη σχέση με την Alene Lee, Αφροαμερικανίδα και μέλος της γενιάς Beat. Η Alene ήταν η βάση για το χαρακτήρα που ονομάζεται “Mardou” στο μυθιστόρημα The Subterraneans κι η Irene May στο Book of Dreams και στο Big Sur. Μετά από αίτημα των εκδοτών του, άλλαξε το σκηνικό του μυθιστορήματος από Νέα Υόρκη σε Σαν Φρανσίσκο. Το 1954, ανακάλυψε τη Βουδιστική Βίβλο του Ντουάιτ Γκόνταρντ στη Βιβλιοθήκη του Σαν Χοσέ, που σηματοδότησε την αρχή της μελέτης για το Βουδισμό. Μεταξύ 1955-6, ζούσε περιστασιακά με την αδερφή του, που αποκαλούσε «Νιν», και τον σύζυγό της, Πολ Μπλέικ, στο σπίτι τους έξω από το Ρόκι Μάουντ της Βόρειας Καρολίνα (Διαθήκη, Βιρτζίνια στα έργα του) όπου διαλογίστηκε και μελέτησε. Έγραψε το Some of the Dharma, ευφάνταστη, πειραματική πραγματεία για το Βουδισμό, επιδεικνύοντας ευρεία ενασχόληση με πολλές σχολές του Βουδισμού. Αναφέρεται σε προσωπικότητες όπως ο Μιλαρέπα, ο Σαριπούτα, ο δάσκαλος του Ζεν, Ντόγκεν. Αυτό το βιβλίο είναι το κύριο τεχνούργημα της αντιπαράθεσής του με τη διδασκαλία του Βούδα. Διάβασε μερικά κείμενα μεταφρασμένα από την Pali Text Society. Ωστόσο, είχε νωρίτερα ενδιαφερθεί για την ανατολική σκέψη. Το 1946 διάβασε τους Μύθους και τα Σύμβολα στην Ινδική Τέχνη και τον Πολιτισμό του Χάινριχ Τσίμερ. Το 1955, έγραψε βιογραφία του Σιντάρτα Γκαουτάμα, με τίτλο Wake Up: A Life of the Buddha, που ήταν αδημοσίευτη στη διάρκεια της ζωής του, αλλά τελικά δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο Tricycle: The Buddhist Review, 1993–95. Εκδόθηκε από τη Viking Σεπτέμβρη του 2008.
—–Αν και σε μεγάλο βαθμό απολιτικός ο ίδιος, δέχτηκε κακή θέληση κι από τις 2 πλευρές του πολιτικού φάσματος, με τη δεξιά να περιφρονεί τη σχέση του με τα ναρκωτικά και τη σεξουαλική ελευθεριότητα και την αριστερά να περιφρονεί τον αντικομμουνισμό και τον καθολικισμό του. Χαρακτηριστικά, παρακολούθησε τις ακροάσεις της Γερουσίας του Μακάρθι το 1954 να καπνίζει μαριχουάνα και να υποστηρίζει τον αντικομμουνιστή σταυροφόρο, γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι. Στο Desolation Angels έγραψε: «Όταν πήγα στη Κολούμπια το μόνο που προσπάθησαν να μας διδάξουν ήταν ο Μαρξ, σαν να μ’ ένοιαζε» (θεωρώντας μαρξισμό, όπως και το φροϋδισμό, απατηλή εφαπτομένη). Παραδοσιακός στη καρδιά και ποτέ φιλελεύθερος, δεν παρασύρθηκε πραγματικά προς τα δεξιά. Το πεδίο ενδιαφέροντός του ήτανε τα παγκόσμια ανθρώπινα θέματα, όχι η πολιτική. Μέχρι τη 10ετία ’60, καθώς άλλοι ποιητές των Beat στραφήκανε προς τ’ αριστερά και βυθίστηκαν στη κουλτούρα των χίπις, φαινόταν πιο απολιτικός σε αντίθεση. Ο Μπάροουζ, που ήτανε κοντά του, παρατήρησε ότι διατηρούσε σταθερά πολύ παραδοσιακές αξίες, ήτανε πάντα συντηρητικός.
—–Το 1957, αφού απορρίφθηκε από αρκετούς άλλους εκδότες, το On the Road αγοράστηκε τελικά από τη Viking Press, που απαίτησε σημαντικές αναθεωρήσεις πριν τη δημοσίευση. Πολλά από τα πιο σεξουαλικά αποσπάσματα αφαιρέθηκαν και φοβούμενοι μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση, χρησιμοποιήθηκαν ψευδώνυμα για τους χαρακτήρες του βιβλίου. Αυτές οι αναθεωρήσεις έχουνε συχνά οδηγήσει σε επικρίσεις για τον υποτιθέμενο αυθορμητισμό του στυλ του Κέρουακ. Τον Ιούλιο μετακόμισε σε μικρό σπίτι στη λεωφόρο Clouser 14181/2 στο τμήμα College Park του Ορλάντο της Φλόριντα, για να περιμένει τη κυκλοφορία του On the Road. Αργότερα, κριτική του βιβλίου από τον Gilbert Millstein εμφανίστηκε στους New York Times ανακηρύσσοντας τον Κέρουακ τη φωνή μιας νέας γενιάς -χαιρετίστηκε σημαντικός Αμερικανός συγγραφέας. Η φιλία του με τον Allen Ginsberg, τον William S. Burroughs και τον Gregory Corso, μεταξύ άλλων, έγινε διαβόητη αναπαράσταση της Beat Generation. Ο όρος Beat Generation επινοήθηκε από τον Κέρουακ στη διάρκεια συνομιλίας που ‘χε με τον συνάδελφό του μυθιστοριογράφο Herbert Huncke. Ο Huncke χρησιμοποίησε τον όρο beat να περιγράψει άτομο με λίγα χρήματα και λίγες προοπτικές. Η φήμη του Κέρουακ ήρθε σαν ανεξέλεγκτο κύμα που τελικά θα ‘ταν η καταστροφή του.
—–Το μυθιστόρημα του περιγράφεται συχνά ως το καθοριστικό έργο της γενιάς των Μπιτ μετά τον Β’ Παγκ. Πόλ. κι ο Κέρουακ ονομάστηκε Βασιλιάς των Μπιτ, όρος που δεν ένιωσε ποτέ άνετα. Κάποτε παρατήρησε: «Δεν είμαι μπίτνικ. Είμαι καθολικός», δείχνοντας στο δημοσιογράφο πίνακα του Πάπα Παύλου VI και λέγοντας: «Ξέρεις ποιος το ζωγράφισε αυτό; Εγώ». Η επιτυχία του On the Road έφερε στον Κέρουακ άμεση φήμη. Η διασημότητά του έφερε τους εκδότες να επιθυμούν ανεπιθύμητα χειρόγραφα που είχανε προηγουμένως απορριφθεί πριν από τη δημοσίευσή τους. Μετά 9 μήνες, δεν ένιωθε πλέον ασφαλής δημόσια. Ξυλοκοπήθηκε άσχημα από 3 άνδρες έξω από το καφέ του Σαν Ρέμο στην οδό Bleecker 189 στη Νέα Υόρκη ένα βράδυ. Ο Neal Cassady, πιθανώς ως αποτέλεσμα της νέας του φήμης ως κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, συνελήφθη για πώληση μαριχουάνας. Σε απάντηση, ο Κέρουακ εξιστόρησε μέρη της δικής του εμπειρίας με το Βουδισμό, καθώς και μερικές από τις περιπέτειές του με τον Γκάρι Σνάιντερ κι άλλους ποιητές της περιοχής του Σαν Φρανσίσκο, στο The Dharma Bums, που διαδραματίζεται στη Καλιφόρνια και την Ουάσιγκτον και δημοσιεύτηκε το 1958. Γράφτηκε στο Ορλάντο μεταξύ 26 Νοέμβρη και 7 Δεκέμβρη 1957. Για να αρχίσει να γράφει το Dharma Bums, δακτυλογράφησε σε τηλέτυπο μήκους δέκα μέτρων, για να αποφύγει να διακόψει τη ροή του για αλλαγές χαρτιού, όπως είχε κάνει 6 χρόνια νωρίτερα για το On the Road.
—–Ο Κέρουακ αποθαρρύνθηκε απ’ τη κριτική του Dharma Bums από αξιοσέβαστες προσωπικότητες στον αμερικανικό τομέα του Βουδισμού όπως οι δάσκαλοι του Ζεν Ruth Fuller Sasaki κι Alan Watts. Έγραψε στον Σνάιντερ, αναφερόμενος σε συνάντηση με τον D. T. Suzuki, ότι: «Ακόμη κι ο Suzuki με κοιτούσε με σχιστά μάτια σαν να ήμουνα τερατώδης απατεώνας». Έχασε την ευκαιρία να ξανασμίξει με τον Σνάιντερ στη Καλιφόρνια κι εξήγησε στο Φίλιπ Γουάλεν. «Θα ντρεπόμουν ν’ αντιμετωπίσω σένα και τον Γκάρι τώρα που έχω γίνει τόσο παρακμιακός και μεθυσμένος και δεν δίνω δεκάρα. Δεν είμαι πια βουδιστής». Σε περαιτέρω αντίδραση στη κριτική τους, παρέθεσε μέρος της απαγγελίας του καφέ του Abe Green, Thrasonical Yawning in the Abattoir of the Soul: «Άνοιχτό, λυσσασμένο εκκλησίασμα, που πρόθυμο να λουστεί, παρασύρεται από τη Πηγή της Ευφορίας και λιάζεται σαν πρωτόζωα στο περίφημο φως».
—–Χρησιμοποίησε τα κέρδη από το On the Road ν’ αγοράσει το 1ο από τα 3 σπίτια στο Northport της Νέας Υόρκης –βικτωριανό με ξύλινο σκελετό στην οδό Gilbert που μοιραζόταν με τη μητέρα του, Gabrielle. Μετακόμισαν εκεί Μάρτη του 1958 και μείνανε στο Northport 6 χρόνια, μετακομίζοντας δις στη διάρκεια αυτής της περιόδου. Έγραψε κι αφηγήθηκε επίσης beat ταινία με τίτλο Pull My Daisy (1959), σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Φρανκ κι Άλφρεντ Λέσλι. Πρωταγωνιστούσαν μεταξύ άλλων οι ποιητές Γκίνσμπεργκ και Γκρέγκορι Κόρσο, ο μουσικός Ντέιβιντ Άμραμ κι ο ζωγράφος Λάρι Ρίβερς. Αρχικά ονομαζόταν The Beat Generation, ο τίτλος άλλαξε τελευταία στιγμή όταν η MGM κυκλοφόρησε ταινία με τον ίδιο τίτλο Ιούλιο του 1959 που προκάλεσε αίσθηση στη κουλτούρα των beatnik.
—–Η τηλεοπτική σειρά Route 66 (1960–64), με 2 αδέσμευτους νεαρούς άνδρες στο δρόμο με Corvette που αναζητούνε περιπέτεια και τροφοδοτούνε τα ταξίδια τους με φαινομενικά άφθονες προσωρινές δουλειές στις διάφορες τοποθεσίες των ΗΠΑ που πλαισιώνουν τις ιστορίες σε στυλ ανθολογίας, έδωσε την εντύπωση ότι ήταν εμπορικά αποστειρωμένη κατάχρηση του μοντέλου ιστορίας του Κέρουακ για το On the Road. Ακόμη κι οι πρωταγωνιστές, Buz και Todd, έμοιαζαν με τον μελαχρινό, αθλητικό Kerouac και τον ξανθό Cassady/Moriarty, αντίστοιχα. Ο Κέρουακ ένιωθε ότι είχε εξαπατηθεί εμφανώς από το δημιουργό του Route 66 Στέρλινγκ Σίλιφαντ και προσπάθησε να τον μηνύσει, το CBS, την εταιρεία παραγωγής Screen Gems TV και το χορηγό Chevrolet, αλλά κατά κάποιο τρόπο τον συμβούλεψαν να μη προχωρήσει σε κάτι που ‘μοιαζε με πολύ ισχυρή αιτία αντίδρασης. Στο ντοκιμανταίρ του 1985 του Τζον Αντονέλι Κέρουακ, η ταινία ξεκινά και τελειώνει με πλάνα του Κέρουακ να διαβάζει από το On the Road και το Visions of Cody στο The Steve Allen Show Νοέμβρη του 1959. Απαντώντας στην ερώτηση του Άλεν «Πώς θα ορίζατε τη λέξη beat»; », απαντά ο Κέρουακ «καλός… συμπονετικός». Στη διάρκεια των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ του 1964, ο Χάντερ Σ. Τόμσον σημείωσε ότι ο Κέρουακ ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή Μπάρι Γκολντγουότερ. Οι εκλογές ήτανε συντριπτική νίκη για τον νυν πρόεδρο Λίντον Τζόνσον.
—–Το 1965, γνώρισε τον ποιητή Youenn Gwernig που ήτανε Βρετόνος Αμερικανός όπως αυτός στη Νέα Υόρκη και γίνανε φίλοι. Ο Gwernig συνήθιζε να μεταφράζει τα ποιήματά του απ’ τη βρετονική γλώσσα στ’ αγγλικά, ώστε ο Κέρουακ να μπορεί να τα διαβάζει και να τα κατανοεί: «Η συνάντηση με τον Κέρουακ το 1965, π.χ., ήταν αποφασιστική στροφή. Επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει βρετονικά, με ρώτησε: «Δεν θα ‘γραφες μερικά απ’ τα ποιήματά σου αγγλικά; Θα ‘θελα πολύ να τα διαβάσω! Έτσι έγραψα ένα Diri Dir -Σκάλες από Ατσάλι- γι’ αυτόν και συνέχισα να το κάνω. Γι’ αυτό γράφω συχνά τα ποιήματά μου στα βρετονικά, γαλλικά και αγγλικά». Στη διάρκεια αυτών των ετών, ο Κέρουακ υπέστη την απώλεια της μεγαλύτερης αδερφής του από καρδιακή προσβολή το 1964 κι η μητέρα του υπέστη παραλυτικό εγκεφαλικό το 1966. Ο Κέρουακ μετακόμισε με τη μητέρα του στο Hyannis της Μασαχουσέτης για σχεδόν 1 χρόνο το 1966. Το 1968, ο Neal Cassady πέθανε επίσης ενώ βρισκότανε στο Μεξικό. Παρά το ρόλο που έπαιξε το λογοτεχνικό του έργο στην έμπνευση του κινήματος της αντικουλτούρας της 10ετίας ’60, ήταν ανοιχτά επικριτικός απέναντί του. Οι διαφωνίες για το κίνημα, που πίστευε ότι ήταν μόνο δικαιολογία για να ‘ναι μοχθηρός, οδήγησαν επίσης στη ρήξη του με τον Γκίνσμπεργκ μέχρι το 1968. Το 1968 επίσης, εμφανίστηκε τελευταία φορά στη τηλεόραση, για το Firing Line, με παραγωγό και παρουσιαστή τον William F. Buckley Jr. Φανερά μεθυσμένος, επιβεβαίωσε τον καθολικισμό του και μίλησε για την αντικουλτούρα της 10ετίας ’60.
—–Πρωί 20 Οκτώβρη 1969, στην Αγία Πετρούπολη της Φλόριντα, ο Κέρουακ δούλευε πάνω σε βιβλίο για το τυπογραφείο του πατέρα του. Ξαφνικά ένιωσε ναυτία και πήγε στο μπάνιο, όπου άρχισε να κάνει εμετό με αίμα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο St. Anthony’s, υποφέροντας από αιμορραγία οισοφάγου. Έλαβε αρκετές μεταγγίσεις σε προσπάθεια ν’ αναπληρώσει την απώλεια αίματος κι οι γιατροί στη συνέχεια προσπάθησαν να τονε χειρουργήσουν, αλλά το κατεστραμμένο συκώτι εμπόδισε τη πήξη του αίματός του. Δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του μετά την επέμβαση και πέθανε στο νοσοκομείο στις 5:15 το επόμενο πρωί, σε ηλικία 47 ετών. Η αιτία θανάτου αναφέρθηκε ως εσωτερική αιμορραγία (αιμορραγικοί κιρσοί του οισοφάγου) που προκλήθηκε από κίρρωση, αποτέλεσμα μακροχρόνιας κατάχρησης αλκοόλ. Πιθανός παράγοντας που συνέβαλε ήτανε κήλη χωρίς θεραπεία που είχε υποστεί σε καυγά στο μπαρ αρκετές εβδομάδες νωρίτερα. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία St. Jean Baptiste στο Lowell της Μασαχουσέτης και τάφηκε στο νεκροταφείο Edson. Τη στιγμή του θανάτου του, ζούσε με τη 3η σύζυγό του, Στέλλα Σάμπας Κέρουακ. Η μητέρα του, Γκαμπριέλ, κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του.
—–Ο Κέρουακ θεωρείται πατέρας του κινήματος Beat, αν και δεν του άρεσαν τέτοιες ταμπέλες. Η μέθοδός του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη παραγωγική έκρηξη τζαζ, ειδικά το είδος bebop που καθιέρωσαν οι Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk κι άλλοι. Αργότερα, συμπεριέλαβε ιδέες που ανέπτυξε από τις βουδιστικές του σπουδές που ξεκίνησαν με τον Gary Snyder. Συχνά αναφερόταν στο στυλ του ως αυθόρμητη πεζογραφία. Αν κι η πεζογραφία του ήταν αυθόρμητη και υποτίθεται χωρίς επεξεργασίες, έγραψε κυρίως αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα από τη ζωή του και τους ανθρώπους που αλληλεπιδρούσε. Αυτή η προσέγγιση αντικατοπτρίζεται επίσης στη δομή της πλοκής του: οι αφηγήσεις του δεν επικεντρώνονταν σε μεγάλο βαθμό στις παραδοσιακές δομές πλοκής. Αντίθετα, τα έργα του συχνά περιστρέφονταν γύρω από μια σειρά από επεισοδιακές συναντήσεις, οδικά ταξίδια και προσωπικούς προβληματισμούς. Η έμφαση δόθηκε στις εμπειρίες των χαρακτήρων και στην εξερεύνηση θεμάτων όπως η ελευθερία, η εξέγερση και η αναζήτηση νοήματος. Πολλά απ’ τα βιβλία του αποτελούνε παράδειγμα αυτής της αυθόρμητης προσέγγισης, συμπεριλαμβανομένων των On the Road, Visions of Cody, Visions of Gerard, Big Sur και The Subterraneans. Τα κεντρικά χαρακτηριστικά αυτής της μεθόδου γραφής ήταν οι ιδέες της αναπνοής (δανεισμένες από την τζαζ και από τη βουδιστική αναπνοή διαλογισμού), ο αυτοσχεδιασμός λέξεων πάνω στις εγγενείς δομές του νου και της γλώσσας κι η περιορισμένη αναθεώρηση. Συνδεδεμένη μ’ αυτή την ιδέα της αναπνοής ήταν η εξάλειψη της περιόδου, αντικαθιστώντας αντ’ αυτού μεγάλη συνδετική παύλα. Ως εκ τούτου, οι φράσεις που εμφανίζονται ανάμεσα στις παύλες μπορεί να μοιάζουν με αυτοσχεδιαστικό τζαζ γλείψιμο. Όταν λέγονται, οι λέξεις παίρνουνε συγκεκριμένο μουσικό ρυθμό και ρυθμό.
—–Ο Κέρουακ θαύμαζε πολύ κι επηρεάστηκε από τον Γκάρι Σνάιντερ. Το Dharma Bums περιέχει αφηγήσεις για ταξίδι ορειβασίας που ‘κανε με τον Σνάιντερ και περιλαμβάνει αποσπάσματα επιστολών από τον Σνάιντερ. Ενώ ζούσε με τον Σνάιντερ έξω από το Mill Valley της Καλιφόρνια, το 1956, εργάστηκε σε βιβλίο γι’ αυτόν, που σκέφτηκε να ονομάσει Visions of Gary. (Αυτό τελικά έγινε Dharma Bums, το οποίο ο Κέρουακ περιέγραψε κυρίως για τον Σνάιντερ.) Εκείνο το καλοκαίρι, έπιασε δουλειά ως πυροφύλακας στο Desolation Peak στο North Cascades στην Ουάσιγκτον, αφού άκουσε τις ιστορίες του Snyder και του Whalen ότι εργάζονταν ως παρατηρητές πυρκαγιάς. Περιέγραψε την εμπειρία στο Desolation Angels κι αργότερα στο Alone on a Mountaintop (που δημοσιεύτηκε στο Lonesome Traveler) και στο The Dharma Bums. Συνέχιζε για ώρες να μιλά, συχνά μεθυσμένος, σε φίλους κι αγνώστους για τη μέθοδό του. Ο Γκίνσμπεργκ, αρχικά μη εντυπωσιασμένος, θα ήταν αργότερα από τους μεγάλους υποστηρικτές του κι ήταν η μέθοδος της ελεύθερης πρόζας του που ενέπνευσε τη σύνθεση του ποιήματος του Γκίνσμπεργκ Ουρλιαχτό. Ήτανε περίπου την εποχή των Υπόγειων που ενθαρρύνθηκε από τον Γκίνσμπεργκ κι άλλους να εξηγήσει επίσημα το στυλ του. Από τις εκθέσεις του για τη μέθοδο της αυθόρμητης πεζογραφίας, η πιο συνοπτική ήταν η Πίστη και Τεχνική για τη Σύγχρονη Πεζογραφία., λίστα με 30 βασικές αξιώσεις. Κάποιοι είπαν ότι κατά καιρούς η τεχνική γραφής του δεν παρήγαγε ζωντανή ή ενεργητική πρόζα: ο Τρούμαν Καπότε είπε γι’ αυτό: «Αυτό δεν είναι γράψιμο, είναι πληκτρολόγηση». Αυτή η άποψη αντικρούστηκε από τη Carolyn Cassady κι άλλους, που υποστήριξαν ότι συνεχώς ξαναέγραφε κι αναθεωρούσε το έργο του.
—–Αν και το σώμα του έργου του έχει δημοσιευτεί στ’ αγγλικά, εκτός από τη ποίηση και τις επιστολές του προς φίλους και συγγενείς, έγραψε κι αδημοσίευτα έργα μυθοπλασίας στα γαλλικά. Αυτά είναι 2 μυθιστορήματα, το La nuit est ma femme (γραμμένο Φλεβάρη-Μάρτη 1951) και το Sur le chemin (γραμμένο Δεκέμβρη του 1952), καθώς και μεγάλα τμήματα της Maggie Cassidy (γραμμένο Γενάρη-Φλεβάρη 1953). Τα γαλλικά κείμενά του δημοσιεύτηκαν μαζί σε τόμο με τίτλο La vie est d’hommage. Το 1996, η Nouvelle Revue Française είχε ήδη δημοσιεύσει αποσπάσματα κι άρθρο με τίτλο La nuit est ma femme κι ο μελετητής Paul Maher Jr., στη βιογραφία του Κέρουακ: Η ζωή και το έργο του, συζητούσε για το Sur le chemin. Η νουβέλα, που ολοκληρώθηκε σε 5 μέρες στο Μεξικό Δεκέμβρη του 1952, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των προσπαθειών του να γράψει στη μητρική του γλώσσα, γλώσσα που συχνά αποκαλούσε Canuck French. Ο Άγνωστος Κέρουακ, που επιμελήθηκε ο Todd Tietchen, περιλαμβάνει μετάφραση του La nuit est ma femme και την ολοκληρωμένη μετάφραση του Sur le Chemin με τον τίτλο Old Bull in the Bowery. Το La nuit est ma femme γράφτηκε αρχές 1951 κι ολοκληρώθηκε λίγες μέρες ή βδομάδες πριν ξεκινήσει την αρχική αγγλική έκδοση του On the Road, όπως έχουν επισημάνει πολλοί μελετητές, όπως ο Paul Maher Jr., ο Joyce Johnson, ο Hassan Melehy κι ο Gabriel Anctil.
—–Η πρώιμη γραφή του Κέρουακ, ιδιαίτερα το 1ο του μυθιστόρημα Η πόλη κι η πολιτεία ήταν πιο συμβατική κι έφερε την ισχυρή επιρροή του Τόμας Γουλφ. Η τεχνική που ανέπτυξε ο Κέρουακ κι αργότερα του χάρισε τη φήμη επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη τζαζ, ειδικά το Bebop κι αργότερα τον Βουδισμό, καθώς και την επιστολή της Joan Anderson που έγραψε ο Neal Cassady. Η Διαμαντένια Σούτρα ήτανε το πιο σημαντικό βουδιστικό κείμενο για τον Κέρουακ και πιθανώς έν απ’ τα 3 ή 4 πράγματα με τη μεγαλύτερη επιρροή που διάβασε ποτέ. Το 1955, ξεκίνησε εντατική μελέτη αυτής της σούτρας, σ’ επαναλαμβανόμενο εβδομαδιαίο κύκλο, αφιερώνοντας μια μέρα σε κάθε ένα από τα 6 Pāramitās και την 7η στο τελικό απόσπασμα για το Samādhi. Αυτό ήταν το μοναδικό του ανάγνωσμα στο Desolation Peak κι ήλπιζε με αυτό τον τρόπο να ρυθμίσει το μυαλό στο κενό και πιθανώς να ‘χει όραμα. Ο Τζέιμς Τζόις ήταν επίσης λογοτεχνική επιρροή στον Κέρουακ κι υπαινίσσεται το έργο του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα. Είχε μεγάλη εκτίμηση στον Τζόις και συχνά χρησιμοποιούσε τη τεχνική της ροής της συνείδησης του. Σχετικά με το On the Road, έγραψε σ’ επιστολή προς τον Γκίνσμπεργκ, «Μπορώ να σας πω τώρα καθώς κοιτάζω πίσω στη πλημμύρα της γλώσσας. Είναι σαν τον Οδυσσέα και πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια σοβαρότητα». Επιπλέον, θαύμαζε την πειραματική χρήση της γλώσσας από τον Τζόις, όπως φαίνεται στο μυθιστόρημά του Visions of Cody, που χρησιμοποιεί αντισυμβατική αφήγηση καθώς και πολλαπλότητα συγγραφικών φωνών.
—–Ο Κέρουακ και τα λογοτεχνικά του έργα είχανε σημαντικό αντίκτυπο στη δημοφιλή ροκ μουσική της 10ετίας ’60. Καλλιτέχνες όπως ο Bob Dylan, οι Beatles, η Patti Smith, ο Tom Waits, οι Grateful Dead κι οι Doors πιστώνουν στον Κέρουακ ως σημαντική επιρροή στη μουσική και τον τρόπο ζωής τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα μέλη των Doors, τον Jim Morrison και τον Ray Manzarek, που τον αναφέρουνε και το μυθιστόρημά του On the Road ως τις μεγαλύτερες επιρροές του συγκροτήματος. Στο βιβλίο του Light My Fire: My Life with The Doors, ο Ray Manzarek, πληκτράς των The Doors, έγραψε «Υποθέτω ότι αν ο Jack Kerouac δεν είχε γράψει ποτέ το On the Road, οι Doors δεν θα υπήρχαν ποτέ». Η γαλλοκαναδική καταγωγή του ενέπνευσε ντοκιμανταίρ του Εθνικού Συμβουλίου Κινηματογράφου του Καναδά το 1987, το Jack Kerouac’s Road: A Franco-American Odyssey, σε σκηνοθεσία του ποιητή Herménégilde Chiasson. Άλλα αφιερώματα στον Γαλλικό Καναδά περιλαμβάνουν τη βιογραφία του 1972 από τον μυθιστοριογράφο Victor-Lévy Beaulieu Jack Kérouac, μεταφρασμένη ως Jack Kerouac: δοκίμιο κοτόπουλου, το 2ο σε σειρά έργων του Beaulieu για τους λογοτεχνικούς προγόνους του και 2 τραγούδια που κυκλοφόρησαν μέσα σε λίγους μήνες το ένα από το άλλο το 1987 και το 1988: Sur la route του Pierre Flynn, και L’ange vagabond του Richard Séguin.
—–Το εναλλακτικό ροκ συγκρότημα 10.000 Maniacs έγραψε τραγούδι που φέρει το όνομά του, Hey Jack Kerouac στο άλμπουμ τους In My Tribe το 1987. Το χιπ-χοπ συγκρότημα Beastie Boys τον αναφέρει στο τραγούδι τους του 1989, 3-Minute Rule, από το άλμπουμ Paul’s Boutique. Το τραγούδι των Barenaked Ladies του 2000, Baby Seat, από το άλμπουμ Maroon, αναφέρεται στον Κέρουακ. Το 1974, η Σχολή Ασώματης Ποιητικής του Τζακ Κέρουακ άνοιξε προς τιμήν του από τον Άλεν Γκίνσμπεργκ και την Αν Γουόλντμαν στο Πανεπιστήμιο Ναρόπα, ιδιωτικό βουδιστικό πανεπιστήμιο στο Μπόλντερ του Κολοράντο. Το σχολείο προσφέρει πτυχίο στη Γραφή και τη Λογοτεχνία, MFA στη Γραφή & Ποιητική & Δημιουργική Γραφή και θερινό πρόγραμμα γραφής. Το 1980 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η ταινία Heart Beat. Με πρωταγωνιστές τους Τζον Χερντ (ως Κέρουακ), Νικ Νόλτε (ως Κάσαντι) και Σίσι Σπέισεκ (ως Κάρολιν Κάσαντι), η ταινία αφηγείται ερωτικό τρίγωνο μεταξύ των κύριων χαρακτήρων, ενώ εμβαθύνει στο έργο και τη ζωή του Κέρουακ και του Κάσαντι γύρω από τη συγγραφή του On the Road. Από το 1978 έως το 1992, η Joy Walsh δημοσίευσε 28 τεύχη περιοδικού αφιερωμένου στον Κέρουακ, το Moody Street Irregulars. Μέσα 10ετίας ’80 Kerouac Park ετοποθετήθη στο κέντρο του Lowell της Μασαχουσέτης.
—–Ενώ είναι πιότερο γνωστός για τα μυθιστορήματά του, έγραψε επίσης ποίηση. Είπε ότι ήθελε να θεωρηθεί ως ποιητής της τζαζ που φυσά μακρύ μπλουζ σε απογευματινή συναυλία τζαζ τη Κυριακή. Πολλά από τα ποιήματά του ακολουθούν το ύφος της ελεύθερης, ανεμπόδιστης πεζογραφίας του, ενσωματώνοντας επίσης στοιχεία τζαζ και βουδισμού. Το Mexico City Blues, συλλογή ποιημάτων που δημοσιεύτηκε το 1959, αποτελείται από 242 χορωδίες που ακολουθούν τους ρυθμούς της τζαζ. Σε μεγάλο μέρος της ποίησής του, για να πετύχει ρυθμό που μοιάζει με τζαζ, χρησιμοποίησε τη μεγάλη παύλα αντί για τελεία. Αρκετά παραδείγματα αυτού μπορούν να φανούνε στο Mexico City Blues. Άλλα ποιήματά του, όπως το Bowery Blues, ενσωματώνουνε ρυθμούς τζαζ με βουδιστικά θέματα της Saṃsāra, του κύκλου της ζωής και του θανάτου και του Samadhi, της συγκέντρωσης της σύνθεσης του μυαλού. Επίσης, ακολουθώντας την παράδοση της τζαζ/μπλουζ, η ποίησή του περιλαμβάνει επανάληψη και θέματα για τα προβλήματα και την αίσθηση της απώλειας που βιώνεται στη ζωή.
—–Το 2007, για να συμπέσει με την 50ή επέτειο από την έκδοση του On the Road, η Viking εξέδωσε 2 νέες εκδόσεις: On the Road: The Original Scroll κι On the Road: 50th Anniversary Edition. Μακράν το πιο σημαντικό είναι το Scroll, μεταγραφή του αρχικού προσχεδίου δακτυλογραφημένο ως μεγάλη παράγραφος σε φύλλα χαρτιού ιχνογράφησης που ο Κέρουακ κόλλησε μεταξύ τους για να σχηματίσει κύλινδρο 120 ποδιών (37 μέτρων). Το κείμενο είναι πιο σεξουαλικό από ό,τι επέτρεψε ο Βίκινγκ να δημοσιευτεί το 1957 και χρησιμοποιεί επίσης τα πραγματικά ονόματα των φίλων του κι όχι τα φανταστικά που αργότερα αντικατέστησε. Ο ιδιοκτήτης των Indianapolis Colts, Jim Irsay, πλήρωσε 2.43 εκατομμύρια δολάρια για τον αρχικό κύλινδρο κι επέτρεψε περιοδεία έκθεσης που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2009. Το άλλο νέο τεύχος, 50th Anniversary Edition, είναι επανέκδοση του τεύχους της 40ης επετείου με ενημερωμένο τίτλο. Το χειρόγραφο των Κέρουακ/Μπάροουζ And the Hippos Were Boiled in Their Tanks εκδόθηκε 1η φορά 1 Νοέμβρη 2008 από την Grove Press. Προηγουμένως, κομμάτι του χειρογράφου είχε δημοσιευτεί στη συλλογή του Burroughs, Word Virus.
—–Η Les Éditions du Boréal, ένας εκδοτικός οίκος με έδρα το Μόντρεαλ, απέκτησε δικαιώματα από τη περιουσία του Κέρουακ για να δημοσιεύσει μια συλλογή έργων με τίτλο La vie est d’hommage (κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2016). Περιλαμβάνει 16 αδημοσίευτα έργα, στα γαλλικά, συμπεριλαμβανομένης μιας νουβέλας, Sur le chemin, La nuit est ma femme και μεγάλα τμήματα της Maggie Cassidy που γράφτηκαν αρχικά στα γαλλικά. Τόσο το Sur le chemin όσο και το La nuit est ma femme έχουν επίσης μεταφραστεί στα αγγλικά από τον Jean-Christophe Cloutier, σε συνεργασία με τον Κέρουακ, και δημοσιεύτηκαν το 2016 από τη Βιβλιοθήκη της Αμερικής στο The Unknown Kerouac. Ο λογοτεχνικός εκτελεστής του Κέρουακ, μετά το θάνατο των άμεσων μελών της οικογένειάς του, ήταν ο Τζον Σάμπας, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδερφή του Κέρουακ. Όταν πέθανε, το 2017, ανέλαβε ο γιος του.
—“… Και κυνηγούσα ως συνήθως όπως έκανα όλη μου τη ζωή ανθρώπους που με ενδιαφέρουν, γιατί οι μόνοι άνθρωποι για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που είναι τρελοί να ζήσουν, τρελοί να μιλήσουν, τρελοί να σωθούν, που επιθυμούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κάτι κοινότοπο, Αλλά κάψτε, κάψτε, κάψτε σαν υπέροχα κίτρινα ρωμαϊκά κεριά που εκρήγνυνται σαν αράχνες στα αστέρια και στη μέση βλέπετε το μπλε κεντρικό φως να σκάει και όλοι λένε «Ωχ!»”
—Τζακ Κέρουακ “Στο δρόμο“
Όλα
αγνοούν το δικό τους κενό
-Ο θυμός
δεν του αρέσει
να του υπενθυμίζουν κρίσεις-
—απόσπ. από την 113η Χορωδία
Ένας δρόμος, η οδός Jack-Kerouac, πήρε το όνομά του στην πόλη του Κεμπέκ, καθώς και στον οικισμό Kerouac, Lanmeur, Βρετάνη. Ένα ετήσιο φεστιβάλ Κέρουακ ιδρύθηκε στο Lanmeur το 2010. Στη δεκαετία του 1980, η πόλη του Σαν Φρανσίσκο ονόμασε έναν μονόδρομο, το Jack Kerouac Alley, προς τιμήν του στην Chinatown.
Ο χαρακτήρας Χανκ στην ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ του 1991 Naked Lunch βασίζεται στον Κέρουακ.
Ο Κέρουακ εμφανίστηκε στην καμπάνια της μάρκας ρούχων Gap το 1993 «Ποιος φορούσε χακί», χρησιμοποιώντας μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του ποιητή που τραβήχτηκε το 1958 στο Γκρίνουιτς Βίλατζ.
Το 1997, το σπίτι στη λεωφόρο Clouser όπου γράφτηκε το The Dharma Bums αγοράστηκε από μια νεοσύστατη μη κερδοσκοπική ομάδα, The Jack Kerouac Writers in Residence Project of Orlando, Inc. Αυτή η ομάδα παρέχει ευκαιρίες σε επίδοξους συγγραφείς να ζήσουν στο ίδιο σπίτι στο οποίο εμπνεύστηκε ο Κέρουακ, με δωμάτιο και διατροφή καλυμμένα για τρεις μήνες. Το 1998, η Chicago Tribune δημοσίευσε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Oscar J. Corral που περιέγραφε μια δικαστική διαμάχη μεταξύ της οικογένειας του Κέρουακ και του εκτελεστή της περιουσίας της κόρης του Γιαν Κέρουακ, Τζέραλντ Λευκωσία. Το άρθρο, επικαλούμενο νομικά έγγραφα, έδειξε ότι η περιουσία του Κέρουακ, αξίας 91 δολαρίων τη στιγμή του θανάτου του, άξιζε 10 εκατομμύρια δολάρια το 1998.
Το 2005, ο Κέρουακ αναφέρθηκε στο σινγκλ “Nolwenn Ohwo!” από τη Γαλλίδα ποπ τραγουδίστρια και τραγουδοποιό Nolwenn Leroy, που κυκλοφόρησε στο άλμπουμ της Histoires Naturelles.
Το 2007, ο Κέρουακ τιμήθηκε μετά θάνατον με τιμητικό πτυχίο Διδάκτωρ Γραμμάτων από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Λόουελ.
Το 2009 κυκλοφόρησε η ταινία One Fast Move or I’m Gone – Kerouac’s Big Sur. Εξιστορεί την περίοδο της ζωής του Κέρουακ που οδήγησε στο μυθιστόρημά του Big Sur, με ηθοποιούς, συγγραφείς, καλλιτέχνες και στενούς φίλους να δίνουν τη διορατικότητά τους για το βιβλίο. Η ταινία περιγράφει επίσης τους ανθρώπους και τα μέρη στα οποία ο Κέρουακ βάσισε τους χαρακτήρες και τα σκηνικά του, συμπεριλαμβανομένης της καμπίνας στο Bixby Canyon. Ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε για να συνοδεύσει την ταινία, “One Fast Move or I’m Gone”, περιλαμβάνει τον Benjamin Gibbard (Death Cab for Cutie) και τον Jay Farrar (Son Volt) να ερμηνεύουν τραγούδια βασισμένα στο Big Sur του Kerouac.
Το 2010, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτώβρη, πραγματοποιήθηκε η 25η επέτειος του λογοτεχνικού φεστιβάλ «Ο Λόουελ γιορτάζει τον Κέρουακ» στη γενέτειρα του Κέρουακ, το Λόουελ της Μασαχουσέτης. Περιλάμβανε περιηγήσεις με τα πόδια, λογοτεχνικά σεμινάρια και μουσικές παραστάσεις που επικεντρώθηκαν στο έργο του Κέρουακ και της γενιάς των Μπιτ.
Στη δεκαετία του 2010, υπήρξε μια έκρηξη στις ταινίες που βασίζονται στη γενιά των Beat. Ο Κέρουακ έχει απεικονιστεί στις ταινίες Howl και Kill Your Darlings. Μια κινηματογραφική εκδοχή του On the Road κυκλοφόρησε διεθνώς το 2012 και σκηνοθετήθηκε από τον Walter Salles και την παραγωγή του Francis Ford Coppola. Ο ανεξάρτητος σκηνοθέτης Michael Polish σκηνοθέτησε το Big Sur, βασισμένο στο μυθιστόρημα, με τον Jean-Marc Barr να υποδύεται τον Kerouac. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2013.
Ένα είδος ινδικής σφήκας πλατυγαστρίδας που είναι φορητικό (ωτοστόπ) στις ακρίδες πήρε το όνομά του ως Mantibaria kerouaci.
Τον Οκτώβριο του 2015, ένας κρατήρας στον πλανήτη Ερμή ονομάστηκε προς τιμήν του.
Το Cadets Drum and Bugle Corps βάσισε την παραγωγή του 2022 Rearview Mirror στα ταξίδια του Κέρουακ σε όλη την Αμερική και στο μυθιστόρημά του On the Road.
Το τραγούδι του Dierks Bentley του 2023 “Walking Each Other Home” ανοίγει με τους στίχους “Kerouac gave me a book of poems”.
Από τις 5 Μαρτίου έως τις 16 Μαΐου 2026, το The Grolier Club της Νέας Υόρκης παρουσίασε το “Running Through Heaven: Visions of Jack Kerouac” με πρώτες εκδόσεις, βιβλία και σχέδια.
=====================================================
———————————————–18 Χάικου
1
Ξέρεις γιατί
με λένε Τζακ; -Γιατί;
Για αυτό.
2
Λουλούδια
στραβά στοχεύουν
στον ευθύ θάνατο.
3
Ένα όνειρο,
το όνειρο του Θεού
είναι μονάχα.
4
Κόλμαν Χόκινς ή
δημιουργία του Χάιντν,
με φτιάχνουν ίσα.
5
Μέγας κόμπος,
σαν τη φάτσα του Δία
στη σεκόγια μου.
6
Φώναξα, Χαν Σαν,
μέσα στην ομίχλη
-Σους, απάντησε.
7
Μια ακολουθία,
τα νέφη της Αιόβα
στην Αιωνιότητα.
8
Πέφτει δειλινό.
Στεγνώνει το ρετάλι
εκεί στο βράχο.
9
Άνθρωπος σβήνει
του λιμανιού τα φώτα
σ΄ήρεμο πόντο.
10
Χλόη του Μάη
μνέσκει ακίνητη
ραχατλίδηκα.
11
Άντρες, γυναίκες,
φλυαρούν αποκάτω
στο αείκενο.
12
Οι κρίνοντές με,
σαν τον κισσό στη βροχή,
σαλεύουν πάντα.
13
Νιρβάνα, όπως
σβήνει η νεροποντή
μια μικρή φωτιά.
14
Επτά Νοέμβρη
σβήνει το τελευταίο
τριζονάκι.
15
Ένα λουλούδι
στου γκρεμού την άκρη δείχνει,
προς το φαράγγι.
16
Διαρκώς μιλώντας
προσεύχομαι στον ίδιο
τον εαυτό μου.
17
Επτά πουλάκια
σ’ ένα δέντρο, κοιτάζουν
προς καθε παντού.
18
Νύχτα άνοιξης
Ακούω τη γάτα μου
να μασά φίσχεντς.
—————————————–μτφρ. Πάτροκλος
