—–Η Μαρί Τρίπκε Κρόγιερ Άλφβεν (Marie Triepcke Krøyer Alfvén) ήτανε Δανή ζωγράφος, διακοσμήτρια και σχεδιάστρια επίπλων. Τη θυμούνται κυρίως ως σύζυγο του Peder Severin Krøyer, από τα πιο πετυχημένα μέλη της αποικίας καλλιτεχνών γνωστής ως Ζωγράφοι του Σκάγκεν, που άκμασε τέλη του 19ου αι. στο βόρειο άκρο της Γιουτλάνδης. Η Μαρί ήταν επίσης μέλος της μικρής ομάδας Δανών ζωγράφων από μόνη της. Από μικρή ηλικία, φιλοδοξούσε να γίνει καλλιτέχνις κι αφού εκπαιδεύτηκε ιδιωτικά στη Κοπεγχάγη πήγε στο Παρίσι να συνεχίσει σπουδές. Εκεί εκπαιδεύτηκε στις αρχές του Νατουραλισμού κι επηρεάστηκε πολύ από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές. Εκεί, στις αρχές του 1889, γνώρισε τον Krøyer, που την ερωτεύτηκε αμέσως παράφορα. Αν κι ήτανε 16 χρόνια μεγαλύτερός της, το ζευγάρι παντρεύτηκε κείνο το καλοκαίρι και το 1891 εγκαταστάθηκε στο Σκάγκεν. Σαφώς εμπνευσμένος από την ομορφιά της, ο Krøyer είχε άφθονες ευκαιρίες να ζωγραφίσει τα πορτραίτα της σ’ εσωτερικούς και σ’ εξωτερικούς χώρους, ειδικά στη παραλία. Ο έγγαμος βίος έγινε πιο δύσκολος καθώς ο Krøyer βίωσε περιόδους ψυχικής ασθένειας από το 1900 κι η Marie ξεκίνησε τελικά σχέση με τον Σουηδό συνθέτηHugo Alfvén, που είχε επίσης γοητευτεί από την ομορφιά της. Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί, χώρισε από τον Krøyer και μετακόμισε στη Σουηδία με τον Alfvén. Παντρεύτηκαν το 1912, αλλά τα συζυγικά προβλήματα οδήγησαν και πάλι σε διαζύγιο. Η Marie ήταν απρόθυμη να ζωγραφίσει μετά τη γνωριμία της με τον Krøyer, που θεωρούσε πολύ πιο ικανό καλλιτέχνη και τη θυμούνται πιότερο ως θέμα μερικών από τους πιο γνωστούς πίνακές του παρά για δική της δουλειά, αν κι αρκετοί από τους πίνακές της προσέλκυσαν πρόσφατα ανανεωμένο ενδιαφέρον. Τώρα αναγνωρίζεται επίσης για τη σημαντική συνεισφορά της στο σχεδιασμό και την αρχιτεκτονική.
—–Γεννημένη στο Frederiksberg 11 Ιουνίου 1867, ήτανε κόρη του Max Triepcke, τεχνικού διευθυντή στο J. H. Rubens Loomery και της συζύγου του Minna Augusta Kindler, που είχε μεταναστεύσει στη Δανία από τη Γερμανία το 1866. Απόλαυσε άνετη, μεσοαστική ζωή μεγαλώνοντας στο σπίτι, μαζί με τα 2 αδέρφια της Wilhelm και Valdemar. Παιδική φίλη, η Ida Hirschsprung, έφερε τη Marie σε κοινωνική επαφή με τον Heinrich και τη Pauline Hirschsprung, θείοι της Ida. Ο Heinrich εξέχων επιχειρηματίας που διηύθυνε πετυχημένη επιχείρηση παραγωγής καπνού, ήτανε προστάτης των τεχνών κι είχε δείξει από νωρίς ενδιαφέρον για τον P. S. Krøyer. Από μικρή έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη τέχνη, φιλοδοξώντας να γίνει ζωγράφος. Ήτανε πολύ δύσκολο κείνη την εποχή για γυναίκες να εκπαιδευτούν ως καλλιτέχνες, αλλά ήτανε ταλαντούχα κι απολάμβανε την υποστήριξη των γονιών της. Σπούδασε ιδιωτικά υπό τον Carl Thomsen τη 10ετία 1880 και βοηθήθηκε στη πορεία από τη Bertha Wegmann, κορυφαία καλλιτέχνιδα πορτραίτων της εποχής, που έγινε μοντέλο της στα 16. Καθώς δεν υπήρχανε δημόσια σχολεία για γυναίκες καλλιτέχνες, είχε την ιδέα να εξοικονομήσει τα έξοδα των ιδιαίτερων διδάκτρων συγκεντρώνοντας ομάδα άλλων νεαρών επίδοξων γυναικών, νοικιάζοντας στούντιο και ζητώντας από τους καλύτερους δασκάλους τέχνης να έρθουνε και να τους δώσουνε περιστασιακά συμβουλές. Μεταξύ των καλλιτεχνών που μερικές φορές περνούσαν ήταν ο Laurits Tuxen κι ο μελλοντικός σύζυγος της Marie, Κrøyer, αν κι αυτός απέρριπτε τη σχολή των νεαρών γυναικών ζωγράφων. Ιούνιο του 1888, η Μαρί αρραβωνιάστηκε τον Ρόμπερτ Χίρσπρουνγκ, γιο του Χάινριχ και της Πολίν, αλλά ήταν επιρρεπής σε κρίσεις βαθειάς κατάθλιψης και φαίνεται ότι διέλυσε τον αρραβώνα αμέσως μετά. Το 1887, έκανε τη 1η της σύντομη επίσκεψη στο Σκάγκεν, αλλά δεν υπάρχουν αρχεία για έργα που δημιούργησε με την ευκαιρία αυτή.
—–Δεκέμβρη του 1888, πήγε στο Παρίσι όπου, την άνοιξη του 1889, σπούδασε πλάι στην Άννα Ανσέρ στο ατελιέ Pierre Puvis de Chavannes. Η Anna, συνάδελφος Δανή από το Skagen στα βόρεια της Γιουτλάνδης, έγινε φίλη ζωής. Η Marie σπούδασε επίσης στα ατελιέ του Gustave Courtois και του Alfred Philippe Roll, ανακαλύπτοντας τον ιμπρεσιονισμό και τον νατουραλισμό, που θα επηρέαζαν έντονα το δικό της στυλ ζωγραφικής. Πάντα πρόθυμη να υποστηρίξει καλύτερες συνθήκες για τις γυναίκες καλλιτέχνιδες, ήταν απ’ τις πρώτες που εξέθεσαν στο Den Frie Udstilling (Η Δωρεάν Έκθεση) το 1891, εναλλακτική λύση στο Charlottenborg της ακαδημίας. Έγινε επίσης φίλη με τους ζωγράφους Harald Slott-Møller και τη σύζυγό του Agnes Rambusch. Η Agnes θα συνεισέφερε ζωή υποστήριξης κι ενθάρρυνσης για τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις της. Άλλοι φίλοι που διατηρούσε αλληλογραφία είναι οι: Georg Brandes, κριτικό και μελετητή, που τονε θαύμαζε και τον ποιητή Sophus Schandorf και τη σύζυγό του, που αντιμετώπιζαν τη Marie σα κόρη. Όσο ήταν με τον Krøyer, ζωγράφιζε ελάχιστα. Θεωρούσε το ταλέντο της κατώτερο κι ένιωθε απογοητευμένη που δεν μπορούσε ν’ αφοσιωθεί πλήρως στη τέχνη επειδή είχε αποδεχτεί ότι ο ρόλος της ήταν να είναι νοικοκυρά και μητέρα, λέγοντας: «Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η όλη προσπάθεια είναι μάταιη, έχουμε πάρα πολλά να ξεπεράσουμε. Τι σημασία έχει πραγματικά αν ζωγραφίζω, ποτέ δεν θα πετύχω τίποτα πραγματικά σπουδαίο. Θέλω να πιστεύω στον σκοπό μας, ακόμα κι αν μερικές φορές μπορεί να είναι τρομερά δύσκολο». Αντίθετα, η φίλη της Άννα απολάμβανε πιο θετική σχέση με τον σύζυγό της. Δεν την απασχολούσαν τα οικιακά καθήκοντα και τα καλλιτεχνικά τους στυλ και μοτίβα ήταν τόσο διαφορετικά που η άμεση σύγκριση δεν ήτανε ποτέ πρόβλημα.
—–Μόνο μικρός αριθμός πινάκων της σώζεται, οι περισσότεροι σε μικρούς καμβάδες. Η Lisa Svanholm πιστεύει ότι η απουσία μεγάλων έργων είναι περαιτέρω απόδειξη της έλλειψης εμπιστοσύνης στο ταλέντο της. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν η Ιμπρεσιονιστική Αυτοπροσωπογραφία της (1889), που μεταφέρει μάλλον ζοφερή άποψη του εαυτού της, που τονίζεται από τις χοντρές πινελιές και τη σκιά που πέφτει στο μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της κι ο τελευταίος γνωστός πίνακάς της, η Αγορά σε μια γαλλική πόλη (Markedsplads i en fransk by) του 1898, μικρό ιμπρεσιονιστικό κομμάτι που δείχνει το ταλέντο της στο έπακρο. Αν κι η Marie αναγνωρίστηκε για τη προσωπική της ομορφιά στη διάρκεια της ζωής της, μόλις ο θάνατος της κόρης της Vibeke το 1986 αποκαλύφθηκε το ταλέντο της ως καλλιτέχνης. Οι πίνακες που άφησε η Vibeke, τώρα στο Μουσείο Skagens, έδειξαν ότι η μητέρα της ήταν εξαιρετική ζωγράφος που είχε την απραγματοποίητη δυνατότητα να γίνει από τους κορυφαίους καλλιτέχνες του Skagen. Αυτό αποδείχθηκε περαιτέρω το 2002, σε σχέση με τη δημοσίευση του βιβλίου του Tonni Arnold Kunsten i Marie Krøyers liv (Η τέχνη στη ζωή της Marie Krøyer), όταν έκθεση μερικών από τα μέχρι τώρα άγνωστα έργα της, 40 πίνακες και 20 σκίτσα, πραγματοποιήθηκε στο Kunstforeningen της Κοπεγχάγης, αφού ο συγγραφέας τα είχε εντοπίσει στη Σουηδία. Ο Άρνολντ σχολίασε: «Είναι ξεκάθαρο ότι προσπάθησε να πετύχει ως ζωγράφος, αλλά οι συνθήκες ήταν εναντίον της. Αφού ο Krøyer χτυπήθηκε από ψυχική ασθένεια, τα παράτησε. Αλλά τώρα ξέρουμε ότι για μεγάλα χρονικά διαστήματα προσπάθησε σοβαρά να γίνει ζωγράφος, ότι ταξίδευε μόνη της κι ότι κάτι βγήκε από όλα αυτά». Αρκετά έργα της βρίσκονται στη συλλογή του Μουσείου Skagens.
—–Η Marie εμπνεύστηκε επίσης από τον Σκωτσέζο σχεδιαστή Charles Rennie Mackintosh για να σχεδιάσει έπιπλα. Όταν αυτή κι ο σύζυγός της μετακόμισαν στο σπίτι του δημοτικού υπαλλήλου στο Skagen, Vesterby το 1895, σχεδίασε τα έπιπλα και τους εσωτερικούς χώρους, όπως έκανε όταν απέκτησαν το σπίτι τους στη Κοπεγχάγη στο Bergensgade. Μερικά από τα έπιπλά της βρίσκονται τώρα στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας. Καθώς ήταν συνδρομητής στο περιοδικό The Studio, μπορούσε επίσης να παρακολουθεί τις εξελίξεις του William Morris και του Edward Burne-Jones, που ήταν μέλη του κινήματος Arts and Crafts. Τα ενδιαφέροντά της επεκτάθηκαν στα τζάκια, τα υφαντά, τα εξαρτήματα κουζίνας και τα πάνελ τοίχου, εμπνέοντας τον αρχιτέκτονα του Skagen, Ulrik Plesner να λάβει υπ’ όψη τα σχέδιά της στο δικό του έργο. Ήταν επίσης η αρχιτέκτων πίσω από το Alfvénsgaard, το σπίτι που μοιράστηκε με τον Alfvén στο Tällberg της Σουηδίας. 1905, αφού ο Krøyer της έδωσε τελικά διαζύγιο, μετακόμισε στη Dalarna της Σουηδίας, όπου ο Alfvén είχε αγοράσει μεγάλο κομμάτι γης δίπλα στη λίμνη Siljan. Αντιδρώντας στην εκβιομηχάνιση, Σουηδοί διανοούμενοι που υποστήριζαν τη φύση και τις παλιές οικοδομικές παραδόσεις είχαν μετακομίσει στη περιοχή. Η Marie σχεδίασε το νέο τους σπίτι, το Alfvénsgaard, συνδυάζοντας τις τοπικές σουηδικές οικοδομικές παραδόσεις με εσωτερικούς χώρους σε στιλ Art Nouveau, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τη δανέζικη δεξιοτεχνία. Οι ντόπιοι τεχνίτες συμμορφώθηκαν αν και δεν ήτανε συνηθισμένοι να δέχονται εντολές από γυναίκα.
—–Λίγο μετά την άφιξή της στο Παρίσι Δεκέμβρη του 1888, συνάντησε τον Krøyer στο Café de la Régence, αγαπημένο των πολλών Δανών καλλιτεχνών που ζούσανε στη πόλη στα τέλη της 10ετίας του 1880. Του ‘γνεψε που περνούσε από μπρος της, αναγνωρίζοντάς τον από τις περιστασιακές επισκέψεις του στις τάξεις των κυριών στη Κοπεγχάγη κι από τις συνεδριάσεις όταν έκανε μοντέλο για τον πίνακα A Duet (1887). Ο Krøyer, που δεν τη θυμόταν ιδιαίτερα από τη Κοπεγχάγη, την ερωτεύτηκε αμέσως παράφορα. Μετά τον αρραβώνα τους στις 7 Μάη, παντρεύτηκαν στις 23 Ιουλίου 1889 στο σπίτι των Triepkes στο Άουγκσμπουργκ της Γερμανίας. (Οι Triepkes είχαν αναγκαστεί να επιστρέψουν στη Γερμανία το 1888 λόγω της απώλειας της εργασίας του πατέρα). Πέρασαν το μήνα του μέλιτος στο Stenbjerg, ψαροχώρι στα βορειοδυτικά της Γιουτλάνδης στο πρώην νησί Thy, αποφεύγοντας τη προσοχή των καλλιτεχνών στο Skagen. Εκεί ο Krøyer ζωγράφισε το 1ο από μακρά σειρά πορτραίτων της συζύγου του. Στη συνέχεια ταξίδεψαν εκτενώς στην Ιταλία όπου επισκέφθηκαν το Αμάλφι και το Ραβέλο. Ενώ ήταν εκεί, η Μαρί προσβλήθηκε από τύφο, κάτι που την αποθάρρυνε από το να ζωγραφίζει πολύ, αν κι ένα σωζόμενο έργο της απ’ αυτό το ταξίδι είναι σπουδή μικρού κοριτσιού από την Ιταλία. Το ζευγάρι επέστρεψε στη Δανία Δεκέμβρη του 1890. Μετά από περιόδους που πέρασαν στη Κοπεγχάγη και το Χόρνμπεκ πήγανε στο Σκάγκεν Μάη του 1891. Για τα επόμενα χρόνια, περνούσανε τα καλοκαίρια τους στο Σκάγκεν και τους χειμώνες τους στη Κοπεγχάγη. Ενώ βρίσκονταν στο Σκάγκεν, έμειναν αρχικά στο ξενοδοχείο Brøndums, αλλά από το 1894 νοίκιασαν σπίτι στο Skagens Vesterby και το 1895 μετακόμισαν σε δικό τους στο Byfogedskoven. Τα καλοκαίρια που περνούσε ο Krøyer με τη σύζυγό του τη 10ετία του 1890 ήτανε σαφώς πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν, ειδικά καθώς η Marie είχε κι η ίδια ισχυρή αίσθηση ομορφιάς, αναφέροντας συχνά το «Beauty is truth, truth beauty» του Keats.
—–Ο γάμος της με τον Krøyer προφανώς μείωσε τις φιλοδοξίες της να κάνει όνομα ως ζωγράφος. Πράγματι, μόνον ένα έργο μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι έχει ζωγραφιστεί από την ίδια στο Σκάγκεν. Αντίθετα, επικεντρώθηκε στη βελτίωση της θερινής τους κατοικίας, σχεδιάζοντας διάφορα έπιπλα, όπως έκανε όταν περνούσανε τους χειμώνες στο σπίτι στο Bergensgade της Κοπεγχάγης. Το τι ακριβώς αποθάρρυνε τη Μαρί από τη ζωγραφική δεν είναι πολύ σαφές, αλλά υπάρχουνε λίγα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έλαβε οποιαδήποτε ενθάρρυνση από τον Krøyer. Απ’ την αλληλογραφία της φαίνεται ότι δεν είχε αυτοπεποίθηση κι είχε προβλήματα με την υγεία της. Φαίνεται επίσης ότι υπέφερε από επιλόχεια κατάθλιψη μετά τη γέννηση της κόρης της Vibeke το 1895. Αρκετοί από τους φίλους και συνεργάτες της τη περιέγραψαν ως μάλλον αποτραβηγμένη, συχνά παραπονιότανε για πονοκεφάλους κι αποσυρότανε στο κρεβάτι, ίσως ως αποτέλεσμα των συζυγικών της προβλημάτων. Ενώ η Vibeke ήταν ακόμη μικρό παιδί, η υγεία του Krøyer άρχισε να επιδεινώνεται με κρίσεις ψυχικής ασθένειας, καθιστώντας τον γάμο όλο και πιο δύσκολο. Το 1900, εισήχθη στο ψυχιατρείο στο Middelfart, τη πρώτη από τις πολλές μακροχρόνιες παραμονές. Το ζευγάρι περνούσε όλο και λιγότερο χρόνο μαζί και συχνά ταξίδευε μόνο του. Ήτανε στη διάρκεια επίσκεψης που έκανε η Μαρία στη Ταορμίνα της Σικελίας το 1902 που συνάντησε για πρώτη φορά τον Ούγκο Αλφβέν.
—–Πολύ πριν γνωρίσει τη Marie, ο Hugo είχε εντυπωσιαστεί από τη ομορφιά της στους πίνακες του Krøyer. Αφού είδε τα πορτραίτα της, υποστήριξε: «Δεν είχα δει ποτέ πιο όμορφη γυναίκα κι η χάρη και η κομψότητα της φιγούρας της μ’ άφησαν εντελώς μαγεμένο». Ενώ βρισκότανε στη Ταορμίνα με τη κόρη της, η Marie ήθελε η φίλη της, η τραγουδίστρια Anna Norrie, να έρθει μαζί της. Καθώς η Norrie έμενε με τον Alfvén στο Βερολίνο, η Marie κάλεσε και τους δύο. Ο Alfvén, 5 χρόνια νεότερός της, άρχισε να τη καταδιώκει αμέσως κι η Marie υπέκυψε γρήγορα. Η σχέση τους ήτανε τόσο παθιασμένη που αμέσως μετά το ταξίδι της στην Ιταλία, πήγε στο Παρίσι και ζήτησε διαζύγιο από τον Krøyer. Αυτός αρνήθηκε, πιστεύοντας ότι η Μαρί δεν είχε τίποτα περισσότερο από έναν παροδικό έρωτα και τη διέταξε να επιστρέψει στο Skagen. Έκανε λάθος. Η σχέση συνεχίστηκε κι η Μαρί δεν έχασε ποτέ την ευκαιρία να είναι μαζί με τον Alfvén στο Skagen, τη Κοπεγχάγη ή ακόμα και τη Σουηδία. Αφού έμεινε έγκυος το 1905, ο Krøyer τελικά συναίνεσε στις απαιτήσεις για διαζύγιο, αλλά διατήρησε την επιμέλεια της Vibeke. Οι περισσότεροι από τους φίλους της Krøyer διέκοψαν την επαφή μαζί της όταν, όπως έγραψε: «Διέπραξε την ασύλληπτα ανόητη πράξη να εγκαταλείψει τον Krøyer -αυτό τον καλό, μεγαλόψυχο κι ευχάριστο άνθρωπο». Μόνο ο Michael κι η Anna Ancher παρέμειναν στενοί της φίλοι.
—–Η 2η κόρη της, η Μαργκίτα, γεννήθηκε στη Κοπεγχάγη το 1905. Πέρασε 2 χρόνια μεγαλώνοντας το παιδί εκεί μέχρι που εντάχθηκε στον Alfvén στη Σουηδία το 1907. Ο Krøyer, που η υγεία είχε επιδεινωθεί μετά το διαζύγιο, πέθανε στο Skagen τον Νοέμβρη του 1909. Η Μαρί, που τώρα αποκαλούσε τον εαυτό της Μαρί Αλφβέν, επέστρεψε για τη κηδεία αν και της είχε ζητηθεί να μείνει μακριά. Ο Alfvén αρχικά δίσταζε να παντρευτεί τη Marie, φοβούμενος τις επιπτώσεις στην καρριέρα του ως χοράρχης. Ο γάμος έγινε τελικά στις 30 Γενάρη 1912 στην Ουψάλα, που μετά το ζευγάρι μετακόμισε σε νέο σπίτι, το Alfvéngården, στο Tällberg. Χτισμένο εξ ολοκλήρου σύμφωνα με το δικό της σχέδιο, το Alfvéngården μπορεί να θεωρηθεί Το Αριστούργημα της Marie Krøyer, ειδικά καθώς δημιούργησε επίσης τα έπιπλα και τους εσωτερικούς χώρους και σχεδίασε σειρά από όμορφα μικρά κτίρια σε τοπικό στυλ γύρω από το κτήμα. Άλλη μια φορά, η Μαρί είχε γίνει σύντροφος σε δυστυχισμένο γάμο. Ακόμη και πριν από το γάμο, είχε ανακαλύψει ότι ο Αλφβέν της ήταν άπιστος με πολλές γυναίκες, αλλά προχώρησε στο γάμο ούτως ή άλλως για χάρη της Μαργκίτα. Ο Alfvén έγινε όλο και πιο ασταθής, ζητώντας διαζύγιο το 1928. Η Μαρί αρχικά αρνήθηκε, αλλά μετά από όλο και πιο σοβαρές δυσκολίες στη σχέση τους και πολλές δικαστικές διαμάχες, το ζευγάρι τελικά χώρισε το 1936. Το Alfvéngården, σημαντικό σημείο διαμάχης, αφέθηκε στη Margita ενώ η Marie μετακόμισε στη Στοκχόλμη όπου έζησε μόνη της για το υπόλοιπο της ζωής της. Η Marie Krøyer πέθανε στη Στοκχόλμη από καρκίνο στις 25 Μάη 1940 κι είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Leksand στη κεντρική Σουηδία, όχι μακριά από το Alfvéngaard. Οι 2 κόρες της, Vibeke και Margita, είναι θαμμένες δίπλα της. Ο τάφος του Hugo Alfvén βρίσκεται επίσης κοντά, ενώ ο Krøyer είναι θαμμένος στο Skagen.
—–Τραγική φιγούρα στον κύκλο της καλλιτεχνικής αποικίας Skagen, η Marie Krøyer, που θεωρείτο η πιο όμορφη γυναίκα στη Δανία στα νιάτα της, ήτανε ταλαντούχα ζωγράφος που οι καλλιτεχνικές φιλοδοξίες επισκιάστηκαν από την αδυσώπητη αυτοαμφισβήτησή της και τη διασημότητα του γάμου της με τον βιρτουόζο Σκανδιναβό ζωγράφο P.S. Krøyer, τον ανεπίσημο καλλιτεχνικό ηγέτη της αποικίας καλλιτεχνών στο Skagen. Από τη παιδική ηλικία ονειρευόταν να γίνει ζωγράφος, μελετώντας συχνά το έργο του Krøyer σε τοπικές συλλογές. Αν και δεν είχε εμπιστοσύνη στις ικανότητές της, η Μαρί ακολούθησε με τόλμη τη καλλιτεχνική εκπαίδευση. Στη 10ετία του 1880, αψήφησε την άρνηση της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Δανίας να δεχτεί γυναίκες φοιτήτριες οργανώνοντας το Den Lill Skole (Το Μικρό Σχολείο): ομάδα γυναικών καλλιτεχνών που, αντί να πληρώνουν ατομικά για ακριβή ιδιωτική εκπαίδευση, μοιράζονταν το κόστος ενοικίασης ενός χώρου στον οποίο προσκαλούσαν εξέχοντες άνδρες καλλιτέχνες για ν’ ασκήσουνε κριτική στο έργο τους. Το Den Lill Skole ώθησε την ίδρυση της Σχολής Καλών Τεχνών για Γυναίκες το 1888 ως μέρος της Βασιλικής Ακαδημίας. Στα 21 της, ταξίδεψε στο Παρίσι και σπούδασε κοντά σε διάφορους Γάλλους καλλιτέχνες. Εκεί, ανακάλυψε τα στυλ που θα επηρέαζαν τη δουλειά της -τον ιμπρεσιονισμό και τον νατουραλισμό- και σφυρηλάτησε δια βίου φιλία με τη συμφοιτήτριά της Anna Ancher. Ήταν επίσης εκεί που συνάντησε απροσδόκητα τον Krøyer. Οι 2 τους ξεκίνησαν ανεμοστρόβιλο-ειδύλλιο και σύντομα αρραβωνιάστηκαν, προς μεγάλη έκπληξη της δανέζικης κοινωνίας. Από καιρό υποτίθεται ότι ο Krøyer δεν θα παντρευόταν ποτέ και μάλιστα διαδόθηκαν φήμες ότι εγκατέλειψε έγκυο ερωμένη λίγο πριν γνωρίσει τη Marie. Γνωρίζοντας τις ανασφάλειές της, οι φίλοι της ήταν επιφυλακτικοί για τον αρραβώνα της με έναν τόσο διάσημο καλλιτέχνη, φοβούμενοι ότι θα ενίσχυε την αμφιβολία της για τον εαυτό της και θα οδηγούσε σε καλλιτεχνική αυτοκτονία. Ανεξάρτητα από αυτό, η Marie και ο P.S. Krøyer έγιναν Το ζευγάρι της Δανίας, παντρεύτηκαν το 1889 κι εγκαταστάθηκαν στο Skagen.
—–Αν κι ο Krøyer δεν αποθάρρυνε ποτέ τη Marie από τη ζωγραφική, ένιωθε καλλιτεχνικά κατώτερη και παρήγαγε λίγους πίνακες στη διάρκεια του γάμου τους. Ζήλευε την εξαιρετικά σίγουρη Anna Ancher, που μοιραζότανε καλλιτεχνική ισότητα με τον ζωγράφο σύζυγό της Michael λόγω των ποικίλων στυλ και της θεματολογίας τους. Από τους λίγους γνωστούς πίνακες της Μαρί, μόνο 20 παραμένουνε, σε μικρούς καμβάδες, οι αυτοπροσωπογραφίες της είναι οι πιο αποκαλυπτικές. Σ’ αντίθεση με τους πιο αγαπημένους πίνακες του Krøyer που απεικονίζουνε τη Μαρί, τη μούσα του, να περιφέρεται στη παραλία μονάχη κι ιδανικά όμορφη, η Αυτοπροσωπογραφία της Μαρί του 1889, ζωγραφισμένη με χοντρές, ιμπρεσιονιστικές πινελιές, αποκαλύπτει διαφορετική γυναίκα: ζοφερή κι ευθύβολη, με το μισό της πρόσωπο κρυμμένο στη σκιά, υποδηλώνοντας πιο σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα της. Άλλα θέματά της περιλάμβαναν παιδιά και νοικοκυρές. Το 1895, γέννησε το μοναχοπαίδι της με τον Krøyer, τη Vibeke. Απαιτώντας τη τελειότητα του εαυτού της σε κάθε τομέα, δεν πέτυχε ποτέ ισορροπία μεταξύ ζωγραφικής, μητρότητας κι οικιακών ευθυνών. Συγκλονισμένη, εγκατέλειψε τη ζωγραφική τέλη 10ετίας του 1890. Σ’ αντίθεση με τις συναδέλφους της ζωγράφους στο Σκάγκεν, αμφέβαλλε για το μέλλον των γυναικών στις τέχνες. Ανακατεύθυνε τη καλλιτεχνική της ενέργεια στην εσωτερική διακόσμηση των σπιτιών της στη Κοπεγχάγη και το Skagen. Επηρεασμένη από το κίνημα Arts & Crafts, σχεδίασε έπιπλα και τζάκια, ύφαινε υφάσματα επίπλων, καλύμματα μαξιλαριών, τραπεζομάντιλα, ανακαινισμένες κουζίνες και λεκιασμένα πάνελ τοίχου. Μερικά από τα σχέδιά της πυροδότησαν νέες τάσεις στο Σκάγκεν και όχι μόνο: το ξενοδοχείο Brøndum’s Hotel της οικογένειας Ancher στο Σκάγκεν παρήγγειλε νέα έπιπλα με βάση τα σχέδιά της κι ο Ulrik Plesner (1861-1933), ο αρχιτέκτονας που έφερε σε πέρας τα σχέδιά της, χρησιμοποιούσε συχνά τα σχέδιά της ως έμπνευση για το έργο του.
—–Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπέστη επιδείνωση του γάμου της. Μαστιζόμενος από ψυχικές ασθένειες, ο Krøyer πέρασε πολύ χρόνο σε ψυχιατρείο. Το 1902, κουρασμένη ταξίδεψε στη Σικελία για ξεκούραση όπου συνάντησε τον τολμηρό Σουηδό συνθέτη Hugo Alfvén (1872–1960). Ξεκίνησαν παθιασμένη σχέση κι η Marie ζήτησε διαζύγιο από τον Krøyer, αίτημα που αρνήθηκε μέχρι που η Marie έμεινε έγκυος από τον Alfvén το 1905. Το 1906, η Μαρί γέννησε τη κόρη της,Μαργκίτα και συζούσε σκανδαλωδώς με τον Αλφβέν μέχρι το γάμο τους το 1912. Διαβόητα άπιστος, ο Αλφβέν ταπείνωσε τη Μαρί με πολλές σχέσεις. Μετά από 10 χρόνια δικαστικών διαφωνιών, το ζευγάρι χώρισε το 1936. Μοναχική κι απογοητευμένη από ανεκπλήρωτα καλλιτεχνικά όνειρα, η Μαρί πέθανε το 1940. Πιο γνωστή στη διάρκεια της ζωής της για την ομορφιά, τον γάμο και το προσωπικό της δράμα, δεν αναγνωρίστηκε ως καλλιτέχνης από μόνη της μέχρι το 1986, όταν πέθανε η κόρη της Βίμπεκε, αφήνοντας πολλούς από τους πίνακες της Μαρί να αγοραστούν από το Μουσείο Σκάγκενς. Προς τέρψη κι έκπληξη του κόσμου της τέχνης, η Marie Triepcke Krøyer έχει αναδειχθεί σε ταλαντούχα, ικανή καλλιτέχνιδα, που αν είχε αξιοποιηθεί το δυναμικό της, θα μπορούσε να συγκαταλέγεται μεταξύ των σπουδαιότερων καλλιτεχνών του Skagen.
—–Η Μαρί πέρασε τα τελευταία της χρόνια στη Στοκχόλμη, όπου πέθανε από καρκίνο το 1940. Σ’ όλη της τη ζωή, πάλευε με αισθήματα απογοήτευσης επειδή της αρνήθηκαν την αναγνώριση ως καλλιτέχνης λόγω του φύλου της. Μετά θάνατον, ωστόσο, η κληρονομιά της άνθισε: μετά το θάνατο της κόρης της το 1986, τα έργα της ανακαλύφθηκαν ξανά και γιορτάστηκαν, εξασφαλίζοντας τη θέση της στην Ιστορία της Τέχνης και του Σχεδίου της Δανίας. Η κληρονομιά της είναι πολύπλοκη, διαμορφωμένη απ’ το ρόλο της, ως καλλιτέχνιδα κι ως μούσα. Ενώ η ιδιωτική της ζωή κι ο γάμος της έχουνε συχνά κυριαρχήσει στις συζητήσεις γι’ αυτή, τα επιτεύγματά της στο σχεδιασμό κι η συνεισφορά της στον καλλιτεχνικό κόσμο αποτελούν απόδειξη του ταλέντου και της ατομικότητάς της. Η ζωή της αντανακλούσε τη καλλιτεχνική λαμπρότητα και τους αγώνες που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες στις τέχνες. Αρνούμενη την επίσημη πρόσβαση σε σχολές τέχνης επειδή ήτανε γυναίκα, συνίδρυσε εναλλακτικές σχολές όπως το Den lille Malerskole (1885) και το Atelierskolen, πρωτοποριακούς χώρους όπου οι γυναίκες μπορούσαν να σπουδάσουνε τέχνη και να προσκαλέσουν καταξιωμένους ζωγράφους να ασκήσουν κριτική στο έργο τους. Παραμένει σημαντική προσωπικότητα στη πολιτιστική ιστορία της Δανίας, όχι μόνο ως σύζυγος διάσημου ζωγράφου, αλλά ως δημιουργική δύναμη από μόνη της.
—–Nέες πτυχές της, τους κύκλους και τα δίκτυα που περιηγήθηκε και τις πηγές απ’ όπου άντλησε έμπνευση. Ο ευρύτερος στόχος είναι να δημιουργηθεί χώρος για νέες αφηγήσεις σχετικά με τη δανική τέχνη του τέλους του 19ου αι. και να τοποθετηθεί το έργο κι η συνεισφορά του καλλιτέχνη σε διεθνές πλαίσιο. Οι προσπάθειές της εξελίχθηκαν σε συνεχή αλληλεπίδραση με δυναμική και γόνιμη καλλιτεχνική σκηνή που άκμασε γύρω στις αρχές του αιώνα. Τα σχέδιά της και το ταλέντο στην εσωτερική διακόσμηση τράβηξαν τη προσοχή πολλών από τους κορυφαίους κριτές του γούστου της περιόδου, θέτοντας νέες τάσεις. Ανήκε στη καλλιτεχνική πρωτοπορία της εποχής κι η δική της καλλιτεχνική πρακτική διασχίζει ποικιλία μορφών τέχνης, που καλύπτουνε τη ζωγραφική, τη χειροτεχνία, το σχέδιο και την εσωτερική διακόσμηση.
—–Εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από το αγγλικό κίνημα Arts & Crafts και το κίνημα της Αισθητικής κι είναι μια από τις λίγες Δανές καλλιτέχνιδες που απτή επιρροή απ’ αυτά τα κινήματα είναι εμφανής στο σχεδιασμό των επίπλων και στους εσωτερικούς χώρους της. Το 1909–11, δημιούργησε το τελευταίο της magnum opus: την εσωτερική διακόσμηση του σπιτιού που μοιράζονταν, το Alfvénsgården, στο Tällberg, διακοσμώντας το σε σκανδιναβικό λαϊκό στυλ. Μέχρι τώρα, η κυρίαρχη αφήγηση για τη Marie Krøyer ήταν η ιστορία ταλαντούχας καλλιτέχνιδας που παντρεύτηκε έναν από τους πιο πετυχημένους και διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες της Δανίας κι ως αποτέλεσμα του γάμου της σταμάτησε να ζωγραφίζει και να εκθέτει τη 10ετία του 1890, φαινομενικά αφοσιωμένη πλήρως στο ρόλο της συζύγου ενός καλλιτέχνη και μητέρας του παιδιού του ζευγαριού, της κόρης τους Vibeke Krøyer. Αλλά παρόλο που δεν εξέθετε πλέον μετά το 1891, η Μarie παρέμεινε ενεργή καλλιτέχνης κι άφησε το καλλιτεχνικό της αποτύπωμα σε πολλά πλαίσια -συμπεριλαμβανομένων των σπιτιών των Krøyers στο Skagen και την Κοπεγχάγη, καθώς και πολλών άλλων κατοικιών στο Skagen.
==============================================================
