Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Art Addicted: Μακρινή Φωνή...

 

                                          Μακρυά

Αν η κόλαση κι ο παράδεισός μας είναι στην ίδια μας τη ζωή, τότε εγώ είμαι σε κάποιου είδους κόλαση, λίγο light. Απορίας άξιον είναι βέβαια το πώς ακριβώς κρινόμαστε. Αν δεν ισχύει η ώρα της κρίσης κι η μετά θάνατον ζωή, τότε πού ξέρουμε ότι τα κριτήρια είναι τα ίδια; Τα χριστιανικά, μουσουλμανικά, ιουδαϊκά, βουδιστικά κι όλα αυτά τα διαφορετικά μα τόσο ίδια τελικά. Μπορεί να ισχύουν η νόμοι μιας μοβ κοινωνίας κι εμείς να μην το 'χουμε πάρει πρέφα απλά. Ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός γιατί μπερδεύτηκα για τα καλά τώρα πια. Είναι τόσο συνηθισμένη έκφραση αυτό το "τι αμαρτίες πληρώνω" που ο στοχασμός μου δε μπορεί να προσφέρει τίποτα στην παγκόσμια σκέψη. 'Αλλωστε δεν είμαι φιλόσοφος. Με ποιο δικαίωμα φιλοσοφείς κυρία μου; Και μάλιστα ονομάζεις φιλοσοφείν αυτή σου την ενέργεια. Μαλακίζεσαι απλά και μην παρερμηνεύεις τον Πλάτωνα, αυτό δεν είναι φιλοσοφία. Εσύ είσαι αρχαιολόγος! Όχι, όχι σκαφτιάς είσαι κυρά μου και μάλιστα άθλιος. Κοίτα ανίκανη και για ένα απλό κείμενο σε πεζό λόγο. Και μην το βαφτίσεις ποίηση εξαιτίας αυτού πάλι. Ούτε παράγραφοι, ούτε καν ένα πρόσωπο. Αποφάσισε εσύ είσαι ο αφηγητής ή εγώ; Βγαίνει ο Τσάρλυ από μέσα μου, επικίνδυνο αυτό. Προσοχή! Earthquick! Ήρθε το τέλος! Κι εσύ ακόμα εδώ. Καλά δε βαρέθηκες ακόμα; Δε μπορείς, το είπαμε. Καταναλώνεις άδικα την ενέργεια του πλανήτη κι αύριο θα βγεις να διαδηλώνεις γι' αυτό. Βέβαια ούτε αυτό δεν κάνεις πια. Είμαι ανίκανη. Ακόμα κι οι προσωπικότητες μου εναλλάσσονται πιο γρήγορα κι απ' τα ακόρντα του Django που ακούγονται. Μη μιλήσουμε για τις σκέψεις μου... Σε ποιον μιλάς; Στον εαυτό μου. Μάλλον θα φταίει που δεν έχω κανέναν να μιλήσω ή τουλάχιστον να θέλω να μιλήσω. Επιλεκτική είμαι για ανίκανη ε; Μήπως πρέπει να σε βαφτίσω καλό μου laptop; Μια που σου απευθύνω το λόγο πλέον κι αναβαθμίστηκες. Ποτέ δεν ήμουν καλή στο να βαφτίζω. Ακόμα και σαν κοριτσάκι οι κούκλες μου είχαν άλλο όνομα κάθε φορά. Το σκυλάκι μου άλλαξε πόσα ονόματα μέχρι να καταλήξω και μετά το έδωσα. Ωραία μάνα! Και τώρα που είπα μάνα, το παιδί μου μάλλον θα αποφασίσει μόνο του για το όνομά του, εγώ θα το σκέφτομαι ακόμα τότε. Λοιπόν αφού δεθήκαμε με τέτοια εκ βαθέων εξομολόγηση μικρό μου laptop, μπορώ να σε θεωρώ φίλο μου. Εύκολα το λέω ε; Είμαι μια φριχτή ψεύτρα τότε, γιατί δεν αισθάνομαι να έχω και πληθώρα. Λίγους και καλούς και think positive και μαλακίες. Δεν την παλεύω Λιάκι. Στήσε καμιάν άλλη προσωπικότητα γιατί αυτή τα φτύνει αργά και σταθερά. Ώρες-ώρες νομίζω ότι τρέχω με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την καταστροφή μου κι άλλες πάλι ότι είναι όλα τόσο μα τόσο σταματημένα γύρω μου και μέσα μου που αναρωτιέμαι αν υπάρχω πραγματικά. Μα τι προσποιείσαι; Δε μπορείς να αφεθείς ούτε τώρα; Ούτε σε μένα, στον ποιο καλό σου και λατρευτό σου φίλο. Στον μεγαλύτερο εχθρό μου; Ο Τζέκιλ ή ο Χάιντ μιλά τώρα; Κανένας μαλάκας δε μιλάει. Γράφει ηλίθιε, γράφει κι είμαι εγώ, η μία και μοναδική Λία. Λίγο ζαλισμένη και λίγο χαμένη αλλά εγώ. Σε ποιον τα λέω τότε; Σε κανέναν, κάνω αυτό που κάνω τόσα χρόνια, γράφω σκέψεις. Όχι δε στοχάζομαι, απλά γράφω ότι μου κατεβαίνει κι είναι φυσιολογικό, το ξέρω. Δεν αντέχω όμως να το βλέπω. Σαν να ζωγραφίζω κοριτσάκι με δυο κεφάλια. One one thousand, two one thousand. Τελικά επηρεάστηκες πολύ απ' αυτήν την ταινία. Και σκέψου πόσο καιρό ήθελα να την δω. Ε βέβαια η μοίρα δεν αποφεύγεται, έπρεπε να το 'χες καταλάβει by now. Τι λέω; Όχι, τι γράφω... Πρέπει να φύγω, να ξεφύγω, είμαι μόνο 21. Προλαβαίνω, δεν είναι τόσο χάλια. Πρέπει...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers