-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Aldiss Brian: !


                                            Βιογραφικ

     O γγλος συγγραφας, επιμελητς και ιστορικς της ΕΦ, -γινε κι Ιππτης- Μπριαν Γουλσον λντις (Brian Willson Aldiss) πρωτοεμφανζεται με το διγημα Criminal Record στο περιοδικ Science Fantasy το 1954. 1ο σημαντικ μυθιστρημα του εναι το Non-Stop (1958), περιγραφ των συνεπειν χιλιδων χρνων εγκλεισμο μσα σε μεγλα διαστημπλοια των μεταναστν που αναζητον νους κσμους. Πανμορφο (αν κι επιστημονικ ανακριβς) εναι το μυθιστρημα/σειρ διηγημτων Hothouse (1962) που κρδισε το Hugo, με μια μελλοντικ εκφυλισμνη ανθρωπτητα που προσπαθε να επιβισει σε ναν κσμο φυτν. Η νουβλα The Saliva Tree (1965) κρδισε το Hugo, αναπλθοντας το μθο της αρειανς εισβολς του Wells. Τα κεμεν του συνδθηκαν με το New Wave, το νεωτεριστικ ρεμα της ΕΦ των τελν της 10ετας του '60, και τα μυθιστορματ του Report Οn Ρrobability A (1968) και Barefoot Ιn Τhe Ηead (1969) -με τζοσιαν πρζα-, προσπαθον με επιτυχα να ξεπερσουνε το φργμα που χωρζει την ΕΦ απ τη καθαυτ σγχρονη λογοτεχνα. Πετυχημνη εναι επσης η σειρ Heliconia Spring (1982), Heliconia Summer (1983) και Heliconia Winter (1985). Σημαντικ εναι επσης και το A Trillion Year Spree (1888) σε συνεργασα με τον David Wingrove, μια κριτικ ιστορα της ΕΦ. Ο Aldiss ποτ δεν στθηκε στις δφνες του και το ργο του δεχνει πνεμα που προσπαθε ν' ανακαλψει καινοριους δρμους.



     Γεννθηκε στο Ηστ Ντρχαμ, του Νρφολκ, στην Αγγλα, 18 Αυγοστου 1925 και πθανε στην Οξφρδη 19 Αυγοστου 2017 μλις κλεισε τα 92 του χρνια, πλρης ημερν και δξης. Μεγλωσε πνω απ το μαγαζ ροχων του παππο του κι ταν αυτς πθανε, ο πατρας του μικρο Μπριαν, πολησε στο μεγαλτερο αδελφ του, το μερδιο κι λη η οικογνεια μετακμισε στο μρος που βρισκταν η οικογνεια της μητρας του. Απ μικρς ξεκνησε να γρφει ιστορες τις οποες η μητρα τις τλιγε και τις κρεμοσε στο ρφι. Ο Μπριαν εχε λλες 2 μικρτερες αδελφς κι ο παππος απ κενην τανε κτστης. Κποια στιγμ κι ταν ακμα τανε παιδκι, πεσε στα χρια του να περιοδικ ΕΦ και ροφηξε κυριολεκτικ τις ιστορες του Γουλλς, του Φλιπ Ντικ και του Ρμπερτ Χεηνλιν. Στον 2ο Παγκ. Πολ. υπηρτησε στη Μπορμα, πργμα που το αναφρει σαν μεγλη εμπειρα ζως.



     Το 1948 νυμφετηκε τη γραμματα του λιβ Φρτεσκιου, με δεσμ απ τη προηγομενη χρονι κι απκτησαν 2 παιδι, -το 1959 ο γμος διλυσε, αλλ το οριστικ διαζγιο βγκε το 1965. Ττε πραγματοποησε το 2ο του γμο με τη Μργκαρετ Κρστι Μνσον, σκωτσζα και γραμματας επσης, με την οποα ζσανε μχρι το το θνατ της το 1997 κι αποκτσαν ακμα 2 παιδι. Τλος να σημεισω πως υπρξε και ζωγρφος με καλ παρουσα, στω κι αν το θεωροσε χμπυ.
     Φανατικς θαυμαστς -και φυσικ με μεγλη επιρρο πνω του- του Χρμπερτ Τζωρτζ Γουλλς, εχε δημιουργσει και κλειστ κοιντητα Η.G.W., που ταν αντιπρεδρος στο Μπρμιγχαμ. Το 2000, ονομσθηκε Μστερ Των Συγγραφων ΕΦ στην Αμερικ. Κρδισε 2 Χιογκο κι να Νεμπολα στη καρριρα του και μπκε στο Χωλλ Οφ Φημ της ΕΦ το 2004. γραψεν επσης και το διγημα Super-Toys Last All Summer Long (1969), που απετλεσε τη βση της θαυμσιας ταινας του Στβεν Σπλμπεργκ, Τεχνητ Νοημοσνη, (A.I. Artificial Intelligence), (2001) που προσπθησε επ μια 10ετα να το πετχει ο Στνλευ Κιομπρικ, χωρς αποτλεσμα.


              "Μetropolis" μικρ. πνακα του Μπριαν λντις

   "Αγαπ την Ε.Φ., για τη σουρεαλιστικ της ζωντνια, την παλαβ της μη-πραγματικτητα, τις διεισδυτικς της αλθειες, τη σπιρτδα της, τη συγκαλυμμνη της μελαγχολα, την τση της να γνεται καταραμνη, τις αερολογες της, την περιφρνησ της για τις ευκολες μια φυσιολογικς ζως, την αστρονομικ της σγχυση, την ξενοφιλα της, τη μαγκι της, την αταξικτητ της, τις μυστηριδεις της μηχανς, τα φανταχτερ της σκηνικ, την τραγικ της ανασφλεια". Μ. Χ. Α.

     "Οταν ρχισα να γρφω διηγματα, νιωσα τερστια ελευθερα στη σκψη και μνο πως μποροσα να πρω οποιοδποτε βασικ συστατικ της Ε.Φ., λα αυτ τα ρομπτ, τ' στρα, τους αρατους ανθρπους, το μλλον κι λα τα υπλοιπα, και να τα βλω πως θλω εγ στα γραφτ μου! Χωρς καμμι απολτως αμηχανα, χωρς καμμι δυσκολα. Για να δοκιμσουμε τα ρομπτ. Αποτλεσμα: το διγημα "Ποιος μπορε να αντικαταστσει τον νθρωπο;" που εχε να ρομπτ που ταν διαφορετικ απ τα ρομπτ λων των λλων. Φυσικ μετ απ κποιο διστημα, αφο χεις εξαντλσει λες τις δυνατς παραλλαγς αυτν των κλασικν θεμτων, η μπνευσ σου σε πινει απ το αυτ και σου λει: "Ε, τι κνουμε εδ;", και ττε εναι που γρφεις μια πραγματικ διαφορετικ ιστορα.
     Εναι φανερ πως οι συλλογς μου, και ειδικ η πρτη, Space, Time and Nathaniel, και η δετερη, The Canopy of Time, Μοιζουν με τη μουσικ που βγανει ταν κθεται κανες μπροστ σε να τερστιο εκκλησιαστικ ργανο και παζει απλς με τα πλκτρα. Η επμενη Airs of Earth, εναι πιο βαρει και πιο υπκωφη, σαν να δοκμαζα ττε να διαφορετικ ρυθμ, χι και πολ πετυχημνο' μετ μως ρχεται το Moment of Eclipse, κι αυτ ταν πραγματικ η καινορια μουσικ που εχα βρει! Το Last Orders πλι, εναι διαφορετικ απ λα τα λλα. Ηταν ττε η εποχ που ξερα και τι παιζα - και τι λεγα.
     Ξρεις, στα διηγματα υπρχει πντα μια κποια νταση. Η συντομα εξλλου εναι η ψυχ της ευφυας. Υπρχει να Οραμα. Εναι δσκολο να καταφρεις να συντηρσεις να ραμα σε τρεις ολκληρους τμους - εκτς, θα πρπει να προσθσω, κι αν το ραμ σου εναι πολ ζωνταν, εναι συγκλονιστικ, πως μου συνβη με τα τρα βιβλα της σειρς Helliconia. Εναι και τα τρα μαζ να μεγλο μυθιστρημα με πολ μεγαλτερη συνοχ απ ,τι μια συνηθισμνη τριλογα.
     Πρσι μουν σε να βιβλιοπωλεο στο Μαμι, κι πεσα πνω σε να πιτσιρικ που ψαχνε στο τμμα Ε.Φ. Τον ρτησα λοιπν τι του ρεσε στην Ε.Φ. (ελπζοντας πως θα λεγε "o Aldiss", φυσικ), κι εκενος απντησε: "Οι τριλογες". Εναι κπως σαν να λες τι το αγαπημνο σου φαγητ εναι το βοτυρο. Αλλ εγ απ τη μερι μου πιστεω -το πιστεω τουλχιστον βδομδα παρ βδομδα- πως η Ε.Φ. φτασε στο αποκορφωμ της με τα διηγματα που δημοσιετηκαν στο Galaxy, στο Fantasy and Science Fiction και, μλιστα, στο Astounding τις δεκαετες του '40 και του '50. Αυτ το λω ξροντας πολ καλ πσο ανητο θα φανεται ταν δημοσιευτε.
     Κποιος επε κποτε πως η καριρα μου μοιζει με εμπορικ αυτοκτονα. Βαρθηκα να ακοω τους πντες να λνε πως λα μου τα βιβλα εναι διαφορετικ και τι κθε φορ ξεκινω προς μια καινορια κατεθυνση. Ναι, ββαια, εναι αλθεια, αλλ εγ δεν το βλπω καθλου τσι. Μα αυτ δεν εναι προτρημα; Δεν υποτθεται πως το απροσδκητο, το αλλκοτο πρπει να εναι να απ τα κρια χαρακτηριστικ της Ε.Φ. Κθε φορ, να ολκληρο καινοριο σμπαν, απ την πρτη κιλας σελδα; Αυτ το καταλαβανω, αλλ για κποιο λγο μου εναι δσκολο να το δεχτ εγ ο διος. Ο λγος που τα βιβλα μου φανονται λα διαφορετικ, εναι τι μουνα πντα ανσυχος. Ετσι ζοσα στη δεκαετα του '60 και του '70. Δεν ξερα ποτ τι πρκειται να συμβε. Ετσι ταν η ζω. Μ' αυτ την ννοια, οι ιστορες μου εναι αρκετ αυτοβιογραφικς.
     Πντως τον τελευταο καιρ συγκλονστηκα απ μια ολοκληρωτικ μεταμρφωση, απ μια τερστια αλλαγ. Πιστεω πως εξελσσομαι διανοητικ με κθε καλ μυθιστρημα που γρφω. Εγραψα να δοκμιο σχετικ με τη φση της προσωπικτητας που απορρπτει, κατ κποιον τρπο, να μεγλο μρος απ τις αποδεδειγμνες θεωρες της ψυχολογας. Επειδ ζομε λη μας τη ζω μσα σε να σμα, μσα σε αυτ που θεωρομε σαν να σμα, αν και αυτ ανανενεται εκ βθρων κθε επτ χρνια, πιστεουμε τι και εμες οι διοι χουμε μια παρμοια εντητα. Ισως να χουμε να εδος γραμμικς πολλαπλς προσωπικτητας. Η κθε προσωπικτητα αναδεται απ τα βθη, ανθε και πεθανει, και μια καινορια εμφανζεται. Αυτ η υπθεση μου φανεται πολ λογικ, γιατ με τον διο σχεδν τρπο αντιλαμβνομαι και ερμηνεω τη ζω μου. Κοιτζω τους προηγομενους Aldiss και τους αναγνωρζω σαν παλιος γνωστος, αλλ αισθνομαι πολ διαφορετικ απ' αυτος, πως ακριβς αισθνομαι απομακρυσμνος κι απ τα μυθιστορματ μου μλις τα τελεισω. Η τρπουλα χει ανακατευτε γι' λλη μια φορ ακμα. Τα μυθιστορματ μου σηματοδοτον μια "πορεα προσκυνητο" στη ζω μου. Ενα ψυχικ ταξδι. Αρχισαν πολ μακριν, πολ περιορισμνα και κλειστοφοβικ. Υπ' ψιν, μουν 30 ετν ταν δημοσευσα για πρτη φορ. Πολ σπνια γρφω να μυθιστρημα που λοι οι χαρακτρες εναι Αγγλοι Αμερικνοι και μιλον μια κανονικ γλσσα. Ολα μου τα μυθιστορματα εναι μυθιστορματα εξορας.
     Τελικ, το θμα αυτο του βιβλου εναι η επδραση, καλ κακ, της φαντασας πνω στη ζω μας. Εναι να θμα που κατ κποιο τρπο το κατχω. Εναι στην πραγματικτητα το μνο σχεδν θμω που ξρω! Θα πρπει να προσθσω τι κουρστηκα πρα πολ μχρι να τελεισω το Forgotten Life. Λιγτερο απ τι το Helliconia ββαια, που μου πρε το μεγαλτερο μρος της δεκαετας του '80' αλλ μην ξεχνμε πως εκενο ταν τρεις τμοι.
     Αισθνομαι πντα τι ζω πολ ντονα' η κθε μρα χει για μνα να δραματουργικ, αν χι ιστορικ, χαρακτρα. Η νχτα εναι μια προκταση της μρας, μια αλλκοτη αντιστροφ της, και τα νειρα εναι σγουρα σο σημαντικ εναι για την καθημεριν μας ζω, και μια, ας πομε, επσκεψη στο σουπερμρκετ της γειτονις. Πρπει να κρατς επαφ με τον εστερο εαυτ σου. Εξ ου και η λεζντα το Forgotten Life: "Σκφτομαι, ρα υπρχω. Ονειρεομαι, ρα μεταμορφνομαι". Τα βιβλα μας εναι μχρι ενς σημεου οι ονειρικς ζως μας".

Τελικ το μνο σμπαν που πρπει να εξερευνσεις εναι ο διος σου ο εαυτς. Κατ κποιον τρπο, τα μυθιστορματα εναι ουσιαστικ ολοφνερες εξερευνσεις του εαυτο σου, κι να απ τα πλεονεκτματα, ταν γρφεις Ε.Φ., εναι πως οι νθρωποι εναι πολ χοντροκφαλοι για να το καταλβουν, ιδιατερα εκενοι που εναι ξω απ το χρο της Ε.Φ. Σκψου πσο καιρ καναν να συλλβουν το γεγονς τι τα μυθιστορματα του Wells εναι σε τσο μεγλο βαθμ αυτοβιογραφικ.
     Ουσιαστικ τα μυθιστορματα αναφρονται στην εμπειρα. Στις εμπειρες που εχες, τις εμπειρες που φοβσαι να χεις. 'Η που μπορε να ονειρεεσαι πως χεις. Αν το δεχτες αυτ, ττε θα πρπει σε λα τα μυθιστορματα να υπρχει πντα κποιο αυτοβιογραφικ στοιχεο. Η Anne McCaffrey, για παρδειγμα, θα πρπει κατ κποιο τρπο να βλπει στα νειρ της τερστιους, πανσχυρους και πιστος δρκοντες. Φαντζομαι πως λοι θα θλαμε κτι ττοιο. Δηλαδ, δεν νομζω πως αυτ ισχει για μνα, αλλ εναι ββαιο πως πολλο θα θελαν κτι ττοιο!
     Αυτ που οφελει να καθοδηγε το γρψιμ σου πρπει να εναι μα συγκεκριμνη εσωτερικ σου πεποθηση. Πρπει να χεις κποιο εδος νοματος. Αυτ νομζω εναι που μας δυσαρεστε σε πολλ βιβλα Ε.Φ., το τι δεν φανεται να χουν καννα νημα. Γι' αυτ το λγο και δεν υπρχουν τρα πια στο χρο της Ε.Φ. νθρωποι που να τους σβομαι, πως σεβμουν κποτε τον Κ. Σ. Λιοις... Ηταν ο Λιοις που γραψε κπου τι δεν θα πρπει να προσπαθσουμε να πμε στο Διστημα αν πρτα δεν καταφρουμε να διορθωθομε εντελς. Σβομαι ββαια, αν και χι απλυτα, την Doris Lessing. Εναι πολ καλς νθρωπος - πργμα πολ σπνιο για την εποχ μας. Μπορε ο σεβασμς να χνεται με την ηλικα. Ισως πλι να εναι απλοστατα μια απ αυτς τις ανητες συνθειες.
     Ομως αυτ που πρπει να θυσισεις, για να γνεις δημοφιλς, εναι αυτ ακριβς η πλευρ, η ανησυχα και ο προβληματισμς. Αυτ εναι το πρτο που πρπει να εγκαταλεψεις, αν κυνηγς το χρμα. Ετσι δεν εναι; Φαντζομαι τι αν πρκειται να με θυμονται για κτι, αυτ θα πρπει να εναι το γεγονς τι τοποθτησα σε κεντρικ θση στην Ε.Φ. τον Φρανκενστιν, κι χι απ τις φλυαρες κποιου στο τδε περιοδικ, την Οδσσεια του δενα' κι αυτ που βλπει κανες ξεκθαραστο Φρανκενστιν εναι αυτς ο προβληματισμς και η ανησυχα. Η δια η Mary Shelley επε πως θελε να απευθυνθε στους κρυμμνους φβους της φσης μας. Θαυμσια φρση! Καταπληκτικ! Αυτ πιστεω πως πρπει να κνει η Ε.Φ. Ββαια, υπρχει λη αυτ η τεχνολογικ πλευρ, το καταλαβανω αυτ, αλλ με χουν αποκαλσει τσο συχν - πως εναι αυτ η φοβερ λξη - down, που συνειδητοποησα εντλει τι η τση εναι να θλουν την Ε.Φ. λο και πιο αισιδοξη. Κι ο κσμος δεν εναι τσι. Ο κσμος δεν εναι, επιμνω, τσι. Το καθεστς Τσαουσσκου στη Ρουμανα δεν ταν τσο high, τσι δεν εναι;



     Μισ λη αυτ τη κουβντα περ αισιοδοξας και απαισιοδοξας. Πολλ απ αυτ τα μυθιστορματα που χαρακτηρζονται, ειδικ στις ΗΠΑ, απαισιδοξα, δεν εναι στη πραγματικτητα τποτε παραπνω απ ρεαλιστικ. Αυτ τουλχιστον η βρετανικ Ε.Φ. το χει καταλβει. Μπορε να εναι κπως διαλυμνη, αλλ η καρδι, μλλον το μυαλ της, εναι εκε που πρπει. Θυμμαι που ο εκδτης Τεντ Καρνλ δυσαρεστθηκε ταν κποτε ο James Ballard του στειλε το Drowned World, και του επε: "Καλ, δεν μποροσες να βλεις τον ηρω σου να κατευθυνθε βρεια αντ για ντια, και να πρει και το κορτσι μαζ του;" Γιατ το κανε αυτ; Γιατ ταν διαποτισμνος απ το πνεμα της αμερικνικης Ε.Φ. Γιατ αυτ ακριβς θα συνβαινε σε να αμερικνικο μυθιστρημα. Οχι, κρι μου' εμες θα κατευθυνθομε ντια, στην περιοχ της καταστροφς: εκε εναι η κληρονομι μας.
     Πγαζε ββαια απ τη φυσικ ανγκη της επιβωσης: δεν μποροσες να εκδσεις Ε.Φ. πουθεν αλλο, παρ μνον στις ΗΠΑ. Εναι προς τιμν του Arthur Clarke τι ακμη και στην αρχ της καριρας του διατρησε το αγγλικ ιδωμα, και θυμμαι με μεγλη μου κπληξη ταν δημοσιετηκε στο περιοδικ If, που ταν να εδος σημου αδερφο του Galaxy, να διγημ του που λεγταν "Jupiter Five", στο οποο ανακαλπτονται πολτιμα τεχνουργματα στον πμπτο δορυφρο του Δα, και δεν τα πηγανουν στο Σμιθσνιαν, αλλ στο Βρετανικ Μουσεο. Αυτ το χρηκα πρα πολ.
     Στο τλος της δεκαετας του '50, ελχιστοι ταν οι Βρεττανο συγγραφες που ξεραν τι κανα: ο Brunner ταν νας απ αυτος, και μετ εμφανστηκαν ο Moorcock και ο Ballard. Ποιοι ταν αυτο; Ο Ballard δεν μποροσε να διηγηθε μια ιστορα, αλλ εχε την ικαντητα να σου μεταδδει μια ατμσφαιρα' ο Moorcock δεν μποροσε να δημιουργσει ατμσφαιρα, αλλ ξερε πολ καλ πως να διηγηθε μια ιστορα. Μ' αυτος τους δυο ρθε πλι η ελπδα. Κι γραφαν στα αγγλικ, κι χι στα ψευτο-αμερικνικα. Κι οι δυο τους συνεχζουν ακμη να ξεχωρζουν και γρφουν πντοτε με το δικ τους ιδιατερο προσωπικ φος.
     Υπρχει ακμη μια ασθηση στο χρο -νομζω πως την χουν κληρονομσει και οι νοι συγγραφες- τι το να γρφεις Ε.Φ. εναι κτι το μεμπτ. Εγ δεν θεωρ την Ε.Φ. ξεχωριστ εδος, και νομζω τι οι νθρωποι που την αντιμετωπζουν με αυτ τον τρπο εναι αυτο που χαλνε το χρο. Η Ε.Φ. χει τσο πολ περιεχμενο, τσο μεγλη αξα, που πρπει πντα να προσπαθες να βγεις απ τα καλοπια της. Μπορε να με αντιμετωπζουν σαν αιρετικ και αποσττη, σαν να λιποτκτη, αλλ μην ξεχνμε πως και εγ μεγλωσα με τον John Campbell.
Στους περισστερους απ εμς αρσει η Ε.Φ. επειδ χουμε την ασθηση τι μπορομε να την κατακτσουμε σχεδν ολοκληρωτικ, μπορομε στα γραπτ μας να την καλψουμε σχεδν σε λο της το ερος. Της εμαστε λοι τσο αφοσιωμνοι που εντιμετωπζουμε την λη σχση αντστροφα, σαν να πρπει δηλαδ η Ε.Φ. να εναι αφοσιωμνη σε εμς. Ετσι κθε φορ που ακολουθε κποια λλη κατεθυνση, δεν μας αρσει καθλου. Κι αυτ γιατ συνεχζουμε να ζομε με αυτ την ψευδασθηση. Ολοι μας αντιμετωπζουμε πολ ανθρωπομορφικ την Ε.Φ. Οσο για το ερτημα: Τι μπορομε να κνουμε με την Ε.Φ.; Πρκειται για μια αντιμετπιση πολ αντρικ, πολ φαλλοκρατικ, λες και μπορε κανες να βισει το πανμορφο, νωχελικ ξαπλωμνο κορμ της Ε.Φ. Αυτ δεν γνεται. Ο John Campbell μλλον το κατφερε στην εποχ του, αλλ για εμς τους υπλοιπους εναι τρα πια πολ αργ. Δεν μπορομε να συνεχσουμε να ζομε στον κσμο του Campbell. Αν εσαι συγγραφας Ε.Φ., οφελεις να ζεις τουλχιστον στο παρν.
     Εχω μια ιδα που λγεται "Απγειο", που με βασανζει χρνια τρα, αλλ δεν μπορ να βρω - μλλον αυτ που εννο εναι τι δεν μπορ να διαστρεβλσω- τα επιστημονικ στοιχεα για να το ξεκινσω. Το "Απγειο" θα μποροσε να γνει και τριλογα.
Αυτ την εποχ χω την ασθηση τι μπορ πλον να ασχοληθ με τι με ευχαριστε, να αναλβω ,τι εμφανιστε μπροστ μου. Βαρθηκα πλον να επινο τα δικ μου σχδια. Κνω διφορα. Κνω τον εκδτη' τον ηθοποι' εκτρφω σκυλι και συμμετχω σε επιδεξεις. Εχω μια δικ μου ρτσα που θα την εμφανσω την επμενη σαιζν, το τσιβιλερ. Πρκειται για να υπροχο, φοβερ αθλητικ και μικροσκοπικ σκυλκι, διασταρωση τσιχουουα και ροτβιλερ. Το γβγισμα του εναι λιγκι δυνατ", λει ο Aldiss μ' να αμυδρ χαμγελο, "αλλ το δγκωμ του απαλ".
  Συνντευξη του B. Aldiss, στο περιοδικ Nova Τεχος 1 Ιονιος 1993


     Μια ημρα μετ τα 92α γενθλι του, ο μεγλος Βρεττανς συγγραφας ΕΦ Μπριαν λντις φυγε απ τη ζω, προκαλντας θλψη στους απανταχο θαυμαστς του. Υπρξεν εξχον μλος της γενις του "νου κματος" της επιστημονικς φαντασας στη δεκαετα του 1960, το οποο αντρεψε τα δεδομνα του εδους και το ανδειξε σε λογοτεχνα υψηλο επιπδου, ντονα πολιτικ φορτισμνη και πολ πιο σκοτειν απ' ,τι στο παρελθν. Απ το 1958, οπτε και εξδωσε το πρτο του μυθιστρημα, το "Non-stop", ο λντις πειραματστηκε με τη φρμα και το περιεχμενο της επιστημονικς φαντασας, εν το διγημ του "Supertoys Last All Summer Long" αποτλεσε τη βση για την ταινα "Τεχνητ Νοημοσνη" που σκηνοθτησε ο Στβεν Σπλμπεργκ, μετ την αδυναμα του Στνλε Κιομπρικ να ολοκληρσει το πρτζεκτ, με το οποο πλευε για μια δεκαετα. Ο λντις εχε χρηστε ιππτης της βρετανικς αυτοκρατορας απ την -κατ πσα πιθαντητα κρυφ θαυμστρι του- βασλισσα Ελισβετ, εν εκτς απ συγγραφας ταν κι ιστορικς αναλυτς και κριτικς της ΕΦ. Παρλληλα, μετφερε τις εμπειρες του απ τη σχολικ του ζω και την ενηλικωσ του σε μια 3λογα βιβλων που θεωρεται πλον κλασσικ The Hand-Reared Boy (1970), A Soldier Erect (1971) και A Rude Awakening (1978)].



=========================


                            λα Τα Δκρυα Του Κσμου

     Αν μποροσες να μαζψεις λα τα δκρυα που 'χουνε χυθε στην ιστορα του κσμου, δε θα 'χες μνον να τερστιο υδτινο στρμα, θα 'χες μπρος σου ολκερη την ιστορα του κσμου.

     Κποια παρμοια σκψη πρασε απ το νου του Τζ. Σμιθλο, του δυναμικοψυχολγου, καθς στεκταν στον 139ο τομα της νγκ Λαντ, παρατηρντας τη σντομη και τραγικ αγπη του γριου και της κρης του Τσαρλς Γκνπατ. Κρυμμνος πσω απ μια οξυ, ο Σμιθλο εδε τον γριο να διασχζει με προσοχ την υπερυψωμνη μσα στον κπο βερντα' η κρη του Γκνπατ, η Πλυπλυ , στεκταν στην λλη κρη, και τον περμενε.
     ταν η τελευταα μρα του χρνου του τεσσαρακοστο τταρτου αινα. Ο νεμος που σλευε το φρεμ της Πλυπλυ, γερνε διφορα φλλα προς το μρος της' αναστναζε μσα στο φανταστικ και ρημο κπο, σαν τη μορα σε βαφτσια, καταστρφοντας τα τελευταα τριαντφυλλα. Αργτερα τα πεσμνα φλλα θα τα ρουφοσε απ τα μονοπτια, την πελοζα και την αυλ ο ατσλινος κηπουρς. Τρα, ο αρας κανε να μικρ ρεμα γρω απ τα πδια του γριου, καθς πλωνε το χρι του, για να αγγξει την Πλυπλυ. Ττε ταν που το δκρυ λαμψε στα μτια της.
     Κρυμμνος, γοητευμνος, ο δυναμικοψυχολγος Σμιθλο εδε αυτ το δκρυ. Εκτς σως απ να βλακδες ρομπτ, ταν ο μνος που εδε ολκληρο το επεισδιο. Και παρλο που ταν αδιφορος και σκληρς, σε σχση με τα πρτυπα λλων εποχν, ταν αρκετ ανθρπινος για να διαισθανθε πως, εδ, στη γκρζα ταρτσα, βρισκταν νας μικρς συλλαβγριφος, που σημεωνε τλος λων σων εχε υπρξει ο Ανθρωπος.
Μετ απ το δκρυ, φυσικ, ρθε η κρηξη. Μνο για μια στιγμ, νας καινοριος νεμος ζησε ανμεσα στους ανμους της γης.
     Τελεως τυχαα περπατοσε ο Σμιθλο στο κτμα του Τσαρλς Γκνπατ. Εχε ρθει πως πντα, σα δυναμικοψυχολγος του Γκνπατ, για να χορηγσει μια δση μσους στο γρο. Εντελς περεργα, καθς πλησαζε να προσγειωθε, ανογοντας τα πτεργια του σκφους του για να βγει απ τη στρατσφαιρα, ο Σμιθλο εχε διακρνει τον γριο να πλησιζει το κτμα του Γκνπατ. Κτω απ τα περιστρεφμενα πτεργια το τοπο φαινταν τσο περιποιημνο, σο μια ζωγραφι. Τα απογυμνωμνα χωρφια σχημτιζαν τλεια παραλληλγραμμα. Εδ και εκε, να ρομπτ κποιος λλος αυτματος μηχανισμς διατηροσε τη φση σμφωνα με τη δικι του λειτουργικ εικνα' οτε να μπιζλι Δε μεγλωνε χωρς κυβερνητικ επβλεψη' οτε μια μλισσα δεν βοιζε ανμεσα στους στμονες δχως να ελγχει την πορεα της κποιο ραντρ.
Κθε πουλ εχε ναν αριθμ και ναν χο που το καλοσε, εν ανμεσα σε κθε φυλ μυρμηγκιν περιδιβαιναν τα μεταλλικ μυρμγκια - αφηγητς, που μετφεραν τα μυστικ της φωλις πσω στη βση. Ο παλις, βολικς κσμος με τους τυχαους παργοντες εχε εξαφανιστε κτω απ την πεση της πενας.
     Τποτα το ζωνταν δε ζοσε χωρς λεγχο. Οι αμτρητοι πληθυσμο των προηγομενων αινων εχαν εξαντλσει το δαφος. Μνο η αυστηρτερη τσιγγουνι, σε συνδυασμ με την αυστηρ πειθαρχα, παργαγε αρκετ τροφ για τον τωριν αραι πληθυσμ. Τα δισεκατομμρια εχαν πεθνει απ την πενα' οι εκατοντδες που εξακολουθοσαν να ζουν, βρσκονταν στα πρθυρα της λιμοκτονας.
Στο γονο τακτοποιημνο τοπο, το κτμα του Γκανπατ μοιαζε με προσβολ. Καλπτοντας πντε στρμματα, ταν μια μικρ νησδα γριας βλστησης. Ψηλς και αφρντιστες φτελις σχημτιζαν να φρκτη στην περμετρο, γρνοντας πνω απ τις πελοζες και το σπτι. Το διο το σπτι, το βασικ στον τομα 139, ταν κτισμνο με τερστιους πτρινους βρχους. πρεπε να εναι δυνατ, για να αντχει το βρος των υπηρετικν μηχανν που εκτς απ τον Γκνπατ και την κρη του, Πλυπλυ, ταν οι μνοι του νοικοι.
     Ακριβς την ρα που πεφτε κτω απ το εππεδο των δντρων, ο Σμιθλο νμισε πως εχε δει μια ανθρπινη φιγορα να προχωρει αργ προς το κτμα. Για χιλιδες λγους, αυτ φαινταν κπως αδνατο. Ο μεγλος υλικς πλοτος του κσμου εχε μοιραστε ανμεσα σε σχετικ λγους ανθρπους, και καννας δεν ταν αρκετ φτωχς για να χρειζεται να πηγανει κπου με τα πδια. Το αυξανμενο μσος του ανθρπου για τη Φση, υποκινομενο απ την εντπωση πως τον εχε προδσει, θα κανε ναν ττοιο περπατο μαρτριο - εκτς κι αν αυτς ο νθρωπος ταν τρελς, σαν την Πλυπλυ.
    Βγζοντας τη φιγορα απ τη σκψη του, ο Σμιθλο ριξε το σκφος προς το σιωμα ενς βρχου. Χρηκε που κατβηκε: ταν μια απασια μρα, και τα στρματα απ τα σννεφα του σωρετη απ που εχε περσει κατεβανοντας, ταν γεμτα απ κεν αρος. Το σπτι του Γκνπατ, με τα καλυμμνα παρθυρ του, τους πργους του, τις ατελεωτες ταρτσες του, και τα χρηστα στολδια του, την τερστια εσοδ του τον κοταζε βλοσυρ σα μια εγκαταλειμμνη γαμλια τορτα.
     Αμσως κτι φνηκε να κινεται. Τρα ρομπτ με ρδες φνηκαν να ρχονται απ διαφορετικς κατευθνσεις, στρφοντας ελαφρ ατομικ πλα προς το μρος του καθς πλησαζαν. Καννας, σκφτηκε ο Σμιθλο, δε μπορε να μπει εδ απρσκλητος. Ο Γκνπατ δεν ταν φιλικς, ακμα και σε σχση με τα μη-φιλικ πρτυπα του καιρο του.
 -"Πες ποιος εσαι", διταξε η πρτη μηχαν. ταν σχημη κι εππεδη, και θμιζε αριστα να φρνο.
-"Εμαι ο Τζ. Σμιθλο, δυναμικοψυχολγος του Τσαρλς Γκνπατ", αποκρθηκε ο Σμιθλο' σε κθε του επσκεψη, πρεπε να περσει απ αυτ τη διαδικασα. Καθς μιλοσε, αποκλυψε το πρσωπ του στη μηχαν. Αυτ βγαλε να μουγκρητ, ελγχοντας την εικνα και τις πληροφορες με τη μνμη της. Τελικ επε:
 -"Εσαι ο Τζ. Σμιθλο,
δυναμικοψυχολγος του Τσαρλς Γκνπατ. Τι θλεις;"
     Βρζοντας τη φοβερ βραδτητα του ρομπτ, ο Σμιθλο του επε:
 -"χω ραντεβο με τον Τσαρλς Γκνπατ στις
δκα", και περμενε την απντηση.
 -"χεις ραντεβο με τον Τσαρλς Γκνπατ στις δκα", επιβεβαωσε το ρομπτ. "λα απ εδ". Κλησε με καταπληκτικ χρη, μιλντας στα λλα δυο ρομπτ, καθησυχζοντας τα, επαναλαμβνοντς τους μηχανικ, "Αυτς εναι ο Τζ. Σμιθλο, δυναμικοψυχολγος του Τσαρλς Γκνπατ. χει ραντεβο με τον Τσαρλς Γκνπατ στις δκα", για την περπτωση που δεν το εχαν καταλβει.
     Στο μεταξ, ο Σμιθλο μιλοσε στο σκφος του.
να μρος της καμπνας με τον διο μσα, αποκπηκε απ την υπλοιπη και κατβασε ρδες στο δαφος, μετατρεπμενο τσι σε να κινομενο φορεο. Μεταφροντας το Σμιθλο, ακολοθησε το λλο ρομπτ. Αυτματες οθνες ανβηκαν και σκπασαν τα παρθυρα, καθς ο Σμιθλο βρθηκε στην παρουσα λλων ανθρπων. Μποροσε μνο να δει και να τον δουν μσα απ τηλε-οθνες. Ττοιο ταν το μσος (διβαζε: φβος) που νιωθε ο νθρωπος για το συννθρωπ του, που δεν μποροσε να υποφρει το μεσο αντκρισμ του. Ακολουθντας η μια την λλη, οι μηχανς σκαρφλωσαν στις κλιμακωτς ταρτσες απ τη μπροστιν βερντα,
που σκεπστηκαν με μια ομχλη απολυμαντικο, μετ μπκαν σε να λαβρινθο διαδρμων, και τλος βρθηκαν μπρος στον Τσαρλς Γκνπατ. Στο σκορο πρσωπο του Γκνπατ, στην οθνη του οχματος, φαινταν μνο μια ελαφρι αντιπθεια για το δυναμικοψυχολγο. Συνθως κατφερνε να ελγχει τον εαυτ του πως τρα, πργμα που στρεφταν εναντον του στις εμπορικς συνεδρισεις, που ο καθνας πρεπε να κατατροπνει τον αντπαλ του με μεγαλοπρεπες εκρξεις οργς. Γι' αυτ το λγο καλοσε πντα τον Σμιθλο για να του χορηγσει μια δση μσους ποτε χρειαζταν κτι το σημαντικ στην ημερσια διταξη. Το μηχνημα του Σμιθλο τον φερε σε απσταση μισο μτρου απ την εικνα του ασθεν του, πιο κοντ απ τι επτρεπαν οι καννες ευγνειας.
 -"ργησα", ρχισε με φυσικ τνο ο Σμιθλο, "επειδ δεν ντεχα να σρω τον εαυτ μου μπρος στην ενοχλητικ παρουσα σου οτε να λεπτ νωρτερα. Εχα την ελπδα πως αν αργοσα λγο, κποιο ευτυχς δυστχημα θα μποροσε να εξαφανσει αυτ τη βλακδη μτη σου απ το -πς να το πω τρα; - πρσωπ σου. Αλμονο, εναι ακμα εδ, με τα δυο της ρουθονια να απλνονται σαν ποντικτρυπες στο κρανο σου. Αναρωτιμαι συχν Γκνπατ, δεν σκοντφτουν ποτ οι ποδρες σου σε αυτς τις τρπες";
     Παρατηρντας το πρσωπο του ασθεν του προσεχτικ, ο Σμιθλο εδε μνο να ανεπασθητο σημδι ενχλησης. Δεν υπρχε αμφιβολα, ταν δσκολο να ερεθιστε ο Γκνπατ. Ευτυχς, ο Σμιθλο ταν ξοχος στο επγγελμ του' συνχισε προσπαθντας να τον προσβλλει.
 -"Μα φυσικ δεν θα σκνταφτες ποτ, επειδ εσαι τσο εκπληκτικ ανδεος, στε δεν ξρεις τη διαφορ του πνω απ το κτω. Δεν ξρεις καν πσα ρομπτ μας κνουν πντε. Ακμα κι ταν ταν η σειρ σου να πας στο Κντρο Αναπαραγωγς της πρωτεουσας δε συνειδητοποησες πως αυτ ταν μια απ τις λγες φορς που πρπει να εγκαταλεπει καννας την οθνη του. Νμιζες πως μποροσες να κνεις ρωτα μσα απ την οθνη! Και ποιο ταν το αποτλεσμα; Μια χαζ κρη. Μια χαζ κρη Γκνπατ! Σκψου πως πρπει να κρυφογελν γι' αυτ οι αντπαλο σου στον Αυτοματισμ. "Ο ανισρροπος Γκνπατ κι η χαζ κρη του", θα λνε. "Δε μπορες να ελγξεις τα γονδι σου", θα λνε".
     Οι χλευασμο εχαν το επιθυμητ αποτλεσμα. Η εικνα του προσπου του Γκνπατ κοκκνισε.
 -"Δεν υπρχει τποτα στραβ με την Πλυπλυ, εκτς απ το τι εναι "οπισθοδρομικ" - αυτ το επες μνος σου!" του πταξε. ρχιζε να αντιδρ' αυτ ταν καλ σημδι. Η κρη του ταν πντα το αδνατο σημεο της πανοπλας του.
 -"Οπισθοδρομικ!" γρλισε ο Σμιθλο. "Πσο πσω μπορε να οπισθοδρομσει κανες; εναι ρεμη , με ακος, εσ με τις τρχες στα αυτι σου; Θλει να αγαπσει !" μογκρισε με να ειρωνικ γλιο. "Ω, εναι ανθικο, Γκνυμπυ! Δε θα μποροσε να μισσει οτε καν για να σσει τη ζω της. Δεν εναι καλτερη απ ναν γριο. Εναι χειρτερη απ ναν γριο, εναι τρελ!"
 -"Δεν εναι τρελ!", επε ο Γκνπατ, αρπζοντας και τις δυο πλευρς της οθνης του. Με αυτ το ρυθμ, θα ταν τοιμος για τη δισκεψη σε λλα δκα λεπτ.
 -"Δεν εναι τρελ;" ρτησε ο δυναμικοψυχολγος, δνοντας ναν κοροδευτικ τνο στη φων του. "χι, η Πλυπλυ δεν εναι τρελ: μνο που το Κντρο Αναπαραγωγς της αρνθηκε ακμα και το δικαωμα της γονιμτητας, αυτ εναι λο. Μνο που η Αυτοκρατορικ Κυβρνηση της αρνθηκε το δικαωμα της τηλε-ψφου, αυτ εναι λο. Μνο που το Ενωμνο Εμπριο της αρνθηκε τη Καταναλωτικ Κρτα, αυτ εναι λο. Μνο που το Ινστιτοτο Παιδεας την περιρισε στη κατηγορα β', αυτ εναι λο. Μπως εναι φυλακισμνη εδ επειδ εναι ιδιοφυα; Εσαι τρελς Γκνπατ, αν δεν πιστεεις πως αυτ το κορτσι εναι θεοπλαβο. Εσ, μπορες να πεις με αυτ το βρωμστομα, πως δεν χει και λευκ πρσωπο".
     Ο Γκνπατ βγαλε διφορους χους.
 -"Τολμς να το αναφρεις αυτ!" Φναξε. "Και τι τρχει αν το πρσωπ της
χει αυτ το χρμα";
 -"Κνεις τσο ηλθιες ερωτσεις, που δεν αξζει να ασχολομαι μαζ σου", επε μαλακ ο Σμιθλο. "Το πρβλημα σου, Γκνπατ, εναι πως το τερστιο κεφλι σου δεν μπορε να απορροφσει να απλ ιστορικ γεγονς. Η Πλυπλυ εναι λευκ, επειδ παρουσιζει αταβιστικ χαρακτηριστικ. Οι αρχαοι εχθρο μας ταν λευκο. Κατεχαν αυτ το μρος της υδρογεου, το νγκ-Λαντ και το Γιου-Ροπ, μχρι τον εικοστ τταρτο αινα, ταν οι πργονο μας παρουσιστηκαν απ την Ανατολ και πραν πσω τα αρχαα προνμια που απολμβαναν μχρι ττε σε βρος μας. Οι πργονο μας, παντρετηκαν σους απ τους νικημνους επζησαν. Σε λγες γενις το λευκ εδος εξασθνησε, αναμχθηκε, χθηκε. Δεν παρουσιστηκε λευκ πρσωπο στη γη απ την τρομερ Εποχ του Υπερ-Πληθυσμο: πριν απ χλια πεντακσια χρνια περπου. Και τρα - τρα ο μικρς "οπισθοδρομικς" Γκνπατ μας παρουσιζει να. Τι σου δωσαν στο Κντρο Αναπαραγωγς αγρι μου, καμι γυνακα των σπηλαων";
     Ο Γκνπατ ξσπασε εξαγριωμνος, κουνντας τη γροθι του στην οθνη.
 -"Απολεσαι, Σμιθλο", γρλισε. "Αυτ τη φορ το παρατρβηξες, ακμα και για να βρωμο-ψυχολγο! Βγες ξω! Εμπρς, βγες και μη ξαναγυρσεις ποτ".
     Απτομα φναξε στον αυτματο χειριστ του να τον συνδσει με τη δισκεψη. Εχε ωριμσει πια μσα του η διθεση να αντιμετωπσει τον Αυτοματισμ και τους αγρτες συναδλφους του. Καθς η θυμωμνη εικνα του Γκνπατ εξαφανστηκε απ την οθνη, ο Σμιθλο αναστναξε και χαλρωσε. Η δση του μσους εχε ολοκληρωθε.
Αποτελοσε υπρτατη φιλοφρνηση για το επγγελμ του να τον διχνει ο ασθενς του στο τλος της θεραπεας' ο Γκνπατ θα ανυπομονοσε να τον φωνξει την λλη φορ. Πντως, ο Σμιθλο δεν αισθνθηκε καννα θραμβο. Στο επγγελμ του ταν απαρατητη μια ολοκληρωτικ εξερενηση της ανθρπινης ψυχολογας' πρεπε να γνωρζει ακριβς τα πιο αδνατα σημεα της δομς του ανθρπου. Παζοντας αρκετ ντεχνα με αυτ τα σημεα, μποροσε να διεγερει τον νθρωπο και να τον κνει να δρσει. Χωρς διγερση, ο νθρωπος, ταν μια αδναμη λεα στην απθεια, νας σωρς κουρλια που τον μετφεραν τα μηχανματα. Οι αρχαες παρορμσεις εχαν πεθνει και τον
εχαν εγκαταλεψει.
     Ο Σμιθλο κθισε εκε που βρισκταν, κοιτζοντας το παρελθν και το μλλον.
     Εξαντλντας το δαφος, ο νθρωπος εχε εξαντλσει τον εαυτ του. Η ψυχ και το φθαρμνο δαφος δεν μπορονε να συνυπρχουν - ταν τσο απλ και λογικ. Μνο τα τελευταα κματα μσους και θυμο διναν στον νθρωπο κποια θηση για να συνεχζει. Διαφορετικ,
ταν μνο να νεκρ χρι στο μηχανοποιημνο κσμο του. Λοιπν, τσι εξαφανζεται να εδος! Σκφτηκε ο Σμιθλο, κι αναρωτθηκε αν και κποιος λλος το εχε σκεφτε. σως να το γνριζε η Αυτοκρατορικ Κυβρνηση, αλλ να μη μποροσε να κνει τποτα' στο κτω - κτω, τι θα μποροσες να κνεις περισστερο απ τι εχε δη γνει;
     Ο Σμιθλο ταν νας αδιφορος νθρωπος, πργμα αναπφευκτο για μια ξεπερασμνη κοινωνα τσο αδναμη που δεν μποροσε να αντιμετωπσει τον εαυτ της. χοντας ανακαλψει το τρομερ πρβλημα, προσπθησε να το ξεχσει, να αποφγει τις συνπεις του, να ξεφγει απ οτιδποτε προσωπικς συνεπαγωγς θα μποροσε να χει. Με να γρλισμα στο χημ του, γρισε προς τα πσω και το διταξε να επιστρψει σπτι. Μια και το ρομπτ του Γκνπατ εχε δη φγει, ο Σμιθλο επστρεψε απ το δρμο που εχε ρθει, μνος του. Μεταφρθηκε ξω, και μετ στο σκφος του, που στεκταν σιωπηλ κτω απ τις φτελις.
     Προτο συνδσει το χημα με το σκφος, μια κνηση τρβηξε την προσοχ του Σμιθλο. Μισοκρυμμνη δπλα στη βερντα η Πλυπλυ, στεκταν ακουμπισμνη σε μια γωνι του σπιτιο. Μια ξαφνικ παρρμηση περιργειας, κανε τον Σμιθλο να βγει απ το χημα. Ο ανοιχτς αρας, εκτς απ τι βρισκταν σε κνηση, βρωμοσε απ τα τριαντφυλλα, τα σννεφα και τα πρσινα πργματα που σκοραιναν στη σκψη του ανθρπου. Ο Σμιθλο φοβταν, αλλ το ερθισμα της περιπτειας τον κανε να συνεχσει. Το κορτσι δεν βλεπε προς το μρος του,
προσπαθοσε να κοιτξει μσα απ το τεχος των δντρων που τη χριζαν απ τον κσμο. Καθς πλησασε ο Σμιθλο, εκενη προχρησε στο πσω μρος του σπιτιο με την δια νταση στο βλμμα της. Την παρακολοθησε προσεχτικ, επωφελομενος απ την κλυψη που του δινε η βλστηση. νας μεταλλικς κηπουρς εκε κοντ συνχισε να ψαλιδζει να παρτρι, χωρς να τον προσχει.
     Η Πλυπλυ στεκταν τρα στο πσω μρος του σπιτιο. Εκε η εκπληκτικ εσοδος κι η σκεπ ταν νας συνδυασμς αρχαου ιταλικο ροκοκ και κινζικης ιδιοφυας. Κιγκλιδματα υψνονταν κι πεφταν, σκλες ξεπρβαλλαν μσα απ κυκλικς αψδες, γκρζες και γαλζιες μαρκζες φταναν σχεδν μχρι το δαφος. Αλλ λα αυτ εχαν παραμεληθε' νας πεντφυλλος κισσς, που υπονοοσε δη την επερχμενη δξα του, προσπαθοσε να ρξει κτω τα μαρμρινα αγαλματκια, γορνες με ροδοπταλα φραζαν τις περιστρεφμενες σκλες. Κι λα αυτ
σχημτιζαν το ιδανικ φντο για την εγκαταλελειμμνη φιγορα της Πλυπλυ. Με εξαρεση τα λεπτ ροζ χελη της, το πρσωπ της ταν τελεως χλωμ. Τα μαλλι της ταν κατμαυρα' πεφταν σια, πιασμνα μνο σε να σημεο, στο πσω μρος του κεφαλιο της, κι φταναν σε μια αλογοουρ στη μση της. μοιαζε πραγματικ τρελ, τα μελαγχολικ της μτια κοιτοσαν προς το μρος των μεγλων φτελιν σα
να μποροσαν να κλεσουν τα πντα στη γραμμ του βλμματς της. Ο Σμιθλο γρισε για να δει τι κοιτοσε με ττοια επιμον. Ο γριος περνοσε εκενη τη στιγμ μσα απ τους πυκνος θμνους που τυλγονταν γρω απ τους κορμος των δντρων.
     Μια ξαφνικ βροχ ρχισε, πφτοντας πνω στα ξερ φλλα του κπου. πως λες οι ανοιξιτικες μπρες, τελεωσε σε μια στιγμ' στη διρκεια της η Πλυπλυ δεν λλαξε θση και ο γριος δεν ψωσε το κεφλι του. Μετ ο λιος ξεπρβαλλε, ρχνοντας τη σκι, και κθε λουλοδι φρεσε να κσμημα απ βροχ.
     Ο Σμιθλο σκφτηκε αυτ που εχε σκεφτε στο δωμτιο του Γκνπατ. Τρα πρσθεσε και αυτ στη γραμμ: Θα ταν τσο εκολο για τη Φση, μλις εξαφανιζταν ο παρασιτικς νθρωπος, να αρχσει ξαν. Περμενε με νταση, γνωρζοντας πως να δρμα θα εξελισσταν μπρος τα μτια του. Πρα απ την πελοζα που γυλιζε, να μικρ κινομενο πργμα πλησασε, ανβηκε πηδηχτ τα σκαλι και χθηκε πσω απ μια αψδα. ταν να απ τους φρουρος της περιμτρου που πγαινε να δσει σμα κινδνου. Σε να λεπτ επστρεψε. Τσσερα μεγλα ρομπτ το συνδευαν' ο Σμιθλο αναγνρισε το να απ αυτ' ταν το μηχνημα που τον εχε ανακρνει μλις φτασε. Προχρησαν αποφασιστικ ανμεσα απ τους θμνους με τα τριαντφυλλα, πντε απειλητικς φιγορες με διαφορετικ σχμα. Ο μεταλλικς κηπουρς κτι μουρμορισε, σταμτησε τη δουλει του, και προχρησε μαζ με τα λλα ρομπτ προς το μρος του αγρου. "Δεν χει οτε την ελπδα ενς σκλου", μονολγησε ο Σμιθλο. Η φρση αυτ εχε κποιο νημα: λα τα σκυλι εχαν κηρυχτε περιττ, και εχαν εξοντωθε απ καιρ.
     Τρα ο γριος εχε περσει το φργμα των θμνων κι εχε φτσει στην κρη της πελοζας. σπασε να κλωνρι με φλλα και το στερωσε στο πουκμισ του, για να κρβει κπως το πρσωπ του' στερωσε να λλο κλαδ στο παντελνι του. Καθς τα ρομπτ πλησαζαν, ψωσε τα χρια του πνω απ το κεφλι, κρατντας να τρτο κλαδ. Οι ξι μηχανς τον κκλωσαν. Το πλατ ρομπτ κανε να θρυβο, Σα να αποφσιζε τι να κνει.
 -"Πες ποιος εσαι", πρσταξε.
 -"Μια τριανταφυλλι", αποκρθηκε ο γριος.
 -"Οι τριανταφυλλις χουν τριαντφυλλα. Εσ δεν χεις. Δεν εσαι τριανταφυλλι", επε το ρομπτ. Το μεγαλτερο και ψηλτερο πλο του σηκθηκε στο εππεδο του στθους του αγρου.
 -"Τα τραντφυλλ μου χουν ξεραθε", επε ο γριος, "αλλ χω ακμα φλλα. Ρτησε τον κηπουρ σου αν δεν ξρεις τι εναι τα φλλα".
 -"Αυτ το πργμα εναι να πργμα με φλλα", επε αμσως ο κηπουρς με μια βαθει φων.
 -"Ξρω τι εναι τα φλλα. Δε χρειζεται να ρωτσω τον κηπουρ. Τα φλλα εναι το φλλωμα των δντρων και των φυτν, που τους δνει την πρσινη εμφνισ τους", επε το ρομπτ.
 -"Αυτ το πργμα εναι να πργμα με φλλα", επανλαβε ο κηπουρς και πρσθεσε για να ξεκαθαρσει τα πργματα, "τα φλλα του δνουνε πρασινωπ εμφνιση".
 -"Ξρω τι εναι τα πργματα με φλλα", επε το ρομπτ. "Δε χρειζεται να σε ρωτσω, κηπουρ".
Φαινταν πως μια ενδιαφρουσα, αλλ περιορισμνη διαφωνα θα ξεσποσε ανμεσα στα δο ρομπτ, αλλ
εκενη τη στιγμ μια απ τις λλες μηχανς μλησε.
 -"Αυτ η τριανταφυλλι μπορε να μιλ", επε.
 -"Οι τριανταφυλλις δεν μπορον να μιλον", επε αμσως το εππεδο ρομπτ. χοντας εκφρσει αυτ το πολτιμο συμπρασμα, μεινε σιωπηλ, σκεφτμενο σως τι περεργη που εναι η ζω. Μετ επε, αργ - αργ. "Επομνως, αυτ η τριανταφυλλι δεν εναι τριανταφυλλι, αυτ η τριανταφυλλι δεν μλησε".
 -"Αυτ το πργμα εναι να πργμα με φλλα", ρχισε πλι ο κηπουρς. "Αλλ δεν εναι τριανταφυλλι. Οι τριανταφυλλις χουν μπουμποκια. Εναι μια λευκαγκαθι. Οι λευκαγκαθις εναι επσης γνωστς και σα σκλθρα με καρπος".
     Αυτ η ειδικευμνη γνση ξεπερνοσε τις δυναττητες του εππεδου ρομπτ. Ακολοθησε μια τεταμνη σιωπ.
 -"Εμαι μια λευκαγκαθι", επε ο γριος, διατηρντας ακμα την πζα του. "Δεν μπορ να μιλσω". Σε αυτ το σημεο λες οι μηχανς ρχισαν να μιλον ταυτχρονα, στριφογυρζοντας γρω του για να το δουν καλτερα, και πφτοντας η μια πνω στην λλη. Τλος, η φων του εππεδου ρομπτ ξεχρισε απ τη μεταλλικ φασαρα.
 -"τι και να εναι αυτ το πργμα με τα φλλα, πρπει να το ξερριζσουμε. Πρπει να το σκοτσουμε", επε.
 -"Δε μπορες να το ξεριζσεις. Αυτ εναι δουλει των κηπουρν", επε ο κηπουρς. Στριφογυρζοντας τα ψαλδια του, και βγζοντας να δρεπνι, επιτθηκε στο εππεδο ρομπτ. Τα πρωτγονα πλα του δεν εχαν μεγλο αποτλεσμα πνω στο θρακα του λλου ρομπτ. Πντως, το δετερο, καταλαβανοντας πως τα πργματα εχαν φτσει σε να αδιξοδο, επε.
 -"Θα πμε στον Τσαρλς Γκνπατ να
μας πει τι να κνουμε. Ελτε απ εδ".
 -"Ο Τσαρλς Γκνπατ βρσκεται στη δισκεψη", αποκρθηκε να λλο ρομπτ. "Ο Τσαρλς Γκνπατ δεν πρπει να ενοχληθε στη δισκεψη. Επομνως δεν πρπει να ενοχλσουμε τον Τσαρλς Γκνπατ".
 -"Επομνως πρπει να περιμνουμε", επε το μεταλλικ εππεδο ρομπτ. Προπορετηκε περνντας δπλα σχεδν απ τον Σμιθλο' ανβηκαν λα μαζ τα σκαλοπτια κι εξαφανστηκαν στο σπτι.
     Ο Σμιθλο θαμασε την ψυχραιμα του γριου. ταν θαμα που ζοσε ακμα. Αν εχε δοκιμσει να τρξει, θα τον εχαν σκοτσει αμσως' αυτ την κατσταση εχαν διδαχτε να την αντιμετωπζουν τα ρομπτ. Οτε τα διφορομενα λγια του θα τον εχαν σσει αν αντιμετπιζε μνο να ρομπτ, γιατ να ρομπτ μνο του εναι να απλοκ ον. Πντως, ταν εναι πολλ μαζ, υποφρουν απ να πρβλημα που συχν προσβλλει μχρι να σημεο και τις ανθρπινες συναθροσεις: μια τση να επιδεικνουν τη λογικ τους σε βρος του αντικειμνου της συνθροισης.
     Λογικ! Αυτ ταν το πρβλημα.
     ταν το μνο πργμα που εχαν τα ρομπτ. Ο νθρωπος εχε λογικ κι εξυπνδα: τα κατφερνε καλτερα απ τα ρομπτ του. Κι μως, χανε τη μχη ενντια στη Φση. Κι η Φση σαν τα ρομπτ, χρησιμοποιοσε μνο λογικ. ταν να παρδοξο που εμπδιζε τον νθρωπο να επικρατσει.
     Μλις αυτ η στρατι απ μηχανς εξαφανστηκε στο σπτι, ο γριος τρεξε κατ μκος του κπου και σκαρφλωσε στην πρτη σειρ των σκαλοπατιν, προχωρντας προς την ακνητη κοπλα. Ο Σμιθλο γλστρησε πσω απ μια οξυ για να εναι πιο κοντ τους' αισθνθηκε σαν διεστραμμνος, παρατηρντας τους χωρς ενδιμεση οθνη, αλλ δεν μποροσε μως να απομακρυνθε. Ο γριος πλησαζε τρα τη Πλυπλυ, περπατντας αργ κατ μκος της βερντας, σαν υπνωτισμνος.
 -"σουν επινοητικς", του επε. Το λευκ πρσωπο της εχε κοκκινσει τρα στα μγουλα.
 -"μουν επινοητικς ναν ολκληρο χρνο για να μπορσω να ρθω κοντ σου", της επε. Τρα που οι επινοσεις του τον εχαν φρει αντκρυ της, τον εγκατλειψαν και τον φησαν να στκεται αβοθητος. ταν νας αδνατος νεαρς με φθαρμνα ροχα κι αφρντιστη γενιδα.
 -"Πως με βρκες;" ρτησε η Πλυπλυ. Η φων της αντθετα με τη φων του νεαρο, μλις φτανε στα αυτι του Σμιθλο. Μια βασανιστικ κφραση, τσο σπασμωδικ σο και το φθινπωρο παιξε στο πρσωπ της.
 -"ταν να εδος ενστκτου -σαν να εχα ακοσει το κλεσμ σου", επε ο γριος. "σα σχημα πργματα θα μποροσαν να συμβον στον κσμο χουν γνει... σως να εσαι η μνη γυνακα στον κσμο που μπορε να αγαπ' σως να εμαι ο μνος ντρας που μπορε να ανταποκριθε. τσι ρθα. ταν φυσικ, δεν μποροσα να κνω διαφορετικ".
 -"Ονειρευμουν πντα πως κποιος θα ερχταν", του επε. "Και για βδομδες νιωθα - ξερα - πως ερχσουν. Ω αγπη μου..."
 -"Πρπει να κνουμε γργορα, γλυκει μου", της επε. "Δολευα κποτε με τα ρομπτ -σως να μπρεσες να καταλβεις πως ξρω το μηχανισμ τους. 'ταν φγουμε απ εδ να σκφος-ρομπτ θα μας πρει αμσως μακρι - οπουδποτε' σε να νησ σως, που τα πργματα δεν εναι τσο απελπιστικ. Αλλ πρπει να φγουμε προτο επιστρψουν τα μηχανματα του πατρα σου". κανε να βμα προς το μρος της Πλυπλυ. Σκωσε το χρι της.
 -"Περμενε!" τον ικτεψε. "Δεν εναι τσο απλ. Πρπει να ξρεις κτι... Το... το Κντρο Αναπαραγωγς μου αρνθηκε το δικαωμα της γονιμτητας. Δεν πρπει να με αγγξεις".
 -"Μισ το Κντρο Αναπαραγωγς!" επε ο γριος. "Μισ τι χει να κνει με τη παροσα διακυβρνηση. Τποτα απ τι χουν κνει Δε μπορε να επιδρσει επνω μας τρα".
     Η Πλυπλυ εχε σφξει τα χρια της πσω απ την πλτη της. Το χρμα εχε φγει απ το πρσωπ της. Μια να βροχ απ ροδοπταλα πεσε πνω στο φρεμ της, κοροδεοντς την.
 -"Εναι τσο μταιο", επε. "Δεν καταλαβανεις..."
     Η αγριδα του εχε ημερσει.
 -"Εγκατλειψα τα πντα για να ρθω σε σνα", της επε. "Το μνο που λαχταρ εναι να σε πρω στην αγκαλι μου".
 -"Αλθεια αυτ εναι το μνο που θλεις στον κσμο;" ρτησε.
 -"Το ορκζομαι", επε απλ.
 -"Ττε λα κι γγιξ με", επε η Πλυπλυ.
     Εκενη ταν η στιγμ που εδε ο Σμιθλο το δκρυ να γυαλζει στα μτια της.
     Το χρι του γριου απλθηκε προς το μρος της κι γγιξε το μγουλ της. Στεκταν ακνητη στη γκρζα ταρτσα, με το κεφλι της ψηλ. Κι τσι, το χρι του χιδεψε ελαφρ το πρσωπ της. Η κρηξη γινε σχεδν ταυτχρονα. Σχεδν ταυτχρονα. Πρε μνο να δκατο του δευτερολπτου μχρι να αναλσουν τα προδοτικ νερα που βρσκονταν στην επιδερμδα της Πλυπλυ το γγιγμα, σαν κτι που ανκε σε να λλο ανθρπινο ον και να μεταφρουν την ανακλυψ τους στο νευρικ κντρο' εκε, ο νευρολογικς φραγμς που εχε εμφυτψει το Κντρο Αναπαραγωγς σε λους σους εχε αρνηθε τη γονιμοποηση, μπκε αμσως σε λειτουργα. Κθε κτταρο στο κορμ της Πλυπλυ εκφρτισε την ενργει του ταυτχρονα. Ο συγχρονισμς τους ταν τσο επιτυχς, που κι ο γριος σκοτθηκε απ την κρηξη.
     Ναι, σκφτηκε ο Σμιθλο, πρπει να παραδεχτες πως η δουλει ταν καθαρ. Και πλι λογικ. Σε ναν κσμο που βρσκεται στα πρθυρα της πενας, πως αλλις θα μποροσαν να σταματσουν τον πολλαπλασιασμ των ανεπιθμητων; Η Λογικ ενντια στη Λογικ, ο νθρωπος ενντια στη φση: αυτ δημιουργοσε λα τα δκρυα στον κσμο.
     Επστρεψε περπατντας ανμεσα στα φυτ, κατευθυνμενος προς το σκφος του, προσπαθντας να φγει προτο εμφανιστον τα ρομπτ.
Οι διαλυμνες φιγορες στην ταρτσα ταν ακνητες, μισοσκεπασμνες δη με φλλα και πταλα. Ο νεμος μογκριζε σα μια μεγλη θριαμβευτικ θλασσα, στις κορφς των δντρων.
     Δεν ταν παρξενο που ο γριος δε γνριζε για το νευρολογικ μηχανισμ πυροδοτσεως: λγοι νθρωποι το γνριζαν, τα μλη του δυναμικοψυχολογικο Συνδσμου και το Κντρο Αναπαραγωγς - και φυσικ, τα δια τα τομα που δεν μποροσαν να τεκνοποισουν. Ναι, η Πλυπλυ γνριζε τι θα συνβαινε. Εχε διαλξει σκπιμα να πεθνει με αυτ τον τρπο.
 -"Το λεγα πντα πως ταν τρελ!" σκφτηκε ο Σμιθλο. Γλασε καθς σκαρφλωνε στο σκφος του, κουνντας το κεφλι του με την τρλα της.
     ταν να θαυμσιο στοιχεο που θα μποροσε να χρησιμοποισει στην επμενη συνντηση με τον Τσαρλς Γκνπατ.
_______________________________
Brian Aldiss
All The World's Tears (1957)
Μτφρ.: Μγδα Χαλικι
-------------------------------------------------------------

                      Αιρσεις Ενς Τερστιου Θεο

Τα Απκρυφα Χειργραφα του Χραντ του Τταρτου

Eγ, ο Χραντ ο Τταρτος, Αντατος Ερμηνευτς των Γραφν και των Νμων, ζητ να γνουν γνωστ τα χειργραφ μου αυτ αποκλειστικ στους Αντερους Ιερες της Παγκσμιας Θυσιαστικς Ορθδοξης Εκκλησας, και στους Εκλεγμνους Γροντες του Συμβουλου της Παγκσμιας Θυσιαστικς Εκκλησας, γιατ εδ περιχονται θματα που αφορον τις τσσερις Σατανικς Αιρσεις, που δεν πρπει με καννα τρπο να γνουν γνωστ στο λα.
Για μια Ορθ Θερηση της πλον νετερης και σατανικτερης αρεσης χουμε καθκον να εξετσουμε προοπτικ τα γεγοντα της ιστορας μας. Ας απασχοληθομε, λοιπν, με το πρτο τος της εποχς μας, ττε που το Παγκσμιο Σκτος διαλθηκε με την φιξη του Τερστιου Θεο, του Αληθινο και Τερστιου Κυρου μας, του Σεβαστο και Τρομερτατου. Σμερα, στα 910 ΥΘ, εναι ββαια αδνατο να υπρχει, στω κι αμυδρ, η ανμνηση της κατστασης του ττε κσμου. Απ τα στοιχεα μως που μειναν ς τις μρες μας μπορομε να συμπερνουμε αρκετ στε να πραγματοποισουμε τις αναγκαες Πνευματικς Παρεκκλσεις, που θα μας επιτρψουν να δομε τα
γεγοντα με τα μτια των αμαρτωλν που τα ζησαν ττε.
Ο κσμος στον οποο εμφανστηκε ο Τερστιος Θες, ταν γεμτος απ ανθρπους και τις μηχανς τους, λοι τους απροετομαστοι για την λευση Του. Θα πρπει να υπρχαν εκενη την εποχ εκατ χιλιδες φορς περισστεροι νθρωποι απ' σους υπρχουν σμερα.
Ο Τερστιος Θες ακομπησε για πρτη φορ τη Γη στο μρος που τρα ονομζουμε Ιερ Θλασσα, εκε που πλουν σμερα μερικς απ τις ωραιτερες εκκλησες μας, τις αφιερωμνες στο 'Ονομ Του.
Εκενο τον καιρ η περιοχ ταν πολ λιγτερο ευχριστη, ντας διαμοιρασμνη σε πολλς χρες τις οποες κατεχαν ποικιλνυμα θνη. Ττε εφαρμοζταν να σστημα κατοχς της γης πολ διαφορετικ απ τις σημερινς πρακτικς της συνεχος μετανστευσης και εκκνωσης.
Τα πσω πδια του Τερστιου Θεο απλθηκαν μακρι κτω στην Αφρικ -που δεν ταν ττε η νσος πειρος που εναι σμερα- αγγζοντας σχεδν τον ποταμ Κονγκ, στο ιερ σημεο που υψθηκε αργτερα η θυσιαστικ εκκλησα του Μπαζλο-Ακτι-Ελ και στο ιερ σημεο που σημαδεεται απ τον Ιερ Να του Αντεν, σβνοντας απ το πρσωπο της γης το παλι λιμνι του Αντεν.
Μερικ απ τα πδια του Τερστιου Θεο απλθηκαν πνω απ το Σουδν και κατ μκος της περιοχς του ττε Λιβυκο Βασιλεου, μρους τρα της Θλασσας της Γεροντικς Θλψης, εν να πδι αναπαθηκε πνω σε μα πλη ονομαζμενη Τνιδα, στην ττε τυνησιακ ακτ. Αυτ ταν μερικ απ τα πδια του Τερστιου Θεο στην αριστερ πλευρ Του.
Απ τη δεξι πλευρ Του, τα πδια Του ευλγησαν και καταπλκωσαν τις ερμους της Σαουδικς Αραβας, της σμερα γνωστς με το νομα Κοιλδα της Ζως και τους πρποδες του Καυκσου, αφανζοντας το ρος με το νομα Αραρτ της Μικρς Ασας, εν το Μπροστιν Πδι απλθηκε ς τη ρωσικ γη, εκμηδενζοντας σε δευτερλεπτα την πρωτεουσα πλη Μσχα.
Το σμα του Τερστιου Θεο μνοντας αναπαυμνο ανμεσα στα πανσχυρα πδια Του, στθηκε κυρως πνω απ τρεις αρχαες θλασσες που, αν πιστψουμε τα παλι κεμενα, εχαν τα ονματα Μεσγειος Θλασσα, Ερυθρ Θλασσα και Θλασσα του Νελου, και που λες τους αποτελον σμερα μρος της Ιερς Θλασσας.
Με το
Τερστιο Μγεθς Του εξαφνισε επσης μρος της Μαρης Θλασσας (σμερα Λευκ Θλασσα), την Αγυπτο, την Αθνα, την Κπρο και τη Βαλκανικ χερσνησο μχρι το Βελιγρδι, το μετπειτα Αγιο Βελιγρδι, γιατ πνω απ' αυτ την πλη υψθηκε σαν πελριος πργος ο λαιμς του Τερστιου Θεο στην Πρτη Κθοδ Του προς εμς τους θνητος, ακουμπντας σχεδν τις σκεπς των κτιρων.
σο για το κεφλι Του, αυτ βρισκταν ψηλτερα και απ τα βουν που ονομζουμε Ιταλνδη και στην περιοχ πρα απ' αυτ, στον τπο με το αρχαο νομα Ευρπη, να πυκνοκατοικημνο ττε τμμα της υδρογεου.
Υψωνταν τσο ψηλ που εκολα μποροσε να Το δει κανες μια καλ μρα απ το Λονδνο, που ττε πως και σμερα ταν η κυριτερη πλη των Αγγλογλλων.
Εκενες τις πρτες ημρες υπολογστηκε τι το μκος του Τερστιου Θεο ταν περπου τσσερις χιλιδες πεντακσια μλια και τα οχτ πδια εννιακσια μλια το καθνα. Σμερα η θρησκεα μας διδσκει τι ο Τερστιος Θες μας αλλζει σχμα και μκος και αριθμ ποδιν, ανλογα με το αν εναι Ευχαριστημνος Θυμωμνος με τον νθρωπο.
Τις ημρες εκενες η φση του Θεο ταν γνωστη. Καμι προετοιμασα δεν εχε γνει για την λευση Του, παρ' λο που κυκλοφοροσαν αρκετο ψθυροι για την Ημρα της Κρσεως. τσι οι θεωρες για τη φση Του απεχαν πολ απ' την αλθεια, τσο που συχν ξεπερνοσαν τα ρια της βλασφημας.
Σας παρουσιζω εδ να απσπασμα απ το διαβητο γγραφο του Γκερσιμερ, το οποο στθηκε η αιτα πολλν γεγοντων που οδγησαν στην Πρτη Σταυροφορα το 271 Υο. Δεν ξρουμε ποιος ταν ο Μαρος Γκερσιμερ. Η μνη, χωρς νημα, πληροφορα που χουμε τον αναφρει σαν κποιο Επιστημονικ Προφτη σε κποιο μρος με το νομα Κρνελ Κρνελ, πιθανς κποια εκκλησα στην Αμερικανικ πειρο (που ττε ταν μια διαφορετικ σχηματισμνη περιοχ).

     "Εναριες παρατηρσεις δεχνουν τι αυτ το πλσμα αν μπορε να το ονομσει κανες τσι που διαγρφει μια γραμμ κατ μκος της Ερυθρς Θλασσας και της Νοτιοανατολικς Ευρπης, δεν χει ζω, τουλχιστον πως εμες την αντιλαμβανμαστε. Θα πρπει να δεχτομε ως απλ σμπτωση το γεγονς τι μοιζει με οχτποδη σαρα και τσι δεν εναι ανγκη να φοβμαστε τι αυτ το πραγμα χει κακς διαθσεις, πως θλουν να το παραστσουν μερικς φυλλδες".

Μπορε σμερα να μην εναι κατανοητ λη η βλσφημη ορολογα εκενης της μακρινς εποχς, αλλ
πιστεουμε τι το "εναριες παρατηρσεις" αναφρεται στις μηχανικς ιπτμενες συσκευς που κατεχε αυτ η τελευταα γενι των Αθεων. Ο Μαρος Γκερσιμερ συνεχζει:

     "Αν αυτ το πργμα δεν εναι ζωνταν, μπορε να αποτελε να κομμτι γαλαξιακο απορρμματος που αγκιστρθηκε προσωριν στη σφαρα μας, σως πως αγκιστρνεται να φλλο σε μια μπλα το φθινπωρο. Το να πιστψουμε κτι ττοιο δεν συνεπγεται αναγκαα καμα αλλοωση της επιστημονικς μας θερησης του σμπαντος. Ετε αυτ το πργμα αντιπροσωπεει μια μορφ ζως ετε χι, δεν χρειζεται να παραδοθομε λοι στις προλψεις. Θα πρπει να θυμηθομε απλ τι υπρχουν πολλ φαινμενα στο σμπαν, πως το αντιλαμβανμαστε στο φως της επιστμης τον εικοστο αινα, που παραμνουν ανεξγητα. σο οδυνηρ κι αν μας εναι αυτ η επσκεψη, εναι κποια παρηγορι να σκεφτμαστε τι θα μας φρει να γνση των εαυτν μας, σο και του κσμου πρα απ το μικρ ηλιακ μας σστημα".

Παρ' λο που ροι πως "γαλαξιακ απρριμμα" χουν χσει τη σημασα τους, αν εχαν ποτ, η γενικ κατεθυνση αυτς της παραγρφου εναι προσβλητικ προφανς: ξεκιν ναν αγνα κατ της λατρεας του Τερστιου Θεο και ζητε να τοποθετσει στη θση Του το Θε της Επιστμης των αιρετικν. Μα μνο παργραφος απ αυτ το βλσφημο συνονθλευμα εναι ανγκη να μας απασχολσει ακμη, γιατ χει ουσιδη σημασα στην Κατανηση της πνευματικς Στσης του Γκερσιμερ και πιθαντατα των περισσοτρων απ τους συγχρνους του.

     "Εντελς φυσιολογικ, οι λαο της γης, ιδιατερα εκενοι που βραδυπορον ακμη μπρος στο κατφλι του πολιτισμο, εναι γεμτοι φβο αυτς τις μρες. Βλπουν κτι υπερφυσικ στην φιξη αυτο του πργματος και πιστεω πως κθε νθρωπος, αν εναι ειλικρινς, θα παραδεχθε πως κι αυτς κουβαλ στη καρδι του την ηχ αυτο του φβου. Μπορομε να τον αγνοσουμε και να αντιμετωπσομε το χος μες στο οποο βολιαξε σμερα o κσμος, μνο αν διατηρσουμε μα γαλαξιακ εικνα της κατστασς μας. Αυτ το διο το Τερστιο μγεθος αυτο του πργματος, που βρσκεται αποτρπαια κολλημνο κατ μκος του κσμου μας, εναι πηγ τρμου. Αλλ ας το φανταστομε αναλογικ. Μα σαρανταποδαρονσα κθεται πνω σ' να πορτοκλι. 'Η, για να διαλξουμε μα λιγτερο αποκρουστικ αναλογα, να μικρ ζο, μακρ ξι ντσες, ξεκουρζεται προσωριν στην επιφνεια μιας πλαστικς υδρογεου με διμετρο δο πδια. Απ μας την ανθρπινη φυλ εξαρτται, με λη την τεχνολογα που χουμε στη διθεσ μας, να ενωθομε σο ποτ λλοτε και να τινξουμε αυτ το πργμα, αυτ το τερστιο βλακδες αντικεμενο, πσω στα βθη του Διαστματος απ' που μας ρθε.
     Καληνχτα σας".

Οι λγοι για τους οποους επαναλαμβνω εδ αυτ την Αρχικ Βλασφημα εναι γιατ μπορομε να δομε εδ, σ' αυτ το μνυμα ενς οπαδο του Παγκσμιου Σκτους, χνη απο την Πρωταρχικ Αμαρτα που παρ' λες τις θυσες μας, λα τα βσαν μας, λες τις σταυροφορες μας δεν χουμε κατορθσει ακμα να εξαλεψουμε. Αυτς εναι ο λγος που αντιμετωπζουμε τρα τη μεγαλτερη απ' λες τις Κρσεις στην ιστορα της Παγκοσμου Ορθοδξου Ουσιαστικς Εκκλησας και γι' αυτ ακριβς φθασε η ρα για μια Τετρτη Σταυροφορα που θα
υπερβανει σε κλμακα λες τις λλες.
Ο Τερστιος Θες παρμεινε εκε που ταν, στη θση που τρα αναφρουμε σαν χρος της Ιερς Θαλσσης, για να αριθμ ετν, απλυτα ακνητος.
Για την ανθρωπτητα αυτ ταν η μεγλη περοδος της διαμορφσεως της Πστεως, που σημδεψε την δρυση της Παγκοσμου Εκκλησας και χαρακτηρστηκε απο πολλς αναταραχς. Οι πρτοι ιερες και προφτες υπφεραν πολλ στε να γνει παγκσμια γνωστς ο Λγος και οι βλσφημες αιρσεις να καταστραφον, παρ' ολο που, πως αναφρει η Μυστικ Ββλος της Εκκλησιαστικς Παραδσεως, πολλο απ' αυτος ταν στην πραγματικτητα μλη παλαιοτρων Εκκλησιν, οι οποοι, βλποντας το φως, μετστρεψαν την παλι πστη τους.
Το πανσχυρο Σμα του Τερστιου Θεο γινε ο στχος πολλν αδναμων προσβολν. Τα ισχυρτερα 'Οπλα της μακρινς πια εκενης εποχς, δυνμεις τεχνολογικο τσαρλατανισμο με το νομα Πυρηνικ, χρησιμοποιθηκαν επνω του χωρς καννα αποτλεσμα, πως αναμεντανν. Πρινα τεχη υψθηκαν μταια εναντον του. Ο Τερστιος Θες μας, ο Τρομερς και Πανσχυρος, εναι τρωτος στη γινη αδυναμα. Το σμα του ταν Ντυμνο, πως λεγταν, με Μταλλο, - εδ βρσκεται το σπρμα της Δετερης Σταυροφορας - αλλ δεν εχε
την ευπθεια και την αδυναμα του Μετλλου.
Τον ερχομ Του στη γη υποδχτηκε μα μεση ανταπκριση της φσης. Οι παλιο νεμοι που επικρατοσαν ς ττε, αναχαιτισμνοι απ τα δυνατ πλευρ τον φυσοσαν σ' λλη κατεθυνση. Το αποτλεσμα ταν να ψυχθε το κντρο της Αφρικς τσο στε να ξεραθον τα τροπικ δση απ λλειψη βροχς και να πεθνουν λα τα ζα που ζοσαν εκε. Στις χρες που συνρευαν με την Κασπνα (τις ττε ονομαζμενες Περσα και Καρκφ, πως λνε παλις αφηγσεις) χιονοθελλες πεφταν επ δδεκα συνεχες σκληρος χειμνες, τραβντας στερα ανατολικ ς την Ινδα. Σε λλους τπους, παντο στο κσμο ο νθρωπος νιωσε τον ερχομ τον Τερστιου Θεο στον ουραν, στις αφσικες βροχς και στους σαρωτικος ανμους, στις καταιγδες που λυσσομανοσαν ασταμτητα για μνες. Οι ωκεανο ταρχτηκαν και αυτο, καθς ο τερστιος γκος των υδτων που εκτπιζε το Σμα Του πλημμριζε παραθαλσσιες περιοχς, πνγοντας χιλιδες πλσματα και ξεβρζοντας δκα χιλιδες νεκρς φλαινες στα λιμνια του Κολμπο.
Και η γη λη αναστατθηκε.
Καθς λη η περιοχ η κτω απ το Σμα του Τερστιου Θεο βολιαζε, στην προετοιμασα της να δεχτε αυτ που θα ονομαζταν αργτερα Ιερ Θλασσα, οι γρω χρες υψθηκαν σχηματζοντας μικρος λφους, πως οι σκασμνοι, γριοι Δολομτες που φρουρον σμερα τη ντια πλευρ της Ιταλνδης.
γιναν σεισμο και να ηφαστεια και θερμοπδακες ξεπδησαν εκε που ποτ λλοτε δεν εχε αναβλσει νερ, και επιδημες φιδιν και δση φλεγμενα και τσα λλα θεκ σημδια που βοθησαν τους πρτους Πατρες της πστης μας να προσηλυτσουν τους αμαθες.
Πγαιναν παντο, διδσκοντας τι μνος δρμος της Σωτηρας εναι η
παρδοσ μας σ' Εκενον.
Λαο ολκληροι αφανστηκαν τους χρνους εκενους της Ανασττωσης, οι Βολγαροι, οι Αιγπτιοι, οι Ισραηλτες, οι Μοραβιανο, οι Κορδοι, οι Τορκοι, οι Σριοι, οι Τορκοι των βουνν, πως και οι περισστεροι απ τους Ντιους Σλβους, τους Γεωργιανος, τους Κροτες, τους δυνατος Βλχους, τους λληνες και την κυπριακ και κρητικ φυλ, μαζ με λλους που οι αμαρτες ταν μεγλες και τα ονματ τους ακαταχρητα στα Εκκλησιαστικ Χρονικ.
Ο Τερστιος Θες φυγε απ τον κσμο μας το τος 89, πως λνε μερικο το 90. (Αυτ ταν η Πρτη Αναχρηση, πως αναφρεται στο εορτολγιο της Εκκλησας μας - παρ' λο που η Καθολικ Παγκσμια Εκκλησα την ονομζει Ημρα της Πρτης Εξαφνισης). Ξαναγρισε το 91, Μεγλο και Φοβερ ας εναι το νομα Του.
Λγα μας εναι γνωστ για την περοδο της απουσας Του απ τη γη. Μπορομε μνο να φανταστομε τη πνευματικ κατσταση των ανθρπων ττε, ταν μαθανουμε τι μταια νωσαν τις δυνμεις τους λα τα θνη της γης. Οι φυσικς καταστροφς συνεχστηκαν αφο οι ωκεανο χθηκαν στο κολωμα που εχε αφσει πσω Του, σχηματζοντας την αγαπημνη μας και αγα Ιερ Θλασσα. Μεγλοι Πλεμοι ξσπασαν στο πρσωπο της γης.
Η Επιστροφ Του το 91 σταμτησε κθε πλεμο - να σημδι της ειρνης που φερνε η Παρουσα Του στον εκλεκτ λα Του.
Αλλ οι κτοικοι του κσμου Εκενους τους Χρνους δεν ταν λοι τους πιστο, παρ' λο που τσοι προφτες γριζαν ανμεσ τους, και πολλς ταν οι βλασφημες τους. Στο Μαρο Μουσεο, παρρτημα της μεγλης βασιλικς του 'Ομα και της Υεμνης, υπρχουν αποδεικτικ στοιχεα του τι προσπθησαν εκενη την εποχ να επικοινωνσουν με τον Τερστιο Θε χρησιμοποιντας τις μηχανς τους. Φυσικ δεν πραν καμι απντηση μα πολλο σκφτηκαν ττε, στο σκοτδι που ζοσαν, τι αυτ οφειλταν στο τι ο Θες ταν να αντικεμενο, πως εχε προφητεσει ο Μαρος Γκερσιμερ.
Ο Τερστιος Θες, σ' αυτ Του τη Δευτρα λευση, ευλγησε τη γη μας εγκαθιστμενος κυρως στη περιοχ του Αρκτικο Κκλου ,τι ταν ττε ο Αρκτικς Κκλος, με το σμα Του να εκτενεται απ τον Βρειο Καναδ, πνω απ μια μεγλη πειρο με το νομα Αλσκα, κατ μκος της Βρειας Θλασσας και ς τις βρειες περιοχς της ρωσικς γης μχρι τον ποταμ Λνα, σμερα Κλπο του Λενν. Μερικ απ τα πσω πδια Του συντριψαν τους αρκτικος παγετνες, εν λλα απ τα μπροστιν Του εισχρησαν στο Βρειο Ειρηνικ Ωκεαν - αληθιν μπροστ Του δεν εμαστε παρ μμος κτω απ τα πδια Του, και εκενος μνει αδιφορος μπρος στα βουν μας τις Κλιματολογικς μας Συνθκες.
Οσο για το φοβερ κεφλι Του, αυτ ταν ορατ απ λες τις πλεις κατ μκος των βορεων ακτν της Αμερικς, πλεις πως οι εξαφανισθεσες Βανκοβερ, Σητλ, 'Εντμοντον, Πρτλαντ, Μπλνκο, Ρνο, ακμη και απ το Σαν Φρανσσκο, και υψωνταν ς τη στρατσφαιρα, λμποντας με μεταλλικ λμψη. λες αυτς οι πλεις ανκαν στο διο ενεργητικ και αμαρτωλ θνος που εκδηλωνταν πιο δραστρια εναντον του Τερστιου Θεο.
'Ολο το βρος του θεου επιστημονικο πολιτισμο τους ρχτηκε εναντον Του, μα το μνο που κατρθωσαν να κνουν ταν να διαλσουν τις διες τις ακτς τους.
Εν τω μεταξ, λλες φυσικς αλλαγς συνβαιναν. Η μζα του Τερστιου Θεο παρσυρε τη γη απ τη καθημεριν της περιστροφ, τσι που λλαξαν οι εποχς και στα προφητικ βιβλα διαβζουμε πως τα μεγλα δντρα ριχναν τα φλλα τους το καλοκαρι και τα αποκτοσαν ξαν το χειμνα. Νυχτερδες πετοσαν με το φως της ημρας και οι γυνακες φερναν στον κσμο τριχωτ παιδι. Η τξη των πγων φερε μεγλες πλημμρες, παλιρροκ κματα και δηλητηριδεις βροχς, εν μσα σε μια νχτα, πως ακομε, τα νερ μετακινθηκαν απ τα βθη των ωκεανν, τσι που το κμα απομακρνθηκε τσο πολ απ τις Ανω Χρες της Μαλαας (πως εναι σμερα) που η ηπειρωτικ χερσνησος της Ευλογας διαμορφθηκε μσα σε λγες ρες απ τι ταν πριν ξεχωριστς πειροι νησι πως η Σιγκαπορη, η Σουμτρα, η Ινδονησα, η Ιβα, το Σδνε και η Αυστραλα Αυστρα.
Με αυτ τα φοβερ Σημεα οι ιερες μας μπρεσαν να προσηλυτσουν τους λαος και εκατομμρια επιζντες εντσσονταν γργορα στην Εκκλησα μας. Αυτ ταν η Πρτη Μεγλη Περοδος της Εκκλησας, ττε που ο Λγος εξαπλθηκε σ' λη τη ρημαγμνη και παραμορφωμνη γη. Οι θεσμο μας διαμορφθηκαν στις επμενες λγες γενες, ιδιατερα στις διφορες Συνδους της Νας Εκκλησας (μερικς απ τις οποες αποδεχτηκαν αργτερα αιρετικς).
μως πολλ εμπδια βρθηκαν στο δρμο της Εκκλησας, και ταν αναγκαο να τιμωρσουμε δια της πυρς πολλος σπου να νισουν επιτλους οι υπλοιποι την πστη να καει βαθι μσα τους. Αλλ με το πρασμα των γενεν, το Αληθιν νομα του Τερστιου Θεο αποκαλυπτταν λο και πλαττερα πνω στη γη. Μνον οι Αμερικανο, στο μεγαλτερο μρος τους, μεναν ακμη αγκιστρωμνοι στις ταπεινς προλψεις τους. Οχυρωμνοι στην επιστμη τους αντιστκονταν πεισματικ στη Χρη. τσι, το τος 271, εξαπολθηκε η Πρτη Σταυροφορα, κυρως εναντον των Αμερικανν αλλ και κατ των Ιρλανδν, των οποων οι αιρετικς απψεις δεν στηρζονταν στην επιστμη' οι Ιρλανδο εκμηδενστηκαν λοι, σχεδν ς τον τελευταο ντρα. Οι Αμερικανο ταν περισστερο σθεναρο, μα αυτ η δυσκολα δεν κατφερε παρ να φρει πιο κοντ τος πιστος και να ενσει ακμα περισστερο την Εκκλησα.
Αυτ η Πρτη Σταυροφορα γινε για να καταπολεμσει την Πρτη Μεγλη Αρεση της Εκκλησας, την αρεση που υποστριζε τι ο Τερστιος Θες ταν να πργμα και χι Θες, πως εχε διαμορφωθε απο τον Μαρο Γκερσιμερ. Τελεωσε με επιτυχα ταν ο αρχηγς των Αμερικανν Λιονηλ Αντερμγιερ, συνντησε την αυτο Σεβασμιτητα Παγκσμιο Αυτοκρτορα - Επσκοπο Ιωννη τον Δετερο, και συμφνησε ν' αφσει ελεθερους τους αντιπροσπους της Εκκλησας στο να διδσκουν και να προσηλυτζουν τα πλθη ανεμπδιστοι στη χρα του. σως να μποροσε να επιτευχθε μια πιο σκληρ συμφωνα, πως υποστηρζουν πολλο σχολιαστς, αν δεν μστιζε και τις δο πλευρς η πανοκλα και ο υποσιτισμς, καθς η παγκσμια σοδει εχε πσει σχεδν στο μηδν. Η μεωση του πληθυσμο σε λιγτερο απ το μισ, ταν μια ευτυχς συγκυρα γιατ διαφορετικ ολοκληρωτικς λιμς θα εχε ακολουθσει την αναδιοργνωση των εποχν.
Στις εκκλησες λου του κσμου, οι λαο ικτευαν τον Τερστιο Θε για να δσει να σημδι τον τι εχε Δει τη μεγλη νκη πνω στους πιστους Αμερικανος. λοι σοι ταν αντθετοι σ'αυτ τη θερεστη πρξη θανατθηκαν.
Εκενος απντησε στις προσευχς μας το 297, μετακινομενος γργορα προς τα εμπρς σε μια σχετικ Μικρ Απσταση, ακουμπντας κυρως στον Ειρηνικ Ωκεαν και εκτεινμενος τσο μακρι προς Ντο στε να φτνει την Αντρτη, εκε που ταν ττε ο Τροπικς του Καρκνου, ο λλοτε Ισημερινς. Μερικ απ τα αριστερ πδια Του κλυψαν τις πλεις κατ μκος της δυτικς αμερικανικς ακτς, φτνοντας στα ντια την Γκουανταλαχρα (που το αποτπωμα του ποδιο Του σημεινεται μχρι σμερα απ το Να του Ιερο Δακτλου), περιλαμβνοντας μερικς πλεις πως το Σαν Φρανσσκο που δη αναφρθηκε. Ονομζουμε αυτ το γεγονς Πρτη Ανψωση' θεωρθηκε
πολ σωστ σαν η καλτερη απδειξη του θυμο του Τερστιου Θεο προς την Αμερικ.
Αυτ το συνασθημα απλθηκε και ωρμασε ακμα και στην δια την Αμερικ. Εξαγνισμνος απ την πενα, τη πανοκλα, τους δυνατος σεισμος και τις λλες διαταραχς της φσης ο πληθυσμς μποροσε πια να δεχτε καλτερα τα λγια των ιερων, καταφεγοντας ως τον τελευταο ντρα στην Εκκλησα. Μαζικ προσκυνματα γνονταν για να δουν το σμα του Τερστιου Θεο να εκτενεται απ το να ς το λλο κρο της χρας τους.
Γενναιτεροι προσκυνητς ανβαιναν σε ιπτμενα αεροπλνα, και πετοσαν πνω απ τον μο του, που γριες καταιγδες λυσσομανοσαν ασταμτητα για εκατοντδες χρνια.
Εκενοι που προσηλυτστηκαν γιναν πιο Ακραοι στην πστη απ' τ' αδλφια τους που εχαν πιστψει παλαιτερα, στην λλη πλευρ του κσμου. Εχαν μλις ενωθε τα Αμερικανικ Συμβολια με τα δικ μας και μως αποχρησαν μετ απ μια διαφωνα σε να σημεο του δγματος, στη Σνοδο του Νεκρο Κυπρνου (322). Αυτ η ημερομηνα σημεινει τη γννηση της Παγκοσμου Καθολικς Θυσιαστικς Εκκλησας. Εμες, της Ορθοδξου Εκκλησας, δεν εχαμε εκενες τις μακρινς μρες τη χαρ των αρμονικν σχσεων με τους Αμερικανος αδελφος μας, πως σμερα.
Το σημεο του δγματος πνω στο οποο διαφνησαν και χωρστηκαν οι δο Εκκλησες ταν, πως εναι γνωστ, το θμα του αν θα πρεπε η ανθρωπτητα να φορ ροχα που μιμονταν τη μεταλλικ λμψη του Τερστιου Θεο χι. Ισχυρστηκαν τι κτι ττοιο αποτελοσε υβριστικ εξψωση του ανθρπου στη θση του Θεο, μα στην πραγματικτητα ταν μια προμελετημνη μομφ προς τους Ορθδοξους ιερες, που φοροσαν πλαστικ μεταλλικ στολδια προς τιμ του Δημιουργο τους.
Αυτ η διαφωνα εξελχθηκε στη Δευτρα Μεγλη Αρεση. Καθς αυτ η μακρχρονη περοδος της συγχσεως χει ικανοποιητικ περιγραφε αλλο, θα περιοριστομε εδ να αναφρουμε απλς τι η διαφωνα φτασε στην αποκορφωσ της με τη Δευτρα Σταυροφορα που εξαπλυσε εναντον μας η Αμερικανικ Παγκσμια Καθολικ Εκκλησα το 450. Επειδ διατηροσαν ακμη αρκετς απ τις μηχανς τους μπρεσαν να επιβλουν την ποψ τους, να λεηλατσουν πολλ απ τα μοναστρια κατ μκος των ακτν της Ιερς Θαλσσης, να κηλιδσουν τις γυνακες μας και να αποσυρθον νδοξα στην πατρδα τους.
Απ ττε, λοι στον κσμο δεν φορον παρ μνο μλλινες γονινες ενδυμασες. λοι σοι αντιδροσαν σ' αυτ τη θερεστη πρξη θανατθηκαν.
Θα ταν λθος μως να δσουμε υπερβολικ μφαση στους αγνες του παρελθντος. Στη διρκει τους η πλειοντητα των ανθρπων ζοσαν ειρηνικ με την πστη τους, προσφρονταν να θυσιαστον τακτικ και προσεχονταν κθε δση και ανατολ (ποτε συνβαιναν) ικετεοντας τον Τερστιο Θε να εγκαταλεψει τον κσμο μας, αφο εμαστε ανξιο Του.
Η Δευτρα Σταυροφορα φησε πλθος προβλματα στο διβα της' τα επμενα πενντα χρνια ταν, στο σνολο τους, χρνια δυστυχας. Ο αμερικανικς στρατς γρισε στην πατρδα του για να την βρει καλυμμνη απ φωτι και λβα, με τον αρα γεματο δσοσμες στχτες. Η τερστια πεση πνω στη δυτικ ακτ της χρας τους κανε να εκραγον πολλ ηφαστεια κατ μκος της μεγαλτερης οροσειρς τους, των Βραχωδν.
Εκενοι, ερμηνεοντας σωστ τοτα τα σημδια, κατλαβαν πως η συμπεριφορ τους δεν τους εξιλωνε στα μτια του Τερστιου Θεο (γιατ, παρ' λο που ποτ δεν αποδεχτηκε τι χει μτια, σγουρα μας βλπει). Και, βλποντας πως ο υπλοιπος κσμος δεν εχε δεχτε τσο μεγλη τιμωρα, συμπραναν σωστ πως η αμαρτα τους ταν το οτι εξακολουθοσαν να μνουν προσκολλημνοι στην τεχνολογα τους και τα πλα της τεχνολογας τους, παρ τη θληση του Θεο.
Με την πστη να γιγαντνεται μσα τους, κατστρεψαν και το τελευταο ργανο της επιστμης, απ τα Πυρηνικ ως τα Ανοιχτρια, και ριξαν εκατ χιλιδες παρθνες σε επιλεγμνα ηφαστεια για να εξευμενσουν τον Θε. λοι σοι αντιδροσαν σ' αυτ την θερεστη πρξη θανατθηκαν και μερικο φαγθηκαν τελετουργικ.
Εμες, οι πιστο της Παγκσμιας Ορθοδξου Εκκλησας, επιδοκιμσαμε την αυθρμητη πρξη των αδελφν μας. Μα και πλι δεν μποροσαμε να εμαστε σγουροι τι εξαγνστηκαν αρκετ. Τρα που εκενοι δεν διθεταν καννα πλο, εν εμες εχαμε ακμη μερικ, ταν φανερ πως μποροσαμε να τους βοηθσουμε στον εξαγνισμ τους. τσι, μια ισχυρ αρμδα απ 166 ξλινα πλοα ταξδεψε ς την Αμερικ για να την βοηθσει να υποφρει για την πστη και να φρει πσω, απ καθαρ τχη, αρκετ λφυρα. Αυτ ταν η Τρτη Σταυροφορα του 482, υπο τον
Ιωννη τον Παχσαρκο.
Εν οι δο αντπαλοι στρατο πολεμοσαν ξω απ τη Να Υρκη, συνβη η Δευτρα Ανψωση. Κρτησε πντε μλις λεπτ. Σ' αυτ τα πντε λεπτ ο Τερστιος Θες γρισε στο αριστερ πλευρ Του, σρθηκε απ το κντρο της ττε Βορειοαμερικανικς ηπερου, δισχισε τον Ατλαντικ σαν να ταν ρυκι, υπερπδησε την Αφρικ και αναπαθηκε στο Ντιο Ινδικ Ωκεαν, εξαφανζοντας μ' να απ τα πσω Του πδια τη Μαδαγασκρη.
Νχτα πεσε παντο πνω στη γη. ταν ρθε η αυγ, δεν υπρχε οτε νας πια που να μην πστευε στη Δναμη και τη Σοφα του Τερστιου Θεο, του Πατρα κθε Τρμου και Δναμης. Δυστυχς, ανμεσα σε κενους που δεν μποροσαν πια να πιστψουν ταν οι αντιμαχμενοι στρατο που σαρθηκαν δια μιας απ να κμα γης και βρχων που σκωσε στο Πρασμ Του ο Θες.
Στο χος που ακολοθησε μνο μια λογικ επικρτησε: η λογικ της Εκκλησας. Η Εκκλησα ανακρυξε σαν Τρτη Μεγλη Αρεση την ιδα που υποστριζε τι οποιοδποτε εδος μηχανν ταν επιτρεπτ στον νθρωπο, παρ τη Θεα Θληση. Υπρξαν μερικς δογματικς αντιδικες για το αν τα βιβλα ταν μηχανς χι. Για καλ και για κακ αποφασστηκε τι ταν. τσι απ ττε και στο εξς ελεθερη λη η ανθρωπτητα δεν κανε τποτε λλο απ του να προσεχεται στον Τερστιο Θε να μετακινηθε σ' να κσμο πιο αντξιο της Δναμς Του. Τους διους χρνους αυξθηκε η συχντητα των θυσιν και εγκαινισθηκε η μθοδος του Αργο δια Πυρς Θαντου (499). Στα χρνια που ακολοθησαν μεγλη Ειρνη απλθηκε στη γη, μια Ειρνη που κρτησε ς το 900. λο αυτ το διστημα ο Τερστιος Θες δεν μετακινθηκε' αληθιν χει λεχθε πως οι αινες δεν εναι παρ δευτερλεπτα γι' Αυτν. σως η ανθρωπτητα να μην χει γνωρσει πιο μακρχρονη ειρηνικ περοδο, 400 ολκληρα χρνια ειρνης και γαλνης - μια γαλνη που υπρχε στην καρδι της αν χι στον ξω κσμο, αφο ο κσμος ταν φυσικ σε κποια Αταξα. Η μεγλη δναμη απ τη μετακνηση του Τερστιου Θεο κατ μκος του μισο κσμου εχε
αλλξει τη διαδοχ της μρας με τη νχτα σε μεγλο βαθμ' μερικο μθοι λνε τι, πριν την Δευτρα Ανψωση, ο λιος αντειλε στην ανατολ και δυε στη δση - ακριβς το αντθετο απ τη γνωστ σε μας φυσικ σειρ.
Βαθμιαα, αυτ η ειρηνικ περοδος εδε κποια επαναφορ της τξης των εποχν και κποια απαλλαγ απ τις πλημμρες, τις αιμτινες βροχς, τις χαλαζοθελλες, τους σεισμος, τους κατακλυσμος παγοκρυστλλων, τους κομτες, τις ηφαιστειακς εκρξεις, τις δηλητηριδεις ομχλες, τους καταστρεπτικος ανμους, την ξηρασα, τις επιδημες λκων και δρκων, τα παλιρροκ κματα, τις ετσιες θελλες και τις απρβλεπτες βροχς και τσες λλες πληγς, για τις οποες μιλον τσο γλαφυρ τα γραπτ της εποχς. Οι Πατρες της Εκκλησας αποσυρμενοι στη σχετικ ασφλεια των εσωτερικν θαλασσν και των ηλιλουστων λιβαδιν της Γκομπιλνδης στη Μογγολα, εγκαθδρυσαν μια να Ορθοδοξα, καλ υπολογισμνη στη θρμη της προσευχς και την πλοσια προσφορ ανθρωποθυσιν, σαν ικεσα προς τov Τερστιο Θε να αφσει τον φτωχ ερειπωμνο κσμο μας για κποιον καλτερο και ουσιαστικτερο.
τσι φτνουμε σχεδν ς τις μρες μας στο τος 900, μλις δκα χρνια πριν απ σμερα.
Αυτ το τος ο Τερστιος Θες εγκατλειψε τη γη μας!
Θυμηθετε, παρακαλ, τι η Πρτη Αναχρηση το 89 κρτησε μνο εκοσι μνες. Τρα, ο Τερστιος Θες λεπει μακρι μας το μισ αυτ αριθμ σε χρνια! Τον χρειαζμαστε πσω δεν μπορομε να ζσουμε χωρς Αυτν, πως πρεπε να το εχαμε καταλβει Χρνια πριν, αν δεν εχαμε την Βλασφημα στις καρδις μας!
Στο ξεκνημ Του στειλε τον ταπειν μας πλαντη σε ττοια τροχι που εμαστε καταδικασμνοι σε βαρτατο χειμν λο το χρνο' ο λιος εναι μακρι μας, συρρικνωμνος' οι θλασσες μνουν παγωμνες το μισ χρνο' παγβουνα κυλον στα χωρφια μας, ακμα και το μεσημρι χρειζεσαι κποιο φως για να διαβσεις!
Με μεγλη
συμφορ τιμωρηθκαμε!
Μα ,τι κι αν παθανουμε, το αξζουμε. Εναι μια δκαιη τιμωρα γιατ λους αυτος τους αινες της εποχς μας, ταν εμαστε σχετικ ευτυχισμνοι και συχοι, προσευχμαστε σαν ηλθιοι να φγει απ τον κσμο μας o Τερστιος Θες.
Ζητ απ λους τους Εκλεγμνους Γροντες του Συμβουλου να αποκηρξουν αυτς τις προσευχς σαν την Τετρτη και Μεγαλυτρα Αρεση και να διακηρξουν πως στο εξς λες οι προσπθειες της ανθρωπτητας θα εναι αφιερωμνες στο να παρακαλον τον Τερστιο Θε να ξαναγυρσει κοντ μας το συντομτερο.
Ζητ επσης αξηση του ρυθμο των θυσιν. Το να διστζουμε απλ και μνο επειδ μας λεπουν οι γυνακες δεν οδηγε πουθεν. Ζητ, τλος, να εξαπολυθε μα Τετρτη Σταυροφορα γργορα, πριν ο αρας που αναπνουμε αρχσει να παγνει μσα στα πνευμνια μας.
____________________________________
Brian Aldiss
Heresies Of The Huge God (1966)
Μτφρ.: Μαν. Σταυρακκης
-----------------------------------------

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers