-


Dali &









/




 
 

 

Harness Charles Leonard:

        
Τσαρλς Λοναρντ Χρνες

                                               Βιογραφικ

     Ο Τσρλς Λοναρντ Χρνες γεννθηκε 29 Δεκμβρη 1915 στο Κοlorado City, στο Δυτικ Τξας και μεγλωσε στο Riverside, μερικ μλια ξω απ τη κωμπολη, στον ποταμ Κολορντο, με τα κουνοπια, τους κκτους και τις αμμοθελλες. Αργτερα η οικογνεια μετακινθηκε προς το Fort Worth και πρε κει τη βασικ του μρφωση. Στο γυμνσιο πρε βραβεο ποησης κι ρχισε να δοκιμζει να γρφει διηγματα. Επσης φτιαξε με τον αδερφ του να πειρατικ ραδιοφωνικ σταθμ κι εξπεμπε ερασιτεχνικ. Μετ το γυμνσιο πιασε δουλει σαν αποθηκριος εν παρλληλα παρακολουθοσε το νυχτεριν κολγιο TUI, απ κρατικν υποτροφα και τοτο, -καταπς λει ο διος- γιατ τανε φτωχο κι ταν ο μνος τρπος για να μπορσει να σπουδσει.
     τανε θρσκος κι τσι, γινε μλος κι αργτερα ηγομενος δικονος, της Πρεσβυτεριανς Εκκλησας του Χριστο στη Κολομπια του Μρυλαντ. Ο αδελφς του, Billy πθανε απ μη εγχειρσιμον γκο του εγκεφλου, σ' ηλικα μλις 26 ετν, πργμα που τονε λπησε πρα πολ και χρησιμοποησε σε πολλ του ργα τον «χαρακτρα» του κι ειδικ η τελευταα φρση στο Paradox, τανε σαν νας χαιρετισμς προς εκενον. Παντρετηκε τη Nell, συμμαθτρι του στο γυμνσιο και μετπειτα στο κολγιο. Στην Ουσιγκτον σποδασε χημεα στο Πανεπιστμιο Γεργιος Ουσιγκτον, γινε δικηγρος διπλωμτων ευρεσιτεχνας και πατρας. Με τη Nell, -που πθανε το 1996-, αποκτσανε δυο παιδι κι να εγγνι. Εργστηκε αποκλειστικ ως πληρεξοσιος δικηγρος διπλωμτων ευρεσιτεχνας για 35 τη -αποχρησε το 1981- κι γραφε που και που, διηγματα Επιστημονικς Φαντασας, ειδικ ταν χρειαζτανε χρματα. λεγε πντα πως θα εγκατλειπε ταν θα εχε φτσει σε κποιο καλ σημεο.
     Το 1ο του διγημα επιστημονικς φαντασας δημοσιετηκε το 1948. Δημοσευσε συχν σ' ανλογα περιοδικ ΕΦ κι χει γρψει επσης κι λλα κεμενα, που θα δημοσιευθον μεταθαντια. Τη Τρτη 20 Σεπτμβρη 2005, μετ απ μακροχρνια ασθνεια, πθανε αυτς ο πολυτλαντος νθρωπος και συγγραφας, πλρης ημερν, σ' ηλικα 90 ετν.


========================

                              Η Να Πραγματικτητα

ΚΕΦ. 1ο
     Ο Πρντις μπκε στο αυτοκνητο, τρβηξε το βσμα του κρυφο μικροφνου λαιμο, απ το ειδικ στριγμα κτω απ το δεξ μανκι του και το 'χωσε στην αθατη υποδοχ του ταμπλ. Μια στιγμ αργτερα, λεγε λακωνικ στο μικρφωνο:
 -"Δσε μου τη Λογοκρτρια". Κλησαν μερικ δευτερλεπτα με τα κλικ-κλακ της σνδεσης κι στερα, κουσε μια γυναικεα φων:
 -"Εδ Ε".
 -"Πρντις, γλκα μου".
 -"Λγε με απλ Ε, Πρντις. Τι χεις ν' αναφρεις";
 -"Παρακολοθησα πντε παραδσεις του καθηγητ Λους. Διαθτει ιδιωτικ εργαστριο. Δεν εμπιστεεται τους τελειοφοτους του. Κατ τα φαινμενα, κνει μυστικ πειρματα στη συγκριτικ ψυχολογα. Ξρεις, με ποντκια και ττοια. Τποτα το φανερ λογοκρσιμο".
 -"Κατλαβα. Ποια εναι τα σχδι σου τρα";
 -"Θα βλω να ερευνσουν το εργαστριο του απψε. Αν δε βγει τποτα, θα συστσω να μη δοθε συνχεια".
 -"Θα προτιμοσα να 'κανες εσ ο διος την ρευνα". Ο Πρντις Ρτζερς κατφερε να κρψει την κπληξη και την ενχλησ του.
 -"Πολ καλ". Εκνευρισμνος κι απορημνος τρβηξε το βσμα απ την υποδοχ του, βαλε μπροστ το αμξι και βγκε στον δρμο που 'τανε πλι στο πανεπιστμιο. Μα δε καταλαβανε η κοπελι πως ταν νας πολυσχολος Τομερχης με διακσιους ικανος ντρες στην ευθνη του, στε να κνουνε μια νυχτεριν ρευνα ρουτνας; Προφανς το 'ξερε, αλλ πα' λ' αυτ, του 'χε ζητσει να κνει αυτς την ρευνα. Γιατ; Και γιατ εχεν αναθσει τον καθηγητ Λους σ' αυτν προσωπικ, αναγκζοντς τον να σπαταλσει τσες πολτιμες ρες; Μισ ντουζνα απ τους πανξυπνους νεαρος φυσικος φιλοσφους που 'χε στη διθεσ του, θα μποροσαν να κνουνε θαυμσια τοτη τη δουλει. μως η Ε, κρυμμνη πσω απ τη μεγαλπρεπη ανωνυμα του αρχικο της, εχε φανε ανυποχρητη. τσι κι αλλις μως, ο Πρντις ποτ δε θα μποροσε ν' ανταλλξει πικρ λγια με μια ττοια υπροχη καλλον.
     Καν-δυο χιλιμετρα πιο πρα, το αμξι του μπκε στο γκαρζ μιας ερημικς παρδου και σταμτησε δπλα σε μια Κντιλακ. Ο Κρας πετχτηκεν ξω απ τη μεγλη λιμουζνα και του νοιξε σιωπηλ τη πσω πρτα. Ο Πρντις πρασε και κθισε.
 -"χουμε μια δουλει γι' απψε", επε στον λλο.
     O βοηθς δστασε για να κλσμα του δευτερολπτου πριν βροντξει τη πρτα πσω του. Ο Πρντις κατλαβε πως ο κοντχοντρος ασθματικς ανθρωπκος εχε ξαφνιαστε και καταχαρε απ το νο. Ο Κρας ποτ δεν εχε καταλβει πως ο λεγχος της ανθρπινης γνσης ταν απασια και μισητ δουλει κι χι εδος απνθρωπης διασκδασης.
 -"Πολ καλ κριε Ρτζερς", κανε με τη σφυριχτ ανσα του εν καθτανε μπροστ στο τιμνι. "Να φροντσω για υπνοδωμτιο στο Γραφεο για τη περπτωση";
 -"Δε θα 'χω καιρ για πνο", γρλισε ο Πρντις. "Το γραφεο μου εναι τσο φορτωμνο με χαρτι που δε βλπω τι γνεται πιο πρα. Εσ μπορες να πρεις ναν υπνκο αν θες".
 -"Εντξει κριε Ρτζερς. Αν νυστξω..."
     Ο οντολγος ριξε μια πικρχολη ματι στο σβρκο του βοηθο του. χι, δεν υπρχε περπτωση να κοιμηθε ο Κρας, αλλ χι γιατ ο προβληματισμς θα του 'κοβε τον πνο. Απομεινρι μιας εποχς που νας πρκτορας της Λογοκρισας διθετε μονχα γρυπνη περιργεια κι να Γκιγκερ τσπης, ο Κρας παρμενε μακαρως απροβλημτιστος με τις επικνδυνες κι απρβλεπτες επιπτσεις της φιλοσοφικς πυρηνικς. Για τον Κρας, η "Οντολογα" ταν απλς νας ακμη ορισμς του λεξικο: "Η Επιστμη Της Πραγματικτητας".
     Ο κοντολης βοηθς του Πρντις ποτ δε θα 'πιανε την ιδα πως εκτς κι αν υπρχε παγκσμιο, λογικ δομημνο σστημα επβλεψης της πυρηνικς ρευνας, κποιος στην λλην κρη του κσμου - και στο διπλαν σπτι- μπορε να πατοσε να κουμπ και ν' λλαζε τη μορφ αυτς της πραγματικτητας. Αυτ τανε κι εκενο που 'κανε τον Κρας τσο πολτιμο: δεν ξερεν αρκετ για να φοβται...
     Το παρθυρο του υπογεου εργαστηρου τανε στο εππεδο του εδφους. Ο Πρντις εχε ψαλιδσει τις τριχολες απ τα ρουθονια του και μχρι στιγμς εχε καταφρει ν' ανασανει εντελς αθρυβα. Αλλ τρα, καθς εκενο το σπηλαιδες πρσωπο γριζε προς το σημεο που 'τανε ξαπλωμνος μπρομυτα, αθατος στο σκοτδι, νας ευδικριτος χος σπασμωδικς ανσας ξφυγε απ τα πνευμνια του.
     Τα συνθως πια, ευγενικ και κπως αφηρημνα χαρακτηριστικ του καθηγητ Λους φανονταν τρα παντελς αλλαγμνα. Το πρσωπ του τανε ξαναμμνο και τα λεπτ του χελη τραβηγμνα πσω, σε μια σιωπηλ γκριμτσα δαιμονικς χαρς. Στα σπηλαιδη μαρα μτια του χορεανε μικρς σπθες κκκινης φλγας. Βζοντας λη τη δναμη της θλησς του, ο οντολγος, κατφερε να στρψει πλι τη προσοχ του στον αρουραο. Τσσερις φορς μσα στα τελευταα λγα λεπτ, εχε δει το ζωνταν να τρχει σ' να κατηφορικ λοκι ως να σημεο διακλδωσης, να διαλγει τη μια διακλδωση, να δχεται ισχυρ ηλεκτροσκ και μετ να τοποθετεται πλι στην αρχ της διαδρομς για να προσπθεια. 'Ασχετα ποια διακλδωση διλεγε το ζωνταν, δεχτανε πντοτε ισχυρν ηλεκτροσκ.
     Στη πμπτη προσπθεια, παρ τα συνεχ σπρωξματα απ τα κματα του πεπιεσμνου αρα που δεχτανε στο λοκι, ο αρουραος δε φαιντανε πρθυμος να τρξει. Λγο πριν φτσει στη διακλδωση, σταμτησεν εντελς. Ο πεπιεσμνος αρας σπρωξε πλι το ζωνταν, κνοντας μικρς τοφες απ γκρζες τρχες ν' ανασηκωθον απ τη ρχη και τα πισιν του.Τα ρεματα του αρα χτυπσανε πλι το τρωκτικ. Δε τους δωσε καμμι σημασα. μεινε ασλευτο εκε, σχεδν σε κωματδη κατσταση.
     Κοιτζοντας απ το παρθυρο ο Πρντις, εδε τον ψηλν ντρα να πλησιζει νωχελικ το ζο και να το αγγζει με το δχτυλο στη ρχη. Καμι αντδραση. στερα ο Λους επε κτι με σιγαν, μασημνη φων, γιατ ο Πρντις δυσκολετηκε να διαβσει τα χελη του:
 -"... ταν κι οι δυο εναλλακτικο δρμοι δε σου κνουν, αλλ ωστσο πρπει να διαλξεις κποιο, διστζεις, δεν εν' τσι φιλαρκο; Κοντοστκεσαι κι τσι πας χαμνος! Παεις να 'σαι πια αρουραος. Ξρεις ποια θα 'ταν η μορα του σμπαντος αν να φωτνιο κοντοστεκταν σαν ελγου σου; Δε ξρεις; χεις ποτ κψει καμι δαγκωντσα σε μπαλνι, φιλαρκο μου; Μια μικρολα, τση δα δαγκωματι";
     Ο Πρντις βλαστμησε απ μσα του. Ο καθηγητς εχε γυρσει και βδιζε τρα προς τα κλουβι κρατντας το τυχο ζο. Προφανς μονολογοσε ακμη, αλλ τα χελη του δε φανονταν πια. Αφο ασφλισε τη πρτα του κλουβιο, προχρησε προς την ξοδο του εργατηρου, κοιτζοντας προσεχτικ, ολγυρα. στερα, καθς πλωνε το χρι για να σβσει το φως, το πρσωπ του γρισε προς το παρθυρο που βρισκταν ο Πρντις. Για μια στιγμ, ο πρκτορας ταν σγουρος τι, με κποια μυστηριδη δναμη, ο Λουτς βλεπε ξω στο σκοτδι, σια στα μτια του. 'Αφησε την ανσα να βγει αργ απο τα πνευμνια του. ταν εντελς παρλογο, ββαια. Το δωμτιο βυθστηκε στο σκοτδι.
     Ο πρκτορας σκρτησε κι κλεισε τα μτια. Δε θα 'χε λγους ν' ανησυχε μπως χσει το θραμ του, μχρι που θ' κουγε ν' ανογει η εξωτερικ πρτα του εργαστηρου, στην λλη κρη του μικρο κτιρου. Η πρτα δεν ακοστηκε ν' ανογει. Ο Πρντις συνχισε να 'χει καρφωμνα τα μτια στο σκοτδι που τλιγε το δωμτιο. Εκε που πρτα υπρχε το κεφλι του καθηγητ λαμπυρζανε τρα δυο μικροσκοπικς κκκινες φλογτσες, σαν κερι. Κτι πρεπε ν' αντανακλται στα μτια του καθηγητ. Αλλ το δωμτιο τανε σκοτειν. Δεν υπρχε καννα φως ν' αντανακλται εκε. Τα φλογερ μτια συνχισαν να του δνουνε τη ψευδασθηση πως τον παρατηροσαν.
     Οι τρχες του σβρκου του εχαν αρχσει να σηκνονται, ταν οι δδυμες φλογτσες χαθκαν εντελς κι ακοστηκε η πρτα του εργαστηρου ν' ανογει. Εν τα βαρι βματα σβνανε πρα στο λιθστρωτο του δρμου, ο Πρντις ξεροκατπιε μια τερστια ποστητα κρου νυχτερινο αγρα και σφογγισε το ιδρωμνο του πρσωπο με το μανκι. Μα τι εχε πθει; Συμπεριφερτανε σα κανν πειρο μαθητοδι. ταν ευτχημα που ο Κρας εχε μενει πσω για να χειρζεται τη τηλεκμερα στη Κντιλακ και δε μποροσε να τον δει. Ανασηκθηκε στα χρια και στα γνατα και σρθηκε σιωπηλ προς το σκοτειν παρθυρο. Εχε απλ συρμενο παντζορι και λγα δευτερλεπτα ταν αρκετ για ν' ανοξει τρπα στο τζμι και να περσει αγκιστρωτ σρμα ως τον μηχανισμ. Οι αρουραοι αρχσανε να τσιρζουνε φοβισμνα στα κλουβι τους, ταν τον ακοσανε να μπανει στον υπγειο χρο.
 -"Ο Λους γυρζει πσω!" τονε προειδοποησε ψιθυριστ η ασθματικ φων του Κρας στ' ακουστικ του. Ο Πρντις βλαστμησε κτι μες απ τα δντια του, αλλ δε σταμτησε τη κνηση να βγλει τον ηλεκτρονικν αναγνστη υπερθρων απ τη τσπη. Τα δχτυλ του αγγξανε το μικρφωνο στο λαιμ του:
 -"Σφρα μου πτε θα φτσει στη στροφ της αλας", πρσταξε σιγαν "και φρντισε να τα καταγρφεις λα στη κμερα".
     Οι συσκευς στο εργαστριο ταν εκενες που τον απασχολσανε πρωταρχικ. Εχεν απομνημονεσει τλεια τη θση της καθεμις. Πλησιζοντας σο πιο κοντ τολμοσε στο σκοτδι, σρωσε με τον αναγνστη του μερικ ιδιατερα ενδιαφροντα ργανα που 'χε προσξει απ πριν στο τραπζι. στερα στρφηκε προς τα βιβλα στο γραφεο, βλαστημντας απ μσα του, που δεν εχε περισστερο χρνο για να καταγρψει κτι παραπνω απ λγες σελδες.
 -"φτασε στη στροφ", τονε προειδοποησε η φων του Κρας.
 -"Εντξει", μουρμορισε ο Πρντις, περνντας τα ευασθητα δχτυλ του πνω απ τις ρχες των βιβλων. Διλεξε να, το νοιξε στη τχη και πρασε τον αναγνστη υπερθρων πνω απ τις αθατες σελδες. "Σου 'ρχεται η εικνα;" ρτησε.
 -"Αρχηγ, εναι στη πρτα!" Ο Πρντις αναγκστηκε να βλει τον τμο πσω στη θση του δχως να διαβσει περισστερο. Μλις κι εχε κλεσει το παντζορι πσω του, ταν νοιξε η πρτα του εργαστηρου.

ΚΕΦ. 2ο
     Δυο ρες αργτερα, ο οντολγος πταξε να κυνικ "καλημρα" στη ρεσεψιονστα και στις γραμματες του και μπκε στο γραφεο του. 'Αφησε το κουρασμνο κορμ και το προβληματισμνο του κεφλι να σωριαστονε στη περιστρεφμενη πολυθρνα κι βγαλε απ το φκελο τις φωτογραφικς κπιες που ο Κρας εχεν ετοιμσει στο εμφανιστριο της Κντιλακ. Η σελδα απ το παλι γερμανικ ημερολγιο ταν ιδιατερα ενδιαφρουσα. Για μιαν ακμα φορ τη ξαναδιβασε μεταφρζοντας με δυσκολα:

     "σο περισστερο εμβθυνα στο χειργραφο, τσον νιωθα το στμα μου να στεγννει και τη καρδι μου να σφυροκοπ. Τοτο δω, ξερα, ταν προσφορ στη γνση που μοι της η φαμλια μου εχε να δει απ την εποχ του Κοπρνικου του Ρτζερ Μπηκον, αν χι και του Αριστοτλη. Μου φαινταν απστευτο πως ο λιγλογος νθρωπος, ο Καντ, που ποτ δεν εχε κνει βμα πρα απ τη πλη του Κνισμπεργκ, θα μποροσε να κατχει το κλειδ του σμπαντος -τη "Κριτικ Του Καθαρο Λγου", πως το αποκαλε.
     Αμφιβλλω αν ακμα κι αυτς ο διος αντιλαμβνεται τι σημανουνε τελικ αυτ που γρφει, γιατ λει πως εναι αδνατο να γνωρσουμε την αληθιν μορφ φση του οιουδποτε πργματος, δηλαδ του Πργματος Καθ' Εαυτ (του Ding-An-Sich, πως το αποκαλε), του νοομενου. Υποστηρζει πως η σχατη γνση ανκει μονχα στους Θεος. Δεν υποψιζεται καν τι, με το πρασμα των αινων, η ανθρωπτητα πλησιζει ολονα και περισστερο στη τελικ κατανηση των εσχτων εννοιν.
     Φαντζομαι πως ακμη κι αυτς ο μεγαλοφυς φιλσοφος δεν αμφβαλλε τι και το 600 π. Χ. η Γη τανε στρογγυλ, πως εναι σμερα. Αλλ εγ ξρω πως ταν εππεδη ττε -τσον εππεδη σο εναι αληθιν σφαιρικ σμερα. Τι χει αλλξει κτοτε; Σγουρα χι το Πργμα Καθ' Εαυτ που λγεται Γη. χι! Εναι ο νους του ανθρπου που λλαξε. Αλλα στην απστευτη τυφλτητα που τονε χαρακτηρζει, ο νθρωπος παρερμηνεει την αλλαγ της πραγματικτητας, αποδδοντς τη στη προδο της επιστημονικς γνσης και σε δθεν πιο ακριβες μεθδους μτρησης -
     Ο Πρντις χαμογλασε. Ο Λους ταν αναμφβολα συλλκτης φιλοσοφικν αρχετπων. Παρξενο χμπυ, αλλ δε μποροσε να 'ναι τποτ' λλο απ χμπυ. Προφανς η Γη δεν τανε ποτ της εππεδη και δεν εχεν αλλξει ουσιαστικ το σχμα της στα τελευταα δυο δισεκατομμρια χρνια. Σγουρα, οι ποιες αντιλψεις περ εππεδης γης που 'χεν ο πρωτγονος νθρωπος πριν λγες χιλιδες χρνια, οφελονταν στην γνοι του μλλον παρ σ' ακριβες μετρσεις παρατηρσεις κι νας νθρωπος με τη μρφωση του Λους, φειλε απλ να τις βρσκει διασκεδαστικς. Και πλι ο Πρντις πιασε τον εαυτ του να χαμογελ με την υπεροπτικν ανεκτικτητα ανθρπου που στηρζεται σε εκοσι αινες επιστημονικς εξλιξης. Οι πρωτγονοι ββαια, κναν ,τι καλτερο μπρεσαν. Απλ δεν εχαν αρκετς γνσεις. Εργζονταν με βση παιδαριδεις συλλογισμος και νηπιακ ργανα.
     Τα φρδια του σμξανε σκεφτικ. Το να δεχτε πως οι παλιο κναν απλ παιδαριδεις συλλογισμος τανε κπως αμφισβητσιμο. Απ την λλη μερι, ξιζε τον κπο να το σκφτεται; Το πολ-πολ ν' ανακλυπτε μερικς περιπτσεις που η χρση πρωτγονων οργνων σε συνδυασμ με μερικ απλοκ συμπερσματα, εχαν οδηγσει σε μιαν υπεραπλουστευμνην εικνα του κσμου. Απ την λλη μερι. κθε τι που ενδιφερε τον παρξενο Δρ Λους ενδιφερε αυτματα και τον διο τουλχιστον μχρι να 'κλεινε αυτ η υπθεση. σκυψε κι υπαγρευσε στον φωνοεκτυπωτ:
 -"Υπμνημα προς το Τμμα Γεωδεσας. Αποστελατε μου επειγντως μια συνοπτικν ιστορα για την εξλιξη των ιδεν σχετικ με το σχμα της Γης. Πρντις.
     χοντας κνει το καθκον του, το θμα παψε να τον απασχολε και στρφηκε πλι προς το σωρ των αναφορν που στοιβζονταν στο γραφεο του. να τταρτο αργτερα, ο φωνοεκτυπωτς κουδονισε κι ρχισε να τυπνει να εισερχμενο μνυμα:
"Προς Διευθυντ.
 Θμα: Ατησ σας για μια συνοπτικν ιστορα ιδεν ως προς τη μορφ της Γης.
     Οι Χαλδαοι κι οι Βαβυλνιοι (πηγ: πλινες πινακδες της βιβλιοθκης του Ασσουρμπανιμπλ - Σαρδανπαλου), οι Αιγπτιοι (πηγ: ππυρος του 'Αχμες, περ το 1700 π. Χ.), οι Κρτες (πηγ: επιγραφς της βασιλικς βιβλιοθκης της Κνωσσο περ το 1300 π. Χ.), οι Κινζοι (πηγ: χειργραφα Τσου Κουνγκ, περ το 1100 π. Χ.), οι Εβραοι (πηγ: γνωστος βιβλικς ιστορικς, περ το 850 π. Χ.) κι οι λληνες (πηγ: χρτης του πολυταξιδεμνου γεωγρφου Εκαταου, 517 π. Χ.) πιστεανε πως η Γη ταν εππεδος δσκος. Αλλ' απ τον 5ο αινα π. Χ. κι στερα, η σφαιρικτητα της τανε πλον παγκοσμως αποδεκτ
..."

     Ακολουθοσανε μερικς αρδες ακμα, καταλγοντας με τις σχετικς εργασες διρθωσης των μετρσεων, λγω της πεπλτυνσης των πλων, αλλ ο Πρντις εχε χσει κιλας το ενδιαφρον του. Η αναφορ δεν ριχνε καννα φως στο χμπυ του Λους και το πργμα δε φαινταν να παρουσιζει οντολογικς επιπτσεις. Πταξε το χαρτ στο καλθι των αχρστων και ξαναγρισε στις αναφορς που 'χε μπροστ του. Λγα λεπτ μετ, στριφογρισε νευρικ στη καρκλα του, κοταξε συνοφρυωμνος το φωνοεκτυπωτ, μα συγκρατθηκε και ξαναγρισε στη δουλει του. Μπα! Δε γιντανε τποτα. Κτι τον τρωγε... Βρζοντας τον εαυτ του ηλθιο που δεν εννοοσε να ξεχσει την υπθεση, σκυψε και γρλισε στη μηχαν:
 -"Υπμνημα προς Τμμα Γεωδεσας. Θμα: Αναφορ περ σχματος της Γης. Πως εξηγετε τη μεταλλαγ στη ναν αντληψη πως η Γη εναι σφαιρικ μετ τον Εκαταο; Επεγον. Πρντις."
     Τα δευτερλεπτα ρχισαν να κυλν αργ. Τα δχτυλ του παζαν ανυπμονα τμπανο πνω στο γραφεο, στερα σηκθηκε κι ρχισε να κβει βλτες πνω-κτω στο δωμτιο. ταν αντχησε το κουδονισμα του φωνοεκτυπωτ, σλταρε πσω κι σκυψε πνω απ το μηχνημα για να διαβσει ανυπμονα τις λξεις εν γρφονταν:
 "Οι μεταγενστεροι λληνες βσισαν την αντληψη περ σφαιρικτητας, στη παρατρηση πως τα κατρτια ενς πλοου που πλησαζε, εμφανζονταν πρτα κι στερα η πλρη του. 'Αγνωστο γιατ, το γεγονς δεν εχε παρατηρηθε απ προγενστερους ναυτικος..."
     Ο Πρντις τριψε το μγουλ του προβληματισμνος. Μα τι πσχιζε να βρει τσι; Καταχρησε κπου στο νου του την αριστη ακμα εικασα πως μπορε η Γη να 'τανε πραγματικ κποτε εππεδη. Αφνοντας τη Γη κατ μρος, τι θα 'χε να πει κανες για τον ουραν; Σγουρα δεν υπρχε καννα στοιχεο που να δεχνει πως ο ουρανς εχεν αλλξει στη διρκεια της σντομης ιστορας της ανθρωπτητας. Θα 'κανε μιαν ακμα προσπθεια και μετ θα τα παρατοσε.
 -"Υπμνημα για Τμμα Αστρονομας. Επεγον. Αποστελατε συνοπτικ συγκριτικν ιστορα μεταξ αρχαων και σγχρονων αντιλψεων για το μγεθος και την απσταση του λιου".
     Λγα λεπτ μετ, διβασε την απντηση:
 "Αν εξαιρσουμε τον Πλτωνα, που τα στοιχεα του κρνονται εντελς αβσιμα (υπολγισε την απσταση του λιου ως διπλσια εκενης της Σελνης), φτνουμε στην αρχαιτερη αναγνωρισμνη αυθεντα. Ο Πτολεμαος (Αλμαγστη, περ το 140 π. Χ.) μτρησε την ακτνα του λιου ως 5,5 φορς εκενης της Γης (ναντι 109 της πραγματικς) και την απσταση του λιου ως 1210 φορς (ναντι 23.000 της πραγματικς). Οι πρτες σχετικς ακριβες μετρσεις χρονολογονται χι νωρτερα απ τον 17ο και 18ο αινα..." 
     Κπου τα 'χε ξαναδιαβσει λα τοτα. Οι διαφορς εξηγονται εκολα αν λβουμε υπ' ψη μας τα πρωτγονα ργανα που διθεταν ττε οι νθρωποι. ταν ανητο να συνεχζει αυτ την ιστορα... Αλλ τανε πολ αργ να τη ξεχσει.
 -"Υπμνημα προς Τμμα Αστρονομας. Οι λανθασμνες μετρσεις του Πτολεμαου οφελονταν στην λλειψη ακριβεας των οργνων του";
     Η απντηση φτασε σντομα:
     "Δεν υπρχει ικανοποιητικ εξγηση για τα σφλματα του Πτολεμαου στις ηλιακς μετρσεις. Χρησιμοποησε αστροβλο ακριβεας 10 δευτρων και το βελτιωμνο μοντλο κλεψδρας του ρωνα. Με τα δια ργανα και χρησιμοποιντας τη σγχρονη τιμ του π, μτρησε σωστ την ακτνα της Σελνης (0,29 της γινης, ναντι 0,273 της πραγματικς), καθς και την απσταση (59 ναντι 60 1/3 της πραγματικς). Συνεπς τα ργαν του διαθτανε την επαρκν ακρβεια. Σημειστε επσης τι κι ο Κοπρνικος, χρησιμοποιντας σχεδν σγχρονα ργανα και τεχνικς, επιβεβαωσε τον Πτολεμαο".
 'Εκτς κι αν', ψιθρισε κτι στο νου του Πρντις, 'ο λιος τανε στ' αλθεια πιο κοντινς και πολυ διαφορετικς, πριν απ τον 17ο αινα, ταν ο Νετων πληροφρησε τον κσμο, πσο μακρι και πσο μεγλος φειλε να 'ναι'. Αλλ' αυτ η εκδοχ τανε πολ παρλογη για να τη συζητσει πιτερο. Θα 'τανε πιο εκολο να δεχτε απλ, πως ταν εντελς τρελς. Προβληματισμνος στεκτανε μασουλντας το κτω χελος και κοιτζοντας το μηχνημα, σκεφτικ. Το βλμμα του καρφθηκε ξαν στο π. Αυτ τουλχιστον τανε κτι που 'μενε πντα το διο - μπως χι; 'Αδειασε το τσιμποκι του στο μεγλο τασκι δπλα και το χρι του μεινε μετωρο στο δετερο χτπημα. Απ το συρτρι, βγαλε μια μετροταινα και μτρησε τη διμετρο που 'χε το τασκι. 25,5 εκατοστ. στερα μτρησε τη περμετρο. 80 εκατοστ. Αρκετ σωστ για μια πρχειρη μτρηση. ταν αποτλεσμα που θα 'βρισκε κθε περεργο σχολιαρπαιδο. Στρφηκε πλι στο μηχνημα:
 -"Υπμνημα προς το Μαθηματικ Τμμα. Επεγον. Αποστελατε συνοπτικν ιστορα της τιμς του π". Δε χρειστηκε να περιμνει πολ.
 "Οι Βαβυλνιοι χρησιμοποιοσαν τη τιμ 3,00. Ο Αριστοτλης κανε μερικς αρκετ ακριβες πρακτικς και θεωρητικς εκτιμσεις. Ο Αρχιμδης ταν ο πρτος που κατληξε στη σγχρονη τιμ, χρησιμοποιντας τη θεωρα των ορων..." Υπρχαν κι λλα στοιχεα, αλλ ο Πρντις οτε που τα κοταζε πια. ταν αδιανητο ββαια, το π να 'χει μεγαλσει στις δυο χιλιετες που χριζαν τους Βαβυλνιους απ τον Αρχιμδη. Ωστσο ταν εξοργιστικ ακατανητο. Γιατ οι πρτοι δεν εχανε βρει κτι ακριβστερο απ το 3,00; Ακμη κι να παιδ μ' να σπγγο θα μποροσε να τους δεξει το λθος τους. Αμτρητες γενις απ σοφος, προσεκτικος Βαβυλνιους αστρονμους, που μετροσανε τον χρνο και τις θσεις των στρων μ' εκπληκτικν ακρβεια, εχανε σκοντψει σ' να σπγγο και το π. Δεν εχε νημα κι ασφαλς δε μπορε να 'χε μεγαλσει το π, πως δεν εχε μεγαλσει και το τος των 360 μερν. Απλς οι αρχαοι δεν εχανε κνει ακριβες μετρσεις, αυτ ταν λο. Δε μπορε να υπρχεν λλη εξγηση. λπιζε να μην υπρχε. Κθισε πλι στο γραφεο, πρε το καρν του κι γραψε:
* Να ελγξω την ιστορα της επιτχυνσης βαρτητας. Πιστεεται, πως ο Αριστοτλης δε μπρεσε να εντοπσει την επιτχυνση. Ο Γαλιλαος χρησιμοποησε τα δια ργανα πως και την δια πρωτγονη κλεψδρα, και τη βρκε. Γιατ;
* χουν αναφερθε διαβσεις του υποθετικο πλαντη Βουλκν μετ το 1914, ταν ο Ανστιν εξγησε την εκκεντρικτητα της τροχις του Ερμ με τη σχετικτητα, αντ με την παρξη κποιου εσωτερικο πλαντη.
* Πως γνεται κι ο λιβερ Λοτζ εντπισε αιθερικ μετατπιση κι ο Μικλσον χι;
* Υπρχει περπτωση η συστολ Λρεντζ να μην ταν φυσικ γεγονς πριν απ το περαμα του Μικλσον;
* Πσα χημικ στοιχεα εχανε προβλεφθε πριν απ την ανακλυψ τους;
     Ο Πρντις χτπησε μερικς φορς αφηρημνα το μολβι στο καρν και μετ κλεσε να του στελουν ναν επιστημονικ σμβουλο. Μλις και πρλαβε να του εξηγσει τι θελε πριν απ την ρα που 'πρεπε να φγει για τη παρδοση του Λους. Αλλ' ακμα δε μποροσε να φανταστε, τι σχση μπορε να 'χαν εκενοι οι αρουραοι.


ΚΕΦ. 3ο
     Ο καθηγητς Λους κλεισε το μθημα της μρας.

 -"Λοιπν κριοι", επε, "φαντζομαι πως θα πρπει να συνεχσουμε το θμα μας στην επμενη παρδοση. Νομζω πως αρκετ για σμερα. Εστε λετεροι. Α... κριε Πρντις!" Ο πρκτορας τονε κοταξεν αιφνιδιασμνος.
 -"Ναι κριε καθηγητ". Το πλακ πιστλι στη θκη της μασχλης του 'γινε ξαφνικ ευχριστο αισθητ βρος. Καταλβαινε πως η κρσιμη στιγμ πλησαζε κι τι πριν εγκαταλεψει τον πανεπιστημιακ χρο θα 'ξερε οριστικ κατ πσο τοτος ο παρξενος νθρωπος, ταν κακος φυσικς, αφοσιωμνος στη δουλει και στο περεργο χμπι του  ζωντανς κνδυνος για ολκερη την ανθρωπτητα. Ο καθηγητς κανε τρα μιαν απρβλεπτη κνηση κι αυτ ταν απρσμενη ευκαιρα.
 -"Κριε Πρντις" συνχισε ο Λους απ την δρα, "μπορ να σας δω μια στιγμ στο γραφεο μου, πριν φγετε";
 -"Ευχαρστως", αποκρθηκε ο Πρντις. Εν οι υπλοιποι ακροατς αποχωροσαν, ακολοθησε τον κοκαλιρη Λους και πρασαν απ τη πρτα που 'βγαζε στο μικρ γραφεο του, πσω απ την αθουσα διαλξεων. Στο κατφλι δστασε, σχεδν ανεπασθητα. Ο Λους το πρσεξε κι υποκλθηκε σαρδνεια.
 -"Περστε παρακαλ!" στερα ο ψηλς, αδνατος ντρας δειξε μια πολυθρνα κοντ στο γραφεο του. "Καθστε κριε Πρντις". Καθσανε και για μια στιγμ σταθκαν να περιεργαστον ο νας τον λλο. Τελικ ο Λους επε: "Πριν δεκαπντε χρνια περπου, νας μεγαλοφυς νεαρς, ονματι Ρτζερς, υπβαλλε διδακτορικ διατριβ, στο πανεπιστμιο της Βιννης, με ττλο: Ακοσια Προσαρμογ Των Αισθητηρων Συνειρμν Ως Προς Την Ενραση της Μζας". Ο Πρντις ψχτηκε για το τσιμποκι του.
 -"Ναι; Ενδιαφρον".
 -"Αντγραφο αυτς της διατριβς στλθηκε στο δρυμα Υποτροφιν που χρηματοδοτοσε τις μελτες του. λα τα υπλοιπα κατασχθηκαν απ το Διεθνς Γραφεο Λογοκρισας, που ζτησε να τους παραδοθε κι αυτ το ανττυπο. μως, αυτ στθηκεν αδνατο".
     Ο Πρντις πσχιζε νευρικ ν' ανψει τη ππα του. Αναρωτθηκε αν τανε φανερ το ελαφρ τρμουλο της φλγας στο σπρτο του. Ο Λους σκυψε, νοιξε το πνω συρτρι κι βγαλε να λεπτ βιβλο, δεμνο με μαρο δρμα. Ο Πρντις πνγηκε ξαφνικ και ξεφσηξε σννεφο καπνο. Ο καθηγητς δε φνηκε να το προσχει. Απλς γρισε το εξφυλλο κι ρχισε να διαβζει:
 -"-...μια διατριβ, ως μερικ νδειξη των απαιτουμνων προσντων για τον ττλο του Διδκτορος Φιλοσοφας του Πανεπιστημου Βιννης. Α. Π. Ρτζερς, Βιννη". Ο Λους κλεισε το βιβλιαρκι και το κοταξε μια στιγμ σκεφτικς κι στερα επε: "'Ανταμ Πρντις Ρτζερς, κτοχος ενς νου, που δε βρσκεται οτε μια φορ στον αινα. Ο νθρωπος που εξθεσε τους Θεος και μετ ...εξαφανστηκε". Ο Πρντις συγκρτησε την ανατριχλα, καθς το βλμμα του συνντησε κενα τα χωμνα στις κγχες, αμελικτα, σκοτειν μτια. Το παιχνδι γτας-ποντικο εχε τελεισει κι αυτ, κατ κποιο τρπο, τον ανακοφισε. "Γιατ εξαφανιστκατε ττε, κριε Ρτζερς και γιατ ξαναεμφανιστκατε τρα;" τονε ρτησεν ο Λους.
 -"Για να εμποδσω κτι ανθρπους σαν εσς να εισγουν αισθητριους συνειρμος που δε μπορον να προσαρμοστον στη τρχουσαν ενραση της μζας. Μ' απλ λγια, για να διαφυλξω τη πραγματικτητα, ως χει. Νομζω πως αυτ απαντ και στις δυο ερωτσεις σας". Ο πρκτορας φσηξε συννεφκι καπνο προς το χαμηλ ταβνι. Ο λλος χαμογλασε. Δεν ταν ευχριστο χαμγελο.
 -"Και ...το καταφρατε";
 -"Δε ξρω. Μχρι στιγμς, υποθτω ναι". Ο κοκαλιρης καθηγητς ανασκωσε τους μους.
 -"Ττε δε λαμβνετε υπ' ψη το αριο. Νομζω πως αποτχατε αλλ ββαια, δε μπορ να το πω με σιγουρι μχρι να κνω το περαμα που θα δημιουργσει νους αισθητριους συνειρμος". σκυψε προς τον επισκπτη του και συνχισε: "Ας ρθουμε τρα κι επ της ουσας, κριε Ρτζερς. Αν εξαιρσουμε σας -κι σως και τη Λογοκρτρια- γνωρζω περισστερα απ κθε λλον νθρωπο στο κσμο, για τη μαθηματικ προσγγιση στο πρβλημα της πραγματικτητας. Μπορε μλιστα να ξρω κι να-δυο πραματκια που αγνοετε σεις. Στις λλες ψεις του προβλματος εμαι αδνατος -γιατ επεξτεινα τα δικ σας συμπερσματα, με βση την απλ λογικ μλλον, παρ την ενραση. Κι η λογικ, πως λοι ξρουμε, μπορε να 'χει εφαρμογ μονχα σ' απροσδιριστα, αλλ περιορισμνα ρια. μως στο θμα των πρακτικν εφαρμογν -στη κατασκευ μιας αληθινς συσκευς- για τη γενικ αλλαγ των αισθητηρων οργνων συνειρμν, βρσκομαι πολ πιο μπορστ απ σας. Εδατε τη συσκευ μου χτες τη νχτα, κριε Ρτζερς; Α ελτε τρα μη ντρπεστε".
     O Πρντις πρε μια βαθι ρουφηξι απ το τσιμποκι του.
 -"Την εδα".
 -"Τη καταλβατε";
 -"χι. Δεν ταν ολοκληρωμνη. Τουλχιστον εκενη που εδα εγ στο τραπζι δεν ταν πλρης. Σγουρα θα συμπεριλαμβνει και κτι παραπνω απ να πρσμα Νικλ κι να γωνιμετρο".
 -"Α εστε πολ ξυπνος βλπω! Ναι, εχα τη σνεση να μη σας επιτρψω να παραμενετε εκε για πολ -μνο για σο χρειαζτανε για να σας κεντρσω το ενδιαφρον. Λοιπν ακοστε με! Σας προτενω συνεργασα. Εσες θ' αναλβετε να ελγξετε τα στοιχεα και τη συσκευ μου, σ' αντλλαγμα θα μπορετε να 'στε παρν ταν κνω το περαμα. Θ' αποκτσουμε μαζ τη φτιση. Θα 'μαστε παντογνστες. Θα γνουμε Θεο!"
 -"Και τι θα γνει με τα υπλοιπα δισεκατομμρια των συνανθρπων μας;" ρτησε ο Πρντις, πλησιζοντας διακριτικ το χρι στη θκη της μασχλης του. Ο καθηγητς χαμογλασε αχν.
 -"Μπορε η παραφροσνη που τους διακρνει -αν ββαια συνεχσουν να υπρχουν- να τονιστε λιγκι περισστερο. Αλλ γιατ ανησυχετε γι' αυτος;" Το λυκσιο χαμγελο γινε ακμα εντοντερο στα χελη του Λους. "Αφστε κριε Ρτζερς κατ μρος τα παραμθια περ αλτρουσμο. Νομζω πως απλ φοβστε ν' αντικρσετε αυτ που βρσκεται πσω απ τη δθεν πραγματικτητ μας".
 -"Τουλχιστον εγ εμαι δειλς για καλ σκοπ". Ο Πρντις σηκθηκεν ορθς. "χουμε τποτ' λλο να πομε"; Καταλβαινε πως τηροσεν απλ τα προσχματα. Ο Λους θα 'πρεπε να ξρει πως σε ισριθμα λεπτ εχε δσει μισ ντουζνα αιτες για τη σλληψ του: η κατοχ του χαμνου αντιγρφου της διατριβς του, η κυνικ ομολογα πως σχεδαζε να πειραματιστε με την αλλαγ της πραγματικτητας, η αππειρα δωροδοκας αντερου στελχους της Λογοκρισας... Κι ωστσο η λη στση του δεν δειχνε νθρωπο που τον ανησυχε το ενδεχμενο να διακοπε δοξα η καριρα του στη μση. Τα μγουλα του Λους φουσκσανε σ' να σντομον αναστεναγμ.
 -"Λυπμαι που δε φανεστε ξυπνος σ' αυτ το θμα κριε Ρτζερς. Ωστσο, θα 'ρθει η στιγμ, ξρετε, που θ' αναγκαστετε ν' αποφασσετε κατ πσο θα ...διαβετε το κατφλι, ας πομε. Εδ που τα λμε, θα χρειαστε να βασιστομε πολ ο νας στη συντροφι του λλου... εκε ξω. Ακμα κι οι Θεο χουνε κατ καιρος την ανγκη να σκοτσουνε την ρα τους. Υποψιζομαι, πως εσες κι εγ θα 'μαστε πολ κολλητο, σντομα. Γι' αυτ ας μη χωριστομε σαν εχθρο τρα".
     Το χρι του Πρντις γλστρησε κτω απ το σακκι και τρβηξε το κουτσομορικο αυτματο. Εχε τη δυσρεστη προασθηση πως ταν μταιη κνηση κι τι ο Λους γελοσεν απ μσα του σε βρος του, μα δεν εχεν λλην επιλογ.
 -"Συλλαμβνεστε", επε στον Λους μ' ουδτερη φων. "Εστε υποχρεωμνος να με ακολουθσετε". Ο λλος ανασκωσεν αδιφορα τους μους. Μετ κτι σα κοροδευτικ, σιωπηλ γλιο ανβηκε στο λαιμ του.
 -"Ασφαλς, κριε Ρτζερς". Σηκθηκε. Το δωμτιο βυθστηκε ξαφνικ στο σκοτδι. Ο Πρντις πυροβλησε τρεις φορς, φωτζοντας με τη κθε λμψη, τη λιπσαρκη μορφ.
 -"Μη σπαταλτε τις σφαρες σας κριε Ρτζερς. Τα βλματα δεν μπορονε να διαπερσουν να ισχυρ διαμαγνητικ φργμα. Σας συνιστ να μελετσετε το μαγνητικ αποσβεστρα σ' να εργαστριακ ζυγ, μλις ξαναβρεθετε στο Κτριο Λογοκρισας! "  Κπου ακοστηκε να βροντ μια πρτα.
     Μερικς ρες αργτερα κοταζε βλοσυρ τον βοηθ του μ' απροκλυπτον εκνευρισμ. Ο Κρας ξερε πως τον προστμεν του, τον εχε καλσει η Ε. σε συνδισκεψη για να εξετσουνε τη δραπτευση του Λους και τις επιπτσεις της κι τι το αφεντικ του γνριζε τη κρυφ συμπνια που 'νιωθε γι' αυτν. Αλλ ο Πρντις δεν ταν νθρωπος που ανεχτανε τη συμπνια των λλων. Θα προτιμοσεν ο ασθματικς του βοηθς να του 'λεγε στα σα πως εχε φερθε σαν ηλθιος.
 -"Τι θλεις;" γρλισε
 -"Κριε Πρντις", κανε ο Κρας απολογητικ, "χω μιαν αναφορ για κενη τη συσκευ που καταγρψατε στο εργαστριο του Λους". Ο Πρντις μαλκωσε στη στιγμ, αλλ' απφυγε να δεξει ιδιατερο ενδιαφρον.
 -"Για λγε".
 -"Με λγα λγια", ρχισεν ασθμανοντας ο Κρας, "ταν απλς να πρσμα Νικλ στερεωμνο σ' να γωνιμετρο. Σμφωνα με την ρευνα ρουτνας, η λεανσ του γινε απ ναν σημο οπτικ που κατανλωσε εννι χρνια για τη δουλει και σχεδν λα για τη μιαν επιφνεια του πρσματος. Σας λει κτι αυτ";
 -"χι ακμα. Γιατ του πρε τσο καιρ";
 -"Για να πετχει απλυτα σια ακμ, τουλχιστον τσι επε".
 -"Περεργο. Αυτ σημανει λεανση που τα μρια εναι του αυτο κρυσταλλικο επιπδου, κτι που 'χει να επιχειρηθε απ την εποχ του κατπτρου του Παλομρ".
 -"Μλιστα κριε. Και μετ υπρχει κι εκενο το πλασιο του γωνιομτρου με μονχα μιαν νδειξη: σαρανταπντε μορες".
 -"Προφανς", παρατρησεν ο Πρντις, "το Νικλ προορζεται να χρησιμοποιηθε μνο σ' αυτ τη γωνα, ως προς το προσππτον φως. Αυτ σημανει πως χει εξαιρετικ σημασα -δε ξρω γιατ- η γωνα να 'ναι ακριβς αυτ. Κτι ττοιο, ββαια, απαιτε τελεως εππεδη επιφνεια. Μαντεω πως θα μου πεις τι και το σστημα γωνιομετρικς ρθμισης εναι αναλγως εξαιρετικς ακρβειας". Ο Πρντις συνειδητοποησε ξαφνικ πως ο Κρας τονε κοταζε μ' ανμικτην υποψα και θαυμασμ. "Λοιπν;" ρτησεν εκνευρισμνος ο οντολγος, "Πως ακριβς εναι ο μηχανισμς ρθμισης; Σγουρα χι μηχανικς. τσι δε θα 'χε και πολλν ακρβεια. Οπτικς μπως"; Ο Κρας ξεφσηξεν κπληκτος στο μαντλι του.
 -"Μλιστα κριε. Το πρσμα περιστρφεται πολ αργ σε μια λεπττατην ακτνα φωτς. τσι να μρος της ακτνας ανακλται κι να λλο διαθλται. Φανεται πως στις σαρανταπντε μορες ακριβς, σμφωνα με τον νμο του Τζρνταν, η μισ ακριβς ακτνα ανακλται κι η μισ διαθλται. Οι δυο αυτς ακτνες ελγχονται απ φωτοκυτταρικ ρελ περιστροφς, μλις μετρηθε ακριβς ση φωτειντητα και στις δυο ακτνες".
     Ο Πρντις ρχισε να παζει νευρικ με το αφτ του. τανε πολ περεργο. Τι μπορε να μαγερευε ο Λους μ' να ττοιο, τλεια λειασμνο πρσμα Νικλ; Τη στιγμ τοτη, θα 'δινε δκα χρνια απ τη ζω του για να μαντψει ποια ταν η συσκευ που συμπλρωνε αυτ το πρσμα. Σγουρα θα 'τανε κποιο οπτικ κατασκεασμα, κτι που σχετιζτανε με κενους τους νευρωτικος αρουραους. Τι ταν αυτ που 'χε πει ο Λους κενο το βρδυ στο εργαστρι του; Κτι για επιβρδυνση ενς φωτονου... Και τι υποτθεται πως θα προκαλοσε αυτ στο σμπαν; Κτι αντστοιχο με το να κνεις μιαν απειροελχιστη τρπα σ' να μπαλνι, εχε πει ο Λους. Και πως συνδονταν λα τοτα μ' ορισμνα απθανα, αλλ συλλογιστικ αναπφευκτα συμπερσματα που προκεπταν απ τη πρσφατη ρευν του στην ιστορα της ανθρπινης γνσης;
     τανε σγουρος πως ο Λους θα χρησιμοποιοσε τη συσκευ για ν' αλλξει το αισθητ σμπαν. Να το αλλξει σε ττοια κοσμικ κλμακα, που η ανθρωπτητα θα εξαφανιζτανε στην επακλουθη ανακατταξη. Αλλ ο Πρντις θα 'πρεπε να πεσει και την Ε για τοτο. Αν δε το κατφερνε, θα κυνηγοσε μνος του τον Λους και θα τονε σκτωνε, στω και με τα χρια του. Αργτερα θα σκεφττανε και συγκεκριμνους λγους για τη πρξη του. Για την ρα εχε σαν οδηγ το καθαρν νστικτο, αλλ καλ θα 'κανε να οργανσει και τις σκψεις του πριν αντιμετωπσει την Ε.
 -"Τι λτε, να πηγανουμε;" κουσε τη φων του Κρας. "Η γραμματας σας λει πως το τζετ περιμνει..."
     O ζωγραφικς πνακας δειχνεν ναν ντρα με κκκινο σκοφο και μαρα ρσα, καθισμνο πσω απ μια ψηλ δικαστικν δρα. Πντε λλοι με κκκινους σκοφους, τανε καθισμνοι σε χαμηλτερη δρα στα δεξι του κι λλοι τσσερις στ' αριστερ. Μπροστ στην δρα τανε γονατισμνη μοναχικ μορφ κι απελπισμνη.
  Σε καταδικζουμε Γκαλιλο Γκαλιλι, πως εγκλειστες εις την φυλακν της Ιερς Εξετσεως δια διρκειαν τις θα αποφασιστε εν καιρ κατ την κρσιν μας. Και υπ μορφν επωφελος τιμωρας σε διατσσομεν πως, κατ τα επμενα τρα τη, απαγγλεις παξ της εβδομδος, τους επτ Ψαλμος Μετανοας.
     Ο Πρντις τρβηξε το βλμμα απ τη λεζντα του πνακα, προς το λιγτερον ευανγνωστο πρσωπο της Ε. Εκενο το οβλ, σταρχρωμο πρσωπο, τανε λεο. αρυτδωτο, ακμα και γρω απ τα μτια. Τα μαρα μαλλι εχανε χωρστρα στο πλι κι τανε μαζεμνα σε κτσο, στον αυχνα. Δε φοροσε μικ-απ και προφανστατα δε το χρειαζταν. τανε ντυμνη με μαρο, εφαρμοστ ταγιρ που τνιζε το ψογα χυτ κορμ της.
 -"Ξρεις", της επε θαρρετ ο Πρντις, "νομζω πως σ' αρσει να 'σαι η Λογοκρτρια. Το 'χεις στο αμα σου".
 -"χεις απλυτο δκιο. Ναι! Μ' αρσει να 'μαι η Λογοκρτρια. Σμφωνα με τον Σπερ, τσι εξιδανικεω αποτελεσματικ το σμπλεγμα ενοχς που 'ναι τσο παρξενο σο κι αβσιμο".
 -"Πολ ενδιαφρον. να εδος εξιλωσης του προπατορικο συμπλγματος ενοχς ε";
 -"Τι εννοες μ' αυτ";
 -"Η γυνακα σπρωξε τον ντρα στο δρμο της απκτησης της γνσης και της αυτοκαταστροφς κι απ ττε προσπαθε μταια να σταματσει αυτ τη χιονοστιβδα. Σε σνα ειδικ, το συνασθημα ευθνης κι ενοχς εναι ιδιατερα δυνατ και στοιχηματζω πως θα ξυπνς συχν τις νχτες λουσμνη σε κρον ιδρτα, με την εντπωση τι μλις πριν λγο δοκμασες κποιον απαγορευμνο καρπ". Η Ε κοταξε παγερ το πειραχτικ χαμγελο του πρκτορα.
 -"Το μνο που θα πρπει να μας απασχολε", δλωσε ξερ, "εναι το κατ πσον ο Λους κνει οντολογικ πειρματα κι αν ναι, κατ πσον εναι επικνδυνα". Ο Πρντις αναστναξε.
 -"Εναι ανακατεμνος ς το λαιμ. Αλλ για το τι ακριβς σκαρνει και πσον επικνδυνο εναι αυτ, μονχα εικασες μπορ να κνω".
 -"Ττε κν' τες"
 -"Ο Λους πιστεει πως κατασκεασε μια συσκευ που μπορε ν' αλλξει στη πρξη και με προβλψιμο τρπο, τη πραγματικτητα. Ελπζει πως μ' αυτ θα διαλσει κυριολεκτικ τους φυσικος νμους. Η πραγματικτητα που θα προκψει τσι, θα 'ναι αγνριστη, ακμα και για επαγγελματα οντολγο, πσο μλλον για τη μεγλη μζα της ανθρωπτητας".
 -"Φανεσαι πεισμνος τι μπορε να το καταφρει".
 -"Οι πιθαντητες εναι μεγλες".
 -"Λογικ απντηση. Μονο με τις πιθαντητες δουλεουμεν τσι κι αλλις. Το ασφαλστερο ββαια, θα 'ναι να εντοπσουμε τον Λους και να τονε σκοτσουμε στο τπο. Απ την λλη μερι, η παραμικρ μυρωδι σκανδλου και το Κογκρσο θα χιμξει να μας φει. Γι' αυτ πρπει να κινηθομε πολ προσεκτικ".
 -"Αν ο Λους εναι σε θση να κνει αυτ που λει" παρατρησε σκυθρωπ ο Πρντις "και τον αφσουμε να το κνει, δε θα υπρχουμε μετ, οτε μεις οτε το Κογκρσο, για να μας απασχολε".
 -"Το ξρω. Μενε συχος. Αν κρνω πως ο Λους εναι επικνδυνος και πρπει να πεθνει, δε θ' αφσω να με σταματσει οτ' η ζω, οτ' η καριρα κανενς, οτ' ακμα κι αυτ η δικ μου". Ο Πρντις κονησε το κεφλι καταφατικ, αναρωτμενος αν η Ε πστευε στ' αλθεια αυτ που 'λεγε. "Για πρτη φορ", συνχισε κενη, "αντιμετωπζουμε πιθαν παραβαση της εντολς, μας που απαγορεει τα οντολογικ πειρματα, απ κποιον. Συνθως εξουδετερνουμε κθε απειλ ττοιας παραβασης, σκοτνοντας τον επδοξο παραβτη. Νομζω πως θα πρπει να ξεκαθαρσουμεν οριστικ το κατ πσον επιβλλεται και τρα να ξαναθξουμε το λο ερτημα των οντολογικν πειραμτων και των πιθανν τους επιπτσεων".
     Ο Πρντις βγκηξεν απελπισμνα μσα του. Σε τσο σημαντικ θματα, τα στελχη αποφασζανε με ψηφοφορα. Φαντστηκε για μια στιγμ τον εαυτ του να προσπαθε να πεσει τους πραγματιστς επιστμονες της υπηρεσας, πως η 'πραγματικτητα' της ανθρωπτητας λλαζε απ αινα σ' αινα, -τι μχρι σχετικ πρσφατα η Γη ταν 'εππεδη'.
 -"λα, ακολοθησ με, σε παρακαλ", επε η Ε.

ΚΕΦ. 4ο
     Καθισμνος στα δεξι της Ε ταν νας ηλικιωμνος ντρας, ο Σπερ, ο δισημος ψυχολγος. Στ' αριστερ καθταν ο Γκριγκ, επιτελικς σμβουλος στα πυρηνικ, δπλα του ο Μπρτσαρντ, περφημος χημικς και διευθυντς του Δυτικο Τομα, μετ ο Πρντις και τλος ο Ντομπς, ο φημισμνος μεταλλουργς και διευθυντς του Κεντρικο Τομα. Ο Πρντις αντιπαθοσε τον Ντομπς, γιατ εχε καταψηφσει τη προαγωγ του σε διευθυντ του Ανατολικο Τομα.
 -"Μπορομε ν' αρχσουμε αυτ την επσημη συζτηση", ανακονωσεν η Ε, "με μιαν ανασκπηση των θεμελιωδν αρχν. Κριε Πρντις, τι ακριβς εναι αυτ που λμε πραγματικτητα";
     Εκενος μρφασε φευγαλα. Εχανε χρειαστε διακσιες σελδες διδακτορικς διατριβς, απλ και μνο να σκιαγραφσουνε τη θεωρα περ πραγματικτητας και παρ' λ' αυτ, υποψιαζτανε πως εχε γνει δεκτ απ τους εξεταστς, χρη και μνο στο γεγονς τι ταν εντελς ακατανητη -και κατ' επκτασην, ργο μεγαλοφυας.
 -"Κατ' αρχν", ρχισε με ξερ τνο, "οφελω να σας μολογσω πως δε ξρω τι εναι η αληθιν πραγματικτητα. Αυτ που οι περισστεροι θεωρομε σα πραγματικτητα εναι απλς η συνολικ σνθεση των σων πληροφοριν μας στλνουν οι αισθσεις. Σαν ττοια, η πραγματικτητα δεν εναι παρ μια εικασα στο νου του καθενς μας που βρσκεται σε κατσταση διαρκος αναθερησης. Στο παρελθν η διαδικασα τοτη ταν αργ κι ασφαλς. Τρα μως πρπει να λβουμε υπ' ψη το ενδεχμενο μιας ακαριαας κι ολικς αναθερησης με τσο συνταρακτικς επιπτσεις που μπορε να εξωθσει την ανθρωπτητα να 'ρθει πρσωπο με πρσωπο με την αληθιν πραγματικτητα, τον κσμο των ΚΑΘ' ΑΥΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, των νοουμνων, του Καντ.
    "Αυτ, κατ τη γνμη μου, θα 'τανε τσο καταστροφικ
, σο και το να εγκαταλεψεις μιαν ομδα παιδιν καταμεσς ενς δσους. Τα παιδι θα 'ταν αναγκασμνα να μθουν εξ αρχς και τα πιο απλοστερα πρματα: να τρφονται, να προστατεονται απ τα στοιχεα της φσης. ακμη και μια καινοργια γλσσα που να καλπτει τα καινορια τους προβλματα. Ελχιστα θα βγανανε ζωνταν απ την εμπειρα. Αυτ που θλουμε ν' αποφγουμε και μπορομε να το πετχουμε αν παρεμποδσουμε κθε ξαφνικ, σαρωτικν αλλαγ στις προσλαμβνουσες παραστσεις της τωρινς μας πραγματικτητας".

     Περιεργστηκεν εξεταστικ τα πρσωπα γρω. Στα ρυτιδωμνα χαρακτηριστικ του Σπερ ταν απλωμνο γαλνιο χαμγελο. Ο ψυχολγος φαινταν να παρακολουθε στοχαστικ τον αγρα πνω απ το κεφλι του Πρντις. Ο Γκριγκ τονε κοταζε με σοβαρ, ανκφραστα μτια. Η Ε του 'γνεφεν ελαφρ, καθς το βλμμα του τη προσπερνοσε φευγαλα πριν σταθε για λγο στο προβληματισμνο πρσωπο του Μπερτσαρντ και τλος, στο φανερ περιφρονητικ του Ντομπς. Οι Σπερ και Γκριγκ φαινντανε πιο δεκτικο. Ο πρτος, χρη στο γεγονς, τι του 'λειπεν υποδομ στις θετικς επιστμες κι ο λλος επειδ η πυρηνικ φυσικ τανε σε ττοια κατσταση συνεχος ρος που δη οι επιστμονες της εκφρζανε τις σοβαρτερες αμφιβολες για την εγκυρτητα των νμων που προσκυνοσαν οι Μπερτσαρντ και Ντομπς. Για τον Μπρτσαρντ υπρχεν αμυδρ ελπδα. σο για τον Ντομπς...
 -"Δε κατλαβα λξη απ' σα επες", δλωσεν ο Ντομπς κι απ τον τνο στη φων του, τανε φανερ πως θα 'θελε να προσθσει: "κι αμφιβλλω αν καταλαβανεις κι εσ!" Αλλ κι ο Πρντις αμφβαλλε για το αν καταλβαινε. Με τις καλτερες προποθσεις, η οντολογα τανε κτι πιαστο κι ασαφς. "Διαφων με τον ρο 'Αληθιν Πραγματικτητα'", συνχισεν ο Ντομπς. "να πργμα  εναι πραγματικ χι. Καννα φαντεζστικο φιλοσοφικ σστημα δε μπορε να τ' αλλξει αυτ. Κι αν κτι εναι πραγματικ, μας στλνει προβλψιμα, αναπαραγμενα, αισθητικ ερεθσματα, που δεν επιδχονται καμι τροποποηση, εκτς μνο στο νου των τρελν".
     Ο Πρντις ρχισε ν' ανασανει πιο νετα. Η τακτικ που 'πρεπε ν' ακολουθσει τανε σαφς. πρεπε να συγκεντρσει τα πυρ του στον Ντομπς με λγες πλευρικς βολς στον Μπρτσαρντ. Οι Σπερ και Γκριγκ οτε που θα υποψιζονταν τι τα επιχειρματ του εχαν αυτος για στχους. Απ το τσεπκι του γιλκου του βγαλε να χρυσ νμισμα και το 'σπρωξε προς τον Ντομπς, φροντζοντας να μη κροταλσει.
 -"Εσαι μεταλλουργς. Μου λες, παρακαλ, τι εναι αυτ"; Ο Ντομπς σκωσε το νμισμα και το εξτασε καχποπτα.
 -"Προφανς εναι να χρυσ πεντοδλαρο που κπηκε το 1962 στο Φορτ Γουρθ. Θα μποροσα να σου δσω και τη συγκεκριμνη του σνθεση αν τη θες".
 -"Αμφιβλλω αν θα μποροσες! Γιατ βλπεις, κρατς να κβδηλο νμισμα που φτιχτηκε μλις πριν μια βδομδα στο εργαστρι μου, ειδικ για τη συνδισκεψην αυτ. Για να πομε την αλθεια και με συγχωρες γι' αυτ, εχα ειδικ σνα υπ' ψη μου ταν ζτησα να μου το φτιξουνε. Δε περιχει οτε χνος χρυσο. Ας το να χτυπσει στο τραπζι και θα καταλβεις". Το νμισμα αφθηκε να πσει απ τα δχτυλα του σαστισμνου μεταλλουργο και κροτλισε πνω στο δρινο τραπζι. "'Ακουσες το ψετικο κουδονισμα;" ρτησε σκληρ ο Πρντις. Κατακκκινος ο λλος, ξερβηξε για να καθαρσει το λαιμ του και περιεργστηκε το νμισμα προσεκτικτερα.
 -"Και που 'θελες να το ξρω; Δεν εναι ντροπ, τσι; Πολλ καλοφτιαγμνα κβδηλα δεν εντοπζονται παρ μνο στο εργαστριο. Πρσεξα πως το χρμα τανε μλλον πολ κοκκινωπ, αλλ γι' αυτ μπορε να 'φταιγεν ο φωτισμς της αθουσας. Ββαια δε το πρασα απ το ακουστικ τεστ πριν μιλσω. Ναι, ο χος του εναι σαφς κοφιος. Πρκειται σγουρα για κποιο κρμα χαλκο-μολβδου, σως με λγο ασμι μσα, για να βελτιωθε ο χος του. Εντξει, βιστηκα να βγλω συμπερσματα. Και τι γινε; Τι αποδεικνει αυτ";
 -"Αποδεικνει πως κατληξες σε δυο ξεχωριστς, σαφες κι αλληλοσυγκρουμενες πραγματικτητες ξεκινντας με βση τα δια αισθητικ ερεθσματα. Αποδεικνει πσον εκολα αναθεωρεται η πραγματικτητα. Και δεν εναι μνον αυτ, πως αμσως θα-"
 -"Εντξει", τον κοψε πειραγμνα ο Ντομπς, "αλλ σε δετερη σκψη παραδχτηκα πως ταν κβδηλο, τσι";
 -"Πρμα που δεχνει μιαν ακμη αδυναμα στη συνθη διαδικασα λψης κι αξιολγησης των προεπεξεργασμνων πληροφοριν. ταν νας αναμφισβτητα ειδικς μας διαβεβαινει πως κτι εναι γεγονς, εμες αμσως και δχως συνειδητ σκψη, τροποποιομε τα ερεθσματα που δεχμαστε, τσι στε να προσαρμοστονε με το γεγονς αυτ. τσι, ταν σου 'πα πως εναι πλαστ, εδες το νμισμα ν' αποκτ τη κοκκινωπν απχρωση του χαλκο κι να κοφιον χο στ' αφτ".
 -"Τον κοφιον χο θα τον πιανα τσι κι αλλις", επμεινε πεισματικ ο Ντομπς "και χωρς να μου το πει ο ...'αναμφισβτητα ειδικς'. Ο χος θα 'ταν ο διος, σχετα με τα λγια σου". Με την κρη του ματιο ο Πρντις πρσεξε πως ο Σπερ χαμογελοσε πλατι. 'Αραγε ο γερο-ψυχολγος εχε μυριστε το παιχνδι του; Θα το ρισκριζε.
 -"Δρ Σπερ", επε γυρζοντας προς το μρος του, "νομζω πως κτι χετε να πετε στο δσπιστο φλο μας". Εκενος χαμογλασε στεγν.
 -"σουν να τλειο πειραματζωο Ντμπσι, φλε μου. Το νμισμα εναι γνσιο". Το σαγνι του μεταλλουργο κρεμστηκε μια σπιθαμ, καθς κοταζε χαζ απ τον να στον λλο. στερα τα προγολια του γνανε κκκινα σα παντζρι. Με μιαν οργισμνη κνηση πταξε το νμισμα στο τραπζι.
 -"Μπορε να 'μαι πειραματζωο, μα εμαι και ρεαλιστς. Πιστεω πως τοτο δω εναι κομμτι μταλλο. Μπορετε να με ξεγελσετε ως προς το χρμα και τη σνθεσ του, μα στην ουσα και κατ βση, εναι να κομμτι μταλλο". Τα μτια του κοταξαν γρια τον Πρντις και τον Σπερ. "Μπως κανες απ σας το αμφισβητε αυτ";
 -"Ασφαλς χι", απντησεν ο Πρντις. "Τα κουτκια καταχρησης πληροφοριν στο νου μας δε διαφρουνε στο σημεο αυτ. Δχονται τους διους αισθητικος ερεθισμος και μεταφρζονται σε 'κομμτι μταλλο' 'νμισμα'. Πρσεξε μως: εμες το κνουμε να 'ναι νμισμα. Ωστσο, αν μποροσα ν' αναδιατξω τα κουτκια τοτα του εγκεφλου μου, μπορε να 'βρισκα πως δεν εναι νμισμα, αλλ καρκλα βαγνι τρνου, μπορε και με τον Δρ Ντομπς μσα. Αλλ' αν η αναδιταξη ξεπερνοσε ορισμνα ρια, μπορε να μην απμενε καν σημειωτικ πρτυπο -με πιο απλ λγια, να μην υπρχανε πια λξεις που να περιγρφουνε τα εισερχμενα ερεθσματα. Ττε δε θα υπρχε μτε νμισμα, μτε τποτε".
 -"Ββαια", πετχτηκεν ειρωνικ ο Ντομπς, "θα μποροσες να περσεις κι απ μσα μου".
 -"Γιατ χι;" απντησεν ο Πρντις σοβαρ. "Νομζω πως αυτ εναι κτι που μπορε να το κνουμε καθημεριν. Η λη εναι το πιο δειο πρμα που μπορε να φανταστε κανες. Αν συμπεζες αυτ το νμισμα στε να εξαφανιστονε τα κεν μεταξ των ατμων και των ηλεκτρονων, θα 'ταν αδνατο να το δεις ακμα και στο μικροσκπιο". Ο Ντομπς κοταζε το αινιγματικ νμισμα σα να φοβταν τι μπορε ν' νοιγε το ...τερστιο στμα του να τον καταπιε. στερα δλωσε ξερ:
 -"χι! Δε το πιστεω. Τοτο 'δω υπρχει σα νμισμα και μνο σα νμισμα, ετε το ξρω ετε χι".
 -"Λοιπν, ποια εναι η δικ σου γνμη Δρ Γκριγκ;" αποτλμησε την ερτηση ο Πρντις. "Εναι αληθιν τοτο το νμισμα για σνα"; Ο πυρηνικς επιστμονας χαμογλασε κι ανασκωσε τους μους.
 -"Αν δε καθσω να το πολυσκεφτ, εναι αρκετ αληθιν. Αλλ..." Το πρσωπο του Ντομπς σκοτενιασε.
 -"Αλλ τι; Ορστε, μπροστ σου το 'χεις. Αμφιβλλεις για τη μαρτυρα των ματιν σου";
 -"Εκε εναι η δυσκολα", αποκρθηκεν ο Γκριγκ, γρνοντας μπροστ, "τα μτια μου λνε πως εναι νμισμα. Η θεωρα μου λει πως εναι σνολο απ υποθετικς διαταραχς σ' ναν υποθετικν υπο-αιθρα. Η αρχ της απροσδιοριστας μου λει πως ποτ δε θα μπορσω να ξρω και τη μζα και τη θση αυτν των υποθετικν διαταραχν. Σα φυσικς γνωρζω πως το διο το γεγονς της παρατρησης αρκε για ν' αλλξει κτι απ τη κατσταση που τανε πριν τη παρατρηση. πως και να 'χει, συμβιβζομαι, αφνοντας τις αισθσεις μου και τη πρακτικν εμπειρα, να κολλσουνε μια συμβιβαστικ ταμπελτσα σ' αυτ το συγκεκριμνο αγνωσιακ Χ. ταν αυτ το Χ γνει αντιληπτ απ το νου μου (,τι κι αν εναι αυτ!) ττε δχομαι πως Χ σον νμισμα. Απλ εξσωση με δυο αγνστους δεν χει λση. Το καλτερο που μπορ να πω, εναι πως πρκειται για να νμισμα, αλλ πολ πιθαν και να μην εναι-"
 -"Χα!" κανε ο Μπρτσαρντ. "Μπορ ν' αποδεξω πανεκολα, το σφλμα του συγκεκριμνου συλλογισμο. Αν εναι ο νους μας που φτιχνει αυτ το νμισμα, ττε εναι πλι ο νους μας που φτιχνει και τοτο το τασκι, κενο το παρθυρο τοτη τη καρκλα που κθομαι. Μπορες τσι να πεις, πως εμες φτιχνουμε τον αγρα που αναπνουμε κι λα τ' στρα και τους πλαντες. Μα... αν ακολουθσουμε την ιδα του Πρντις, ως τη λογικ της κατληξη, ττε ολκληρο το σμπαν εναι δημιοργημα του ανθρπου -να συμπρασμα που σγουρα δε νομζω πως επιδικει να καταλξουμε".
 -"Μα... αυτ ακριβς επιδικω" δλωσεν ο Πρντις. Πρε βαθιν ανσα. Δεν τανε δυνατ να συνεχσει να παρακμπτει κι λλο το κεντρικ πρβλημα. πρεπε να λβει σαφ θση. "Και για να μην υπρχουνε περιθρια παρεξγησης, δηλνω κατηγορηματικ, ετε συμφωνετε μαζ μου ετε χι, πως πιστεω τι το φαινομενικ σμπαν εναι δημιοργημα του ανθρπου".
     Ακμα κι η Ε φνηκε να αιφνιδιζεται, παρ' λο που δεν επε τποτε. Ο οντολγος συνχισε γοργ.
 -"λοι σας σγουρα αναρωτιστε αν χασα τα λογικ μου. Πριν μια βδομδα, το διο θ' αναρωτιμουνα κι εγ. Αλλ στο διστημα που μεσολβησεν ερενησα πολ το θμα της ιστορας της επιστμης κι επαναλαμβνω τη θση μου: Το σμπαν εναι δημιοργημα του ανθρπου. Πιστεω πως η αρχ της παρξης του ανθρπου, βρσκεται σε κποιαν απστευτα απλ λξη: το αρχικ κι αληθιν νοομενο του σημερινο σμπαντος. Κι τι με το πρασμα των αινων ο νθρωπος επεξτεινε τον αρχικ μικρ κσμο του ως τη σημεριν του απεραντοσνη κι ασλληπτη πολυπλοκτητα, αποκλειστικ και μνο με τη δναμη της φαντασας του. Συμπερασματικ πιστεω, πως αυτ που οι περισστεροι  απ σας αποκαλον 'αληθιν' κσμο, εναι κτι που αλλζει ξαφνικ και συνεχς απ την εποχ που οι πργονο μας αρχσανε να σκπτονται". Ο Ντομπς χαμογλασε περιφρονητικ.
 -"λα τρα Πρντις. Αυτ εναι μεταφορικ περιγραφ της επιστημονικς προδου στο πρασμα των αινων. Νε τον διο τρπο θα μποροσα να πω, λοτι τα σγχρονα μεταφορικ μσα χουνε μικρνει τον κσμο. μως ασφαλς θα παραδχεσαι πως η φυσικ κατσταση των πραγμτων παραμνει κατ βση, σταθερ, απ ττε που γεννθηκαν οι γαλαξες κι η Γη ρχισε να ψχεται και πως τ' απλ κοσμολογικ συστματα των πρτων ανθρπων, οφελονταν απλς στην αδυναμα τους να συλλξουνε τις απαιτομενες, αρκετ ακριβες πληροφορες".
 -"Δε παραδχομαι τποτα ττοιο", αντκρουσεν απερφραστα ο Πρντις, "απεναντας, υποστηρζω πως οι πληροφορες τους τανε κατ βσιν αρκοντως ακριβες. Υποστηρζω πως σε κποιαν εποχ της ιστορας μας, η Γη ταν εππεδη, τσον εππεδη, σο σφαιρικ εναι τρα και πως καννας πριν απ την εποχ του Εκαταου, στω και με τα καλτερα σγχρονα ργανα στη διθεσ του, δε θα μποροσε ν' αποδεξει το αντθετο. Αν κποιοι απ μας εδ μποροσανε να μεταφερθονε στον κσμο του Εκαταου, θα μποροσανε φυσικ ν' αποδεξουνε σχετικ σντομα, τη σφαιρικτητα της Γης. Αυτ γιατ ο δικς μας νους εναι προσαρμοσμνος σε τρισδιστατο κσμο. Μπορε να 'ρθει κποτε μια μρα, που μια τετραδιστατη Γη θα 'ναι κτι αυτονητο ακμα και για παιδι δημοτικο, γιατ ττε, ο δικς τους νους θα 'χει διαισθητικ προσαρμοστε στις σχετικιστικς αντιλψεις". Κοντοστθηκε λιγκι και πρσθεσεν ειρωνικ: "Και δεν αποκλεεται, οι πιο αργστροφοι της εποχς εκενης να προσπαθσουν ν' αποδσουνε τη δικ μας απλοκ, τρισδιστατην αντληψη του κσμου στα δθεν πρωτγονα κι ανακριβ ργαν μας. Γιατ ββαια, για κενους θα 'ναι φως-φανρι πως ο κσμος τους εναι τετραδιστατος".
     O Ντομπς ρουθονισε σαρκαστικ στην εκπληκτικν αυτν ποψη. Οι λλοι επιστμονες κοιτξανε τον Πρντις με δος και δυσπιστα συνμα.
 -"Σ' ακολουθ ως να σημεο", δλωσε μ' επιφλαξη ο Γκριγκ, "κατανο πως τα μλη μιας πρωτγονης κοινωνας μπορε να ξεκινσουνε μ' να περιορισμνον αριθμ γεγοντων. Θα επινοοσανε θεωρες για να εναρμονσουνε και να συνδσουνε τα υπρχοντα γεγοντα κι στερα αυτς οι πρτες θεωρες θ' απαιτοσανε την παρξη νων, επιπροσθτων γεγοντων. Στην ρευν τους αυτ, για συμπληρωματικ γεγοντα, θα προκπτανε κι σχετα κι ασυμββαστα με τις πρτες θεωρες. Αυτ θ' απαιτοσε δευτερογενες θεωρες, απο τις οποες θα προκυπταν απρσμενα γεγοντα, η επιβεβαωση των οποων θα 'φερνε στο φως περισστερες ασυνπειες. τσι, η αλυσδα γεγοντων που γεννονε θεωρες κι οτω καθ' εξς, θα οδηγοσε τελικ στη παροσα κατσταση γνσης. Κτι ττοιο δε λει η θεωρα σου;" Ο Πρντις γνεψε καταφατικ. "μως δε παραδχεσαι πως τα γεγοντα υπρχαν εξ αρχς κι τι απλς τανε θμα ανακλυψς τους";
 -"Το απλ, θεμελιακ νοομενον υπρχε εξ αρχς, ναι. Αλλ κθε νο γεγονς -κθε να ερμηνεα του ανθρπου για το νοομενον- τανε γενικ καθαρ επινηση, νοητικ δημιοργημα, αν θες. Μπορες να το κατανοσεις καλτερα, αν αναλογιστες τι σπνια προκπτει νο γεγονς αν δεν υπρχει πρτα η θεωρα που απαιτε την ερμηνεα του. Στη συνηθισμνη επιστημονικν ρευνα, η θεωρα προηγεται κι αμσως ακολουθε η ..."ανακλυψη" των διαφρων γεγοντων που συνγονται απ' αυτ". Ο Γκριγκ δε φνηκε να 'χει πειστε ακμα.
 -"Μα οτε κι αυτ αποδεικνει πως το γεγονς δεν υπρχεν εξ αρχς".
 -"τσι λες; Για σκψου τα υπρχοντα στοιχεα. Ποτ δε σου 'κανε εντπωση γιατ τσες και τσες φορς, ολοφνερα γεγοντα παραβλφτηκαν ως τη στιγμ που κποιος βγαλε τη θεωρα που απαιτοσε την παρξ τους; Πρε αν θες, τα δικ σου πυρηνικ σωματδια που συνθτουνε την λη. Τα πρωτνια και τα ηλεκτρνια εντοπιστκανε στη πρξη μνον αφο ο Ρδερφορντ απδειξε πως πρπει να υπρχουν. Κι ταν αργτερα ο διος ο Ρδερφορντ ανακλυψε πως τα δυο τους δεν εναι αρκετ για να φτιξουν λα τ' τομα του περιοδικο πνακα στοιχεων, υπθεσε και την παρξη του νετρονου. Και ββαια, πολ βολικ, το νετρνιο ανακαλφθηκε σ' να θλαμο Ουλσον". Ο Γκριγκ σοφρωσε σκεφτικ τα χελη.
 -"Μα ο θλαμος Ουλσον θα το 'χε δεξει κανονικ και πριν απ τη θεωρα αν καννας εχεν απλ σκεφτε να τονε χρησιμοποισει. Το γεγονς πως ο Ουλσον δεν εφυρε το θλαμ του παρ το 1912 κι ο Γκιγκερ τον μετρητ του το 1913, δεν εμποδζει τα υπο-ατομικ σωματδια να προπρχαν αυτν των συσκευν ανχνευσης τους".
 -"Δεν πιασες αυτ που προσπαθ να σου πω", επεν ο Πρντις. "Το αρχγονον αδιαφοροποητο νοομενο που σμερα το παρατηρομε σαν υπο-ατομικ σωματδια προυπρχε του 1912, δεκτν, αλλ' χι και τα υπο-ατομικ σωματδια".
 -"Τι να σου πω, δε ξρω..." Ο Γκριγκ ξυσε το σαγνι του. "Τι χεις να πεις για τις θεμελιδεις δυνμεις; Σγουρα ο ηλεκτρισμς προπρχε του Γκαλβνι, σωστ; Ακμα κι οι λληνες ξρανε πως να συγκεντρνουν ηλεκτροστατικ φορτα στο κεχριμπρι".
 -"Ο ηλεκτρισμς των Ελλνων δεν τανε τποτε περισστερο απ ηλεκτροστατικ φορτα. Τποτε παραπνω δεν τανε δυνατ να γνει μχρι που ο Γκαλβνι εισγαγε την ιδα του ηλεκτρικο ρεματος".
 -"Θλεις να πεις τι το ηλεκτρικ ρεμα δεν υπρχε πριν απ τον Γκαλβνι;" παρενβη ο Μπρτσαρντ. "Οτε καν ταν νας κεραυνς χτυποσε ναν αγωγ";
 -"Οτε και ττε ακμα. Δε ξρουμε και πολλ για τη φση των κεραυνν πριν απ την εποχ του Γκαλβνι. Αν και πιθαν κρβανε πολλ δναμη, η καταστροφικτητ τους δε πρπει να οφειλτανε σ' ηλεκτρικ ρεμα. Οι Κινζοι πετοσανε χαρταετος επ αινες πριν ο Φρανκλνος διατυπσει τη θεωρα πως ο κεραυνς κι ο γαλβανικς ηλεκτρισμς ταν να και το αυτ. Αλλ πουθεν δεν χει αναφερθε καμα κεραυνοπληξα απ σπγγο χαρταετο που ο σοφς μας Βενιαμν, τρβηξεν ναν τσι, το 1765. Σμερα, μνο βλκας θα δοκμαζε να πετξει χαρταετ στη διρκεια καταιγδας. λα ακολουθνε τον καννα: η θεωρα προηγεται και μετ αλλζουμε τη πραγματικτητα, για να τη συνταιριξουμε μ' αυτ".
 -"Ττε", επμεινεν ο Μπρτσαρντ, "φαντζομαι πως θα μας πεις τι και τα εννενντα δο χημικ στοιχεα, εναι επινοματα της φαντασας μας".
 -"Ακριβς! Πιστεω πως στην αρχ υπρχανε μνο τσσερα νοομενα στοιχεα. Ο νθρωπος απλ τα πολλαπλασασε σμφωνα με τις ανγκες της αυξανμενης επιστμης του. Εναι ο νθρωπος που τα 'κανε τσα, σα εναι σμερα -και σε μια περπτωση, τα ξε-κανε. Θυμστε τι σλο προκλεσε ο Μεντελγιεφ με τον περιοδικ του νμο; σχυρστηκε πως λα τα στοιχεα θα 'πρεπε ν' ακολουθνε σειρς σθνους αυξανμενου ατομικο βρους κι ταν εδε πως τα στοιχεα δε το 'κναν, επμεινε πως ο νμος του τανε σωστς και τ' ατομικ βρη, λθος. Αυτ θα πρπει να 'κανε τους Στας & Μπερτζλιους να στριφογυρσουνε στους τφους τους, γιατ οι δυο τους εχαν υπολογσει με θαυμαστν ακρβεια τα δθεν εσφαλμνα ατομικ βρη. Το παρξενο τανε πως ταν τα βρη ξαναμετρηθκανε, βρεθκανε να ταιριζουνε με τον περιοδικ πνακα του Μεντελγιεφ. Και δεν τανε μνον αυτ. Ο καλς μας Μεντελγιεφ υπδειξε πως υπρχανε κεν σημεα στον πνακ του κι υποστριξε πως υπρχανε κι λλα στοιχεα που δεν εχαν ως ττε ανακαλυφθε. φτασε μλιστα στο σημεο να προβλψει και τις ιδιτητς τους. Αλλ τανε πολ σεμνς. Δηλνω στα σια πως οι: Νλσον, Ουνκλερ και Ντε Μπουασμποντρνμ απλς ανακλυψαν τα σκνδιο, γερμνιο και γλλιο. ταν ο Μεντελγιεφ μως που τα δημιοργησε απ την αρχικ τετραστοιχειακν ουσα".
 -"Αυτ εναι κομματκι βαρ", παρατρησεν η Ε, γρνοντας μπρος. "Πες μου, αν ταν ο νθρωπος που λλαξε τα στοιχεα και το σμπαν, για να τα συνταιριξει με την εικνα που τονε βλευε, ποια μορφ θα 'χε το σμπαν προν εμφανιστε ο νθρωπος";
 "Δεν υπρχε καν σμπαν", αποκρθηκεν ο Πρντις. "Θυμσου: εξ ορισμο το σμπαν η πραγματικτητα, εναι απλς η ποψη που 'χει ο νθρωπος για το σχατο νοομενο σμπαν. Το σμπαν πως το ξρουμε, εμφανζεται κι εξαφανζεται μαζ με τον ανθρπινο νου. Κατ συνπειαν η Γη -ως χει- δεν υπρχε καν πριν απ την εμφνιση του ανθρπου".
 -"Κι αγνοες τη μαρτυρα των πετρωμτων;" διαμαρτυρθηκεν η Ε. "Χρειαζντανε ν' ασκηθονε δυνμεις επ εκατομμρια δισεκατομμρια χρνια, για να προυνε τη μορφ που 'χουνε σμερα. Εκτς κι αν υποστηρζεις την παρξη ενς παντοδναμου Θεο που τα 'φτιαξεν τσι μσα σε μια μρα".
 -"Υποστηρζω την παρξη μνο, του παντοδναμου ανθρπινου νου", δλωσεν ο Πρντις. "Στον δκατον βδομον αινα οι Χουκ, Ρυ, Γοντγουορντ κι να σωρ λλοι, μελετσανε κοιτσματα κιμωλας, αμμοχλικων, μαρμρου, ακμα κι νθρακα, δχως να βρονε τποτε που να 'ρχεται σ' αντθεση με τη βιβλικν αντληψη του Κατακλυσμο. Αλλ τρα που αποφασσαμε πως η Γη εναι αρχαιτερη, αρχσανε κι οι βρχοι της να μας φανονται αρχαιτεροι".
 -"Και πως εξηγες την εξλιξη;" επμεινεν ο Μπρτσαρντ. "Σγουρα δε μπορε να 'τανε θμα μνο λγων αινων".
 -"Αλθεια;" κανε ο Πρντις. "Και πλι, γιατ να υποθσουμε πως τα γεγοντα προηγθηκαν απ τη θεωρα; λα τα στοιχεα δεχνουνε το αντθετο. Ο Αριστοτλης ταν νας θαυμσιος πειραματικς βιολγος και ξρουμε πως εχε καταλξει στο συμπρασμα, πως η ζω γεννιται αυτματα. Πριν απ την εποχ του Δαρβνου δεν υπρχε καννας λγος εξλιξης για τα διφορα εδη, επειδ τα πλσματα γεννινταν αυτματα απ την ανργανη λη. ακμα και στα τλη του 18ου αινα ο Ννταμ, χρησιμοποιντας μικροσκπιο, ανφερε πως εδε μικρβια να γεννιονται αυτματα απ αποστειρωμνο υλικ καλλιργειας. Εκενοι οι αβιογενετιστς χσαν αργτερα το κρος τους και τα πειρματ τους βρθηκαν τι δεν ταν επαναλψιμα. Αλλ' αυτ μνον αφο εχε γνει πια σαφς τι τα υπρχοντα αβιογενετικ γεγοντα δε συμβιβζονταν με τα μεταγενστερα γεγοντα που προκψαν απ τις νετερες βιολογικς θεωρες".
 -"Λοιπν", επεν ο Γκριγκ, "στω τι, χρη στη συζτηση, δεχμαστε την ποψ σου πως ο νθρωπος χει αλλξει τ' αρχικ νοομενα, πλθοντας τσι τη τωριν πραγματικτητα. Ττε ποιο κνδυνο γι' αυτ τη πραγματικτητα αντιπροσωπεει ο Λους και γιατ; Πως θα μποροσε να κνει οτιδποτε, ακμα κι αν χει ττοια πρθεση; Τι ακριβς επιδικει να καταφρει";
 -"Σε γενικς γραμμς", απντησεν ο Πρντις, "σκοπεει να καταστρψει το ανστνειο σμπαν". Ο Μπρτσαρντ σμιξε τα φρδια και κονησε το κεφλι:
 -"Μη βιζεσαι. Πρτον, πως μπορε κανες να πιστψει πως μπορε να καταστρψει τοτο τον πλαντη; Πσο μλλον ολκερο το σμπαν. Και δετερον, γιατ το λες ανστνειο, αφο πως και να το πεις, πλι το διο σμπαν δεν εναι";
 -"Αυτ που εννοε ο Δρ Πρντις", εξγησεν η Ε, "εναι πως ο Λους θλει ν' ανατρψει οριστικ κι αμετκλητα τη τωρινν αντληψη που 'χουμε για το σμπαν και που τυχανει να 'ναι η ανστνεια. Αυτ γιατ πιστεει πως η τελικ του μορφ θα 'ναι κι η αληθιν -και κατανοητ, μνον απ τον Λους κι σως μερικος λλους ειδικος οντολγους".
 -"Δε το πινω", δλωσεν ο Ντομπς εκνευρισμνος. "Προφανς αυτς ο Λους δε σχεδιζει τποτα περισστερο απ τη δημοσευση κποιας νας επιστημονικς θεωρας. Πως μπορε να 'ναι κτι τσο τραγικ; Μια απλ θεωρα δε μπορε να βλψει καννα, πσο μλλον ταν μνο δυο-τρεις νθρωποι μπορον να τη καταλβουν".
 -"Εσ ... και μερικ δισεκατομμρια λλοι", απντησεν ο Πρντις ρεμα, "νομζουνε πως η πραγματικτητα δε μπορε να επηρεαστε απ καμι θεωρα κι τι εναι στο χρι σας να την αποδεχτετε χι. Στο παρελθν αυτ ταν αλθεια. Αν οι πτολεμακο θλανε γεωκεντρικ σμπαν, αρκε ν' αγνοοσανε τον Κοπρνικο. Αν το τετραδιστατο συνεχς του Ανστιν και του Μινκφσκη φαινταν ακατανητο στους οπαδος του Νετονα, δεν εχανε παρ να το απορρψουνε κι οι πλαντες συνχιζαν να περιστρφονται σε γενικς γραμμς, σμφωνα με τις προβλψεις του Νετονα. Αλλ τοτο 'δω εναι κτι λλο. Για πρτη φορ βρισκμαστε αντιμτωποι με τη πιθαντητα η απλ κοινοποηση μιας θεωρας να επιβλλει να κι ασλληπτη πραγματικτητα στο μυαλ μας. Δε θα 'ναι στο χρι μας αν θα την αποδεχτομε χι".
 -"Λοιπν" παρατρησεν ο Μπρτσαρντ, "αν με τη κοινοποηση μιας θεωρας, εννοες κτι σαν την εφαρμογ της κβαντικς θεωρας και της σχετικτητας στη παραγωγ της ατομικς ενργειας, που ββαια λλαξε τη μορφ του πολιτισμο της περασμνης γενις, ετε το 'θελαν ετε χι, αυτ το κατανο. Αλλ' αν εννοες πως ο Λους θα κνει ασμαντο πειραματκι που σως επαληθεσει κποια να θεωρα κι τι απ' αυτ και μνο η πραγματικτητα θ' ανατραπε ακαριαα, ε ... αυτ θα το θεωροσα ανοησα".
 -"Θα 'θελε κανες να μαντψει", ρτησεν ο Πρντις, "τι θα γινταν αν ο Λους μποροσε να καταστρψει να φωτνιο"; Ο Γκριγκ φησε μικρ γελκι.
 -"Το ερτημα εναι νευ περιεχομνου. Η υπσταση μζας-ενργειας, που το τρισδιστατο προφλ της αποκαλομε φωτνιο, εναι αδνατον να καταστραφε".
 -"Αλλ' αν υποθσουμε πως τανε δυνατν να καταστραφε"; επμεινεν ο Πρντις. "Ποια θα 'ταν η μορφ του σμπαντος μετ";
 -"Τι θ' λλαζε μ' αυτ;" ρτησεν επιθετικ ο Ντομπς. "Τι σημασα θα 'χεν να φωτνιο παραπνω παρακτω";
 -"Τερστια!", απντησεν ο Γκριγκ. "Σμφωνα με τη θεωρα του Ανστιν, κθε σωματδιο λης-ενργειας χει να βαρυτικ δυναμικ λμδα και μπορε να υπολογιστε πως ο ολικς αριθμς αυτν των λμδα εναι ακριβς εκενος που απαιτεται για να μην αναδιπλωθε στον εαυτ του το τετραδιστατο συνεχς. τσι κι αφαιρσεις να λμδα - ω Θε μου! Το σμπαν θ' νοιγε σα καρποζι!".
 -"Ακριβς", συμφνησε κι ο Πρντις. "Αντ για να συνεχς, η πραγματικτητα μας θα γινταν ν ανεπωτο χος απ ασνδετα τρισδιστατα αντικεμενα. Ο χρνος, αν συνχιζε να υπρχει, σε θα 'χε καμι σχση με τ' αντικεμενα του χρου. Μνον αυθεντα της οντολογας θα μποροσε να επανασυνδσει κποιο νημα απ μια ττοια πραγματικτητα".
 -"Τλος πντων", επεν ο Ντομπς, "πως και να 'χει, δε θ' ανησυχοσα ιδιατερα. Δε νομζω πως θα μπορσει ποτ κανες να καταστρψει να φωτνιο" και ξεφυσντας ειρωνικ πρσθεσε: "γιατ θα πρπει πρτα να το πισει!"
 -"Ο Λους μπορε να το πισει", δλωσεν ο Πρντις ρεμα. "και μπορε να το καταστρψει. Τοτη τη στιγμ κποιο ασλληπτο μετα-ανστνειο σμπαν βρσκεται στη παλμη του χεριο του. σως να 'ναι η τελικ, η αληθιν πραγματικτητα. Αλλ δεν εμαστε τοιμοι γι' αυτ. Ο Καντ σως ο Χμο Σουπριορ, αλλ' χι κι ο μσος Χμο Σπιενς. Εμες θα βγαναμε νοκ-ουτ". Κοντοστθηκε. Δχως να κοιτξει προς τον Γκριγκ, ξερε πως τον εχε πεσει. Χαλρωσε με φανερ ανακοφιση. τανε καιρς για τη ψηφοφορα, να χτυπσει πριν οι Σπερ και Γκριγκ αλλξουνε γνμη. "Κυρα", επε ρχνοντας μιαν ερωτηματικ ματι προς τη γυνακα, "απ στιγμ σε στιγμ περιμνω, να μου αναφρουν οι ντρες μου τον εντοπισμ του Λους. Αν η ομδα μας κρνει αναγκαο το μτρο, πρπει να 'μαι τοιμος να τους δσω διαταγ για την εκτλεση. Ζητ να γνει ψηφοφορα στελεχν!"
 -"Δεκτ", απντησεν αμσως η Ε. "σοι εναι υπρ της μεσης εκτλεσης του Λους να σηκσουνε το δεξ τους χρι".
     Ο Πρντις κι ο Γκριγκ σκωσαν το χρι. Ο Σπερ μεινεν ασλευτος. Ο Πρντις νιωσε τη καρδι του να παγνει. Εχε κνει λθος εκτμηση.
 -"Ψηφζω κατ' αυτο του εγκλματος", δλωσεν ο Ντομπς, "γιατ ττοιο το θεωρ: καθαρν γκλημα".
 -"Συμφων με τον Ντομπς", δλωσε κι ο Μπρτσαρντ λακωνικ. Τα βλμματα λων στραφκανε προς τον ψυχολγο.
 -"Υποθτω πως θα υποστηρξεις τη θση μας Δρ Σπερ", κανε ο Ντομπς βλοσυρ.
 -"Εμνα μη με υπολογζετε στο παιχνδι, κριοι. Ποτ δε θα επενβαινα σε κτι τσον αναπφευκτο, σο το πεπρωμνο του ανθρπου. λοι σας παραβλπετε μια βασικ πλευρ της ανθρπινης φσης: την ακρεστη δψα του γι' αλλαγ, για οτιδποτε διαφορετικ απο κενο που 'χει δη κμει. Ο διος ο Πρντις υποστριξεν τι κθε φορ που ο νθρωπος αρχζει να νιθει ανικανοποητος με τη τρχουσα πραγματικτητα, αρχζει να την αλλζει κι ποιον πρει ο χρος. Ο Λους δε συμβολζει παρ τον κακν γγελο της ρτσας μας στη πορεα της τσο προς την αποθωση, σο και προς τη καταστροφ. μως τα σμβολα, τσι και γεννηθονε, δε πεθανουνε με τποτα. Εναι πολ αργ πια για ν' αρχσουμε να σκοτνουμε τους διφορους Λους. ταν πολ αργ απ την εποχ που ο πρτος νθρωπος δοκμασε το μλο. Πρ' απ' αυτ, νομζω πως ο Πρντις υπερεκτιμ τις συνπειες της αναμενμενης κι υποτιθμενης επιτυχας του Λους, στην υπλοιπην ανθρωπτητα. Ας υποθσουμε πως καταφρνει πργματι να ξεφγει απ το χρο και το χρνο και ν' ακινητοποισει τον κσμο στη χρονικ στατικτητα της τωρινς ψευτοπραγματικτητας. στω πως αυτς και λγοι ειδμονες οντολγοι καταφρνουν να εισχωρσουνε στην σχατη, την αληθιν πραγματικτητα. Για πσο νομζετε πως θ' αντισταθονε στον πειρασμ να την αλλξουν; Ο Πρντις χει δκιο: κποτε, οι διοι  οι απγονο τους, θα φτσουν να ζονε σ' να σμπαν τσο πολπλοκο κι αφρητο, σο κι εκενο που εγκατλειψαν, εν εμες, απ κθε πρακτικν ποψη, θα 'χουμε τη χαρ να 'μαστε μακαρτες. χι κριοι, δε ψηφζω οτε υπρ, οτε κατ".
 -"Ττε, ανκει σε μνα το προνμιο να σπσω την ισοψηφα", παρατρησε ψχραιμα η Ε. "Ψηφζω υπρ της εκτλεσης του Λους. Αφστε κατ μρος τις διαμαρτυρες σας Δρ Ντομπς. Η ρα εναι περασμνα μεσνυχτα κι η συνδισκεψη ληξε". Σηκθηκε αμσως ορθ, δεχνοντας αυτ που εννοοσε. Σε λγο, νας-νας οι ντρες ρχισαν να εγκαταλεπουνε την αθουσα. Εκενη φησε το τραπζι και προχρησε προς τα παρθυρα στην λλην κρη της αθουσας. Ο Πρντις δστασε για μια στιγμ, αλλ δεν κανε καμι κνηση να φγει. "Κι εσ Πρντις", φναξε πνω απ τον μο της.
     Η πρτα κλεισε πσω απ τον Σπερ, τον τελευταο αποχωρσαντα της ομδας, εκτς απ τον Πρντις, που πλησισε και στθηκε πσω της. Εκενη δεν δειξε ν' αντιλαμβνεται πως δυο μτρα πσω της, τηνε περιεργαζταν. Ετε καθταν, ετε στεκταν ορθ, ετε βδιζεν τανε πανμορφη. Απ μσα του τηνε σγκρινε με την Αφροδτη του Βελσκεθ. Υπρχαν οι διες λεπτς, εξασιες αναλογες μηρν, γοφν και μποστου. Κι ο Πρντις ξερε πως η Ε εχε πλρη συνασθηση της καλλονς της κι επιπλον πως πρπει να 'χε συνειδητοποισει το επιδοκιμαστικ βλμμα του. Οι μοι της καμπουρισανε ξαφνικ κι ταν μλησε πλι, η φων της ακοστηκε πολ κουρασμνη.
 -"στε δεν φυγες ακμα. Πιστεεις στη διασθηση";
 -"χι συχν".
 -"Ο Σπερ εχε δκιο. Πντοτε χει δκιο. Ο Λους θα πετχει". 'Αφησε τα χρια της να πσουνε στα πλευρ της και γρισε προς το μρος του.
 -"Ττε, επτρεψ μου αγαπολα, να σου ζητσω και πλι να με παντρευτες κι ας ξεχσουμε για λγους μνες το θμα του ελγχου της γνσης".
 -"Αυτ αποκλεεται τελεως, Πρντις. Οι χαρακτρες μας εναι εντελς διαφορετικο. Εσ εσαι αδιρθωτα περεργος, εν εγ εμαι αδιρθωτα, -μπορε και νευρωτικ- συντηρητικ. Εξλλου, πως μπορες να σκφτεσαι τοτα τα πρματα, ταν χουμε να σταματσουμε τον Λους"; Η απντηση που της ετομαζε, κπηκε απ τον χο του ιντερκμ:
  "Επεγον μνυμα για τον κριο Πρντις. Επεγον μνυμα για τον κριο Πρντις. Ο Λους εντοπστηκε. Επεγον μνυμα..."

ΚΕΦ. 5ο
     Ο Κρας δειξε με το μολβι του τη μαρκαρισμνη περιοχ στο χρτη.

 -"Αυτ εναι το κτμα του Λους, 'Τα Φιδσια Μτια', φημισμνο εκτροφεο θηραμτων και ζωολογικς κπος. Περπου στο κντρο -κπου εδ νομζω- υπρχει πτρινη αγροικα. να φορτηγ ξεφρτωσεν εκε, εργαστηριακν εξοπλισμ, σμερα το πρω".
 -"Πρντις" επεν η Ε, "πσο καιρν υπολογζεις τι θα του πρει για να εγκαταστσει ,τι χρειζεται για το περαμα";
 -"Δε μπορ να 'μαι σγουρος. Εξακολουθ να μη μπορ να φανταστ τι ακριβς σκοπεει να κνει, αλλ εμαι αρκετ σγουρος πως εναι κτι που πρπει να γνει σ' απλυτο σκοτδι. Ο λεγχος των οργνων δε θα του πρει πνω απ λγα λεπτ, το πολ". Της απντησε απ την λλη μερι του τραπεζιο. Εκενη ρχισε να κβει βλτες νευρικ, πνω-κτω.
 -"Το 'ξερα. Δε μπορομε να τονε σταματσουμε. Δε προφτανουμε".
 -"Δεν εμαι σγουρος γι' αυτ", αντταξεν αυτς. "Τι ξρεις γι' αυτ τη πτρινην αγροικα, Κρας. Εναι πολ παλι";
 -"Χρονολογεται απ τον 18ο αινα κριε Πρντις".
 -"Ορστε η απντηση", επεν ο Πρντις. "Εναι μλλον γεμτη τρπες στα σημεα που 'χουνε πσει σοβδες. Για να 'χει απλυτο σκοτδι θα πρπει να περιμνει να δσει το φεγγρι".
 -"Δει στις τρεις και τριντα τσσερα λεπτ, το πρω, κριε", παρατρησεν ο Κρας.
 -"Ττε προφτανουμε να το σταματσουμε", φναξε η Ε. Ο Κρας δειξεν αμφιβολα.
 -"Το πρμα δεν εναι τσον απλ, γιατ το κτμα εναι οχυρωμνο και μπορε ν' αντξει ακμα κι ενντια σε μικρ στρατ που θα μποροσε να στελει το Γραφεο, τουλχιστον για εικοσιτσσερις ρες".
 -"Μιαν ατομικ βμβα περιποιημνη;" πρτεινεν ο Πρντις.
 -"Αυτ θα 'ταν η καλτερη λση, ββαια" συμφνησεν η Ε, "αλλ ξρεις σο κι εγ ποια θα 'ναι η αντδραση του Κογκρσου σε τσο δραστικ μτρα. Θα γνουν ανακρσεις, το Γραφεο θα καταργηθε κι λοι οι υπεθυνοι για μια ττοια πρξη θα 'χουν ν' αντιμετωπσουν ισβια κθειρξη, αν χι και θνατο". Σπασε για μια στιγμ και μετ αναστναξε και πρσθεσε: "Ας γνει κι τσι. Αν δεν υπρχει εναλλακτικ λση. θα διατξω τη ρψη βμβας".
 -"Μπορε να υπρχει κι λλος τρπος", επεν ο Πρντις.
 -"Δηλαδ";
 -"Εκε που ο στρατς δε θα μποροσε να περσει, σως νας ντρας μνος να τα κατφερνε κι αν ναι, θα μποροσες ν' ανακαλσεις τη ρψη της βμβας". Η Ε ξεφσηξεν αργ συννεφκι καπνο, κοιτντας σκεφτικ τη κφτρα του τσιγρου της. Τελικ γρισε και για πρτη φορ απ τη συνδισκεψη, τονε κοταξε στα μτια.
 -"Δε θα πας εσ".
 -"Ττε ποιος"; Η Ε χαμλωσε τα μτια.
 -"χεις δκιο ββαια, αλλ η βμβα θα πσει αν δε τα καταφρεις. Δε μπορε να γνει αλλις. Το κατανοες αυτ";
 -"Το κατανο", γλασεν αυτς κι στερα στρφηκε στον βοηθ του. "Κρας, αφνω σε σνα τις λεπτομρειες για τη βμβα και το καθετ. Θα συναντηθομε σε τοτο το σημεο" κι δειξε στο χρτη- "στις 3 ακριβς. Εναι δη περασμνες μα, καλτερα να ξεκινς".
 -"Μλιστα κριε Πρντις", επεν ο Κρας κι φυγεν ασθμανοντας απ την αθουσα. ταν η πρτα κλεισε, ο Πρντις στρφηκε προς την Ε:
 -"Κνοντας ναρξη απ' αριο τ' απγευμα - μλλον, απ σμερα- ταν τελεισω με τον Λους, θλω εξμηνην δεια".
 -"Δεκτ", μουρμορισεν αυτ.
 -"Θλω να 'ρθεις κι εσ μαζ μου. Θλω ν' ανακαλψω τι ακριβς υπρχει ανμεσ μας. Μνον οι δυο μας. Μπορε και να μας πρει κμποσο χρνο". Η Ε χαμογλασε λοξ.
 -"Αν εμαστε ζωντανο στις 3.35', αν εξακολουθε να υπρχει αυτ που λγεται μνας κι αν συνεχζεις να θλεις να ξοδψεις ξι απ' αυτος μαζ μου, θα το δεχτ. Σ' αντλλαγμα θλω μια χρη απ σνα".
 -"Τι χρη";
 -"Εσ, καλτερα ακμα κι απ τον Λους, χεις τις περισστερες πιθαντητες να προσαρμοστες στη τελικ πραγματικτητα, αν εκενος καταφρει να καταστρψει να φωτνιο. Εγ εμαι αμφβολη περπτωση. Αν κι ταν ρθει μια ττοια στιγμ, θα χρειαστ λη τη βοθεια που μπορες να μου δσεις. Θα το θυμσαι αυτ";
 -"Θα το θυμμαι", υποσχθηκεν ο Πρντις. Στις 3.00' συναντθηκε με τον Κρας.
 -"Yπρχουνε τουλχιστον εφτ κμερες υπερθρων στο κτμα", ανφερε ο βοηθς, "χρια το πολπλοκο δκτυο απ φωτοκτταρα συναγερμο. Μετ υπρχει συρμτινος φρχτης γρω απ το εργαστριο, που σουλατσρουνε τα μεγλα αιλουροειδ. Ο Λους πρπει ν' φησε λετερα λα τα ζα του". Ο Κρας βοθησεν απρθυμα τον Πρντις να φορσει την απορροφητικ στολ υπερθρων. "Δε θα 'τανε σωστ να γνετε μεζς για τγρεις, κριε Πρντις. Καλτερα να το ματαισετε". Ο Πρντις κλεισε τη καλπτρα του κρνους του κοιτζοντας προς το φεγγαροφτιστο μισφωτο του κπου με τις μηλις.
 -"Θ' αναλβεις εσ να εξουδετερσεις τα φωτοκτταρα συναγερμο";
 -"Ασφαλς. Χρησιμοποιε φωτοκτταρα ευασθητα στο υπεριδες φσμα. Στις 3.10' θα πλημμυρσουμε τη περιοχ με προβολα υπεριωδν". Ο Πρντις αφουγκρστηκε, αλλ δε μπρεσε ν' ακοσει το ελικπτερο που θα 'χε τη βμβα και τον προβολα υπεριωδν.
 -"Θα 'ρθει μην ανησυχετε", τονε διαβεβαωσε ο Κρας. "τσι κι αλλις δε θα κνει θρυβο. Κενο που πρπει να σας απασχολε σοβαρ, εναι τα θηρα". Ο Πρντις οσμστηκε το νυχτεριν αερκι.
 -"Πολ λγη αρα".
 -"Ναι", συμφνησε κι ο Κρας "και πολ ευμετβλητη, ση υπρχει. Δε μπορετε να 'στε σγουρος απ ποι μερι ρχεται η οσμ. Θλετε να δημιουργσουμε κποιον αντιπερισπασμ, στην λλην κρη για να τραβξουμε κει τα ζα";
 -"Θα 'τανε πολυ επικνδυνο. Στην ανγκη θα χρησιμοποισω το σπρυ της φορμαλδεδης". 'Απλωσε το χρι του στον λλο. "Γει σου Κρας". Ο ασθματικς βοηθς του 'σφιξε το χρι με ειλικριν θρμη.
 -"Καλ τχη κριε Πρντις και μη ξεχσετε τη βμβα. Θα υποχρεωθομε να τη ρξουμε στις 3.34' ακριβς". Αλλ' ο Πρντις εχε κιλας χαθε στο σκοτδι.
     Λγα λεπτ αργτερα κοταζε τους φωτεινος δεκτες του ρολογιο του. Προφανς η κλυψη των υπεριωδν εχε μπει σ' εφαρμογ. Το μνο που 'πρεπε να προσχει στα επμενα σαρντα δευτερλεπτα, ταν να μη σκοντψει σε καννα φωτοκτταρο. Αλλ οι ντρες του Κρας εχανε κμει καλ δουλει. φτασε στον φρχτη με το αγκαθωτ συρματπλεγμα με κμποσα δευτερλεπτα περσσεμα. Στθηκε μια στιγμ ν' αφουγκραστε και μετ με την αθρυβην νεση της περας, πρασε το φρχτη. Το αερκι, που μια στιγμ πριν φυσοσε στο πρσωπ του, εχε σταματσει τελεως. Ο αγρας της νχτας κρεμταν ολγυρα σαν ασλευτη κουρτνα. Απ το πτρινο κτριο, καμι διακοσαρι μτρα πιο πρα, φαιντανε μνο μια μικρ αχτδα φωτς. Τρβηξε το πιστλι με τον σιγαστρα κι ρχισε να βαδζει με γοργ και προσεκτικ βματα. Φρντιζε να πατ στο χμα, με το τακονι πρτα, ελγχοντας το δαφος, πριν απ κθε βμα. να τρξιμο κλαδιο θα 'ταν σως αρκετ για να στελει κποιο απ τα θηρα πνω του.
     Ξαφνικ, κοκλωσε με το 'να πδι ακμα στον αγρα. Απ μια συστδα μερικ μτρα δεξι, εχεν ακουστε γρλισμα κι απειλητικ σρσιμο. νιωσε το στμα του να στεγννει στη στιγμ, εν στησεν αφτ γυρνντας το κεφλι προς τον χο. Και μετα

ακοστηκεν χος απ κτι βαρ που ορμοσεν ενντι του. Η μεγλη γτα τανε σχεδν πνω του πριν πυροβολσει και μετ το σιγαν βογγητ του χτυπημνου ζου αντχησε στ' αφτι του πιο δυνατ απ τον πνιχτν χο του πυροβολισμο. Ανασανοντας βαρι, απομακρνθηκε σβλτα απ το ετοιμοθνατο θηρο, μλλον κποιο τζγκουαρ κι αφουγκρστηκε πλι για λγο, τους χους πριν συνεχσει προς το σπτι. Τ' ασυνθιστα μτρα του Λους για να παρεμποδσει τους απρσκλητους επισκπτες, επιβεβαινανε τις υποψες του. Απψε ταν η τελευταα νχτα που εχανε περιθρια να σταματσουνε τον καθηγητ. Ανοιγκλεισε τα μτια για να τα καθαρσει απ τον τσουχτερν ιδρτα κι ριξε μια ματι στο ρολι: ρα τανε 3.15.
     Κατ τα φαινμενα, τ' λλα ζα δεν τον εχανε πρει χαμπρι. Ξεκνησε πλι και προς μεγλην ανακοφιση νιωσε το αερκι να φυσ τρα σταθερ και σχεδν σια προς το πρσωπ του. Τρα λεπτ μετ, στεκτανε μπροστ στη βαρι πρτα, πασπατεοντας μ' μπειρα δχτυλα, τους πελριους σιδερνιους μεντεσδες και τη κλειδαρι. Σγουρα θα τρζανε στο νοιγμα και δεν υπρχε χρνος να τα λαδσει, σο για τη κλειδαρι, δε θα δυσκολευταν να τη διαρρξει. μως τσι κι αλλις, το τρξιμο του μεντεσ δε θα χειροτρευε τα πρματα. νας πανοργος τπος σαν τον Λους σγουρα θα 'χεν εγκαταστσει και κποιο σστημα συναγερμο. Δε μποροσε να πιστψει την αρνητικν αναφορ του Κρας, στο σημεον αυτ. Αλλ δε μποροσε να χνει λλο την ρα του. Τελικ, μνον νας τρπος υπρχε να μπει ζωντανς και γργορα μσα. Σιγογελντας με τη τρλα του, ρχισε να βροντ με τη γροθι του, τη πρτα. Μποροσε να φανταστε το σβσιμο κενης της φωτεινς αχτδας πνω απ το κεφλι του κι ξερε πως κπου μσα στο κτριο δυο φλογερ μτια τονε περιεργζονταν σε μιαν οθνη υπερθρων. Προσπαθοσε παρλληλα ν' ακοσει τα πνιχτ τσιργματα των ποντικν πσω απ τη πελρια πρτα και τις γοργς μαλακς πατημασις κποιου μεγλου ζου που ζγωνε πσω του.
 -"Λους!" φναξε, "εμαι ο Πρντις! νοιξ μου!" Ακοστηκε μια μπρα να τραβιται κι η πρτα νοιξε προς τα μσα. Ο Πρντις πταξε τ' πλο πνω στα μτια που σαλτρανε πσω του, πλεξε τα δχτυλα πνω στο κεφλι και βοτηξε μσα στο σκοτδι. Παρ τη προστασα των χεριν του, το φοβερ χτπημα που ρπαξε στον κρταφο απ το λαστιχνιο γκλομπ, σα που δε τονε σριασε ανασθητο. Ωστσο κλεισε τα μτια κι αφθηκε να σωριαστε στο πτωμα. Μ' ικανοποηση νιωσε να του δνουνε τα χρια πσω. πως το περμενε, ταν αδξια δουλει, στω και χωρς την ανεπασθητη συμμετοχ του. στερα, μακρι δχτυλα τον εξερευνσανε για τυχν πρσθετα πλα. Το τσμπημα υποδριας βελνας τον τσουξε στο μπρτσο. Τα φτα ναψαν. Ανασλεψεν αδναμα, φησε πειστικ βογκητ και προσπθησε ν' ανασηκωθε. Το παρξενο πρσωπο του Λους τονε κοταξεν απ ψηλ. Στον Πρντις φνηκε σα να το φτιζε κποια ανερη, εσωτερικ φωτι.
 -"Τι ρα εναι;" ρτησε ζαλισμνος τχα.
 -"Τρεις κι εκοσι περπου".
 -"Χμμ... Οι γτες σου μου επιφυλξανε καλν υποδοχ, αγαπητ κριε καθηγητ".
 -"Ττοια που αρμζει σε κποιο μη συνεργσιμο παρεσακτο".
 -"Λοιπν, τι σκοπεεις να κμεις τρα";
 -"Να σε σκοτσω". Κι βγαλε πιστλι απ τη τσπη του σακακιο του. Ο Πρντις σλιωσε τα χελια του. Στα δκα χρνια που 'χε στο Γραφεο, πρτη φορν αντιμετπιζε κποιον σαν τον Λους. Ο κοκαλιρης ντρας ταν η προσωποποηση της μεγαλομανας, σε πρωτοφαν κλμακα, που δε θα φανταζτανε καν τι τανε δυνατ σ' νθρωπο. Συνειδητοποησε μ' ανατριχλα, πως θα μποροσε να πραγματοποισει τα πειρματ του κι ανησυχα του μεγλωσε σαν τον εδε να σηκνει την ασφλεια του πιστολιο. Δυο πιθαντητες υπρχανε για να συνεχσει να ζει στα επμενα λγα δευτερλεπτα, εν το δχτυλο του Λους ρχισε να σφγγει τη σκανδλη.
     Η μια τανε να κνει κκληση στη μεγαλομανα του, να τονε μεταχειριστε σαν ανθρπινο πλσμα. Να του πει κτι σαν: 'Ξρω πως δε θα με σκοτσεις πριν εκμεταλλευτες την ευκαιρα ν' απολασεις τη νκη σου -να εξηγσεις σε μνα, τον νθρωπο που επινησε την οντολογικ σνθεση, πως βρκες πρακτικ τρπο εφαρμογς της'. χι δε θα 'πιανε. τανε πολ ψετικο για την υψηλ νοημοσνη του Λους. Η λλη μθοδος θα 'τανε να του φερθε σα σε ημθεο, με ταπεινοφροσνη. Αρκετ παρξενο, αλλ η περιργει του τανε στ' αλθεια ανμικτη με σεβασμ. Ο Λους εχε πραγματικ κτι. γλειψε τα χελια του κι επε βιαστικ:
 -"Αν εναι γραφτ να πεθνω, τι να γνει; Αλλ δε θα μποροσες να μου δεξεις -εναι πολ να σου ζητ να μου δεξεις τι ακριβς επιδικεις να κνεις"; Τ' πλο χαμλωσε μερικ χιλιοστ κι ο Λους τονε κοταξε καχποπτα. "Σε παρακαλ", συνχισεν ο Πρντις με ψιθυριστ, σπασμνη φων, "απ ττε που ανακλυψα πως εναι δυνατ να συνθσει κανες νες πραγματικτητες, δεν παψα ν' αναρωτιμαι κατ πσον ο Χμο Σπιενς θα μποροσε να βρει ποτ μια πρακτικ μθοδο για ν' αποκαλψει την αληθιν πραγματικτητα. λοι σοι ασχοληθκανε με το πρβλημα, επιμνανε πως μνο νους επιπδου ενς...Αγγλου, θα μποροσε να πραγματοποισει ττοιο κατρθωμα. Δυσκολεομαι να πιστψω πως νας κοινς θνητς μπρεσε να καταφρει αυτ που ισχυρζεσαι... ωστσο... χεις κτι πνω σου..." 'Αφησε τη φων του να σβσει και γλασεν αριστα σα να 'βρισκε κι ο διος απθανο αυτ που 'λεγε. Ο Λους τσμπησε το δλωμα. Το πιστλι μπκε πλι στη τσπη.
 -"στε τελικ παραδχεσαι την ττα σου", παρατρησε κοροδευτικ. "Λοιπν, λω να σ' αφσω να ζσεις λγο ακμα". Ο Λους κανε μερικ βματα και τρβηξε μια μαρη κουρτνα. "'Αραγε διαθτει ο ασυναγνιστος οντολγος μας τον απαιτομενο νου, για να καταλβει τι εναι τοτο 'δω;" ρτησεν ειρωνικ.
     Μσα σε λγα δευτερλεπτα απ τη στιγμ που αντκρισε τη συσκευ, λα τανε δυσρεστα καθαρ στο νου του. ταν αναγκασμνος τρα να εγκαταλεψει κθε τελευτααν ελπδα πως ετε η μθοδος, ετε η συσκευ, θα 'χανε κποιο αδνατο σημεο. Αλλ τσο η σε κεν θλαμο τοποθετημνη συσκευ, σο κι η ιδα πσω της ταν ψογες απ κθε ποψη.
     Βασικ, η συμπληρωματικ μονδα, που τρα την βλεπε για πρτη φορ, ταν εντελς καλυμμνη με μαρο, αδιαφανς χρμα, απλ, φωτιστικ λμπα ατμν νατρου, αφνοντας να περν το φως μνον απ να μικρ σημεο. Μπροστ απ' αυτ το μικροσκοπικ παρθυρο, υπρχε μια σειρ απ μλλον εκατοντδες μαρους δσκους που μποροσαν να περιστραφονε γρω απ κοινν ξονα. Ο κθε ττοιος δσκος φερε λεπτν ακτινωτ χαραματι. Αν και δε μποροσε να δει λο τον μηχανισμ περιστροφς τους, μποροσε να μαντψει πως οι δσκοι ταν υπολογισμνοι να μεινουνε διαδοχικ το φως που περνοσε ανμεσ τους, επιτρποντας τελικ μνο σ' ν πιαστο φωτνιο να βγει απ την λλη μερι της σειρς τους. Εκε, το φωτνιο θα περνοσε μες απ να ηλεκτρο-οπτικ πεδο Κερ και θα πολωνταν, θα δισχιζεν στερα το να εκατοστ απσταση που το χριζεν απ το εκπληκτικς ακρβειας πρσμα Νικλ, που η μια επιφνεια του ταν λειασμνη στο διον εππεδο μοριακς στοιβδας. Η επιφνεια τοτη περιστρεφταν μ' ν εξσου εκπληκτικς ακρβειας γωνιμετρο, για να συναντσει το φωτνιο ακριβς υπ γωνα 45 μοιρν... Και μετ θα ...επακολουθοσε το χος...
     Η ψχραιμη φων της Ε ακοστηκε στο μικροσκοπικ δκτη του αφτιο του:
 -"Πρντις, η ρα εναι 3.30'. Αν καταλαβανεις τη συσκευ και τη βρσκεις επικνδυνη, μπορες να μ' ενημερσεις. Αν εναι δυνατ, περγραψ μου τη για το μαγνητφωνο".
 -"Κατανο απλυτα τη συσκευ σου", επεν ο Πρντις. Ο Λους εκνευρισμνος και κπως παραξενεμνος, φησε να του βγει να γρλισμα. "Να σου εξηγσω πως οδηγθηκες στη συγκεκριμνη κατασκευ;" βιστηκε να συμπληρσει.
 -"Αν νομζεις τι μπορες".
 -"Θα 'χεις αναμφβολα δει τον λιο ν' αντανακλται απ την επιφνεια της θλασσας". Ο Λους γνεψε καταφατικ. "Αλλ και τα ψρια κτω απ την επιφνεια μπορονε να δονε τον λιο", συνχισεν ο Πρντις. "Μερικ απ τα φωτνια ανακλνται και φτνουνε στα μτια σου, εν μερικ λλα διαθλνται και φτνουνε στα μτια των ψαριν. Αλλ, για να δοθν μκος κματος, τα φωτνια εναι πανομοιτυπα. Τι εναι κενο που κνει το 'να ν' απορροφται και τ' λλο ν' αντανακλται";
 -"Εσαι σε σωστ δρμο", παραδχτηκεν ο Λους, "αλλ δε θα μποροσες να εξηγσεις αυτ τη συμπεριφορ τους με τον νμο του Τζρνταν";
 -"Στατιστικ ναι. Για το καθνα ξεχωριστ, χι. Το 1934 ο Τζρνταν δειξε πως μια ακτνα πολωμνου φωτς, διασπται ταν χτυπσει σ' να πρσμα Νικλ. Απδειξε πως ταν το πρσμα σχηματσει γωνα α με το εππεδο πλωσης του πρσματος, να κλσμα του φωτς, σο με το συνημτονο(τετργωνον)α περν μες απ το πρσμα. Το υπλοιπον ημτονο(τετργωνον)α ανακλται. Για παρδειγμα αν το α εναι 60 μορες, τα 3/4 των φωτονων ανακλνται και το 1/4 διαθλται. Αλλ σημεωσε, πως ο νμος του Τζρνταν ισχει μνο για ρεματα ηλεκτρονων, εν εσ εδ χεις να μνο φωτνιο που βρσκεται αντιμτωπο με μια γωνα 45 μοιρν ακριβς. Πως μπορε να μνο φωτνιο ν' αποφασσει -αν το πομεν απφαση- ταν η πιθαντητα ν' ανακλαστε εναι ακριβς ση με το να διαθλαστε; Ββαια, αν το φωτνι μας δε εναι παρ να μσα σε δισεκατομμρια λλα, που συνθτουνε μιαν ακτνα, μπορομε να φανταστομε τη πορεα του να καθορζεται απ να εδος στατιστικο τροχονμου, τοποθετημνου κπου στην ακτνα. Μπορομε να υποθσουμε πως να φωτνιο που ανκει σε ακτνα, ξρει αρκετ καλ πσα απ τ' αδρφια του χουν δη ανακλαστε και πσα διαθλαστε και συνεπς ξρει και τι πρπει να κνει το διο".
 -"Αλλ' αν υποθσουμε πως να φωτνιο δεν ανκει διλου σ' ακτνα;" ρτησεν ο Λους.
 -"Η συσκευ σου ακριβς αυτ αποβλπει να δημιουργσει. Και νομζω πως θα 'ναι να πολ δυστυχισμνο κι αναποφσιστο φωτνιο, πως ακριβς κι εκενος ο αρουραος που πειραματιζσουν, πριν λγα μλις βρδια. Νομζω πως ταν ο Σρτινγκερ που 'πε πως αυτ τα φυσικ σωματδια, δεχνουν να συμπεριφρονται εκπληκτικ ανθρπινα, απ πολλς απψεις. Ναι, το φωτνι σου θα 'χει να διαλξει μεταξ δυο σων πιθανοττων: να διαθλαστε ν' ανακλαστε. Οι πιθαντητες εναι ακριβς ισομοιρασμνες στο 50%. δε θα 'χει λγο να διαλξει τον να δρμο τον λλο. Θα μπερδευτε, προσπαθντας ν' ανταποκριθε σ' να πρωτφαντο δλημμα και θα κοντοσταθε. Κι ταν κοντοσταθε θα πψει να 'ναι φωτνιο: να φωτνιο ταξιδεει με τη ταχτητα του φωτς παει να υφσταται. πως ο αρουραος σου, πως και πολλ ανθρπινα πλσματα, δνει λση σ' να λυτο πρβλημα με τη μθοδο της αυτοκαταστροφς".
 -"Κι ταν συμβε αυτ", συνχισεν ο Λους, "εξαφανζεται τσι να απ τα λ που διατηρονε σε συνοχ το ανστνειο συνεχς κι τσι και χαθε αυτ το συνεχς, το μνο που απομνει εναι η τελικ πραγματικτητα, ανθευτη κι απαλλαγμνη απ τις θεωρες και τη φαντασα. Βρσκεις καννα σφλμα αδνατο σημεο, στο σχδι μου";
     Εν δοκμαζε διακριτικ τα δεσμ του, ο Πρντις συμπρανε πως δεν υπρχε κανν αδνατο σημεο στη λογικ του λλου κι τι το κθε ανθρπινο πλσμα στη Γη, ζοσε τρα με χρνο δανεικ. Δε μποροσε να σκεφτε καννα τρπο να τονε σταματσει. Δεν απμενε τποτ' λλο απ την ωμ απειλ της βμβας.
 -"Αν δε παραδοθες δχως αντσταση στα επμενα λγα δευτερλεπτα" του 'πε ξερ, "μια ατομικ βμβα θα πσει εδ". Ο ιδρτας τσουζε πλι τα μτια του και τ' ανοιγκλεισε κμποσες φορς να τα καθαρσει. Τα σκοτειν χαρακτηριστικ του Λους συσπστηκαν, μετ χαλρωσαν και τλος ξνοιξαν σε τραχ χαμγελο.
 -"Η φλη σου θα φτσει πολ αργ", απντησε με σκληρ κφι. "Επ αινες τρα οι πργονο της πσχιζαν να σαμποτρουνε τα σα προσπαθοσαν να κνουν οι δικο μου. αλλ πετυχανουμε πντοτε... ναι, πντοτε! πως θα πετχω κι εγ απψε, οριστικ και για πντα".
     Ο Πρντις εχε καταφρει να λευτερσει το να του χρι. Λγα δευτερλεπτα ακμα και θα ριχντανε στον λαιμ του λλου. δη, με απεγνωσμνη βιση πσχιζε να χαλαρσει τα σχοινι απ τον καρπ του. Η φων της Ε ακοστηκε πλι στ' αφτ του:
 -"πρεπε να το κνω". Ο τνος της ταν παρξενα μελαγχολικς, γεμτος ενοχ και τψεις. Τι ταν αυτ που ...πρεπε να κνει; Και ττε ο μουδιασμνος νους προσπθησε να συμβιβαστε με το γεγονς πως η Ε εχεν υπογρψει τη θανατικ του καταδκη. "Η βμβα πεσε πριν απ δκα δευτερλεπτα" την κουσε να συνεχζει με λξεις κολλητς τη μια στην λλη, "σουν αιχμλωτς του, ανκανος να τονε σκοτσεις. Εχα ξαφνικ προασθημα για το πς θα 'ταν ο κσμος μετ ακμα και για κενους που θα επιζσουν. Συγχρεσ με". Σχεδν μηχανικ ο Πρντις συνχιζε τη προσπθεια να λευτερωθε. Ο Λους κοταξε ξαφνου ψηλ.
 -"Τι εναι αυτ";
 -"Ποιο;" ρτησεν ο Πρντις μ' χρωμη φων. "Δεν ακοω τποτε".
 -"Ασφαλς κι ακος! 'Ακου!" Ο καρπς του λευτερθηκε. Μερικ πρματα συνβησαν ταυτχρονα. Εκενο το μακριν σφριγμα στους ουρανος δυνμωνε σ' ν εκκωφαντικν αποκορφωμα ολθρου. Σαν νας νθρωπος, Πρντις και Λους τιναχτκανε προς τους διακπτες της μηχανς. Ο Λους κατφερε να φτσει πρτος, ν απειροελχιστο κλσμα χρνου, πριν οι τοχοι διαλυθονε γρω τους. Επακολοθησε σντομο διστημα σιγς κι απλυτης μαυρλας. Μετ, ο Πρντις νιωσε κτι σαν να τιτνιο πτρινο τοχο να συντρβεται πνω στο μυαλ του και να τονε πλακνει, κρατντας τον βουβ κι ασλευτο. Αλλ δεν ταν νεκρς. Γιατ αυτς ο τιτνιος τοχος δεν ταν η βμβα, αλλ ο διος ο Χρνος. Σε μια στιγμιαα λμψη ενρασης κατλαβε, πως για τα πλσματα μ' αισθσεις και σκψη, ο Χρνος εχε ξαφνικ γνει, χι νας ατλειωτος δρμος, αλλ μλλον να φργμα. Η κρηξη της βμβας... οι καταρροντες τοχοι του σπιτιο... λα βρσκονταν ασλευτα κπου, εντελς παγωμνα, σε μιαν αμετβλητη, αινια κατσταση στσης.
     Ο Λους εχε διαχωρσει την πιαστη, αθατη δισταση του Χρνου απ τα πλσματα και τ' αντικεμενα που ως ττε ρανε μαζ της. Δεν υπρχει παρξη δχως αλλαγ σ' να χρονικ συνεχς και τρα αυτ το συνεχς εχε θρυμματιστε. Αυτ λοιπν ταν η μορα λων των απτν πραγμτων, λης της ανθρωπτητας; Καννας τους, οτε κι εκενοι που κατανοοσανε τις ννοιες της αντερης οντολογας, δε θα μποροσαν να περσουνε το φργμα; Δεν υπρχε τποτε τριγρω, εκτς απ μαρην αλλκοτη σιωπ. Οι αισθσεις του ταν χρηστες. Αμφβαλλε καν αν εχε πια αισθσεις. Απ' σο τανε σε θση να κρνει, τρα δεν τανε τποτε πιτερο απ μια σκτη νοημοσνη που πλανιτανε στο διστημα. Αλλ δε μποροσε να 'ναι σγουρος μτε καν γι' αυτ. Νοημοσνη... διστημα... οι λξεις δε διατηροσαν απαρατητα το παλι τους νημα.
     Το μνο για το οποο τανε σγουρος, τανε τ' τι αμφβαλλε. Αμφβαλλε για το κθετι εκτς απ το διο το γεγονς πως αμφβαλλε. Τι εχε πει ο Ντεκρτ; Αμφιβλλω σημανει σκπτομαι! Ergo sum'Αρα υπρχω! Αμσως νιωσεν επιφυλξεις... Υπρχε, ναι, αλλ δεν ταν απαρατητα ο 'Ανταμ Πρντις Ρτζερς. Γιατ το νοομενο του 'Ανταμ Πρντις Ρτζερς μπορε να 'τανε ...ποιος; Αλλ ταν ασφαλς; Θα περνοσε το φργμα; Χαλρωσε, προσαρμσου, πρσταξε το στροβιλισμνο του μυαλ, εσαι στο κατφλι μιας θαυμαστς εμπειρας. Του φνηκε πως μποροσε ν' ακοσει τον εαυτ του να μιλ και χρηκε γι' αυτ. Μια φωνη, σιωπηλ τελικ πραγματικτητα θα 'τανε κτι ανυπφορο. Αποτλμησεν να δοκιμαστικ ψθυρο:
 -"Ε"; Απ κπου μακρι νιωσε κτι σα γυναικεο λυγμ. "Εσ εσαι Ε;" φναξε με λαχτρα στο μαρο χος. Του απντησε κτι ακατληπτο και παρξενα τρομακτικ. "Μη προσπαθες να κρατηθες στον εαυτ σου", φναξε. "'Αφησε λετερο το εναι σου! Θυμσου: δε θα 'σαι πια η Ε, αλλ το νοομενον, η πεμπτουσα της Ε. Εκτς κι αν αλλξεις αρκετ, για να επιτρψεις στο νοομεν σου να κυριαρχσει στη παλι σου ταυττητα, θ' αναγκαστες να μενεις πσω".
 -Μα εμαι 'γ!" ακοστηκε σα βογγητ.
 -"χι, δεν εσαι συ... χι ο αληθινς εαυτς σου", βιστηκε να της φωνξει ικετευτικ. "Εσαι απλ μια ψη ενς μεγαλυτρου συμβολικο εσ -του νοομενου της Ε. Εναι δικ σου αν το θες. Δεν χεις παρ ν' απλσεις το χρι σου και ν' αρπξεις τη μορφ της τελικς πραγματικτητας και πρπει να το κνεις, αλλις θα πψεις να υπρχεις!"
 -"μως τι θα συμβε στο σμα μου;" ακοστηκε θρηνητικ. Ο οντολγος χαμογλασε.
 -"Μακρι να 'ξερα. Πντως αν αλλξει, εγ θα λυπηθ πιτερο απ σνα!" Επακολοθησε σντομη σιωπ. "Ε!" της ξαναφναξε. Καμι απντηση. "Ε! Κατφερες να περσεις; Ε!" Οι δειοι αντλαλοι φτερουγσανε μσα στα τοιχματα της στενς μαυρλας που τονε περιβαλε. Μπως η γυνακα εχε χσει ακμη και την ασταθ, ενδιμεσην παρξ της; Οποτεδποτε, οτιδποτε οπουδποτε κι αν βρισκταν η Ε τρα, δε μποροσε πια να την εντοπσει. Κατ κποιο τρπο, πντα πστευε πως αν τα πρματα φτνανε ποτ ως εδ, θα 'τανε κι εκενη μαζ του -οι δυο τους και μνο.
     Μουδιασμνος κι ανσυχος, ρχισε ν' αναρωτιται ποια θα 'ταν η παρξ του απ δω και μπρος. Και τι μπορε να 'χε γνει ο Λους; Διθετε τχα την απαιτομενη νοητικ κενη ελαστικτητα για να περσει το φργμα; Κι αν ναι, πως ακριβς θα 'τανε το δικ του νοομενον... ο αληθινς Λους; Θα το μθαινε σντομα. Χαλρωσε πλι κι ρχισε να πλανιται σαν ανερη σαπουνφουσκα μσα σ' ναν ονειρικ χρο, απ σκοτδι και φως. Μια αμυδρ ανταγεια ρχισε να διαφανεται αχν μπροστ στα μτια του και σκιερς μορφς αρχσανε να σχηματζονται, να διαλονται και να σχηματζονται πλι.
     Κτι σα κμα ευγνωμοσνης τονε πλημμρισε. Τουλχιστο θα μποροσε να δει τη μορφ της τελικς πραγματικτητας. Και ττε, περπου στο σημεο που προηγουμνως στεκταν ο Λους, εδε τα Μτια -δυο μικροσκοπικς κκκινες φλογτσες, να τονε καρφνουνε μ' απθμενη μανα. τανε τα δια μτια που φγγανε καρφωμνα στα δικ του, κενη τη νχτα της πρτης του ρευνας! Ο Λους εχε περσει -αλλ... για μια στιγμ! Μια ανερη λμψη τρεμπαιζε γρω απ τη φιδσια σκια που 'φερε κενα τα φλογερ μτια. Τα μτια τοτα, τανε σα δυο αστραφτερ, φρικαλα πετρδια γεμτα μσος, στο κεφλι ενς πελριου, κουλουριασμνου ερπετο! Τα Φιδσια Μτια!
     Με συνεχς αυξανμενο δος και φβο, ο οντολγος κατλαβε πως ο Λους εχε περσει το φργμα... αλλ χι σαν Λους! Κατλαβε πως το νοομενον, η πεμπτουσα του Λους ...δεν ταν ανθρπινη. τι ο Λους, ο φορας του φωτς, ο επδοξος Θες, δεν ταν απλς ο Λους. Στο αχν φως, ρχισε να κνει πσω απ το κουλουριασμνο τρας και με τη κνησ του αυτ πρσεξε πως ο εαυτς του τουλχιστον, εξακολουθοσε να 'χει ανθρπινη μορφ κι ταν εντελς γυμνς. Ο διος παρμενε νθρωπος αλλ χι και το φιδσιο πλσμα και συνεπς, ο Λους, δεν τανε ποτ νθρωπος. Ττε πρσεξε πως κι η πτρινη αγροικα εχεν εξαφανιστε κι τι μια ρδινη αντυγεια εχεν αρχσει να φγγει στην ανατολ. Πριν προλβει να κνει ξι βματα, πεσε πνω σ' να δντρο. Χτες δεν υπρχανε δντρα σ' ακτνα τρακοσων μτρων απ την αγροικα.
     Αλλ το πρμα δεν τανε παρλογο, αφο δεν υπρχε πια μτε αγροικα, οτε χτες. Ο Κρας πρεπε να περιμνει κπου εδ ξω -μνο που ο Κρας δεν εχε περσει και συνεπς δεν υπρχε καν. Στθηκεν απ την λλη μερι του δντρου. Ο κορμς του 'κρυψε για μια στιγμ, το φιδσιο πλσμα κι ταν προσπθησε να δει, κενο εχε χαθε. νιωσε κποιαν ανακοφιση απ' αυτ κι ρχισε να κοιτ τριγρω, στο μισφωτο. Πρε μια βαθειν ανσα. Τα θηρα αν εξακολουθοσανε να υπρχουν, εχαν εξαφανιστε με τον ερχομ της αυγς. Η διστικτη απ λουλοδια, χλη, αστραποβολοσε σα γεμτη σμαργδια στο πρων ποσι. Απ κπου ακουγτανε κελρυσμα τρεχομενου νερο.
     Το μετ-σμπαν πως αλλις λεγταν, τανε πανμορφο σαν νας ξοχος κπος. Κρμα που θα 'ταν αναγκασμνος να ζσει και να πεθνει μνος, με μοναδικ του συντροφι μερικ ζα. Θα 'δινε πρθυμα να χρι να πλευρ του για...-
 -"'Ανταμ Πρντις! 'Ανταμ!" Στριφογρισεν αμσως προς τη μερι της φωνς και κοταξε προς το φρουτκηπο μη τολμντας να πιστψει στα μτια του.
 -"Ε! Εα!" Κι εκενη εχε περσει το φργμα! νας πελριος κσμος και μνον οι δυο τους! Η καρδι του σφυροκοποσεν εκστατικ καθς ρχισε να τρχει με λυγερ κορμ κντρα στον νεμο.
     Και θα κρατοσανε τον κσμο τους τσι, γλυκ κι απλ για πντα, γι' αυτος και τα παιδι τους. Στο διβολο η επιστμη κι η προδος! (Μσα σε λογικ πλασια, τλος πντων).
     Καθς τρεχε, στα τρεμουλιαστ ρουθονια του φτνανε σα χδι, σαγηνευτικς ευωδις απ τ' νθη της μηλις...

"The New Reality" (1950)
Μετφρ: Γιργος Μπαλνος

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers