-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

Bishop Elizabeth: , , ...

Βιογραφικ

     Η Ελζαμπεθ Μπσοπ (Elizabeth Bishop) ταν Αμερικανδα ποιτρια και συγγραφας διηγημτων, Σμβουλος Ποησης στη Βιβλιοθκη του Κογκρσου 1949-50, κρδισε το Βραβεο Πολιτζερ για τη ποηση το 1956, το Εθνικ Βραβεο Βιβλου το 1970 και το Διεθνς Βραβεο Λογοτεχνας Neustadt το 1976. Ο Ντουιτ Γκρνερ γραψε πως "ταν σως η πιο αμιγς προικισμνη ποιτρια του 20ο αι". Μοναχοπαδι, γεννθηκε στο Worcester της Μασαχουστης, 8 Φλεβρη 1911, απ τους William Thomas & Gertrude May (Bulmer) Bishop. Ο πατρας της, πετυχημνος οικοδμος, πθανε ταν ταν 8 μηνν κι η μητρα της αρρστησε ψυχικ και μπκε σε θεραπεα το 1916. Η Μπσοπ θα γρψει αργτερα για την εποχ των αγνων της μητρας της στο διγημ της In The Village).



     Ορφαν αλλ δραστρια στη διρκεια της πολ πριμης παιδικς της ηλικας, ζησε με τους παπποδες της σε αγρκτημα στο Great Village της Νας Σκωτας, περοδος που αναφρθηκε επσης στα γραπτ της. Η μητρα της παρμεινε στο συλο μχρι το θνατ της το 1934 κι οι 2 τους δεν επανενθηκαν ποτ. Αργτερα στη παιδικ ηλικα, η ανδοχη οικογνεια των Μπσοπ κρδισε την επιμλεια. Απομακρνθηκε απ τη φροντδα των παπποδων της και μετακμισε με τη πλουσιτερη οικογνεια του πατρα της στο Worcester της Μασαχουστης. Ωστσο, τανε δυστυχισμνη εκε κι ο χωρισμς απ τους παπποδες και τη μητρα της, την κανε μοναχικ. Εν ζοσε στο Worcester, ανπτυξε χρνιο σθμα, που υπφερε για το υπλοιπο της ζως της. Ο χρνος που πρασε στο Worcester περιγρφεται εν συντομα στο ποημ της Στην αθουσα αναμονς.



     Το 1918, οι παπποδες της, συνειδητοποιντας τι τανε δυστυχισμνη που ζοσε μαζ τους, τη στελανε στη μεγαλτερη αδελφ της μητρας της, Μοντ Μπλμερ Σφερνσον και τον σζυγ της Τζορτζ. Οι Μπσοπ πλρωσαν τη Μοντ για να στεγσει και να εκπαιδεσει την εγγον τους. Οι Shepherdsons ζοσανε σ' να κατλυμμα σε μια φτωχικ γειτονι, τη Revere της Μασαχουστης, που κατοικονταν κυρως απ Ιρλανδος κι Ιταλος μετανστες. Η οικογνεια μετακμισε αργτερα σε καλλτερες συνθκες στο Cliftondale της Μασαχουστης. ταν η θεα που της παρουσασε ργα Βικτωριανν ποιητν, συμπεριλαμβανομνων των λφρεντ, Λρδου Τνισον, Τμας Καρλιλ, Ρμπερτ Μπρουνινγκ και Ελζαμπεθ Μπρετ Μπρουνινγκ.



     Η Ελζαμπεθ τανε πολ φιλσθενη σαν παιδ κι αυτ εχε σαν αποτλεσμα, να λβει πολ λγη επσημη εκπαδευση μχρι να παρακολουθσει το Λκειο Saugus για το 1ο τος. γινε δεκτ στο σχολεο Walnut Hill School, στο Natick της Μασαχουστης για το 2ο τος της, αλλ μεινε πσω απ τους εμβολιασμος και δεν της επιτρπηκε να παρακολουθσει. Αντ' αυτο, πρασε το χρνο στο North Shore Country Day School στο Swampscott της Μασαχουστης. Ξαναγρισε στη συνχεια στο Walnut Hill, που σποδασε μουσικ. Εκε, τα 1α της ποιματα, εδανε το φως απ τη φλη της Frani Blough στο μαθητικ περιοδικ. Στη συνχεια, εισλθε στο Vassar College στο Poughkeepsie της Νας Υρκης το φθινπωρο του 1929, λγο πριν απ τη συντριβ του χρηματιστηρου, σχεδιζοντας να γνει συνθτις. Εγκατλειψε τη μουσικ εξ αιτας φοβας της παρστασης και μεταπδησε στ' αγγλικ που παρακολοθησε μαθματα, συμπεριλαμβανομνης της λογοτεχνας των 16ου-17ου αι. και του μυθιστορματος.



     Δημοσευσε το ργο της στο τελευταο τος στο The Magazine (με δρα τη Καλιφρνια). Το 1933, δρυσε το Con Spirito, αντρτικο λογοτεχνικ περιοδικ στο Vassar, με τη συγγραφα Mary McCarthy (1 τος μεγαλτερ της), Margaret Miller και τις αδελφς Eunice κι Eleanor Clark. Πρε το πτυχο της στο Vassar το 1934. Επηρεστηκε πολ απ τη ποιτρια Marianne Moore, που της τη γνρισε μια βιβλιοθηκονμος στο Vassar την δια χρονι. Η Moore ενδιαφρθηκε ντονα για το ργο της Bishop και κποια στιγμ, την αποθρρυνε να συνεχσει την Ιατρικ Σχολ του Cornell, που εχε για λγο γραφετε ταν μετακμισε στη Να Υρκη μετ την αποφοτησ της απ τον Βασσρ. Σχετικ με την επιρρο της Moore στη γραφ της Bishop, της φλης και των 2, η συγγραφας Mary McCarthy δλωσε: "Σγουρα μεταξ τους υπρχουν ομοιτητες: το εδος της στενς μικροσκοπικς αναζτησης ορισμνων τμημτων εμπειρας. Ωστσο, νομζω πως υπρχει κτι λγο υπερβολικ για τη Μαριν και δεν υπρχει τποτα ανητο στην Ελζαμπεθ".
     Η Μουρ τη βοθησε να δημοσιεσει πρτα μερικ απ τα ποιματ της σε ανθολογα με ττλο, Δοκιμαστικς Ισορροπες, που καθιερωμνοι ποιητς εισγαγαν το ργο αγνστων, νετερων ποιητν. ταν 4 χρνια πριν η Μπσοπ που την αποκλεσε "Αγαπητ δεσποινς Μουρ" και μετ "Αγαπητ Μαριννα" και μνο ττε μετ απ πρσκληση της σαν μεγαλτερη. Η φιλα των 2 γυναικν, που μνημονετηκε απ εκτεταμνη αλληλογραφα, κρτησε μχρι το θνατο της Moore το 1972. Το At Τhe Fishhouses (1955) της Bishop περιχει υπαινιγμος σε διφορα εππεδα στο ποημα της Moore A Grave του 1924.



     Γνρισε τον Robert Lowell και τον Randall Jarrell το 1947 κι γιναν καλο φλοι, κυρως μσω γραπτς αλληλογραφας, μχρι τον θνατο του Lowell το 1977. Μετ, γραψε: Η φιλα μας, που διατηρθηκε συχν ζωνταν τα χρνια του χωρισμο μνο με γρμματα
, παρμεινε σταθερ και στοργικ και θα 'μαι πντα βαθι ευγνμων γι' αυτ. Επηρασαν επσης τη ποηση του ενς στον λλο. Ο Lowell ανφερε την επιρρο της Bishop στο ποημ του Skunk Hour, πως επε, "ταν το πρτυπο του The Bishop Armadillo". Επσης, το ποημ του The Scream προρχεται απ το δηγημα της In the Village. Το North Haven, να απ τα τελευταα ποιματα που δημοσευσε σο ζοσε, γρφτηκε στη μνμη του Lowell το 1978.
     Η Μπσοπ εχε ανεξρτητο εισδημα απ τη πριμη ενηλικωση, ως αποτλεσμα κληρονομις απ τον νεκρ πατρα της, που δεν εξαντλθηκε μχρι το τλος της ζως της. Αυτ το εισδημα της επτρεψε να ταξιδψει ευρως, αν και φθην, χωρς ν' ανησυχε για την απασχληση και να ζσει σε πολλς πλεις και χρες που περιγρφονται στα ποιματ της. γραψε συχν για την αγπη της στα ταξδια, σε ποιματα πως Questions of Travel κι Over 2000 Illustrations and a Complete Concordance. ζησε στη Γαλλα αρκετ χρνια στα μσα της 10ετας του '30 με μια φλη απ το Vassar, τη Louise Crane, που τανε κληρονμος χαρτοβιομηχανας. Το 1938, οι δυο τους αγρασαν να σπτι στο 624 White Street στο Key West της Φλριντα. Εν ζοσε εκε γνρισε τη Πολν Φιφερ Χμινγουαη, που 'χε χωρσει απ τον ρνεστ το 1940. Αργτερα ζησε σε διαμρισμα στην οδ Frances 611.



     Τα 1949-50, τανε Σμβουλος Ποησης στη Βιβλιοθκη του Κογκρσου και ζοσε στο Bertha Looker's Boardinghouse, 1312 30th Street Northwest, Washington, D.C., στη Georgetown. Μλις λαβε μια σημαντικ ταξιδιωτικ υποτροφα (2.500 $) απ το κολλγιο Bryn Mawr το 1951, ταξδεψε με πλοο στη Ν. Αμερικ. Φτνοντας στο Σντος της Βραζιλας τον Νομβρη, περμενε να μενει 2 βδομδες αλλ μεινε 15 χρνια. Ζοσε στη Πετρπολη με την αρχιτκτονα Lota (Maria Carlota de Macedo Soares), που καταγταν απ εξχουσα κι αξιλογη πολιτικ οικογνεια. Παρ' λο που δεν εχε ανακοινσει λεπτομρειες για το ειδλλιο της με τη Soares, μεγλο μρος της σχσης τους τεκμηριθηκε στην εκτεν αλληλογραφα της Bishop με τον Samuel Ashley Brown. Ωστσο, η σχση επιδεινθηκε στα επμενα χρνια, γινε ασταθς και θυελλδης, που χαρακτηρστηκε απ περιδους κατθλιψης, ξεσπσματος κι αλκοολισμο.
     Η σχση απεικονζεται στη ταινα του 2013, Reaching for the Moon. σο μενε στη Βραζιλα, ρχισε να ενδιαφρεται λο και περισστερο για τις γλσσες και τη λογοτεχνα της Λατινικς Αμερικς. Επηρεστηκε απ Λατινοαμερικνους ποιητς, συμπεριλαμβανομνου του Μεξικανο ποιητ Octavio Paz και των Βραζιλινων ποιητν João Cabral de Melo Neto & Carlos Drummond de Andrade και μετφρασε το ργο τους στ' αγγλικ. σον αφορ τον de Andrade, επε: "Δεν τον ξερα καθλου. Υποτθεται τι εναι πολ ντροπαλς. Υποτθεται τι εμαι πολ ντροπαλ. Συναντηθκαμε μια φορ -στο πεζοδρμιο τη νχτα. Μλις εχαμε βγει απ το διο ρεστωρν και μου φλησε ευγενικ το χρι ταν μας συστσανε".
     ταν η Σορες αυτοκτνησε το 1967, η Μπσοπ πρασε περισστερο χρνο στις ΗΠΑ. Για τσο σημαντικ Αμερικανδα ποιτρια, δημοσευσε με πολ φειδ. Το 1ο της βιβλο, North & South, πρωτοκυκλοφρησε το 1946 και κρδισε το βραβεο Houghton Mifflin για τη ποηση. Αυτ το βιβλο περιελμβανε σημαντικ ποιματα πως το The Man-Moth (που περιγρφει να σκοτειν και μοναχικ φανταστικ πλσμα εμπνευσμνο απ αυτ που η δια γραψε πως "τανε τυπογραφικ λθος της εφημερδας αντ για μαμοθ") και The Fish (οπου περιγρφει τ' αλιευμνα ψρια με ακριβες λεπτομρειες).



     Αλλ δεν δημοσευσε παρ 9 χρνια μετ. Αυτς ο τμος, με ττλο Poems: North & South -A Cold Spring, που πρωτοκυκλοφρησε το 1955, περιλμβανε το 1ο της βιβλο, συν τα 18 να ποιματα που αποτελοσανε τη να εντητα Ψυχρ νοιξη. Η Μπσοπ κρδισε το Βραβεο Πολιτζερ γι' αυτ το βιβλο το 1956. Στη συνχεια, υπρχε μια λλη μεγλη αναμον πριν απ τον επμενο τμο της, Questions of Travel, το 1965. Αυτ το βιβλο δειξε την επδραση στη γραφ της που 'χε η ζω της στη Βραζιλα.
     Περιλμβανε ποιματα στη 1η εντητα του βιβλου, που αφοροσανε ρητ τη ζω στη Βραζιλα, πως φιξη στο Σντος, Μανουελζνιο κι Ο ποταμς. Αλλ στη 2η εντητα, περιελμβανε επσης κομμτια που 'ταν σ' λλες τοποθεσες πως το In the Village και First Death in Nova Scotia, που λαμβνουνε χρα στη γεντειρ της. Το Questions of Travel τανε το 1ο της βιβλο που περιλμβανε κι να απ τα διηγματ της (το προαναφερθν Στο χωρι). Η επμενη σημαντικ δημοσευση ταν Τα πλρη ποιματα (1969), που περιλμβανε 8 να ποιματα και κρδισε το Εθνικ Βραβεο Βιβλου. Το τελευταο νο βιβλο ποιημτων που εμφανστηκε στη ζω της, η Γεωγραφα ΙΙΙ (1977), περιλμβανε συχν ανθολογημνα ποιματα πως Στην αθουσα αναμονς και Μια τχνη. Αυτ το βιβλο κρδισε το Διεθνς Βραβεο Λογοτεχνας Bishop the Neustadt, που καμμα γυνακα κι Αμερικανδα δεν εχε κερδσει ποτ στο παρελθν. Το Bishop's The Complete Poems, 1927-1979 δημοσιετηκε μετ το θνατο της το 1983.



     λλες μεταθαντιες δημοσιεσεις περιλαμβνουνε τη Συλλεγμνη Πεζογραφα, 1984, (συλλογ δοκιμων και διηγημτων της) κι Edgar Allan Poe & the Juke-box: Uncolleded Poems, Drafts, and Fragments το 2006, που η δημοσευσ του προκλεσε κποια διαμχη. Η Meghan O'Rourke σημεινει σε ρθρο απ το περιοδικ Slate, "Δεν εναι περεργο... τι η πρσφατη δημοσευση των μχρι τρα ασυνθιστων ποιημτων, σχεδων και θραυσμτων της Μπσοπ... αντιμετπισε σφοδρ αντσταση και κποια συζτηση για την αξα της δημιουργας αυτο του ργου για διθεση στο κοιν".
     Σ' να αγανακτισμνο κομμτι, η λεν Βντλερ χαρακτρισε τα προσχδια ακρωτηριασμνα κι εππληξε τους Φαρρ, Στρους & Ζιρο επειδ επλεξαν να δημοσιεσουν το βιβλο. που μερικο απ τους αξιλογους συγχρνους της, πως ο Robert Lowell κι ο John Berryman, καναν τις προσωπικς λεπτομρειες της ζως τους σημαντικ μρος της ποησς τους, εκενη απφυγε τελεως αυτ τη πρακτικ. Σ' αντθεση μ' αυτ το εξομολογητικ φος που χει μεγλο μρος αυτοκθεσης, το στυλ γραφς της, αν και μερικς φορς περιλμβανε αραις λεπτομρειες απ τη προσωπικ της ζω, τανε γνωστ για την εξαιρετικ λεπτομερ, αντικειμενικ και μακρυν ποψ του και για την επιφυλακτικτητ του ειδικ προσωπικν θεμτων που περιλμβανε το ργο των συγχρνων της. Χρησιμοποησε τη διακριτικτητα ταν γραφε λεπτομρειες κι τομα απ τη δικ της ζω. Το Στο χωρι, να κομμτι για τη παιδικ της ηλικα και τη ψυχικ ασταθ μητρα της, γρφεται ως αφγηση 3ου προσπου κι τσι ο αναγνστης θα γνριζε την ιστορα αυτοβιογραφικς προλευσης, μνο γνωρζοντας τη παιδικ της ηλικα.



     Η Μπσοπ δεν θεωροσε τον εαυτ της λεσβα ποιτρια γυνακα ποιτρια. Επειδ αρνθηκε να δημοσιεσει το ργο της σε ανθολογες γυναικεας ποησης, λλες γυνακες ποιτριες που συμμετεχανε στο γυναικεο κνημα θερησαν τι ταν εχθρικ απναντι στο κνημα. Για παρδειγμα, μια φοιττρια στο Χρβαρντ που τανε κοντ της τη 10ετα του '60, η Κθλιν Σπβακ, γραψε στ' απομνημονεματ της: "Νομζω πως εσωτερικοποησε τη μισογυνα της εποχς. Πς το μποροσε; Η Μπσοπ εχε μια πολ αμφρροπη σχση με το να 'σαι γυνακα συν ποιτρια -συν λεσβα- στη σχση Βοστνης/Κιμπριτζ/Χρβαρντ ..."
     Εξαιρετικ ευλωτη, ευασθητη, κρυψε μεγλο μρος της ιδιωτικς της ζως. Δεν θελε να κνει τποτα με οτιδποτε φανεται να εμπλκει το γυναικεο κνημα. πολλς απ τις αντρικς στσεις της εποχς απναντι στις γυνακες, που υποτθεται πως ταν ελκυστικς, ελκυστικς για τους νδρες και δεν ζητοσαν ση αμοιβ δουλει με παροχς.



     Ωστσο, αυτ δεν τανε το πς θεωροσε απαρατητα τον εαυτ της. Σε συνντευξ της στο The Paris Review του 1978, επε τι, παρ την επιμον της ν' αποκλειστε απ τις γυναικεες ποιητικς ανθολογες, εξακολουθοσε να θεωρε τον εαυτ της ως ισχυρ φεμινστρια, αλλ τι θλει μνο να κριθε με βση τη ποιτητα της γρφοντας κι χι για το φλο τον σεξουαλικ προσανατολισμ της. Αν και γενικ υποστριζε το εξομολογητικ στυλ του φλου της, Ρμπερτ Λουελ, τρβηξε τη γραμμ στο εξαιρετικ αμφιλεγμενο βιβλο του The Dolphin (1973), που χρησιμοποησε ιδιωτικς επιστολς με την πρην σζυγ του, Elizabeth Hardwick (τη χρισε μετ απ 23 χρνια γμου), ως υλικ για τα ποιματ του. Σε μια επιστολ προς τον Λουελ, με ημερομηνα 21 Μαρτου 1972, τονε παρτρυνε να μη δημοσιεσει το βιβλο: "Κποιος μπορε να χρησιμοποισει τη ζω του ως υλικ για ποιματα -νας οτως λλως- αλλ αυτ τα γρμματα -δεν παραβιζετε μιαν εμπιστοσνη; ΑΝ σας δθηκε δεια- ΑΝ δεν τα εχατε αλλξει... Αλλ η τχνη απλ δεν αξζει τσο πολ". Το In Waiting Room της, που γρφτηκε το 1976, ασχολθηκε με το κυνγι της ταυττητας και της ατομικτητας σε μια διαφορετικ κοινωνα ως να 7χρονο κορτσι που ζοσε στο Worcester της Μασαχουστης στη διρκεια του Α' Παγκ. Πολ..



     Το ποημα της First Death in Nova Scotia, που δημοσιετηκε 1η φορ το 1965, περιγρφει τη 1η της συνντηση με το θνατο ταν πθανε ο ξδερφς της ρθουρ. Σ' αυτ, η εμπειρα της απ το γεγονς εναι μες απ την οπτικ γωνα ενς παιδιο. Υπογραμμζει πως αν και μικρ κι αφελς το παιδ, χει κποια ενστικτδη επγνωση του σοβαρο αντκτυπου του θαντου. Συνδυζει τη πραγματικτητα και τη φαντασα, μια τεχνικ που χρησιμοποιεται επσης στο ποημ της Σστινα. Το ποημα αυτ, που δημοσιετηκε το 1965, απεικονζει μια πραγματικ εμπειρα. Μετ το θνατο του πατρα της ταν ταν μωρ και μετ απ τη νευρικ κρση της μητρας της ταν ταν 5 ετν, στο ποημα σημεινει πως η εμπειρα της εναι αφο χει πει να ζσει με συγγενες. Μιλ για τη ζω της με τη γνση τι δεν θα ξαναδε τη μητρα της. Γρφει:

Σμερα να φυτψουμε δκρυα, λει το αλμανκ.
Η γιαγι τραγουδ στην υπροχη σμπα
και το παιδ ζωγραφζει
ν' λλο ακαθριστο σπτι.


    Το φος του ποιματς της, εναι να στυλ ποησης που δημιουργθηκε απ τον Arnaut Daniel τον 12ο αι., επικεντρθηκε στις υπογραμμσεις των τερματικν λξεων σε κθε γραμμ, δνοντας στο ποημα μια ασθηση μορφς και σχεδου. Η Bishop εναι ευρως γνωστ για την ικαντητ της στη μορφ Sestina. δωσε διαλξεις στη τριτοβθμια εκπαδευση για αρκετ χρνια ξεκινντας απ τη 10ετα του 1970, ταν η κληρονομι της ρχισε να εξαντλεται.



     Για μικρ χρονικ διστημα δδαξε στο Πανεπιστμιο της Ουσινγκτον, πριν διδξει στο Πανεπιστμιο του Χρβαρντ για 7 χρνια. Συχν περνοσε τα καλοκαρια της στο εξοχικ της στη νησιωτικ κοιντητα του Νορθ Χιβεν, Μιν. Δδαξε στο Πανεπιστμιο της Νας Υρκης, πριν τελεισει στο Τεχνολογικ Ινστιτοτο της Μασαχουστης. Η δια σχολασε: "Δεν πιστεω καθλου στη συγγραφ μαθημτων, εναι αλθεια τι τα παιδι μερικς φορς γρφουν υπροχα πργματα, ζωγραφζουν υπροχες εικνες, αλλ νομζω τι πρπει να αποθαρρυνθον". Το 1971 η Μπσοπ ξεκνησε μια σχση με την Alice Methfessel. Ποτ δεν ταν πολυγραφτατη συγγραφας, ωστσο σημεωσε τι θα ξεκινοσε πολλ ργα και θα τα φηνε ημιτελ. 2 χρνια μετ τη δημοσευση του τελευταου της βιβλου, Geography III (1977), στις 6 Οκτβρη 1979, πθανε απ εγκεφαλικ ανερυσμα στο διαμρισμ της στο Lewis Wharf της Βοστνης. Εναι θαμμνη στο νεκροταφεο Hope (Worcester, Μασαχουστη). Η Alice Methfessel ταν η λογοτεχνικ της εκτελστρια.



     Ο επιτφιος ττλος της, οι δο τελευταες γραμμς απ το ποημ της The Bight:

λη η ακατστατη δραστηριτητα συνεχζεται,
φοβερ αλλ χαρομενη.

     Προστθηκε, μαζ με την επιγραφ της, στο οικογενειακ μνημεο το 1997, με αφορμ το Συνδριο Elizabeth Bishop House & Φεστιβλ Ποησης στο Worcester. Μετ τον θνατ της, το Elizabeth Bishop House, να καταφγιο καλλιτεχνν στο Great Village, Nova Scotia, ταν αφιερωμνο στη μνμη της.



     Το Reaching for the Moon (2013) εναι μια βραζιλινικη ταινα για τη ζω της Bishop ταν ζοσε στη Βραζιλα με τη Lota de Macedo Soares. Ο πορτογαλικς ττλος της ταινας εναι Flores Raras. Ο συγγραφας Michael Sledge δημοσευσε το μυθιστρημα The More I Owe You, για τη Bishop και τη Soares, το 2010. Η φιλα της Bishop με τον Robert Lowell αποτλεσε το θμα της παρστασης Dear Elizabeth, της Sarah Ruhl, η οποα πρωτοεμφανστηκε στο Yale Repertory Theatre το 2012. Το ργο προσαρμστηκε στις επιστολς των 2 ποιητν που συγκεντρθηκαν στο βιβλο Words in Air: The Complete Correspondence Between Elizabeth Bishop & Robert Lowell.




======================


                 Μια Τχνη

Δεν εiναι δσκολο να μθεις πς να χνεις.
Σ' αυτ τον κσμο λα εiναι γραμμνα,
πολλ και διφορα στο δρμο να 'ν' χαμνα.
Αρκεi μονχα λiγη εξσκηση να κνεις.

Να χνεις κτι κθε μρα, αυτ να κνεις.
Τ και να πνε λγες ρες ξοδεμνα;
Μη σε τρομζουν τα κλειδι σου τα χαμνα.
Δεν εiναι δσκολο να μθεις πς να χνεις.

Μετ εξασκσου στο να μθεις να ξεχνς:
τπους, ονματα, ταξδια, λησμονς.
Τποτ' απ' λα δεν κοστζει να τ' αφνεις.
Αρκεi να μθεις χωρiς πνο να τα σβνεις.

Καιρ τρα, το σπτι ρξανε το πατρικ μου,
χασα πρσφατα κι να ενθμιο μητρικ μου.
Κει που 'μενα πεσε κι αυτ, μα τ να κνεις;
Δεν εiναι δσκολο να μθεις πς να χνεις.

χασα πλεις, και ηπερους, και λιμνια,
κποια βασλεια που μου ανκαν, παιδικ,
μου λεπουν λα κι μως ζω χωρς αυτ.
Δεν με κατστρεψε ακμα κι η ορφνεια.

Ακμα κι ταν χασα εσνα που αγαπ,
-το γλιο, τη φων-, ψμματα δε θα πω,
γιατ εναι πλον φανερ, ,τι κι αν κνεις,
δεν εναι δσκολο να μθεις πς να χνεις.

σο κι αν νιθεις τι θλεις να πεθνεις...

         Για Τη Μοναξι

σως υπρχουνε φαντσματα στο σχολεο,
λκοι πονηρο,
κρυμμνοι κτω απ’ τη στγη
και κακ πνεματα ακμα,
που κατοικονε στο δωμτιο του καυστρα
κι αναρριχνται
στα δματ μας, απ σωλνες.
Μα δεν τα χουμε ιδε ποτ.

Δο εξμηνα πρασανε
κι εμες ανγγιχτοι

απ κθε υποψα μεταφυσικ,
δεν υπρχουνε στοιχειωμνα σπτια
στο μεσο γειτονικ μας περιβλλον,
οτε παρατημνα νεκροταφεα
-οτε καν κποιο ξερ δντρο,
τοτη την εαριν περοδο,
οτε να γονο χωρφι-,
απωθητικ σμβολα τρμου και θαντου.

Γιατ λοιπν, αν δεν υπρχει τποτε
να φοβηθομε κι αφο, ββαια,
ξεπερσαμε μ' επιτυχα
τους μπαμπολες της παιδωμς μας,
γιατ ττε, τσοι πολλο απ εμς,
τρμουμε τη μοναξι;
Λμε ο νας στον λλο:
"Μισ τις Κυριακς,
χουνε τσες συχες ρες",
"Πρπει να 'ναι υπροχο να 'χεις συγκτοικο,
κποιονε να μιλς τις ρες της μελτης".

Μοιζουν περεργα λ' αυτ.
Γιατ το να μενουμε μνοι,
ταν τις πιτερες ρες της μρας
περιτριγυριζμαστε απ κσμο,
να μοιζει τσο μεγλη δοκιμασα,
γιατ να θλουμε
να παρατενουμε τη κουβντα εσαε;

Ο φβος μιας και μνης συχης στιγμς
μοιζει μεγαλτερος απ τον τρμο
των ατελεωτων στιγμν
ησυχας και μοναξις
που λοι χουμε μπροστ μας.
Υπρχει μια περεργη ποιτητα στη μοναξι,
μια ατμσφαιρα που κανες χος
κανν τομο δε μπορονε να προσφρουν.

Εναι λες κι η συνπαρξη με λλους
αντιπροσωπεει τη Γη στο μυαλ μας,
το δαφος με τους λφους και τις κοιλδες,
τις μυρωδις και τη μουσικ του:
μως στη μοναξι,
το μυαλ βρσκει τη Θλασσ του,
μια αχαν, συχη κταση,
με πολλ φωτκια στον ουραν
και διαφορετικος, μυστικος χους.

μως, φανεται πως μας τρομοκρατε
το πρτο κιλας κμα
που θα σκσει στα πδια μας
και τρα δεν θα κνουμε
πια ερευνητικ ταξδια
και δε θα νισουμε ποτ
τους ανμους που 'χουν φυσξει
πνω απ’ τα νερ
και δε θα βρομε ποτ
τα νησι της Φαντασας,
που ζονε τσα παρξενα τρατα
και ενδιαφροντες λαο!

Η μοναξι μπορε
να εναι διασκεδαστικ,

μνο του το μυαλ,
μπορε να κνει ,τι θλει,
χωρς να 'χει ανγκη
οτε το βελοδινο χαλινρι του πνου.
μως αυτ δε μπορομε
να το κατανοσουμε
σο στεκμαστε στην ακτ,
με τη πλτη στο νερ,
κλαγοντας τους συντρφους μας.

Πιθανν να μη γνωρσουμε ποτ
τον σντροφο που 'χουμε μσα μας,
που 'ναι μαζ μας
σ' λη τη ζω μας,

τη παντοτιν εγγτητα του νου μας
στο τομο εκενο που
η καρδι χτυπει γρηγορτερα
κθε φορ που να πουλ
ανεβανει πολ ψηλ,
μνο του στον καθαρ αγρα.

Απ το βιβλο της, Prose (The Centenary Edition), 2011.

     νειρο Kαλοκαιριο

Στη γερμνη αποβθρα
λγα πλοα μποροσαν να 'ρθουν.
Ο πληθυσμς αριθμοσε
δυο γγαντες, να χαζ, μια τσιλιβθρα,

ναν μειλχιο καταστηματρχη
κοιμισμνο πσω απ τον πγκο του
και την ευγενικ μας σπιτονοικοκυρ –
η τσιλιβθρα τανε η ρφτρα της.

Τον χαζ μπορε και να τον ξεγελοσε
το να μαζεει βατμουρα,
μα τα πετοσε πρα μετ.
Η συρρικνωμνη ρφτρα χαμογελοσε.

Στη θλασσα παντο, εχε στξει
μπλε σαν ψρι του Ατλαντικο,
η πανσιν μας ξεμοναχιασμνη
λες κι εχε πει να κλψει.

Ασυνθιστοι τποι γερανιν
στριμχνονταν στα μπροστιν παρθυρα,
τα πατματα γυαλοκοπημνα με
μουσαμδες πολλν ειδν.

Κθε νχτα στναμε αυτ
για κουκουβγιας φων
σαν να χων.

Με της λμπας τη φλγα
μες απ το χων

η ταπετσαρα φαινταν γυαλ.

Ο γγαντας με το τραλισμα
τανε της σπιτονοικοκυρς ο γιος,
που γκρνιαζε στις σκλες
σκυμμνος σε μια παλι γραμματικ.

Αυτς τανε σκυθρωπς
μα αυτ τανε χαρωπ.
Η κρεβατοκμαρα τανε ψυχρ,
το πουπουλνιο κρεβτι σιμ.

Ημαστε ξγρυπνοι στο σκοτδι
στο
ρυκι που υπνοβατοσε
κοντ στη θλασσα
και τ' νειρ μας
ακμα σχεδν αντηχοσε.

χω Ανγκη Μια Μουσικ

χω ανγκη μια μουσικ
π' αμχανα θε να κυλει

στα ακροδχτυλ μου
αισθσεις σαν να οφελει

π' στα πικρ και μολυσμνα,
τρεμμεν ωχρ μου χελη,

βαθει, καθαρια μελωδα,
κι τσι ρευστ, αργ να πει.

Ω, παλι και χαμηλφωνη,
θεραπευτικ να με κουνει
τραγουδιο τραγουδισμνου
ν' αναπασει κουρασμνο νεκρ,
τραγοδι που να πφτει στο κεφλι μου
πνω σαν το νερ,

στ' ανατριχιασμνα κρα,
νειρο ξαναμμνο να φεγγοβολει.

Υπρχει να μαγικ
που 'ναι φτιαγμνο απ μελωδα

να ξρκι ανπαυσης
κι αθρυβης ανσας
και καρδι γαλνης,
που να βουλιζει
μες απ ξθωρα χρματα, βαθι,
μσα στην υποβρχια
την ηρεμα της θλασσας,

κι αρμενζει πντοτε
στο φεγγαρσιο πρσινο μιας λμνης
πιασμνη στου ρυθμο
και στου υπνο την αγκαλι.

      O Nυχτοπεταλοδας

Εδ, επνω,
οι ρωγμς στα κτρια
γιομτες εναι παραμορφωμνο σεληνφως.

Ολκερη η σκι του Ανθρπου
εναι μονχα τση
σο εναι το καπλο του.

Αυτ κετεται στα πδια του
σα μια περμετρος
για να σταθε πνω μια κοκλα,

κι εκενος μοιζει ανστροφη καρφτσα,
που 'χει τη μτη της
μαγνητισμνη στη σελνη.

Δε βλπει τη σελνη,
μνο συντριπτικς ιδιτητς της
παρατηρε, νιθοντας τ' αλλκοτο φως
στα χρια του, μτε θερμ μτε ψυχρ,

μιας θερμοκρασας αδνατης
απ θερμμετρα να μετρηθε.

ταν μως ο Νυχτοπεταλοδας
κνει τις σπνιες, παρτι συγκυριακς,
επισκψεις του στην επιφνεια,

η σελνη φανεται
τελεως αλλιτικη σ' αυτν.
Αυτς αναδεται
απ 'να νοιγμα
κτω απ' τη προεξοχ
ενς απ τα πεζοδρμια

και νευρικ πινει να σκαρφαλνει
στις ψεις των κτιρων.

Νομζει τη σελνη
για μια μικρ τρπα
στη κορυφ του ουρανο,

που κνει το στερωμα
μλλον χρηστο για προστασα.

Τρμει, μα πρπει να διερευνσει
τσο πιο πνω σο μπορε ν' ανβει.

Ψηλ επνω στις προσψεις,
με τη σκι του να τραβιται
σαν το παν του φωτογρφου
στο κατπι του,
αναρριχιται φοβισμνα,
πιστεοντας πως τοτη τη φορ θα καταφρει

να σπρξει το μικρ κεφλι του μσα
σε κενο το ευκρινς στργγυλο νοιγμα

και μσα απ κει να ρουφηχτε,
σαν απ κποια σραγγα,
σε μαρες σπερες προς το φως.

(Ο νθρωπος, που στκεται κτω απ' αυτν,
ουδλως χει ττοιες ψευδαισθσεις.)

Μα ,τι ο νθρωπος-Νυχτοπεταλοδα
φοβται πιο πολ πρπει να κνει,
παρ' τι
αποτυγχνει, φυσικ
και πφτει πλι πσω τρομαγμνος,
μα πνω-κτω αβλαβς.

στερα επιστρφει
στους κτωχρους υπγειους του τσιμντου
που σπτι του αποκαλε.
πταται,
φτερουγζει
και δε μπορε τα σιωπηλ
τα τρανα να πλευρσει

τσο γοργ που να του αρκε.
Οι πρτες κλενουνε με βα.

Ο νθρωπος-Νυχτοπεταλοδα
πντα κθεται κοιτντας
στην ανποδη φορ

και το τρανο ευθς ξεκιν
με λη του τη τρομερ ταχτητα,

δχως μιαν αλλαγ ταχυττων
στω μια κλιμκωση
σε κποια της μορφ.

Δε μπορε να υπολογσει το ρυθμ
με τον οποο ταξιδεει προς τα πσω.

Κθε νχτα εν' αναγκασμνος
να μεταφρεται μσα απ τονελ
και να ονειρεεται διαλεποντα νειρα.

μοια με τις συνδσεις που ξαναρχονται
κτω απ' το τρανο του,
αυτ υφρπουν
στο πυρετικ μυαλ του.
Δεν το τολμ να δει
ξω απ το παρθυρο,

καθς η τρτη ργα,
το αδικοπο στξιμο του δηλητριου,

τρχει εκε δπλα του.
Τη βλπει σαν κποια αρρστια

για την οποα κληρονμησε μια ευπθεια.
Πρπει να κρατ
τα χρια του στις τσπες,
πως οι λλοι πρπει να φορν κασκλ.

Αν τον πετχετε,
κρατστε να φακ στο μτι του.
Εναι ατφιο μια κατασκτεινη ριδα,

μα ολκληρη νχτα απ μνο του,
που ο τρχινος ορζοντς της στενεει

καθς αυτς επμονα κοιτζει πσω
και το μτι κλενει.
Ττε απ τα βλφαρα

να δκρυ, η μνη του περιουσα,
σαν το κεντρ της μλισσας, το ξεφεγει.

Πονηρ το κρβει στη παλμη
και αν δεν προσχετε

θα το καταπιε.
Αν μως παρακολουθετε,
θα σας το παραδσει,

δροσερ σαν απ υπγειες πηγς
και καθαρ αρκετ
για να το πιετε.




                                Τ   Ε   Λ   Ο   Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers