Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Κλασσικά 

Auden Wystan Hugh: Βάρδος Πέρα Από Εποχές

                   Βιογραφικό

     Γεννήθηκε στην Υόρκη, στην Αγγλία, το 1907. Ο πατέρας του, Δρ George Auden, ήτανε σχολικός ιατρός, ανώτερος υπάλληλος για το Μπέρμιγχαμ και καθηγητής της δημόσιας υγείας στο εκεί πανεπιστήμιο. Μετακομίσαν οι γονείς του στο Harborne του Μπέρμιγχαμ κι από τα 8 του στάλθηκε μακριά, οικότροφος, πρώτα στο Surrey και το Σχολείο Gresham στο Norfolk, αλλά επέστρεφε στο Μπέρμιγχαμ για τις διακοπές. Σπούδασε στην Εκκλησία Χριστού, στο Πανεπιστήμιον Οξφόρδης. Τελικά κατάφερε μόνο να πάρει Γ' βαθμίδας εκπαίδευση. Μετά από την Οξφόρδη πήγε να ζήσει για ένα έτος στη Weimar του Βερολίνου, που στην ανεκτική ατμόσφαιρα του, η ομοφυλοφυλία του θα μπορούσε να εκφραστεί πιο ανοιχτά.
     Μετά την επιστροφή στην Αγγλία, δίδαξε σε 2 σχολεία αρρένων από το 1930 ως το 1935. Το 1935 έκανε γάμο με την Errika Mann, λεσβία κόρη του μεγάλου γερμανού μυθιστοριογράφου Thomas Mann, προκειμένου να της παρασχεθεί βρετανικό διαβατήριο για να δραπετεύσει από το Γ' Ράιχ. Αν και το "ζεύγος" δεν έζησε ποτέ μαζί, παρέμειναν φίλοι και δε χρειάστηκε ποτέ να χωρίσουν. Σε νεαρή ηλικία επηρεάστηκε από τη ποίηση των Thomas Hardy, Robert Frost, William Blake, Emily Dickinson, Gerard Manley Hopkins και τον αρχαίο αγγλικό στίχο. Στην Οξφόρδη το ταλέντο του ως ποιητή ήταν αμέσως προφανές και διαμόρφωσεν ισόβιες φιλίες με δυο συνάδελφους συγγραφείς: Stephen Spender και Christopher Isherwood.
     Το 1928, δημοσίευσε τη πρώτη συλλογή ποιημάτων του. Η ποιητική συλλογή που δημοσίευσεν όμως το 1930, τονε καθιέρωσε σαν η κύρια φωνή της νέας γενιάς. Από τότε, έχει θαυμαστεί για τεχνική και δεξιοτεχνία, για τη δυνατότητα να γράφει ποιήματα με σχεδόν κάθε δυνατή μορφή, να εισέρχεται στα τρέχοντα γεγονότα, για το χαρακτηριστικό του γλωσσικόν ιδίωμα, αλλά και για το εύρος της ευφυΐας του. 'Αντλησεν εύκολα από μιαν εξαιρετική ποικιλία των γραμμάτων, των μορφών τέχνης, των κοινωνικών και πολιτικών θεωριών και των επιστημονικών και τεχνικών πληροφοριών.
     Είχεν αξιοπρόσεκτο πνεύμα και μιμήθηκε συχνά τις μορφές γραψίματος άλλων ποιητών όπως Dickinson, Yeats και Henry James. Η ποίησή του εξιστορεί συχνά, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, ένα ταξίδι ή μια αναζήτηση και τα ταξίδια, του παρείχαν το πλούσιο υλικό για το στίχο του. Επισκέφτηκε τη Γερμανία, την Ισλανδία και τη Κίνα, ενίσχυσε τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, και το 1939, επισκεπτόμενος τις ΗΠΑ, τη Νέα Υόρκη, έδωσε μια δημόσια ανάγνωση με τον Isherwood και τον Louis MacNeice. Εκεί συνάντησε τον ποιητή, Τσέστερ Kάλμαν, που επρόκειτο να γίνει εραστής και σύντροφος για το υπόλοιπο της ζωής του, αν κι η σχέση ήταν συχνά προβληματική. Έτσι αποφάσισε να μείνει μόνιμα εκεί. Αυτή η απομάκρυνση από την Αγγλία, ακριβώς με το ξεκίνημα του Β' Παγκ. Πολ., θεωρήθηκεν από πολλούς ως προδοσία κι η φήμη του έπεσε κάπως. Έγινε αμερικανός πολίτης το 1946, επέστρεφεν όμως στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών, από το 1948 κι ύστερα, πρώτα στην Ιταλία κι έπειτα στην Αυστρία.
     Από το 1956 ως το 1961 ήτανε καθηγητής ποίησης στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, μια θέση που απαιτούσε μόνο, να δίνει τρεις διαλέξεις κάθε χρόνο, έτσι πέρασε μόνο μερικές εβδομάδες στην Οξφόρδη κατά τη διάρκεια της καθηγεσίας του. Οι πεποιθήσεις του άλλαξαν ριζικά απ' αυτές της νεανικής σταδιοδρομίας του στην Αγγλία, όταν ήταν ένθερμος υποστηρικτής του σοσιαλισμού και της φροϋδικής ψυχανάλυσης και της πιό πρόσφατης φάσης του στην Αμερική, όταν η κύρια ανησυχία του έγινε ο χριστιανισμός κι η θεολογία των σύγχρονων προτεσταντικών θεολόγων.
     Παραγωγικός ποιητής, συγγραφέας, ήταν επίσης εξαιρετικός θεατρικός συγγραφέας, λιμπρετίστας, συντάκτης και δοκιμιογράφος. Γενικά επαναπροσδιόρισε τα μέγιστα, τον αγγλικό στίχο/ποιητή του 20ού αιώνα. Η εργασία του έχει ασκήσει σημαντικήν επιρροή στις επόμενες γενιές ποιητών και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Διετέλεσε πρόεδρος της ακαδημίας των αμερικανών ποιητών, από το 1954 ως το 1973 και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού της ζωής του, μεταξύ των 2 σπιτιών του, στην Νέα Υόρκη και την Αυστρία.
     Πέθανε στη Βιέννη το 1973, σ' ηλικία 66 ετών
.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

                       Funeral Blues I

Σταμάτα χρόνε πια κι εσείς τηλέφωνα σιγήστε...
Με κάποιο κόκαλο γλυκό συχάστε το σκυλί...
Σιωπήστε πιάνα. Σιγανό τύμπανο ξεκινήστε...
Βγάλτε το φέρετρο σιγά, που μοιρολόι καλεί...

Ας κάνουν τ' αερόπλανα κύκλους εκεί ψηλά,
γράφοντας "ΧΑΘΗΚΕ", στο σκοτισμένον ουρανό...
Φορέστε κρέπια πένθιμα στα περιστέρια τα λευκά...
Με μαύρα γάντια, οι τροχονόμοι να βγουν' στο δειλινό...

Ήταν Βορράς και Νότος μου, Δύση κι Ανατολή μου,
της Κυριακής η ανάπαυση κι οι καθημερινές μου,
απόγιομα, μεσάνυχτα, σιωπή μα και φωνή μου!
Λάθος... Για πάντα πίστεψα ετούτες τις χαρές μου...

Τ' αστέρια πια να σβήσουνε, καμμιά δε τα 'χω χρεία...
Κρύψτε το φως του φεγγαριού... Και βγάλτε μου παρακαλώ
τον ήλιο απ' τη πρίζα... Χαθείτε με τη μία,
δάση κι ωκεανοί... Τίποτε πια για 'με δε θα 'ν' καλό...

                   Funeral Blues II

Aχ! η πανέμορφη κοιλάδα που μαζί περπατήσαμε
πλάι στο ποτάμι -πολύ πολύ περπατήσαμε-
λουλούδια στρωμένα στα πόδια μας και πάνωθέ μας πουλιά
γλυκά φλυαρούσανε για την Ατέλειωτην Αγάπη
ακούμπησα πάνω σου θυμάμαι -"Έλα να παίξουμε"
αλλά εσύ... με κοίταξες δήθεν αυστηρά... κι άρχισες να τρέχεις...

Κείνη τη Παρασκευή -καλά το θυμάμαι- πριν τα Χριστούγεννα
που πήγαμε μαζί στον Επίσημο Χορό αγκαζέ
τόσο λείο το πάτωμα κι η ορχήστρα έπαιζε δυνατά
ήμασταν τόσον όμορφοι κι οι δυο μας -γέμισα περηφάνεια-
-"Κράτα με σφιχτά κι ας χορέψουμε μέχρι να ξημερώσει"
αλλά εσύ...

Κείνη τη βραδιά -πως να ξεχάσω- στην Όπερα
που η μουσική θαρρείς κι ανάβλυζε μες από κάθ' αστέρι
διαμάντια πέρλες στραφταλίζανε τη μουσική του Έρωτα
κομψά κοστούμια ασημένια και χρυσά φορέματα
-"Αχ! θαρρώ πως είμαι στη Παράδεισο" ψιθύρισα
αλλά εσύ...

Αχ! η ομορφιά σου όπως ένας ολάνθιστος κήπος
λυγερόκορμα με κοιτούσες όπως ο Πύργος του 'Αιφελ
όταν το βάλς έπαλλε γλυκά έξω στον μώλο
-"Αχ! κράτα με για πάντα αγάπη μου θα 'μαστε όμορφα μαζί"
αλλά εσύ...

Αχ! χτες το βράδυ σ' ονειρεύτηκα μοναδική μου Αγάπη
είχες στο 'να σου χέρι τον ήλιο και το φεγγάρι στ' άλλο
η θάλασσα πάλι ήτανε γαλάζια και πράσινο το χορτάρι
καθ' αστέρι λίκνιζε με χαρά κι από 'να ντέφι
-"Δέκα χιλιάδες μίλια βαθιά σε λάκο βρίσκομαι"
αλλά εσύ... με κοίταξες δήθεν αυστηρά... κι έφυγες...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers