-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Rolland Romain: '



  Βιογραφικ

     Ο Ρομαν Ρολλν (Romain Rolland) τανε Γλλος συγγραφας, μυθιστοριογρφος, δραματουργς, δοκιμιογρφος κι ιστορικς της τχνης, γνωσττερος για το πολτομο μυθιστρημ του Ζαν Κριστφ και βραβευμνος με το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας το 1915. Γεννθηκε στο Κλαμεσ (Clamecy) του νομο Νιβρ της Γαλλας, στις 29 Γενρη του 1866. Οι γονες του τανε συμβολαιογρφοι κι οι πργονο του αγρτες κι αστο. Ο διος γρφει στο Εσωτερικ Ταξδι του (Voyage intérieur, 1942), τι θεωρε τον εαυτ του ως απγονο κι αντιπρσωπο ενς αρχαου εδους.
     Ο Ρομαν γινε δεκτς στην Εκλ Νορμλ το 1886, που σποδασε αρχικς φιλοσοφα, αλλ η ανεξαρτησα του πνεματς του τον οδγησε στο να εγκαταλεψει αυτς τις σπουδς, στε να μη προσχωρσει στην κυραρχη ιδεολογα. Πρε πτυχο ιστορας το 1889 και μετ πρασε 2 χρνια στη Ρμη, που η συνντησ του με τη Μαλβδα φον Μυζενμπουγκ -φλη των Ντσε και Ρχαρντ Βγκνερ- κι η ανακλυψ των ιταλικν αριστουργημτων ταν αποφασιστικς σημασας για την ανπτυξη της σκψης του. Επιστρφοντας στη Γαλλα το 1895, πρε διδακτορικ με τη διατριβ του Ιστορα της περας στην Ευρπη προ των Lully και Scarlatti. Το 1ο του βιβλο εκδθηκε το 1902, ταν τανε 36 ετν. Με την επιχειρηματολογα του υπρ ενς "θετρου του λαο" μελλε να συνεισφρει σημαντικ προς τον εκδημοκρατισμ του θετρου. Ως ανθρωπιστς εξλλου αγκλιασε την ινδικ φιλοσοφα (Συζητσεις με τον Ραμπιντρανθ Ταγκρ και τον Μαχτμα Γκντι), πργμα που πιθανς εξηγε και το τι τανε χορτοφγος. Δχθηκε ισχυρς επιδρσεις απ τη φιλοσοφα Βεδντα (Βεντντα), κυρως μσα απ τα ργα του Σουμι Βιβεκανντα.



     Η σημαντικτερη συνεισφορ του στο θατρο γκειται στην υπερσπιση ενς "λακο θετρου" με το δοκμι του Το θατρο του λαο (Le Théâtre du peuple, 1902). "Υπρχει μνο μα αναγκαα συνθκη για την εμφνιση ενς νου θετρου", γραψε, "να 'ναι η σκην κι η πλατεα του θετρου ανοιχτς στις λακς μζες, να εναι ικανς να χωρσουν να λα και τις πρξεις ενς λαο". Το βιβλο αυτ εκδθηκε αργτερα, το 1913, αλλ το μεγαλτερο μρος των περιεχομνων του εχεν δη δημοσιευθε στην Επιθερηση Δραματικς Τχνης (Revue d'Art Dramatique) ανμεσα στο 1900 και στο 1903. Προσπθησε να κνει πρξη τη θεωρα του με τα μελοδρματ του με θμα τη Γαλλικ επανσταση, τα Δαντν (1900) κι Η 14η του Ιολη (1902), αλλ τανε κυρως οι ιδες του που θα αποτελοσαν να μεζον σημεο αναφορς για τους μελλοντικος θεατρνθρωπους.
Το δοκμιο αποτελε μρος ενς γενικτερου κινματος της εποχς για τον εκδημοκρατισμ του θετρου. Η Επιθερηση εχε προκηρξει διαγωνισμ και προσπθησε να οργανσει να "Παγκσμιο Συνδριο για το Θατρο του Λαο", εν νας αριθμς απ "Θατρα του Λαο" εχαν δη ανοξει σε λη την Ευρπη. Υπρχε το κνημα Freie Volksbühne (Ελεθερο Θατρο του Λαο") στη Γερμανα και το Théâtre du Peuple του Μωρς Ποτεσ στη Γαλλα. Ο Ρολλν ταν μαθητς του Ποτεσ κι αφιρωσε το δοκμι του σε αυτν.



     Ωστσο, η προσγγισ του εναι πιο επιθετικ απ το ποιητικ ραμα του Ποτεσ για να θατρο ως υποκατστατο μιας "κοινωνικς θρησκεας" που θα φρνει εντητα στο θνος. Ο Ρολλν εγκαλε τη μπουρζουαζα για πολιτιστικ σφετερισμ του θετρου, που προκαλε την ολσθησ του στη παρακμ με τα επιβλαβ αποτελσματα της ιδεολογικς της κυριαρχας. Προτενοντας κατλληλο ρεπερτριο για το λακ του θατρο, απορρπτει το κλασσικ δρμα πιστεοντας τι εναι υπερβολικ δσκολο στατικ για να 'χει ενδιαφρον για τις μζες. Αντλντας απ τις ιδες του Ζαν Ζακ Ρουσσ, προτενει στη θση του "να επικ ιστορικ θατρο με χαρ, δναμη κι ευφυα, που θα υπενθυμζει στο λα την επαναστατικ του κληρονομι και θα ξαναζωντανεει τις δυνμεις που εργζονται για μια να κοινωνα". Ο Ρολλν πστευε τι ο λας θα βελτιωνταν βλποντας ηρωικς εικνες απ το παρελθν του. Η επιρρο του Ρουσσ μπορε ν' ανιχνευθε στη σλληψη του Ρολλν για το θατρο ως γιορτ, προτμηση που αποκαλπτει κατ τους Μπρντμπυ και Μακκρμικ μια θεμελιδη αντιθεατρικ προκατληψη: τι "το θατρο προποθτει ζως φτωχς και ταραγμνες, να λα που ψχνει στα νειρα να καταφγιο. Αν μασταν πιο ευτυχισμνοι και πιο ελεθεροι, δεν θα πρεπε να αισθανμαστε πεινασμνοι για θατρο. [...] Λας που εναι χαρομενος και ελεθερος χρειζεται γιορτς περισστερο απ θατρα. Ο λας χει βαθμιαα κατακτηθε απ τη μπουρζουαζα, χει διαποτιστε απ τη σκψη της και το μνο που θλει τρα εναι να της μοισει. Αν ποθες μια τχνη του λαο, ρχισε δημιουργντας να λα"!
 -Ρομαν Ρολλν, Le Théâtre du peuple (1903).


     Τα δρματα του Ρολλν χουν παρουσιαστε σε σκηνοθεσα κποιων απ τους σημαντικτερους θεατρικος σκηνοθτες του εικοστο αινα, πως εναι οι Μαξ Ρινχαρντ και ρβιν Πισκτορ. Ο Πισκτορ σκηνοθτησε την παγκσμια πρεμιρα του ειρηνιστικο δρματος του Ρολλν Θα ρθει η ρα (Le Temps viendra, 1903) στο Κεντρικ Θατρο του Βερολνου, με 1η παρσταση στις 17 Νομβρη 1922, με μουσικ του K. Pringsheim και σκηνικ των O. Schmalhausen και M. Meier. Το ργο αυτ χει ως θματα τη σχση ανμεσα στον ιμπεριαλισμ και στον καπιταλισμ, τη μεταχερηση των πολιτν του εχθρο και τη χρση στρατοπδων συγκντρωσης, λα δραματοποιημνα μσα σ' να επεισδιο απ τον Πλεμο των Μπερς. Ο διος ο σκηνοθτης περιγραψε το ανβασμ του ως "επιμελς νατουραλιστικ, κι χημα για την "επτευξη του μγιστου ρεαλισμο στην ηθοποια και τα σκηνικ". Παρ το ρητορικ στιλ του ργου, η παραγωγ απσπασε θετικς κριτικς.
     Το γνωσττερο το μυθιστρημ του εναι το 10τομο μυθιστρημα-ποταμς (roman-fleuve) Ζαν Κριστφ (Jean-Christophe, 1903–1912), το οποο "συγκεντρνει λα τα ενδιαφροντα και τα ιδανικ του στην ιστορα ενς Γερμανο-μουσικς ιδιοφυας που κνει τη Γαλλα 2η πατρδα του και γνεται να χημα για τις απψεις του Ρολλν πνω στη μουσικ, τα κοινωνικ ζητματα και την κατανηση μεταξ των εθνν". Τα υπλοιπα μυθιστορματ του εναι τα Colas Breugnon (1919), Clérambault (1920), Pierre et luce (1920) και το 2ο μυθιστρημα-ποταμς του, το 7τομο L'âme enchantée (Η μαγεμνη ψυχ, 1922–1933).
     Ο Ρολλν γινε καθηγητς της ιστορας στο Λκειο Ερρκος Δ', μετ στο Λκειο Λουδοβκος ο Μγας και μλος της Γαλλικς Σχολς της Ρμης και τλος, ως πανεπιστημιακς, καθηγητς της Ιστορας της Μουσικς στη Σορβννη και της Ιστορας στην Εκλ Νορμλ. Ως νος καθηγητς ταν απαιτητικς αλλ συνεσταλμνος και δεν του ρεσε η διδασκαλα. Δεν αδιαφοροσε για τα νιτα: οι Ζαν Κριστφ, Ολιβι και οι φλοι τους, οι ρωες των μυθιστορημτων του, εναι νεαρο. Αλλ με τους ανθρπους στη πραγματικ ζω, νεαρος κι ριμους, ο Ρολλν διατηροσε μνο απμακρες σχσεις. Πρτα και κρια ταν νας συγγραφας. Μλις διαπστωσε πως η συγγραφ θα του εξασφλιζε να στω και μτριο εισδημα, παραιτθηκε απ το πανεπιστμιο, το 1912.



     Το 1915 του απονεμθηκε το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας και το 1923 πρωτοσττησε στην δρυση της επιθερησης Ευρπη. τανε σ' λη του τη ζω ειρηνιστς. Διαμαρτυρθηκε ενντια στον Α' Παγκ. Πλ. στο ργο του Au-dessus de la Mêlée (Πνω Στη Μχη, 1915). Το 1924, το βιβλο του για τον Μαχτμα Γκντι συνεισφερε στη φμη του Ινδο ηγτη της "μη-βας" κι οι δυο τους συναντθηκαν το 1931. Αργτερα μετακμισε στο Βιλνβ, στις ακτς της Λμνης της Γενεης, για ν' αφοσιωθε στη συγγραφ. Η καθημεριν ζω του διακοπτταν μνον απ προβλματα υγεας κι απ ταξδια σ' εκθσεις τχνης. Το ταξδι του στη Μσχα το 1935, μετ απ πρσκληση του Γκρκυ, υπρξε μα ευκαιρια για να συναντηθε με τον Στλιν. παιξε ανεπσημα τον ρλο του πρεσβευτ των Γλλων καλλιτεχνν στη Σοβιετικ νωση. Ωστσο, ως ειρηνιστς, δεν αισθανταν νετα με τη κτηνδη καταπεση των αντιπολιτευμενων απ τον Στλιν. Επεχερησε να συζητσει τις ανησυχες του αυτς με τον διο, συμμετεχε στην εκστρατεα για την απελευθρωση του αριστερο ακτιβιστ και συγγραφα Victor Serge κι γραψε στον Στλιν ζητντας λεος για τον Νικολι Μπουχριν. Κατ τη φυλκιση του Σερζ (1933–1936), εχε συμφωνσει να επιβλπει τις εκδσεις των κειμνων του στη Γαλλα, παρ τη πολιτικ του διαφωνα με αυτ.


                                          Το Clamesy

     Το 1937 επστρεψε στη Γαλλα κι ζησε στο Βεζελ. Τη περοδο της γερμανικς κατοχς απεμνωσε τον εαυτ του ζντας χωρς καμμιν επαφ με τον ξω κσμο. Το 1940 ολοκλρωσε τα απομνημονεματ του και τη μουσικ του ρευνα πνω στη ζω του Μπετβεν. Λγο πριν τον θνατ του γραψε το Péguy (1944), στο οποο εξετζει τη θρησκεα και τον σοσιαλισμ μσα απ τις αναμνσεις του.
     Πθανε στο Βεζελ στις 30 Δεκμβρη του 1944.
     Το 1921 ο Αυστριακς συγγραφας και φλος του Ρολλν, Στφαν Τσβιχ γραψε τη βιογραφα του με τον ττλο Ο νδρας και τα ργα του. Θαμαζε βαθι τον Ρολλν, που τονε χαρακτρισε κποτε ως "την ηθικ συνεδηση της Ευρπης" στα τη των πολμων και της αναταραχς στην πειρο. Το 1928, μαζ με τον Ογγρο διανοομενο, φιλσοφο κι οπαδ και πειραματιστ της φυσικς ζως ντμουντ Σκελυ, δρυσε τη Διεθν Βιογενικ Εταιρεα για τη προαγωγ και την εξλιξη των ιδεν τους σχετικ με την αλληλολοκλρωση του νου, του σματος και του πνεματος. Ο ρμαν σσε αφιρωσε το μυθιστρημ του, Σιντρτα,"στο Ρολλν, τον αγαπητ μου φλο".



     Το 1923 ρχισε αλληλογραφα με τον πατρα της ψυχανλυσης Σγκμουντ Φριντ, που διακρνεται ο αμοιβαος θαυμασμς του ενς για τον λλο (ο Φριντ γρφει σ' να γρμμα προς τον Ρολλν: "Το τι μου επιτρπηκε ν' ανταλλξω χαιρετισμος μ' εσς θα παραμενει μια ευχριστη ανμνηση ως το τλος της ζως μου"). Μες απ' αυτ την αλληλογραφα ο Φριντ γνρισε την ννοια του "ωκεανικο αισθματος" που 'χεν αναπτξει ο Ρολλν μσα απ τη μελτη του ανατολικο μυστικισμο. Ο Φριντ ρχισε το επμενο βιβλο του, το Ο πολιτισμς πηγ δυσφορας (1929) με μια συζτηση γρω απ τη φση αυτο του αισθματος, που το αναφρει πως εχε σημεισει απ ναν αννυμο "φλο". Αυτς ο φλος ταν ο Ρολλν, που παρμεινε μα σημαντικ επδραση πνω στο ργο του πατρα της ψυχανλυσης, συνεχζοντας την αλληλογραφα μαζ του μχρι το θνατο του Φριντ το 1939.
     Μγας δραματουργς, μυθιστοριογρφος, δοκιμιογρφος, ιστορικς τχνης και μυστικιστς που τιμθηκε με το Νμπελ Λογοτεχνας το 1915 ως αφιρωμα στον ιδεαλισμ. τη λογοτεχνικ του παραγωγ και στη συμπθεια και την αγπη για την αλθεια που χει περιγρψει διαφορετικος τπους ανθρπων». Υπρξε κορυφαος υποστηρικτς του Στλιν στη Γαλλα κι εναι επσης γνωστς για την αλληλογραφα του και την επιρρο του στον Σγκμουντ Φριντ. Γεννθηκε στο Clamecy του Nièvre σε μια οικογνεια που 'χε στη γενεαλογα της τσο πλοσιους κατοκους της πλης σο κι αγρτες. Γρφοντας εσωτερικ στο Voyage intérieur του (1942), βλπει τον εαυτ του ως εκπρσωπο ενς "εδους αντκα". Θα 'βαζε αυτος τους προγνους στο Colas Breugnon (1919).
     γινε δεκτς στην École normale supérieure το 1886, σποδασε αρχικ φιλοσοφα, αλλ η ανεξαρτησα του πνεματος τον οδγησε να την εγκαταλεψει για να μην υποταχθε στη κυραρχη ιδεολογα. λαβε το πτυχο του στην ιστορα το 1889 και πρασε 2 χρνια στη Ρμη, που η συνντησ του με τη Malwida von Meysenbug -που τανε φλη του Ντσε και του Βγκνερ- κι η ανακλυψη των ιταλικν αριστουργημτων ταν καθοριστικ για την ανπτυξη της σκψης του. ταν επστρεψε στη Γαλλα το 1895, λαβε το διδακτορικ του δπλωμα με τη διατριβ Les origines du théâtre lyrique moderne. Histoire de l’opéra en Europe avant Lulli et Scarlatti. Για τις επμενες 2 10ετες, δδαξε σε διφορα λκεια στο Παρσι πριν διευθνει τη νεοσστατη μουσικ σχολ της École des Hautes Études Sociales απ το 1902 ως το 1911. Το 1903 διορστηκε στη 1η δρα μουσικς ιστορας στη Σορβννη. διηθυνε για λγο το 1911 το μουσικ τμμα στο Γαλλικ Ινστιτοτο Φλωρεντας.



     Το 1ο του βιβλο εκδθηκε το 1902, ταν ταν 36 ετν. Μες απ την υπερσπιση του λακο θετρου, συνβαλε σημαντικ στον εκδημοκρατισμ του. Ως ανθρωπιστς, αγκλιασε το ργο των φιλοσφων της Ινδας (Συνομιλες με τον Ραμπιντρανθ Ταγκρ και τον Μαχτμα Γκντι). Επηρεστηκε ντονα απ τη φιλοσοφα Vedanta της Ινδας, κυρως μσω των ργων του Swami Vivekananda. Απαιτητικς, αλλ συνεσταλμνος νος, δεν του ρεσε η διδασκαλα. Δεν ταν αδιφορος για τη νεολαα: ο Ζαν-Κριστφ, ο Ολιβι κι οι φλοι τους, οι ρωες των μυθιστορημτων του, εναι νοι νθρωποι. Αλλ με πρσωπα της πραγματικς ζως, νους καθς κι ενλικες, ο Ρολλν διατηροσε μνο μια μακριν σχση. τανε πρωτστως συγγραφας. Με τη βεβαιτητα τι η λογοτεχνα θα του παρεχε να μτριο εισδημα, παραιτθηκε απ το πανεπιστμιο το 1912.
     ταν νας ισβιος ειρηνιστς, νας απ τους λγους σημαντικος Γλλους συγγραφες που διατρησε τις ειρηνιστικς διεθνιστικς αξες του και μετακμισε στην Ελβετα. Διαμαρτυρθηκε για τον Α' Παγκ. Πλ. στο Au-dessus de la mêlée (1915), Above the Battle (Σικγο, 1916). Το 1924, το βιβλο του για τον Γκντι συνβαλε στη φμη του Ινδο μη βαιου ηγτη κι οι 2 ντρες συναντθηκαν το 1931. τανε χορτοφγος. Τον Μη του 1922 παρακολοθησε το Διεθνς Συνδριο Προοδευτικν Καλλιτεχνν κι υπγραψε την «Ιδρυτικ Διακρυξη της νωσης Προοδευτικν Διεθνν Καλλιτεχνν». Το 1928 με τον Ογγρο μελετητ, φιλσοφο και πειραματιστ της φυσικς διαβωσης Edmund Bordeaux Szekely δρυσαν τη Διεθν Βιογενικ Εταιρεα για να προωθσουν και να επεκτενουν τις ιδες τους για την ενοποηση του νου, του σματος και του πνεματος. Το 1932 ταν απ τα πρτα μλη της Παγκσμιας Επιτροπς κατ του Πολμου και του Φασισμο, που οργανθηκε απ τον Willi Münzenberg. Επκρινε τον λεγχο που ανλαβε ο Münzenberg επ της επιτροπς κι τανε κατ της δρας του στο Βερολνο.


                                       Το σπτι του

     Μετακμισε στο Villeneuve, στις χθες της λμνης της Γενεης για να αφοσιωθε στη συγγραφ. Η ζω του διακοπτταν απ προβλματα υγεας κι απ ταξδια σ' εκθσεις τχνης. Η επσκεψ του στη Μσχα (1935), μετ απ πρσκληση του Γκρκι, ταν μια ευκαιρα να γνωρσει τον Ιωσφ Στλιν, τον οποο θεωροσε τον μεγαλτερο νθρωπο της εποχς του. Υπηρτησε ανεπσημα ως πρεσβευτς των Γλλων καλλιτεχνν στη Σοβιετικ νωση. Αν και θαμαζε τον Στλιν, προσπθησε να παρμβει ενντια στις διξεις των φλων του. Προσπθησε να συζητσει τις ανησυχες του μαζ του και συμμετεχε στην εκστρατεα για την απελευθρωση του ακτιβιστ και συγγραφα της Αριστερς Αντιπολτευσης Βκτορ Σερζ κι γραψε στον Στλιν ζητντας επιεκεια για τον Νικολι Μπουχριν. Στη διρκεια της φυλκισης του Σερζ (1933–1936), ο Ρολλν εχε συμφωνσει να χειρζεται τις δημοσιεσεις των γραπτν του στη Γαλλα, παρ τις πολιτικς τους διαφωνες. Το 1937 επστρεψε για να ζσει στο Vézelay, που, το 1940, καταλφθηκε απ τους Γερμανος. Στη διρκεια της κατοχς απομονθηκε σε απλυτη μοναξι. Χωρς να σταματσει ποτ το ργο του, το 1940, τελεωσε τα απομνημονεματ του. βαλε επσης τις τελευταες πινελις στη μουσικ του ρευνα για τη ζω του Λοντβιχ φον Μπετβεν. Λγο πριν απ το θνατ του, γραψε το Péguy (1944), που εξετζει τη θρησκεα και τον σοσιαλισμ μες απ το πλασιο των αναμνσεν του.
     Το 1921, ο στενς του φλος, ο Αυστριακς συγγραφας Stefan Zweig δημοσευσε τη βιογραφα του (στα αγγλικ Romain Rolland: The Man and His Works). Ο Τσβιχ θαμαζε βαθι τον Ρολλν, τον οποο κποτε περιγραψε ως "ηθικ συνεδηση της Ευρπης", στα χρνια της αναταραχς και του πολμου στην Ευρπη. Ο Zweig γραψε εκτενς για τη φιλα του με τον Rolland στην αυτοβιογραφα του (στα αγγλικ The World of Yesterday), συζητντας, για παρδειγμα, τις αποτυχημνες προσπθεις τους να οργανσουν να συνδριο αντιπολεμικν διανοουμνων κι απ τα δο αντιμαχμενα στρατπεδα στην ουδτερη Ελβετα. Ο Βκτορ Σερζ εκτιμοσε τις παρεμβσεις του Ρολλν εκ μρους του, αλλ τελικ απογοητετηκε βαθι απ την ρνηση του Ρολλν να ρθει σε ρξη δημσια με τον Στλιν και το καταπιεστικ σοβιετικ καθεστς. Το λμμα για τις 4 Μαου 1945, λγες εβδομδες μετ το θνατο του Ρολλν, στο Serge's Notebooks: 1936-1947 σημεινει με οξτητα: "Σε ηλικα 70 ετν, ο συγγραφας του Jean-Christophe επτρεψε στον εαυτ του να καλυφθε με το αμα που χθηκε απ μια τυραννα της οποας τανε πιστς θαυμαστς".



     Η προσγγιση του Ρολλν εναι, ωστσο, πιο επιθετικ απ το ποιητικ ραμα του Pottecher για το θατρο ως υποκατστατο της κοινωνικς θρησκεας που φρνει εντητα στο θνος. Εκε κατηγορε την αστικ τξη για την οικειοποηση του θετρου, προκαλντας τη παρακμ και τις καταστροφικς συνπειες της ιδεολογικς κυριαρχας της. Προτενοντας να κατλληλο ρεπερτριο για το λακ του θατρο απορρπτει το κλασσικ δρμα με τη πεποθηση τι εναι ετε πολ δσκολο ετε πολ στατικ για να ενδιαφρει τις μζες. Βασιζμενος στις ιδες του Jean-Jacques Rousseau, προτενει αντ' αυτο να επικ ιστορικ θατρο χαρς, δναμης κι ευφυας, που θα υπενθυμζει στο λα την επαναστατικ του κληρονομι και θα αναζωογονε τις δυνμεις που εργζονται για μια να κοινωνα» (κατ τα λγια του Bradby και McCormick, παραθτοντας τον Ρολλν). Ο οποος πστευε τι οι νθρωποι θα βελτινονταν βλποντας ηρωικς εικνες του παρελθντος τους. Η επιρρο του Rousseau μπορε να ανιχνευθε στην αντληψη του Ρολλν για το θατρο ως γιορτ, μια μφαση που αποκαλπτει μια θεμελιδη αντιθεατρικ προκατληψη: "Το θατρο υποθτει ζως φτωχς και ταραγμνες, να λα που ψχνει στα νειρ του να καταφγιο απ τη σκψη. πιο ευτυχισμνοι κι ελεθεροι δεν πρπει να πεινμε για θατρο [...] νας λας που εναι χαρομενος και ελεθερος χει περισστερο ανγκη απ γλντια παρ απ θατρα· θα βλπει πντα απ μνος του το ωραιτερο θαμα".



     Τα δρματα του Rolland χουν ανβει απ μερικος απ τους πιο σημαντικος θεατρικος σκηνοθτες του 20ο αι. συμπεριλαμβανομνων των Max Reinhardt κι Erwin Piscator. Ο Piscator σκηνοθτησε τη παγκσμια πρεμιρα του ειρηνιστικο δρματος του Rolland, The Time Will Come (Le Temps viendra, που γρφτηκε το 1903) στο Central-Theatre του Βερολνου, το οποο νοιξε στις 17 Νοεμβρου 1922 με μουσικ του K. Pringsheim και σκηνικ σχδιο των O. Schmalhausen και M. Meier. Το ργο πραγματεεται τις συνδσεις μεταξ ιμπεριαλισμο και καπιταλισμο, τη μεταχεριση των εχθρν αμχων και τη χρση στρατοπδων συγκντρωσης, τα οποα δραματοποιονται λα μσω ενς επεισοδου στον πλεμο των Μπερ. Ο Πισκτορ περιγραψε την αντιμετπισ του στο ργο ως "εντελς φυσιοκρατικ", με την οποα επιδωξε να πετχει τον μεγαλτερο δυνατ ρεαλισμ στην υποκριτικ και τη διακσμηση. Παρ το υπερβολικ ρητορικ φος του ργου, η παραγωγ αξιολογθηκε θετικ. Το πιο δισημο μυθιστρημα του Rolland εναι η 10-τμη ακολουθα μυθιστορημτων Jean Christophe (1904-12), που συγκεντρνει τα ενδιαφροντα κι τα ιδανικ του στην ιστορα μιας γερμανικς μουσικς ιδιοφυας που κνει τη Γαλλα δετερο σπτι του και γνεται χημα για τις απψεις του για μουσικ, κοινωνικ θματα και κατανηση μεταξ των εθνν. λλα μυθιστορματ του εναι τα Colas Breugnon (1919), Clérambault (1920), Pierre et Luce (1920) και το δετερο roman-fleuve του, το 7 τμο L'âme enchantée (1922–1933). γινε καθηγητς ιστορας στο Lycée Henri IV, στη συνχεια στο Lycée Louis le Grand, και μλος της École française de Rome, κατπιν καθηγητς της Ιστορας της Μουσικς στη Σορβννη και καθηγητς Ιστορας στην École Normale Supérieure.



     Το 1899 ο Rolland ξεκνησε μια ογκδη αλληλογραφα με τον Γερμαν συνθτη Richard Strauss (η αγγλικ μετφραση, που επιμελθηκε ο Rollo Myers, χει 239 σελδες, συμπεριλαμβανομνων κι ορισμνων εγγραφν ημερολογου). Εκενη την εποχ, ο Στρους ταν δισημος μαστρος ργων των Βγκνερ, Λιστ, Μτσαρτ και δικν του ποιημτων. Το 1905, ο Στρους εχε ολοκληρσει την περα του Σαλμη, βασισμνη στο ργο στχων του σκαρ Ουιλντ, που αρχικ γρφτηκε στα γαλλικ. Ο Στρους βσισε την εκδοχ της στη γερμανικ μετφραση του Χντβιχ Λχμαν που εχε δει να εκτελεται στο Βερολνο το 1902. Σεβμενος τον Ουιλντ, ο Στρους θελε να δημιουργσει μια παρλληλη γαλλικ εκδοχ, στε να εναι σο το δυνατν πιο κοντ στο αρχικ κεμενο του Ουιλντ κι γραψε στον Rolland ζητντας τη βοθει του σε αυτ το ργο. Ο Rolland ταν αρχικ απρθυμος, αλλ ακολοθησε μια μακρ ανταλλαγ, που καταλμβανε 50 σελδες της κδοσης Myers και στο τλος ο Rolland κανε 191 προτσεις για τη βελτωση του λιμπρτου Strauss/Wilde. Η γαλλικ εκδοχ της Salome που προκυψε λαβε τη πρτη της παρσταση στο Παρσι το 1907, δο χρνια μετ τη γερμανικ πρεμιρα. Στη συνχεια, τα γρμματα του Rolland συζητοσαν τακτικ τις περες του Strauss, συμπεριλαμβανομνης της περιστασιακς κριτικς στον λιμπρετστα του Strauss, Hugo von Hoffmannsthal: "Λυπμαι μνο που ο μεγλος συγγραφας που σου δνει τσο λαμπρ λιμπρτα πολ συχν στερεται την ασθηση του θετρου".
     Ο Rolland ταν ειρηνιστς και συμφνησε με τον Strauss ταν ο τελευταος αρνθηκε να υπογρψει το Μανιφστο των Γερμανν καλλιτεχνν και διανοουμνων που υποστριζαν τον γερμανικ ρλο στον Α' Παγκ. Πλ. Ο Rolland σημεωσε την απντηση του Strauss στο ημερολγι του για τον Οκτβρη του 1914: "Οι δηλσεις για τον πλεμο και τη πολιτικ δεν αρμζουνε σ' να καλλιτχνη, που πρπει να δσει τη προσοχ του στις δημιουργες του και στα ργα του." (Myers σελ. 160)



     Το 1923 ξεκνησε αλληλογραφα με τον ψυχαναλυτ Sigmund Freud, που διαπστωσε τι ο θαυμασμς που δειξε για τον Φριντ ανταποκρινταν εξσου (ο Φρυντ διακηρσσει σε μια επιστολ του: "τι μου επτρεψαν να ανταλλξω να χαιρετισμ μαζ σου θα μενει μια χαρομενη ανμνηση μχρι το τλος των ημερν μου".). Αυτ η αλληλογραφα εισγαγε τον Φριντ στην ννοια του "ωκενιου συναισθματος" που εχε αναπτξει ο Rolland μσω της μελτης του για τον ανατολικ μυστικισμ. Ο Φριντ νοιξε το επμενο βιβλο του Πολιτισμς και οι δυσαρσκειες του (1929) με μια συζτηση για τη φση αυτο του συναισθματος, το οποο ανφερε τι του εχε σημεισει νας αννυμος φλος. Αυτς ο φλος ταν ο Rolland. Ο Rolland θα παραμενει μια σημαντικ επιρρο στο ργο του Freud, συνεχζοντας την αλληλογραφα τους μχρι το θνατο του Freud το 1939.

ΡΗΤΑ

"Για την ελεθερη σκψη υπρχει κτι ακμα πιο αφρητο στα σα υποφρουν τα ζα απ τα σα υποφρουν οι νθρωποι. Γιατ με τους δετερους εναι τουλχιστον παραδεκτ τι το να υποφρουν εναι κτι το κακ και τι το πρσωπο που το προκαλε εναι εγκληματας. Αλλ χιλιδες ζα σφζονται χωρς λγο κθε μρα χωρς υποψα τψεων. Αν κποιος αναφερταν σε αυτ την κατσταση, θα σκεφτμαστε τι εναι γελοος. Και αυτ εναι το ασυγχρητο γκλημα. Αυτ και μνο θα αρκοσε για να δικαιολογσει λα τα βσανα των ανθρπων. Φωνζει για εκδκηση πνω στο ανθρπινο γνος." (Ζαν Κριστφ)
"Αν υπρχει νας τπος πνω στη Γη που λα τα νειρα του ανθρπινου γνους χουν βρει να σπτι απ τις πρτες δη ημρες που ο νθρωπος ρχισε το υπαρξιακ του νειρο, αυτ εναι η Ινδα... Για πνω απ τριντα αινες, το δνδρο του ορματος με λες τις χιλιδες των κλαδιν του... ...χει φυτρσει σε αυτ τη γη, την καιμενη μτρα των θεν. Και αυτοανανενεται ακοραστα χωρς να δεχνει σημδια φθορς." [20] (Η ζω του Ραμακρσνα)
"Το αληθιν βενταντικ πνεμα δεν αρχζει με να σστημα προκατασκευασμνων ιδεν. Κατχει απλυτη ελευθερα και απαρμιλλο θρρος ανμεσα στις θρησκεες ως προς τα δεδομνα και τις ποικλες υποθσεις που χει διατυπσει για τον συντονισμ τους. Μη χοντας παρεμποδιστε απ μα τξη ιερατεου, ο κθε νθρωπος ταν εντελς ελεθερος να αναζητσει οπουδποτε θελε για την πνευματικ εξγηση του θεματος του Σμπαντος." (Η ζω του Βιβεκανντα)
"-Υπρχουν μερικο νεκρο που εναι πιο ζωντανο απ τους ζωντανος. -`Οχι, χι! Θα ταν σωσττερο να πεις τι υπρχουν μερικο ζωντανο που εναι πιο νεκρο απ τους νεκρος. -Πιθανν. Σε κθε περπτωση υπρχουν παλαι πργματα που εναι ακμα να. -Ττε, αν εναι ακμα να, μπορομε να τα ανακαλψουμε για τον εαυτ μας... Αλλ δεν το πιστεω. Αυτ που υπρξε καλ κποτε, δεν εναι ποτ καλ και πλι." (Ζαν Κριστφ).



"Αυτο λοι οι νεαρο εκατομμυριοχοι ταν αναρχικο, φυσικ: ταν νας νθρωπος κατχει τα πντα, αποτελε την υπρτατη πολυτλεια γι' αυτν να αρνηθε την κοινωνα, επειδ με τον τρπο αυτ μπορε να αποφγει τις ευθνες του απναντ της." (Ζαν Κριστφ)
Εναι αδνατη η συζτηση με κποιον που προσποιεται πως δεν ψχνει την αλθεια αλλ τη κατχει δη.
Ευτυχα εναι να ξρεις τα ρι σου και να σου αρσουν.
Βρσκω τον πλεμο αποκρουστικ, αλλ αυτο που τον εγκωμιζουν χωρς να συμμετχουν σ’ αυτν, εναι ακμα περισστερο.
ρωας εναι αυτς που κνει ,τι μπορε.
Μοιρολατρα εναι η δικαιολογα των ψυχν που δεν χουν θληση.
Τελικ μαθα τι ξεχωρζει τον νθρωπο απ τα ζα: οικονομικ προβλματα.
να ελττωμα ομολογημνο και δη αναγνωρισμνο εναι κατ το μισ διορθωμνο.
Η ευημερα δεν φρνει χαρ και δεν γοητεει παρ μνον εκενους για τους οποους εναι καινορια.
Ο ασγαστος πθος για μια να ζω, για περισστερη δικαιοσνη και για ανθρωπι, ποτ δεν θα καταπνγει. Χλιες φορς κι αν συντριφτε, θα ξαναγεννηθε απ τις φλγες, χλιες και μα.
που υπρχει ο θνατος, εκε δεν υπρχει καθλου τχνη. Τχνη εναι η ζω.
Σμερα, η αλθεια εκφρζεται καλτερα απ' τους ανθρπους της επιστμης. Αυτο εναι οι μεγλοι ποιητς.


ΕΡΓΑ

Amour d'enfants (Παιδικο ρωτες, 1888)
Les Baglioni (Οι Μπαλινι, 1891), ανκδοτο μχρι τον θνατο του Ρολλν
Empédocle (Εμπεδοκλς, 1891), ανκδοτο μχρι τον θνατο του Ρολλν
Orsino (1891), ανκδοτο μχρι τον θνατο του Ρολλν
Le Dernier Procès de Louis Berquin (Η τελευταα δκη του Λου Μπερκν, 1892)
Les Origines du théâtre lyrique moderne (Οι απαρχς του σγχρονου λυρικο θετρου, 1895), εμπεριστατωμνη πραγματεα βραβευμνη απ τη Γαλλικ Ακαδημα
Histoire de l'opéra avant Lully et Scarlatti (Ιστορα της περας στην Ευρπη προ των Λολλυ και Σκαρλττι, 1895), Διατριβ για το διδακτορικ του της φιλολογας
Cur ars picturae apud Italos XVI saeculi deciderit (Γιατ παρκμασε η ζωγραφικ των Ιταλν τον 16ο αινα, 1895)
Saint-Louis (γιος Λουδοβκος, 1897)
Aërt (1897), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Les Loups (Οι λκοι, 1898), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Le Triomphe de la raison (Ο θραμβος της λογικς, 1899), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Georges Danton ( Ζωρζ Νταντν, 1899), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Le Poison idéaliste (Το ιδεαλιστικ δηλητριο, 1900)
Les Fêtes de Beethoven à Mayence (Οι γιορτς του Μπετβεν στο Μιντς, 1901)
Le Quatorze Juillet (Η Δεκτη Τετρτη Ιουλου, 1902), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Jean-François Millet (Ζαν Φρανσου Μιγ, 1902)
Vie de Beethoven (Η ζω του Μπετβεν, 1903)
Le temps viendra (Θα ρθει η ρα, 1903), δρμα
Le Théâtre du peuple (Το Θατρο του λαο, 1903), δοκμιο για τον εκδημοκρατισμ της τχνης του θετρου
La Montespan ( Η Μοντεσπν, 1904), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Jean-Christophe (Ζαν Κριστφ, 1904 - 1912), δεκτομο μυθιστρημα διαιρομενο σε τρεις "σειρς": Jean-Christophe, Jean-Christophe à Paris, και Fin du voyage μτφ. Γ.Πρτσικας (εκδ. "Γκοβστης")



Α. Jean-Christophe
1. L'Aube (Η Αυγ, 1904)
2. Le Matin (Το πρω, 1904)
3. L'Adolescent (Ο φηβος, 1904)
4. La Révolte (Η εξγερση, 1905)
Β. Jean-Christophe à Paris
1. La Foire sur la place (Το πανηγρι στην πλατεα, 1908)
2. Antoinette (Αντουαντα, 1908)
3. Dans la maison (Μσα στο σπτι, 1908)
Γ. Fin du voyage
1. Les Amies (Οι φλες, 1910)
2. Le Buisson ardent (Η φλεγομνη βτος, 1910)
3. La Nouvelle Journée (Η να ημρα, 1912)
Vie de Michel-Ange (Η ζω του Μιχαλ Αγγλου, 1907)
Musiciens d'aujourd'hui (Σγχρονοι μουσικο, 1908)
Musiciens d'autrefois (Μουσικο του παρελθντος, 1908)
Haendel (Χαντελ, 1910)
La Vie de Tolstoï (Η ζω του Τολστι, 1911)
L'Humble Vie héroïque (Η ταπειν ζω του ρωα, 1912)
Au-dessus de la mêlée (Πνω απ τη μχη, 1915), πασιφιστικ μανιφστο
Salut à la révolution russe (Χαιρετισμς στη Ρωσικ Επανσταση, 1917)
Pour l'internationale de l'Esprit (Για την Διεθν του Πνεματος, 1918)
L'Âge de la haine (Η εποχ του μσους, 1918)



Colas Breugnon (Κολ Μπρενιν, 1919), μια ιστορα απ τη Βουργουνδα
—μτφ. Κοσμς Πολτης (εκδ. "Κρανας")
Liluli (1919), θεατρικ ργο
Déclaration de l'indépendance de l'Esprit (Διακρυξη της ανεξαρτησας του πνεματος, 1919)
Les Précurseurs (Οι πρδρομοι, 1919)
Clérambault (1920), αντιμιλιταριστικ μυθιστρημα
Pierre et Luce(1920), μυθιστρημα
Pages choisies (Επιλεγμνες σελδες, 1921)
La Révolte des machines (Η επανσταση των μηχανν, 1921)
L'Âme enchantée (Η μαγεμνη ψυχ, 1922-1933), μυθιστρημα
—μτφ. Νικηφρος Βρεττκος (εκδ. "Σψα")
1. Annette et Sylvie (Ανντα και Σλβια, 1922)
2.L'Été (Το καλοκαρι, 1924)
3. Mère et fils (Μητρα και γιος, 1927)
4. L'Annonciatrice (Η Ευαγγελστρια, 1933)
Les Vaincus (Οι νικημνοι, 1922)
Mahatma Gandhi (1924)
Le Jeu de l'amour et de la mort (Το παιχνδι του ρωτα και του θαντου, 1925) - μτφ. Τκης Μπρλας - εκδ. Γκοβστης χ.χ
Pâques fleuries (Κυριακ των Βαων, 1926)
Léonides (1928)


                                     Η Τελευταα Κατοικα

De l'Héroïque à l'Appassionata (Απ την Eroica στην Appassionata, 1928)
Essai sur la mystique de l'action (Μελτη του μυστικισμο της δρσης, 1929)
L'Inde vivante (Η ζωνταν Ινδα, 1929), δοκμια
Vie de Ramakrishna (Η ζω του Ραμακρσνα, 1929), δοκμια
Vie de Vivekananda (Η ζω του Βιβεκανντα, 1930), δοκμια
L'Évangile universel (Το παγκσμιο Ευαγγλιο, 1930), δοκμια
Goethe et Beethoven (Γκατε και Μπετβεν , 1930), δοκμια
Quinze Ans de combat (Δεκαπντε χρνια μχης, 1935)
Compagnons de route (Συνοδοιπροι, 1936)
Le Chant de la Résurrection (Το Τραγοδι της Ανστασης)
Valmy (Βαλμ, 1938)
Les Pages immortelles de J.-J.Rousseau (Οι αθνατες σελδες του Ζαν Ζακ Ρουσσ, 1938)
Robespierre (Ροβεσπιρος, 1939), ιστορικ-φιλοσοφικ δρμα
Le Voyage intérieur (Το εσωτερικ ταξδι, 1942)
La Cathédrale interrompue (Ο ημιτελς Καθεδρικς)
1. La Neuvième Symphonie (Η Εντη Συμφωνα, 1943)
2. Les Derniers Quatuors (Τα τελευταα κουαρττα, 1943)
3. Finita Comœdia (Η κωμωδα τλειωσε, 1945, μεταθαν.)
Péguy (Πεγκ, 1945, μεταθαν.)


========================


                               To Xραμα  (L' Aube)

       (σκρπια αποσπ. απ το 1ο βιβλο του, Ζαν Κριστφ)

Η αηδα που του προκλεσαν οι παλις συνθσεις του, πο 'χαν γραφτε χωρς πθος, τον ανγκασε με τη συνηθισμνη υπερβολ του ν' αποφασσει να μη γρψει τποτα πια αν δεν τον πισει μια βαθι ανγκη για να το γρψειˑ και, παρατντας το κυνγημα των ιδεν, ορκστηκε να παραιτηθε για πντα απ' τη μουσικ, αν η δημιουργα δεν του επιβαλλταν με κεραυνος.
Μιλοσε τσι, γιατ ξερε καλ πως η καταιγδα ερχταν. Ο κεραυνς πφτει που θλει κι ταν θλει. Υπρχουν μως κορφς που τον τραβνε. Κποιοι τποι -κποιες ψυχς- εναι εστες καταιγδων: τις δημιουργον τις τραβνε απ' λα τα σημεα του ορζονταˑ και το διο κποιοι μνες του τους, κποιες ηλικες της ζως, εναι τσο κορεσμνοι απ ηλεκτρισμ, που οι κεραυνο ξεσπνε πνω τους, αν χι θεληματικ, τουλχιστον στην ρα που τους περιμνεις.
Ολκερο το εναι τεντνεται. Συχν, μρες και νχτες, η καταιγδα ετοιμζεται. να καυτερ, λευκ νεφλωμα σκεπζει τον ουραν. Οτε πνο. Ο ακνητος αρας κοχλζει, φανεται να βρζει. Η γη σωπανει, τσακισμνη απ νρκη. Το μυαλ βουζει απ πυρετ: ολκερη η φση περιμνει την κρηξη της δναμης που μαζεεται, το χτπημα του σφυριο που σηκνεται βαρι για να ξαναπσει μεμις στο αμνι των σγνεφων. Μεγλες, σκοτεινς και θερμς σκις περνονˑ νας πρινος νεμος υψνεται! τα νερα ανατριχιζουν σ' λο το κορμ, σαν φλα... στερα η σιωπ απλνεται πλι. Ο ουρανς εξακολουθε να κλωσει τον κεραυν.
Υπρχει σ' αυτ την αναμον μια ηδονικ αγωνα. Μ' λη τη στεναχρια που σας πιζει, νιθετε να περνει στις φλβες σας η φωτι που καει το σμπαν. Η ψυχ μεθυσμνη βρζει μες στο καμνι, σαν το σταφλι στο πατητρι. Χιλιδες σπροι ζως και θαντου τη βασανζουν. Τι θα 'βγει απ' αυτ; Οτε το ξρει. Σαν την γκαστρωμνη γυνακα, σωπανει, με το βλμμα χαμνο μσα της, αφουγκρζεται λο ανησυχα, το σκρτημα των σπλχνων της και σκφτεται: "Τι θα γεννηθε απ μνα;"...
Κποτε,η αναμον εναι μταιη. Η καταιγδα διαλεται χωρς να ξεσπσει, και ξυπνς με το κεφλι βαρ, απογοητευμνος, νευριασμνος, αηδιασμνος. Δεν εναι παρ μια αναβολ: πντα θα ξεσπσειˑ αν δεν εναι σμερα, θα 'ναι αριο σο πιο πολ θα 'χει αργσει, τσο θα 'ναι πιο ορμητικ.
Ντη!... Τα σννεφα ξεπετχτηκαν απ' λα τα καταφγια το εναι, μζες πυκνς, μαυρογλαζες, που τις ξεσκζουν οι φρενιτικο σπασμο των αστραπνˑ προχωρον με ιλιγγιδες και βαρ πταγμα, κυκλνοντας τον ορζοντα της ψυχς, κλενοντας ξαφνικ τα δυο τους φτερ πνω στον πνιγμνο ουραν και σβνοντας το φως. ρα τρλας!...
Τα στοιχεα αγριεμνα, ξαπολυμνα απ' το κλουβ που τα κρατον κλεισμνα οι Νμοι που ασφαλζουν την ισορροπα του πνεματος και την παρξη των πραγμτων, βασιλεουν μορφα και κολοσσιαα, μσα στη νχτα της συνεδησης.
Νιθεις την αγωνα. Δεν ποθες πια να ζσεις. Δεν ποθες παρ το τλος, τον θνατο που λυτρνει...
Και ξαφνικ, να η λμψη!
Ο Κριστφ ορλιαζε απ χαρ.
Χαρ, φρνιασμα χαρς, λιος που φωτζει κθε τι που εναι και θα εναι, θεα χαρ να δημιουργες! Δεν υπρχει λλη χαρ παρ στη δημιουργα. Δεν υπρχει παρξη παρ για κενους που δημιουργον. λοι οι λλοι εναι σκις που κυματζουν πνω στη γη, ξνοι στη ζω. λες οι χαρς στη ζω εναι χαρς δημιουργας: ρωτας, μεγαλοφυα, δρση - αναλαμπς δναμης που βγανουν απ' το διο μοναδικ καμνι. Ακμα κι εκενοι που δεν μπορονε να βρονε θση γρω απ τη μεγλη εστα - οι φιλδοξοι, οι εγωιστς και οι στεροι ακλαστοι, πασκζουν να ζεσταθον στις ξεθωριασμνες αντιφεγγις της.
Να δημιουργες στο πεδο της σρκας στο πεδο του πνεματος, εναι να βγανεις απ' τη φυλακ του κορμιο, εναι να ορμς μσα στη θελλα της ζως, εναι να σαι Εκενος που Εναι. Να δημιουργες, εναι να σκοτνεις το θνατο.
Αλμονο στο γονο πλσμα που μνει μονχο και χαμνο στη γη, ατενζοντας το ξεραμνο του κορμ και τη νχτα που εναι μσα του, απ' που καμι φλγα ζως δεν θα ξεπεταχτε ποτ! Αλμονο στην ψυχ που δε νοιθει τον εαυτ της γνιμο, βαρ απ ζω κι αγπη, σα λουλουδιασμνο δντρο την νοιξη! Ο κσμος μπορε να τη γεμσει με τιμς κι ευτυχες: στεφαννει να πτμα.
ταν ο Κριστφ στραφτε απ' την αχτδα του φωτς, μια ηλεκτρικ εκκνωση διαπερνοσε το κορμ τουˑ τρεμε απ κατπληξη. ταν σμπως, μσα στην απραντη θλασσα, μσα στη βαθι νχτα, ν' αντκριζε ξαφνικ τη γη. , σμπως, περνντας ανμεσα απ πλθος, να δεχταν το τρνταγμα δυο βαθιν ματιν. Συχν, αυτ τχαινε στερα απ ρες κατπτωσης, που το μυαλ του βολδερνε, απελπιστικ μες στο κεν. Μα πιο συχν ακμα σε στιγμς που σκεφτταν κτι λλο, μιλντας με τη μητρα του περπατντας στο δρμο. Αν βρισκταν στο δρμο, η ευπρπεια τον εμπδιζε να εκδηλσει πρα πολ ζωηρ τη χαρ του. Μα στο σπτι τποτα δεν τον συγκρατοσε πια. Χτυποσε τα πδια τουˑ σλπιζε μια φανφρα θριμβου. Η μνα του το γνριζε καλ και στο τλος εχε μθει τι σμαινε αυτ. λεγε στον Κριστφ πως μοιαζε με κτα που 'χε γεννσει. [...]
[...] Δεν ταν παρ μια αστραπˑκποτε, ερχντανε κι λλες, η μια πσω απ' την λλη: και καθεμι φτιζε κι λλες γωνις της νχτας. Μα συνθως, η ιδιτροπη δναμη, αφο εχε εκδηλωθε μια φορ, τσι ξαφνικ, εξαφανιζταν για πολλς μρες στα μυστηριακ της καταφγια, αφνοντας πσω της μια φωτειν γραμμ. [...]
Ξαφνικ, πως ανογει να φργμα, πσω του, στην αυλ, νας καταρρκτης νερο, μια βροχ πυκν, πλατι, κθετη, κατρακλησε. Ο ακνητος αγρας αναρργησε. Το ξερ και σκληρ χμα αντχησε σαν καμπνα. Και το απραντο ρωμα της φλογισμνης και θερμς σαν να κτνος, γης, η μυρουδι των λουλουδιν, των φροτων και της ερωτευμνης σρκας, υψθηκε σ' να σπασμ μανας και ηδονς. Ο Κριστφ, μσ' στη φρεναπτη του, τντωσε λο του το εναι και ργησε ως τα σπλχνα του. Τρεμολιασε... Ο ππλος σκστηκε. ταν να θμπωμα. Μες στη λμψη της αστραπς, εδε στο βθος της νχτας, εδε -γινε θες. Ο θες μσα τουˑ ο θες σπαζε το ταβνι της κμαρας, τους τοχους του σπιτιοˑ ο θες κανε να τρζουν τα ρια του ντος· γμιζε τον ουραν, το σμπαν, το μηδν. Ο κσμος ορμοσε μσα σ' Αυτν, σαν καταρρκτης. Μες στην φρκη και στην κσταση αυτο του γκρεμσματος, ο Κριστφ πεφτε κι αυτς παρασυρμνος απ' το στρβιλο που σρωνε και σντριβε σαν χερα τους νμους της φσης. χανε την ανσα, μεθοσε απ' την πτση αυτ μσα στο θε... Ο θες βυσσος! Ο θες βραθρο! Φλγα το εναι! Θελλα της ζως! Τρλα να ζεις -σκοπα, ξφρενα, παρλογα- για τη μανα της ζως!...


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers