-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Plath Sylvia: M T ...


                Επιθυμ πργματα που θα με καταστρψουνε στο τλος.
                                  Το αφηρημνο σκοτνει το συγκεκριμνο σζει.
                         Καταλβαιναν πργματα του πνεματος στην Ιαπωνα:
                                              Ξεκοιλιζονταν ταν κτι πγαινε στραβ.
  Βιογραφικ

     H Sylvia Plath (Σλβια Πλαθ) ταν Αμερικανδα ποιτρια, μυθιστοριογρφος και διηγηματογρφος. Πιστνεται τη προθηση του εδους της εξομολογητικς ποησης κι εναι πιτερο γνωστ για το The Colossus & Other Poems (1960), Ariel (1965) και The Bell Jar,  ημι-αυτοβιογραφικ μυθιστρημα που δημοσιεθηκε λγο πριν απ' την αυτοκτονα της το 1963. Τα Συλλεχθντα Ποιματα δημοσιεθηκαν το 1981, που περιλμβαναν πριν αδημοσευτα ργα. Για τη συλλογ αυτ τιμθηκε με το Βραβεο Πολιτζερ στη ποηση το 1982 κι γινε η 4η που λαμβνει αυτ τη τιμ μετ θνατον.

     Γεννημνη στη Βοστνη, αποφοτησε απ το Smith College της Μασαχουστης και το Πανεπιστμιο Cambridge της Αγγλας, που τανε φοιττρια στο Newnham College. Η Πλαθ αργτερα σποδασε με τον Ρμπερτ Λουελ στο Πανεπιστμιο Βοστνης, μαζ με τους ποιητς Αν Σξτον και Τζορτζ Στρμπακ. Παντρετηκε τον ποιητ Τεντ Χιουζ το 1956 κι ζησαν μαζ στις ΗΠΑ και στη συνχεια στην Αγγλα. Η σχση τους ταν ταραχδης και στις επιστολς της, ισχυρζεται κακοποηση στα χρια του. Εχανε 2 παιδι πριν χωρσουνε το 1962. το κλινικ καταθλιπτικ το μεγαλτερο μρος της ενλικης ζως της κι αντιμετωπστηκε πολλς φορς με ηλεκτροσπασμοθεραπεα (ECT). βαλε τλος στη ζω της το 1963.
     Γεννθηκε στις 27 Οκτβρη 1932 στη Βοστνη Μασαχουστης. Η μητρα της, Aurelia Schober Plath (1906-1994), ταν Αμερικανδα 2ης γενις αυστριακς καταγωγς κι ο πατρας της, Otto Plath (1885-1940), ταν απ το Grabow Γερμανας. ταν εντομολγος και καθηγητς βιολογας στο Πανεπιστμιο της Βοστνης που γραψε να βιβλο για τις μλισσες. Στις 27 Απρλη 1935, γεννθηκε ο αδελφς της, Warren. Το 1936 η οικογνεια μετακμισε απ την 24 Prince Street στην Jamaica Plain, Μασαχουστη, στην 92 Johnson Avenue, Winthrop, Μασαχουστη. Η μητρα με τους παπποδες της Plath απ τη πλευρ της, τους Schobers, ζοσαν απ το 1920 σε τμμα του Winthrop που ονομζεται Point Shirley, τοποθεσα που αναφρεται στη ποησ της. Εν ζοσε στο Winthrop, η 8χρονη Plath δημοσευσε το 1ο της ποημα στο παιδικ τμμα της Boston Herald. Τα επμενα τη δημοσευσε πολλ ποιματα σε περιφερειακ περιοδικ κι εφημερδες. Στα 11, ρχισε να κρατ ημερολγιο. Εκτς απ το γρψιμο, δειξε νωρς πολλ υποσχμενη ως καλλιτχνης, κερδζοντας βραβεο για τους πνακς της απ τα Scholastic Art &; Writing Awards το 1947. Ακμη και στα νιτα της, η Πλαθ οδηγθηκε φιλδοξα να πετχει.



     Ο ττο Πλαθ πθανε στις 5 Νομβρη 1940, λγο μετ τα 8α γενθλια της, απ επιπλοκς μετ τον ακρωτηριασμ ενς ποδιο λγω διαβτη που δεν εχε αντιμετωπιστε. Εχε αρρωστσει λγο μετ τον θνατο ενς στενο φλου του απ καρκνο του πνεμονα. Συγκρνοντας τις ομοιτητες μεταξ των συμπτωμτων του φλου του και των δικν του, πεστηκε τι κι αυτς εχε καρκνο του πνεμονα και δεν αναζτησε θεραπεα μχρι ο διαβτης του να προχωρσει πρα πολ. Μεγαλωμνη ως Ουνιταριαν, βωσε απλεια πστης μετ το θνατο του πατρα και παρμεινε αμφθυμη σχετικ με τη θρησκεα καθ' λη τη διρκεια της ζως της. Ο πατρας της θφτηκε στο νεκροταφεο Winthrop στη Μασαχουστη. Μια επσκεψη στον τφο του πατρα της την θησε αργτερα να γρψει το ποημα Ηλκτρα στο μονοπτι της αζαλας.
     Μετ το θνατο του Otto, η Aurelia μετακμισε με τα παιδι και τους γονες της στο 26 Elmwood Road, Wellesley, Massachusetts, το 1942. Η Plath σχολασε στο "Ocean 1212-W", απ' τα τελευταα ργα της, τι τα πρτα 9 τη της "σφραγστηκαν σαν πλοο σε μπουκλι -μορφο, απρσιτο, ξεπερασμνο, νας ωραος, λευκς ιπτμενος μθος". Φοτησε στο Bradford Senior High School, που εναι τρα Wellesley High School στο Wellesley της Μασαχουστης, απ που αποφοτησε το 1950. Αμσως μετ την αποφοτησ της απ' το γυμνσιο, εχε τη πρτη της εθνικ δημοσευση στο The Christian Science Monitor. Το 1950, φοτησε στο Smith College, ιδιωτικ γυναικεο κολλγιο φιλελεθερων τεχνν στη Μασαχουστη, που αρστευσε ακαδημακ. Εν ταν στο Smith, ζοσε στο Lawrence House και πλκα μπορε να βρεθε ξω απ το παλι της δωμτιο. Επιμελθηκε το The Smith Review. Μετ το 3ο τος, λαβε πολυπθητη θση ως προσκεκλημνη συντκτρια στο περιοδικ Mademoiselle, που σε διρκεια πρασε το μνα στη Να Υρκη. Η εμπειρα δεν ταν αυτ που λπιζε και πολλ απ τα γεγοντα που λβανε χρα στη διρκεια κενου του καλοκαιριο χρησιμοποιθηκαν αργτερα ως μπνευση για το μυθιστρημ της The Bell Jar.



     ταν ξαλλη που δεν συνντησε -εχε κανονσει ο εκδτης, Cyrilly Abels- τον Ουαλλ ποιητ Dylan Thomas, ποιητ που το ργο του αγαποσε, σμφωνα τους φλους της, πιτερο απ την δια τη ζω. Περιπλανιτανε γρω απ τη ταβρνα White Horse και το ξενοδοχεο Chelsea 2 μρες, ελπζοντας να τονε συναντσει, μα ταν δη στο δρμο για το σπτι του. Λγες εβδομδες μετ, κοψε τα πδια της για να δει αν εχε αρκετ θρρος για να αυτοκτονσει. Στη διρκεια αυτς της περιδου, δεν γινε δεκτ σε σεμινριο γραφς του Πανεπιστημου Χρβαρντ με τον συγγραφα Frank O'Connor. Μετ την ηλεκτροσπασμοθεραπεα για κατθλιψη, κανε τη 1η ιατρικ τεκμηριωμνη αππειρα αυτοκτονας στις 24 Αυγοστου 1953, μπουσουλντας κτω απ τη μπροστιν βερντα και παρνοντας τα υπνωτικ χπια της μητρας της.
     Επζησε αυτς της αππειρας, γρφοντας αργτερα τι υπκυψε μακρια στη περιστρεφμενη μαυρλα που ειλικριν πστευε τι ταν αινια λθη. Πρασε τους επμενους 6 μνες σε ψυχιατρικ περθαλψη, λαμβνοντας πιτερη θεραπεα ηλεκτρσκ ινσουλνης υπ τη φροντδα της Ruth Beuscher. Η διαμον της στο νοσοκομεο McLean κι η υποτροφα Smith πληρθηκαν απ την Olive Higgins Prouty, που επσης ανρρωσε απ ψυχικ κατρρευση. Σμφωνα με τον βιογρφο της Plath, Andrew Wilson, η Olive θα 'παιρνε τον Δρ Tillotson στο καθκον για τη κακ διαχεριση της ηλεκτροσπασμοθεραπεας, κατηγορντας τον για την αππειρα αυτοκτονας της Sylvia. Φνηκε ν' αναρρνει καλ κι επστρεψε στο κολλγιο. Γενρη του 1955, υπβαλε τη διατριβ της The Magic Mirror: A Study of the Double in Two of Dostoyevsky's Novels και τον Ιονιο αποφοτησε απ το Smith με A.B.. ταν μλος της ακαδημακς κοινωνας τιμς Phi Beta Kappa και εχε IQ περπου 160.
     λαβε υποτροφα Fulbright για να σπουδσει στο Newnham College, ν απ τα 2 κολλγια μνο για γυνακες του Πανεπιστημου Cambridge στην Αγγλα, που συνχισε να γρφει ποηση και να δημοσιεει το ργο της στη φοιτητικ εφημερδα Varsity. Στο Newnham, σποδασε με τη Dorothea Krook, που την εχε σε μεγλη εκτμηση. Πρασε τις χειμερινς κι ανοιξιτικες διακοπς του 1ου τους ταξιδεοντας σ' λη την Ευρπη.
Γνρισε τον ποιητ Τεντ Χιουζ στις 25 Φλεβρη 1956. Σε συνντευξ της στο BBC το 1961, που τρα βρσκεται στο Αρχεο χου Βρεττανικς Βιβλιοθκης, η Πλαθ περιγρφει πς γνρισε τον Χιουζ:

   "Εχα διαβσει μερικ απ' τα ποιματα του Τεντ σ' αυτ το περιοδικ κι εντυπωσιστηκα πολ κι θελα να τονε γνωρσω. Πγα σ' αυτ τη μικρ γιορτ κι εκε συναντηθκαμε... Ττε εδαμε πολλ ο νας στον λλον. Ο Τεντ επστρεψε στο Κιμπριτζ και ξαφνικ βρεθκαμε να παντρευμαστε λγους μνες αργτερα... Συνεχσαμε να γρφουμε ποιματα ο νας στον λλο. Στη συνχεια, απλ μεγλωσε απ' αυτ, υποθτω, ασθηση τι κι οι δο γρφαμε τσο πολ και περνοσαμε τσο ωραα κνοντς το, αποφασσαμε τι αυτ πρπει να συνεχιστε".


     Η Πλαθ περιγραψε τον Χιουζ ως τραγουδιστ, αφηγητ, λιοντρι και περιπλανμενο στον κσμο με φων σα βροντ του Θεο. Το ζευγρι παντρετηκε στις 16 Ιουνου 1956, στο St George the Martyr, Holborn, στο δμο Camden του Λονδνου, με τη μητρα της παροσα και πρασαν το μνα του μλιτος στο Παρσι και στο Benidorm της Ισπανας. Επστρεψε στο Newnham τον Οκτβρη για να ξεκινσει το 2ο τος της. Στη διρκεια αυτς της περιδου κι οι δο ρχισαν να ενδιαφρονται βαθι για την αστρολογα και το υπερφυσικ, χρησιμοποιντας πνακες ouija. Τον Ιονιο του 1957, μετακομσανε στις ΗΠΑ κι απ Σεπτμβρη δδαξε στο Smith College, το alma mater της. Δυσκολετηκε να διδξει και να χει αρκετ χρνο κι ενργεια για να γρψει και στα μσα του 1958, το ζευγρι μετακμισε στη Βοστνη. πιασε δουλει ρεσεψιονστ στη ψυχιατρικ μονδα του Γενικο Νοσοκομεου Μασαχουστης και, το βρδυ, συμμετεχε σε σεμινρια δημιουργικς γραφς που δωσε ο ποιητς Ρμπερτ Λουελ (που παρακολοθησαν επσης οι συγγραφες Αν Σξτον και Τζορτζ Στρμπακ). Κι οι 2 ενθρρυναν τη Πλαθ να γρψει απ εμπειρα και το 'κανε. Συζτησε ανοιχτ τη κατθλιψ της με το Lowell και τις αππειρες αυτοκτοναςμε τη Sexton, πους την οδγησε να γρψει απ μια πιο γυναικεα προοπτικ. ρχισε να θεωρε τον εαυτ της πιο σοβαρ εστιασμνη ποιτρια και διηγηματογρφο. Εκενη την εποχ το ζεγος συνντησε 1η φορ τον ποιητ W.S. Merwin, που θαμαζε το ργο τους κι επρκειτο να παραμενει δια βου φλος. Η Plath επανλαβε τη ψυχαναλυτικ θεραπεα το Δεκμβη, σε συνεργασα με τη Beuscher.
     Το ζεγος ταξδεψε σ' ολκληρο τον Καναδ και τις ΗΠΑ, μνοντας στην αποικα καλλιτεχνν Yaddo Saratoga Springs της Νας Υρκης στα τλη του 1959. Η Plath λει τι ταν εδ που μαθε να εναι αληθιν στις δικς της παραξενις, αλλ παρμεινε ανσυχη να γρψει εξομολογητικ, απ βαθι προσωπικ κι ιδιωτικ υλικ. Το ζεγος μετακμισε πσω στην Αγγλα το Δεκμβρη του 1959 κι ζησε στο Λονδνο στν πλατεα Chalcot 3, κοντ στη περιοχ Primrose Hill Regent's Park, που πλκα αγγλικ καταγρφει τη κατοικα της. Η κρη τους Φρντα γεννθηκε τη 1η Απρλη 1960 και τον Οκτβρη δημοσευσε τον Κολοσσ, τη 1η της ποιητικ συλλογ.



     Φλεβρη του 1961, η 2η εγκυμοσνη της κατληξε σε αποβολ. Αρκετ απ τα ποιματ της, συμπεριλαμβανομνου του Parliament Hill Fields, αναφρονται σ' αυτ το γεγονς. Σ' επιστολ προς το θεραπευτ της, γραψε τι ο Hughes τη χτπησε 2 μρες πριν απ' την αποβολ. Τον Αγουστο ολοκλρωσε το ημι-αυτοβιογραφικ μυθιστρημ της The Bell Jar κι αμσως μετ, η οικογνεια μετακμισε στο Court Green στη μικρ εμπορικ πλη North Tawton. Ο Νικλαος γεννθηκε Γενρη του 1962. Στα μσα του 1962, το ζεγος ρχισε να κρατ μλισσες, που θα τανε θμα πολλν ποιημτων.
     Τον Αγουστο του 1961, το ζευγος νοκιασε το διαμρισμα στην πλατεα Chalcot, στην Assia (το γνος Gutmann) Wevill και τον David Wevill. Ο Hughes εντυπωσιστηκε αμσως με την μορφη Assia, καθς ταν μαζ του. Τον Ιονιο του 1962, η Πλαθ εχε να αυτοκινητιστικ ατχημα, που το περιγραψε ως μα απ τις πολλς αππειρες αυτοκτονας. Τον Ιολιο του 1962, ανακλυψε τι ο Hughes εχε σχση με την Assia Wevill. Τον Σεπτμβρη, χρισαν.
      Ξεκινντας τον Οκτβρη του 1962, γνρισε μεγλη κρηξη δημιουργικτητας κι γραψε τα περισστερα απ τα ποιματα που στηρζεται τρα η φμη της, γρφοντας τουλχιστον 26 απ τα ποιματα της μεταθαντιας συλλογς της ριελ κατ τους τελευταους μνες της ζως της. Τον Δεκμβρη του 1962, επστρεψε μνη της στο Λονδνο με τα παιδι και νοκιασε, με 5ετ μσθωση, διαμρισμα στην οδ Fitzroy 23 -μνο λγους δρμους απ το διαμρισμα της πλατεας Chalcot. Ο William Butler Yeats ζοσε κποτε στο σπτι, που φρει μπλε πλκα αγγλικ για τον Ιρλανδ ποιητ. Η Πλαθ ταν ευχαριστημνη απ' αυτ το γεγονς και το θερησε καλ οιων.
     Ο βαρς χειμνας του 1962-1963 ταν απ τους ψυχρτερους των τελευταων 100 ετν. Οι σωλνες πγωσαν, τα παιδι -2 ετν κι 9 μηνν- τανε συχν ρρωστα και το σπτι δεν εχε τηλφωνο. Η κατθλιψ της επστρεψε, αλλ ολοκλρωσε την υπλοιπη ποιητικ συλλογ της, που θα δημοσιευταν μετ το θνατ της (1965 στη Βρεττανα, 1966 στις ΗΠΑ). Το μοναδικ της μυθιστρημα, The Bell Jar, εκδθηκε Γενρη του 1963, με το ψευδνυμο Victoria Lucas κι αντιμετωπστηκε με κριτικ αδιαφορα.
     Πριν απ το θνατ της, προσπθησε αρκετς φορς να αυτοκτονσει. Στις 24 Αυγοστου 1953, πρε υπερβολικ δση υπνωτικν χαπιν και στη συνχεια, τον Ιονιο του 1962, οδγησε το αυτοκνητ της απ την κρη του δρμου σε ποτμι, που αργτερα επε τι τανε προσπθεια να αυτοκτονσει.



     Γενρη του 1963, μλησε με τον John Horder, τον γενικ γιατρ της, και στεν φλο που ζοσε κοντ της. Περιγραψε το τρχον καταθλιπτικ επεισδιο που βωνε. ταν σε εξλιξη για 6-7 μνες. Εν για το μεγαλτερο μρος του χρνου τανε σε θση να συνεχσει να εργζεται, η κατθλιψ της εχε επιδεινωθε κι γνει σοβαρ, που χαρακτηρζεται απ συνεχ διγερση, αυτοκτονικς σκψεις και αδυναμα να αντιμετωπσει την καθημεριν ζω. Πλευε με την απνα, παιρνε φρμακα τη νχτα για να προκαλσει πνο και συχν ξυπνοσε νωρς. χασε 9 κιλ. Ωστσο συνχισε να φροντζει τη φυσικ της εμφνιση και δεν μιλοσε προς τα ξω για ασθημα ενοχς αναξας. Ο Horder της συνταγογρφησε αντικαταθλιπτικ αναστολα της μονοαμινοξειδσης, λγες ημρες πριν απ την αυτοκτονα της. Γνωρζοντας τι κινδνευε με 2 μικρ παιδι, λει τι την επισκεπτταν καθημεριν κι κανε εππονες προσπθειες για να εισαχθε σε νοσοκομεο. ταν αυτ απτυχε, καννισε ιδιωτικ νοσοκμα.
     Ο Hughes ισχυρστηκε σε χειργραφο σημεωμα προς τον κριτικ λογοτεχνας Keith Sagar, που ανακαλφθηκε το 2001, τι τα αντικαταθλιπτικ που συνταγογραφθηκαν τανε βασικς παργοντας στην αυτοκτονα της. Επε τι εχε προηγουμνως ανεπιθμητη αντδραση σε κποια συνταγογραφομενα χπια που 'χε πρει ταν ζοσαν στις ΗΠΑ. ταν επστρεψαν στην Αγγλα, τα χπια πωλθηκαν με διαφορετικ νομα και παρλο που ο Hughes δεν κατονομζει ρητ τα χπια, ισχυρστηκε τι εχαν συνταγογραφηθε απ ναν νο γιατρ που δεν εχε ιδα για τις δυσμενες επιπτσεις. Οι σχολιαστς χουν υποστηρξει τι επειδ τα αντικαταθλιπτικ μπορε να χρειαστον ως και 3 βδομδες για να τεθονε σε ισχ, η συνταγ απ τον Horder δεν θα εχε πλρη ισχ, ωστσο, οι ανεπιθμητες ενργειες των αντικαταθλιπτικν μπορον να ξεκινσουν αμσως.
     Η νοσοκμα επρκειτο να φτσει στις 9 το πρω 11 Φλεβρη 1963, για να τη βοηθσει με τη φροντδα των παιδιν της. Στην φιξ της, δεν μποροσε να μπει στο διαμρισμα, αλλ τελικ απκτησε πρσβαση με τη βοθεια ενς εργτη, του Charles Langridge. Βρκανε τη Πλαθ νεκρ με το κεφλι της στο φορνο, χοντας σφραγσει τα δωμτια ανμεσα σ' αυτ και τα παιδι της που κοιμντουσαν, με ταινα, πετστες και πανι. τανε 30 ετν.
     Οι προθσεις της χουνε συζητηθε. Κενο το πρω, ρτησε τον γετον της στον κτω ροφο, τον ιστορικ τχνης Trevor Thomas (1907-1993), τι ρα θα φευγε. φησε επσης να σημεωμα που γραφε "Call Dr. Horder", συμπεριλαμβανομνου του αριθμο τηλεφνου του γιατρο. Υποστηρζεται πως ναψε το αριο σε στιγμ που ο Τμας θα μποροσε να δει το σημεωμα, αν και το αριο που διαφεγει εχε διαρρεσει στον κτω ροφο κι επσης φησε τον Τμας ανασθητο εν κοιμταν. Ωστσο, στη βιογραφα της Giving Up: The Last Days of Sylvia Plath, η φλη της, Jillian Becker, γραψε: "Σμφωνα με τον κ. Goodchild, αστυνομικ που συνδεται με το γραφεο του ιατροδικαστ, η Plath εχε σπρξει το κεφλι της μακρυ στο φορνο αερου κι εχε πραγματικ σκοπ να πεθνει". Ο Horder πστευε επσης τι η πρθεσ της τανε σαφς. Δλωσε τι "Κανες που εδε τη φροντδα με την οποα ταν προετοιμασμνη η κουζνα δεν θα μποροσε να ερμηνεσει την πρξη της ως οτιδποτε λλο εκτς απ ναν παρλογο καταναγκασμ". Η Πλαθ εχε περιγρψει τη ποιτητα της απελπισας της ως "τα νχια της κουκουβγιας που σφγγουνε τη καρδι μου".



     Στο βιβλο του για την αυτοκτονα του 1972, The Savage God, ο φλος και κριτικς Al Alvarez ισχυρστηκε τι η αυτοκτονα της Plath ταν αναπντητη κραυγ για βοθεια και μλησε, σε συνντευξ του στο BBC τον Μρτη του 2000, για την αποτυχα του ν' αναγνωρσει τη κατθλιψ της, λγοντας τι λυπται για την αδυναμα του να της προσφρει συναισθηματικ υποστριξη: "Την απογοτευσα σ' αυτ το εππεδο. μουνα 30 ετν κι ηλθιος. Τι ξερα για τη χρνια κλινικ κατθλιψη; Χρειαζταν κποιον να τη φροντσει. Κι αυτ δεν τανε κτι που μποροσα να κνω".
     ρευνα πραγματοποιθηκε στις 15 Φλεβρη και κατληξε στο συμπρασμα τι η αιτα θαντου ταν αυτοκτονα, δηλητηραση απ μονοξεδιο του νθρακα. Ο Χιουζ τανε συντετριμμνος. Εχανε χωρσει για 6 μνες, λγω της σχσης του με την Assia Wevill. Σε γρμμα προς παλι φλο της Πλαθ απ το Smith College, γραψε: "Αυτ εναι το τλος της ζως μου. Τα υπλοιπα εναι μεταθαντια". Ο Wevill πθανε επσης απ αυτοκτονα, χρησιμοποιντας μια σμπα αερου, 6 τη μετ. Η ταφπλακα της Πλαθ, στο προαλιο της ενοριακς εκκλησας του Αγου Θωμ του Αποστλου του Χπτονσταλ, φρει την επιγραφ που επλεξε ο Χιουζ γι' αυτν: "Ακμη και μσα σε γριες φλγες μπορε να φυτευτε ο χρυσς λωτς". Οι βιογρφοι αποδδουνε τη πηγ του αποσπσματος στο ινδουιστικ κεμενο, τη Μπαγκαβτ Γκτα στο βουδιστικ μυθιστρημα του 16ου αι. Ταξδι στη Δση που γρφτηκε απ τον Wu Cheng'en. Η κρη της Plath, Frieda Hughes, εναι συγγραφας και καλλιτχνης. Στις 16 Μρτη 2009, ο γιος της Plath, Nicholas Hughes, αυτοκτνησε στο σπτι του στο Fairbanks στην Αλσκα, μετ απ ιστορικ κατθλιψης.
     Η Πλαθ γραψε ποηση απ τα 8 της, με το 1ο της ποημα να εμφανζεται στο Boston Traveller. Μχρι τη στιγμ που φτασε στο Smith College, εχε γρψει πνω απ 50 διηγματα και το ργο της εχε δημοσιευθε σε πολλ περιοδικ. Στο Smith, ειδικετηκε στην αγγλικ λογοτεχνα και κρδισε λα τα σημαντικ βραβεα γραφς κι υποτροφας, συμπεριλαμβανομνων λογοτεχνικν βραβεων για τη ποησ της. Επιπλον, λαβε μια θση θερινς συντκτριας στο περιοδικ νων γυναικν Mademoiselle και κατ την αποφοτησ της το 1955, κρδισε το Βραβεο Glascock για το Two Lovers & a Beachcomber by the Real Sea. Αργτερα, γραψε για τη πανεπιστημιακ κδοση Varsity. Μχρι τη στιγμ που η Heinemann δημοσευσε τη 1η της συλλογ, The Colossus & Other Poems in the UK στα τλη του 1960, η Plath εχε επιλεγε αρκετς φορς στο διαγωνισμ βιβλου Yale Younger Poets κι εχε τυπσει το ργο της στο Harper's, The Spectator και The Times Literary Supplement. λα τα ποιματα του The Colossus εχανε τυπωθε σε μεγλα αμερικανικ και βρεττανικ περιοδικ κι εχε συμβλαιο με το The New Yorker. ταν, ωστσο, η συλλογ της Ariel του 1965, που δημοσιεθηκε μετ θνατο, που βασζεται ουσιαστικ η φμη της. "Συχν, το ργο της ξεχωρζει για την ντονη σζευξη των βαιων διαταραγμνων εικνων και τη παιχνιδιρικη χρση της παρχησης και της ομοιοκαταληξας".



     Το The Colossus λαβε 0ολλς θετικς κριτικς στη Βρεττανα, τονζοντας τη φων της Plath ως να κι ισχυρ, ατομικ κι αμερικανικ σε τνο. Ο Peter Dickinson στο Punch αποκλεσε τη συλλογ πραγματικ ερημα» και «συναρπαστικ να διαβαστε, γεμτο καθαρ, εκολο στχο. Ο Bernard Bergonzi στη Manchester Guardian γραψε τι το βιβλο ταν εξαιρετικ τεχνικ επτευγμα με βιρτουζικη ποιτητα. Απ τη στιγμ της δημοσευσης, γινε παρουσα στη ποιητικ σκην. Το βιβλο εκδθηκε στην Αμερικ το 1962 με λιγτερο λαμπερς κριτικς. Εν η τχνη της επαινθηκε γενικ, η γραφ της θεωρθηκε απ ορισμνους κριτικος εκενη την εποχ ως περισστερο παργωγο λλων ποιητν.
     Το ημι-αυτοβιογραφικ μυθιστρημα της Πλαθ -η μητρα της θελε να εμποδσει την κδοση- εκδθηκε το 1963 και στις ΗΠΑ το 1971. Περιγρφοντας τη συλλογ του βιβλου στη μητρα της, γραψε: "Αυτ που 'κανα εναι να συγκεντρσω γεγοντα απ τη δικ μου ζω, μυθοπλασα για να προσθσω χρμα -εναι πραγματικ νας λβητας, αλλ νομζω τι θα δεξει πσο απομονωμνος αισθνεται νας νθρωπος ταν υποφρει απ βλβη... Προσπθησα να φανταστ τον κσμο μου και τους ανθρπους σ' αυτν, πως φανονται μες απ' τον παραμορφωτικ φακ ενς βζου καμπνας". Περιγραψε το μυθιστρημ της ως "αυτοβιογραφικ μαθητευμενο ργο που 'πρεπε να γρψω για να απελευθερωθ απ το παρελθν". Η Πλαθ βγαινε μ' ναν αντερο του Γιλ ονματι Ντικ Νρτον sτη διρκεια του 1ου τους. Ο Norton, που βασζεται ο χαρακτρας του Buddy στο The Bell Jar, προσβλθηκε απ φυματωση κι υποβλθηκε σε θεραπεα στο σανατριο Ray Brook. Εν τον επισκεπτταν, σπασε το πδι της κνοντας σκι, περιστατικ που τανε φανταστικ στο μυθιστρημα. Χρησιμοποησε επσης το μυθιστρημα για να τονσει το ζτημα των γυναικν στο εργατικ δυναμικ στη 10ετα του '50. Πστευε ακρδαντα στις ικαντητες των γυναικν να 'ναι συγγραφες κι εκδτριες, εν η κοινωνα τις ανγκαζε να εκπληρνουνε γραμματειακος ρλους:

   "Τρα για μνα το γρψιμο εναι 1η απλαυση στη ζω. Θλω χρνο και χρμα για να γρψω και τα δο πολ απαρατητα. Δεν θα θυσισω το χρνο μου για να μθω στενογραφα, επειδ δεν θλω καμμα απ τις θσεις εργασας που θα νοιγε η στενογραφα, αν κι αυτς εναι αναμφβολα πολ ενδιαφρουσες για τα κορτσια που τις θλουνε. Δεν θλω τις καμπτες ρες ενς περιοδικο μιας εκδοτικς εταιρεας. Δεν θλω να πληκτρολογ τα γρμματα λλων και να διαβζω τα χειργραφ τους. Θλω να πληκτρολογσω το δικ μου και να γρψω το δικ μου. τσι, η γραμματειακ εκπαδευση εναι εκτς για μνα. Αυτ το ξρω καλ".
     (Το γρμμα της Σλβια Πλαθ στη μητρα της, 10 Φλεβρη 1955)


     Το 1963, μετ την κδοση του The Bell Jar, ρχισε να δουλεει σ' λλο ργο, με ττλο Double Exposure, που δεν εκδθηκε ποτ. Σμφωνα με τον Τεντ Χιουζ το 1979, φησε πσω της να δακτυλγραφο περπου 130 σελδων, αλλ το 1995 μλησε μνο για 60-70 σελδες. Ο Olwyn Hughes γραψε το 2003 τι το χειργραφο μπορε να 'τανε τα 2 πρτα κεφλαια και δεν ξεπερνοσε τις 60 σελδες. Η μεταθαντια δημοσευση της ριελ το 1965 επιτχυνε την νοδ της σε φμη. Τα ποιματα της ριελ σηματοδοτον απομκρυνση απ' το προηγομενο ργο της σε πιο προσωπικ αρνα ποησης. Η ποηση του Ρμπερτ Λουελ μπορε να 'παιξε ρλο σ' αυτ τη μετατπιση, καθς ανφερε το βιβλο του Life Studies, 1959, ως σημαντικ επιρρο, σε συνντευξη λγο πριν το θνατ της. Ο αντκτυπος της ριελ τανε δραματικς, με τις σκοτεινς και δυνητικ αυτοβιογραφικς περιγραφς της ψυχικς ασθνειας σε ποιματα πως: Τουλπες, Μπαμπς και Λαδη Λζαρος.
     Το ργο της εντσσεται συχν στο εδος της εξομολογητικς ποησης και στο φος συγκριτικ με λλους συγχρνους της, πως ο Lowell και ο W.D. Snodgrass. Ο στενς φλος της, Αλ λβαρεζ, που 'γραψε εκτενς γι' αυτν, επε για τη μετπειτα δουλει της: "Η περπτωση της Πλαθ περιπλκεται απ το γεγονς τι, στο ριμο ργο της, χρησιμοποησε σκπιμα τις λεπτομρειες της καθημερινς της ζως ως 1η λη για την τχνη της. νας περιστασιακς επισκπτης να απροσδκητο τηλεφνημα, να κψιμο, νας μλωπας, να μπωλ κουζνας, να κηροπγιο -λα γνανε χρησιμοποισιμα, φορτισμνα με νημα, μεταμορφωμνα. Τα ποιματ της εναι γεμτα αναφορς κι εικνες που φανονται αδιαπραστες σ' αυτ την απσταση, αλλ που θα μποροσαν να εξηγηθον κυρως σε υποσημεισεις απ μελετητ με πλρη πρσβαση στις λεπτομρειες της ζως της. Πολλ απ' τα μεταγενστερα ποιματ της ασχολονται μ' αυτ που ο κριτικς αποκαλε εγχριο σουρρεαλιστικ που η Πλαθ παρνει καθημεριν στοιχεα της ζως και διαστρεβλνει τις εικνες, δνοντς τους σχεδν εφιαλτικ ποιτητα. Το ποημ τη Morning Song απ την Ariel θεωρεται απ τα καλτερα ποιματ της για την ελευθερα κφρασης ενς καλλιτχνη.


     Η συνδελφος εξομολογητικ ποιτρια και φλη της Πλαθ, Αν Σξτον, σχολασε: "Η Σλβια κι εγ μιλοσαμε εκτενς για τη 1η μας αυτοκτονα, λεπτομερς και σε βθος -ανμεσα στα δωρεν πατατκια. Η αυτοκτονα εναι, τελικ, το αντθετο του ποιματος. Η Σλβια κι εγ συχν μιλοσαμε αντθετα. Μιλσαμε για τον θνατο με καμμνη νταση κι οι 2 μας τον τραβξαμε σαν σκροι σε μια ηλεκτρικ λμπα, ρουφντας τον. Επε την ιστορα της 1ης αυτοκτονας της με γλυκει και τρυφερ λεπτομρεια κι η περιγραφ της στο The Bell Jar εναι ακριβς η δια ιστορα". Η εξομολογητικ ερμηνεα του ργου της οδγησε ορισμνους ν' απορρψουν ορισμνες πτυχς του ργου της ως κθεση συναισθηματικο μελοδρματος. Το 2010, για παρδειγμα, ο Theodore Dalrymple ισχυρστηκε τι η Plath ταν η προσττιδα αγα της αυτοδραματοποησης και της αυτολπησης. Ρεβιζιονιστς κριτικο πως ο Tracy Brain χουν, ωστσο, επιχειρηματολογσει ενντια σε αυστηρ αυτοβιογραφικ ερμηνεα του υλικο της. Στις 16 Γενρη 2004, η εφημερδα The Independent στο Λονδνο δημοσευσε ρθρο που κατταξε την ριελ ως το 3ο καλτερο βιβλο σγχρονης ποησης μεταξ των 10 καλτερων βιβλων σγχρονης ποησης.
     Το 1971, οι τμοι Winter Trees και Crossing the Water δημοσιεθηκαν στη Βρεττανα, συμπεριλαμβανομνων 9 προηγουμνως αθατων ποιημτων απ το πρωττυπο χειργραφο της Ariel. Γρφοντας στο New Statesman, ο ποιητς Peter Porter γραψε: "Η δισχιση του νερο εναι γεμτη απ τλεια υλοποιημνα ργα. Η πιο εντυπωσιακ εντπωση εναι μιας πρτης τξεως καλλιτχνιδας στη διαδικασα ανακλυψης της πραγματικς της δναμης. Εναι ττοιος ο λεγχος της Πλαθ που το βιβλο διαθτει μοναδικτητα και βεβαιτητα που θα 'πρεπε να το κνει τσο δισημο σο ο Κολοσσς η ριελ". Τα Συλλεκτικ Ποιματα, που δημοσιευθκανε το 1981, επιμελθηκαν και παρουσιστηκαν απ τον Τεντ Χιουζ, περιεχανε ποηση γραμμνη απ το 1956 μχρι το θνατ της. Η Πλαθ τιμθηκε μετ θνατον με το Βραβεο Πολιτζερ για τη ποηση. Το 2006, η Anna Journey, ττε μεταπτυχιακ φοιττρια στο Virginia Commonwealth University, ανακλυψε να προηγουμνως αδημοσευτο σοννττο γραμμνο απ τη Plath με ττλο Ennui. Το ποημα, που γρφτηκε στη διρκεια των 1ων ετν της στο Smith College, δημοσιεθηκε στο ηλεκτρονικ περιοδικ Blackbird.



     Οι επιστολς της δημοσιεθηκαν το 1975, επιμεληθκανε κι επιλχθηκαν απ τη μητρα της. Η συλλογ Letters Home: Correspondence 1950–1963 βγκε εν μρει ως απντηση στην ντονη αντδραση του κοινο στη δημοσευση του The Bell Jar στις ΗΠΑ. Η Πλαθ ρχισε να κρατ ημερολγιο απ τα 11 και συνχισε να το κνει μχρι την αυτοκτονα της. Τα ημερολγι της, ξεκινντας απ το πρτο τος στο Smith College το 1950, δημοσιεθηκαν το 1982 ως The Journals of Sylvia Plath, σ επιμλεια της Frances McCullough, με τον Ted Hughes ως σμβουλο συντκτη. Το 1982, ταν το Smith College απκτησε τα υπλοιπα περιοδικ της, ο Τεντ σφργισε 2 απ' αυτ μχρι τις 11 Φλεβρη 2013, 50 επτειο του θαντου της.
     Στα τελευταα χρνια της ζως του, ο Hughes ρχισε να εργζεται σε πληρστερη κδοση των ημερολογων της. Το 1998, λγο πριν το θνατ του, αποσφργισε τα 2 ημερολγια και πρασε το ργο στα παιδι του Frieda και Nicholas,που το δωσαν στη Karen V. Kukil, που ολοκλρωσε την επεξεργασα το Δεκμβρη του 1999. Το 2000 η Anchor Books δημοσευσε το The Unabridged Journals of Sylvia Plath. Πιτερο απ' το μισ του νου τμου περιεχε υλικ που κυκλοφρησε πρσφατα. Η Αμερικανδα συγγραφας Joyce Carol Oates χαιρτισε τη δημοσευση σα γνσιο λογοτεχνικ γεγονς. Ο Χιουζ αντιμετπισε κριτικ για το ρλο του στο χειρισμ των ημερολογων: ισχυρζεται τι κατστρεψε το τελευταο ημερολγιο της Πλαθ, που περιεχε καταχωρσεις απ' το χειμνα του 1962 μχρι το θνατ της. Στον πρλογο της κδοσης του 1982, γρφει: "Κατστρεψα το τελευταο ημερολγι της επειδ δεν θελα τα παιδι της να πρπει να το διαβσουν εκενη την εποχ θεωροσα τη λθη ως ουσιαστικ μρος της επιβωσης".
     Καθς ο Χιουζ κι η Πλαθ ταν νμιμα παντρεμνοι τη στιγμ του θαντου της, ο Χιουζ κληρονμησε το κτμα της, συμπεριλαμβανομνου λου του γραπτο ργου της. χει καταδικαστε επανειλημμνα επειδ καψε το τελευταο ημερολγι της, λγοντας τι δεν θελε τα παιδι της να πρπει να το διαβσουν. Ο Χιουζ χασε ν λλο περιοδικ κι να ημιτελς μυθιστρημα κι δωσε εντολ τι συλλογ εγγρφων και περιοδικν της Πλαθ δεν θα 'πρεπε να κυκλοφορσει μχρι το 2013. χει κατηγορηθε τι προσπθησε να ελγξει τη περιουσα για δικος του σκοπος, αν και τα δικαιματα απ τη ποησ της τοποθετθηκαν σε λογαριασμ εμπιστοσνης για τα 2 παιδι τους.



     Η ταφπλακ της χει επανειλημμνα βανδαλιστε απ κενους που θγονται τι το "Hughes" εναι γραμμνο στη πτρα. Προσπθησαν να το σμιλψουν, αφνοντας μνο τ' νομ της. ταν η ερωμνη του Hughes Assia Wevill αυτοκτνησε σκοτνοντας τη 4χρονη κρη τους Shura το 1969, αυτ η πρακτικ εντθηκε. Μετ απ κθε βλβη, ο Hughes αφαιροσε τη κατεστραμμνη πτρα, μερικς φορς αφνοντας τη περιοχ χωρς σμανση στη διρκεια της επισκευς. Εξοργισμνοι πενθοντες τονε κατηγορσανε στα ΜΜΕ τι ατμασε τ' νομ της αφαιρντας τη πτρα. Ο θνατος της Wevill οδγησε σε ισχυρισμος τι τανε καταχρηστικς και σ' αυτν.
     Η ριζοσπαστικ φεμινστρια ποιτρια Robin Morgan δημοσευσε το ποημα Arraignment, που τονε κατηγρησε ανοιχτ για τη δολοφονα της Plath. Το βιβλο της Monster (1972) περιελμβανε να κομμτι που μια συμμορα οπαδν της Plath φαντζεται να ευνουχζει τον Hughes, να γεμζει το πος του στο στμα του και στη συνχεια να φυσ το μυαλ του. Ο Χιουζ απελησε να μηνσει τη Μργκαν. Το βιβλο αποσρθηκε απ τον εκδτη, αλλ παρμεινε σε κυκλοφορα μεταξ των φεμινιστριν. λλες φεμινστριες απελησαν να τονε σκοτσουνε στ' νομ της και να επιδιξουνε καταδκη για φνο. Το ποημα της Πλαθ The Jailor, που η ποιτρια καταδικζει τη βαρβαρτητα του συζγου της, συμπεριλφθηκε στην ανθολογα τηςMorgan το 1970 Sisterhood Is Powerful: An Anthology of Writings from the Women's Liberation Movement.
     Το 1989, με τον Χιουζ σε δημσια επθεση, μχη μαινταν στις σελδες επιστολν της εφημερδας The Guardian και της εφημερδας The Independent. Στη 1η στις 20 Απρλη 1989, ο Χιουζ γραψε: "Το μρος που η Σλβια Πλαθ πρπει να αναπαυθε εν ειρνη: Στα χρνια αμσως μετ το θνατ της, ταν με πλησασαν μελετητς, προσπθησα να πρω στα σοβαρ τη προφανς σοβαρ ανησυχα τους για την αλθεια. Αλλ μαθα το μθημ μου νωρς. Αν προσπαθοσα πολ σκληρ να τους πω ακριβς πς συνβη κτι, με την ελπδα να διορθσω κποια φαντασωση, τανε πολ πιθαν να κατηγορηθ τι προσπαθοσα να καταστελω την ελευθερα του λγου. Σε γενικς γραμμς, η ρνησ μου να 'χω οιαδποτε σχση με τη Plath Fantasia θεωρθηκε σα προσπθεια καταστολς της ελευθερας του λγου... Η φαντασα για τη Σλβια εναι πιτερο απαρατητη απ τα γεγοντα. Πο αφνει αυτ σεβασμ για την αλθεια της ζως της και της δικς μου για τη μνμη της, για τη λογοτεχνικ παρδοση, δεν ξρω".
     Ακμα αντικεμενο εικασιν και κατακραυγς το 1998, δημοσευσε το Birthday Letters εκενο το τος, τη δικ του συλλογ 88 ποιημτων για τη σχση του με τη Plath. Εχε δημοσιεσει πολ λγα για την εμπειρα του απ το γμο και την αυτοκτονα της και το βιβλο προκλεσε ασθηση, θεωρομενο ως η 1η ρητ αποκλυψ του κι φτασε στη κορυφ των μπεστ-σλλερ. Δεν τανε γνωστ στη κυκλοφορα του τμου τι εχε καρκνο τελικο σταδου και θα πθαινε αργτερα κενο το τος. Το βιβλο κρδισε το Forward Poetry Prize, T.S. Eliot Prize for Poetry και το Whitbread Poetry Prize. Τα ποιματα, που γρφτηκαν μετ το θνατο της Πλαθ, σε ορισμνες περιπτσεις πολ μετ, προσπαθον να βρουν λγο που αυτοκτνησε. Οκτβρη του 2015, το ντοκιμαντρ του BBC Two Ted Hughes: Stronger Than Death εξτασε τη ζω και το ργο του. Περιλμβανε ηχογραφσεις της Πλαθ ν' απαγγλλει τη δικ της ποηση. Η κρη τους Frieda μλησε 1η φορ για τους γονες της



     Τα πριμα ποιματα της Πλαθ παρουσιζουν αυτ που 'γινε η τυπικ εικνα της, χρησιμοποιντας προσωπικς και βασισμνες στη φση απεικονσεις που περιλαμβνουνε π.χ., το φεγγρι, το αμα, τα νοσοκομεα, τα μβρυα και τα κρανα. τανε κυρως ασκσεις μμησης ποιητν που θαμαζε, πως ο Dylan Thomas, ο W.B. Yeats κι η Marianne Moore. Τλη του 1959, ταν αυτ κι ο Hughes ταν στην αποικα συγγραφων Yaddo στην πολιτεα της Νας Υρκης, γραψε το επταμερς Ποημα για γενθλια, απηχντας τη σειρ Lost Son του Theodore Roethke, αν και το θμα εναι η δικ της τραυματικ κατρρευση κι αππειρα αυτοκτονας στα 20. Μετ το 1960 το ργο της μεταφρθηκε σε πιο σουρρεαλιστικ τοπο σκοτειν απ μια ασθηση φυλκισης κι επικεμενου θαντου, που επισκιστηκε απ τον πατρα της. Ο Κολοσσς εναι γεμτος με θματα θαντου, λτρωσης κι ανστασης. Μετ την αποχρηση του Χιουζ, η Πλαθ παργαγε, σε λιγτερο απ 2 μνες, τα 40 ποιματα οργς, απελπισας, αγπης κι εκδκησης που βασζεται κυρως η φμη της.
     Η ποηση τοπου της, που γραψε καθ' λη τη ζω της, χει περιγραφε ως «νας πλοσιος και σημαντικς τομας της δουλεις της που συχν παραβλπεται, μερικ απ τα καλτερα απ τα οποα γρφτηκαν για τους βλτους του Γιορκσιρ. Το ποημ της Ανεμοδαρμνα ψη Σεπτμβρη του 1961 παρνει τον ττλο του απ το μυθιστρημα της Emily Brontë, αλλ το περιεχμενο και το στυλ του εναι το ιδιατερο ραμα της Plath για το τοπο Pennine. ταν η δημοσευση της ριελ το 1965 που επιτχυνε την νοδ της στη φμη και βοθησε να εδραιωθε η φμη της ως μα απ τις καλτερες ποιτριες του 20ο αι.. Μλις δημοσιετηκε, οι κριτικο ρχισαν να βλπουνε τη συλλογ ως χαρτογρφηση της αυξανμενης απελπισας της επιθυμας θαντου της. Ο δραματικς θνατς της γινε η πιο δισημη πτυχ της και παραμνει τσι. Το Time and Life επανεξτασε τον μικρ γκο της ριελ μετ το θνατ της. Ο κριτικς επε: "Μσα σε μια βδομδα απ' το θνατ της, η διανοομενη τανε σκυμμνη πνω απ αντγραφα ενς παρξενου και τρομερο ποιματος που 'χε γρψει στη διρκεια της τελευταας ρρωστης ολσθησης προς την αυτοκτονα. Μπαμπς ταν ο ττλος του. Το θμα της ταν η νοσηρ αγπη-μσος της για τον πατρα της. Το στυλ του τανε τσο βναυσο σο να γκλομπ. Επιπλον, ο Μπαμπς ταν απλς ο 1ος πδακας φλγας απ να λογοτεχνικ δρκο που τους τελευταους μνες της ζως του ανπνεε να φλεγμενο ποτμι χολς στο λογοτεχνικ τοπο... Στα πιο γρια ποιματ της, Μπαμπς και Λαδη Λζαρος, ο φβος, το μσος, ο ρωτας, ο θνατος κι η ταυττητα της διας της ποιτριας συγχωνεονται σε μαρη φωτι με τη μορφ του πατρα της, και μσω αυτο, με την ενοχ των Γερμανν εξολοθρευτν και τα βσανα των Εβραων θυμτων τους. Εναι ποιματα, πως λει ο Ρμπερτ Λουελ στον πρλογ του στην ριελ, που παζουνε ρσικη ρουλτα με 6 φυσγγια στον κλινδρο". Στις 16 Γενρη 2004, ο Independent στο Λονδνο δημοσευσε ρθρο που κατταξε την ριελ ως το 3ο καλτερο βιβλο σγχρονης ποησης μεταξ των T10 Best Modern Poetry Books.



     Κποιοι στο φεμινιστικ κνημα την εδαν να μιλ για την εμπειρα τους, ως σμβολο της πληγωμνης γυναικεας ιδιοφυας. Η συγγραφας Honor Moore περιγρφει την Ariel ως σηματοδοτντας την αρχ ενς κινματος, ξαφνικ ορατ ως γυνακα στο χαρτ, σγουρη και τολμηρ. Η Μουρ λει: "ταν η ριελ της Πλαθ εκδθηκε στις ΗΠΑ το 1966, οι Αμερικανδες το παρατρησαν. χι μνον οι γυνακες που συνθως διαβζουνε ποιματα, αλλ οι νοικοκυρς κι οι μητρες των εχαν ξυπνσει τις φιλοδοξες... Εδ τανε γυνακα, εξαιρετικ εκπαιδευμνη στη τχνη της, που τα τελευταα ποιματα της χαρτογρφησαν ασυμββαστα τη γυναικεα οργ, αμφιθυμα και θλψη, με φων που πολλς γυνακες ταυτστηκαν. Ορισμνες φεμινστριες απελησαν να σκοτσουνε τον Χιουζ στο νομα της Πλαθ. Το Smith College, alma mater της Plath, κατχει τις λογοτεχνικς εργασες της στη βιβλιοθκη του Smith College. Η Ταχυδρομικ Υπηρεσα ΗΠΑ εισγαγε γραμματσημο με την Plath το 2012. Μια πλκα αγγλικ καταγρφει τη κατοικα της Πλαθ στη πλατεα Chalcot 3, στο Λονδνο. Η φων της ακογεται σε ντοκιμαντρ του BBC για τη ζω της, που ηχογραφθηκε στο Λονδνο στα τλη του 1962. Απ την ηχογρφηση του BBC η Elizabeth Hardwick γραψε:

   "Ποτ πριν δεν μαθα τποτα απ ποιητικ ανγνωση, εκτς αν τα ροχα, τα γνια, τα κορτσια, η κακ καλ κατσταση του ποιητ μπορον να θεωρηθον εδος γνσης. Αλλ αιφνιδιστηκα απ' την ανγνωση της Πλαθ. Δεν τανε κτι πως θα μποροσα να φανταστ. Οτε χνος του σεμνο, υποχωρητικο, χιουμοριστικο Worcester της Μασαχουστης της Elizabeth Bishop. τποτα απ τη καταπιεσμνη πεδιδα της Πενσυλβανας της Marianne Moore. Αντ' αυτο, αυτ τα πικρ ποιματα: -Μπαμπς, Λαδη Λζαρος, Ο Αιτν, Πυρετς 103°- διαβστηκαν μορφα, προβληθκανε σε γεμτο, παχουλ, τλειο λεξικ, αγγλικ, μαγευτικ ρυθμ, ολγυρα, γργορα, ρυθμισμνα και διαχωρισμνα. Η φτωχ υπολειπμενη Μασαχουστη εχε διαγραφε. Το κανα ξαν! Σαφς, τλεια, κοιτζοντας κτω. Φαινταν να στκεται σε συμπσιο σαν τον Τμωνα, κλαγοντας: Αποκαλψτε, σκυλι κι αγκαλι"!


     Η Γκουνεθ Πλτροου υποδθηκε τη Πλαθ στη βιογραφικ ταινα Sylvia (2003). Παρ τη κριτικ απ την Ελζαμπεθ Σγκμουντ, φλη της Πλαθ και του Χιουζ, τι απεικονστηκε ως μνιμο καταθλιπτικ και κτητικ τομο, παραδχτηκε τι η ταινα χει ατμσφαιρα προς το τλος της ζως της που 'ναι σπαρακτικ στην ακρβει της. Η Frieda Hughes, τρα ποιτρια και ζωγρφος, που ταν 2 ετν ταν πθανε η μητρα της, τανε θυμωμνη απ' τη δημιουργα ψυχαγωγας που χαρακτηρζει τη ζω των γονιν της. Κατηγρησε το κοιν τι θλει να παρασυρθε απ τις τραγωδες της οικογνειας. Το 2003, η Frieda αντδρασε στη κατσταση με το ποημα My Mother στο Tatler:

Τρα θλουν να κνουνε ταινα
για ποιον δεν χει ικαντητα
να φανταστε το σμα,
το κεφλι στο φορνο,

ορφαν παιδι...
νομζουν τι
πρπει
να τους δσω τα λγια

της μητρας μου
Για να γεμσει το στμα
του τρατος τους,

Η κοκλα αυτοκτονας
της Σλβια...


                         Σκτσο της Πλαθ για τον Τεντ Χιοζ

     Στο Ariel: Five Poems of Sylvia Plath (1971), ο Αμερικανς συνθτης Ned Rorem χει μελοποισει για σοπρνο, κλαριντο και πινο τα ποιματα Words, Poppies In July, The Hanging Man, Poppies In October και Lady Lazarus.
     Αντλντας επσης απ την ριελ, στα ξι ποιματα της Σλβια Πλαθ για σλο σοπρνο (1975), ο Γερμανς συνθτης Aribert Reimann χει μελοποισει τα ποιματα Edge, Sheep In Fog, The Couriers, The Night Dances και Words. Αργτερα μελοποησε το Lady Lazarus (1992), επσης για σλο σοπρνο.
     Το 5μερς ργο της Φινλανδς συνθτριας Kaija Saariaho From the Grammar of Dreams για σοπρνο και mezzo a cappella εναι δομημνο πνω σε να κολζ θραυσμτων απ το The Bell Jar και το ποημα Paralytic. Το κομμτι ενορχηστρθηκε επσης απ τον συνθτη σ' κδοση για σοπρνο κι ηλεκτρονικ (2002), που η τραγουδστρια τραγουδ σε αλληλεπδραση με ηχογραφημνο διπλ της δικς της φωνς. Αν και συντθηκε ως κομμτι συναυλας, το From the Grammar of Dreams χει επσης σκηνοθετηθε.
     Το Lorelei (1989) της Αμερικανδας συνθτριας Juliana Hall για μτζο, κρνο και πινο εναι μελοποηση του ομνυμου ποιματος της Plath. Η Χαλ εχε προηγουμνως θσει το The Night Dances ως κνηση του κκλου της για σοπρνο και πινο Night Dances (1987) με κεμενα πντε γυναικν ποιητν και συνχισε να γρφει ναν κκλο τραγουδιν για σοπρνο και πινο εξ ολοκλρου αφιερωμνο στη Plath, Crossing The Water (2011), που περιλαμβνει τα ποιματα Street Song, Crossing The Water, Rhyme κι Alicante Lullaby.
     Στον κκλο της για σοπρνο και πινο The Blood Jet (2006), η Αμερικανδα συνθτρια Lori Leitman μελοποησε τα ποιματα Morning Song, The Rival, Kindness και Balloons.

   "Δε μπορ ποτ να διαβσω λα τα βιβλα που θλω. Δε μπορ ποτ να 'μαι λοι οι νθρωποι που θλω και να ζσω λες τις ζως τους. Δε μπορ ποτ να εκπαιδεσω τον εαυτ μου σε λες τις δεξιτητες που θλω. Και γιατ θλω; Θλω να ζσω και να νισω λες τις αποχρσεις, τους τνους και τις παραλλαγς της ψυχικς και σωματικς εμπειρας που εναι δυνατς στη ζω μου".


ΡΗΤΑ:

Το να γεννιμαι γυνακα εναι η φοβερ τραγωδα μου.

Ζηλεω τους ντρες. Ζηλεω τη σωματικ ελευθερα του ανθρπου να ζσει μια διπλ ζω.

Πσο εθραυστη πρπει να εναι η ανθρπινη καρδι – Μια καθρεφτισμνη δεξαμεν σκψης.

Κλενω τα μτια μου και λος ο κσμος πφτει νεκρς. Ανογω τα βλφαρ μου κι λα αναγεννιονται.

Τι καναν τα δχτυλ μου πριν τον κρατσουν; Τι κανε η καρδι μου, με την αγπη της;

ταν να queer, αποπνικτικ καλοκαρι, το καλοκαρι που παθαν ηλεκτροπληξα στους Rosenbergs και δεν ξερα τι κανα στη Να Υρκη.

Πρπει να υπρχουν αρκετ πργματα που να ζεστ μπνιο δεν θα θεραπεσει, αλλ δεν ξρω πολλ απ αυτ.

Ποτ δεν αισθνομαι τσο πολ τον εαυτ μου σο ταν εμαι σε να ζεστ μπνιο.

Υπρχει κτι αποθαρρυντικ στο να βλπεις δο ανθρπους να τρελλανονται λο και περισστερο ο νας για τον λλον, ειδικ ταν εσαι το μνο επιπλον τομο στο δωμτιο.

Αν δεν περιμνεις τποτα απ κποιον, δεν απογοητεεσαι ποτ.

Αυτ που εναι νας ντρας εναι να βλος στο μλλον και αυτ που εναι μια γυνακα εναι το μρος απ το οποο εκτοξεεται το βλος.

Ττε απλ στθηκε εκε μπροστ μου και συνχισα να τονε κοιτ. Το μνο πργμα που μποροσα να σκεφτ ταν ο λαιμς και το στομχι της γαλοπολας κι νιωσα πολ κατθλιψη.

Σκφτηκα πσο παρξενο δεν μου εχε περσει ποτ απ το μυαλ τι μουν μνο καθαρ ευτυχισμνη μχρι τα 9 μου.

τσι ρχισα να σκφτομαι τι σως ταν αλθεια τι ταν σουν παντρεμνος κι κανες παιδι ταν σαν να σου καναν πλση εγκεφλου και μετ κυκλοφοροσες τσο μουδιασμνος σο νας σκλβος σε κποιο ιδιωτικ, ολοκληρωτικ κρτος.


Το μνο πργμα που μουν καλ ταν να κερδζω υποτροφες και βραβεα κι αυτ η εποχ φτανε στο τλος της.

Αν ο νευρωτικς θλει δο αμοιβαα αποκλειμενα πργματα ταυτχρονα, ττε εμαι νευρωτικ σαν τη κλαση. Θα πετ πρα-δθε μεταξ ενς αμοιβαα αποκλειμενου πργματος κι ενς λλου για το υπλοιπο της ζως μου.

ρχισα να καταλαβανω γιατ οι μισογνηδες μποροσαν να κνουνε τσο ανητες τις γυνακες. Οι μισογνηδες τανε σα θεο: τρωτοι κι ασφυκτικ γεμτοι δναμη. Κατβηκαν και μετ εξαφανστηκαν. Δεν θα μποροσατε ποτ να πισετε ναν.

Καταλβαιναν πργματα του πνεματος στην Ιαπωνα. Ξεκοιλιζονταν ταν κτι πγαινε στραβ.

που κι αν καθμουν -στο κατστρωμα ενς πλοου σε να καφ του δρμου στο Παρσι την Μπανγκκ- καθμουν κτω απ το διο γυλινο βζο καμπνας, βρζοντας στον δικ μου ξιν αρα.

Πς ξερα τι κποια μρα – στο κολγιο, στην Ευρπη, κπου, οπουδποτε – το βζο της καμπνας, με τις ασφυκτικς παραμορφσεις του, δεν θα κατβαινε ξαν;

Για το τομο στο βζο καμπνας, κεν και σταματημνο σαν νεκρ μωρ, ο διος ο κσμος εναι το κακ νειρο.

Πρα μια βαθΕι ανσα και κουσα την παλι καυχησιολογα της καρδις μου: Εμαι, εμαι, εμαι.

Θα πρεπε, σκφτηκα, να υπρχει να τελετουργικ για να γεννηθες δο φορς - μπαλωμνο, αναγομωμνο κι εγκεκριμνο για το δρμο.

Μη μου μιλς για τον κσμο που χρειζεται χαρομενα πργματα! Αυτ που θλει το τομο απ το Belsen - σωματικ ψυχολογικ - εναι κανες να μην λει τι τα πουλι εξακολουθον να κνουν tweet-tweet, αλλ η πλρης γνση τι κποιος λλος ταν εκε και ξρει το χειρτερο, ακριβς πς εναι.

Μιλω στον Θε, αλλ ο ουρανς εναι δειος.

Βρχει. Μπανω στον πειρασμ να γρψω να ποημα. Αλλ θυμμαι τι λεγε σε να απορριπτικ δελτο: Μετ απ μια ντονη βροχπτωση, ποιματα με ττλο ΒΡΟΧΗ ξεχνονται απ λη τη χρα.

Μαζ μου, το παρν εναι για πντα, και το για πντα μετατοπζεται, ρει, λινει. Αυτ το δετερο εναι η ζω. Και ταν φγει, εναι νεκρ. Αλλ δεν μπορετε να ξεκινσετε απ την αρχ με κθε νο δευτερλεπτο. Πρπει να κρνετε απ το τι εναι νεκρ. Εναι σαν κινομενη μμος... απελπιστικ απ την αρχ.

Το αμα της αγπης αναβλζει στην καρδι μου με ναν αργ πνο.

Απογοητευμνοι; Ναι. Γιατ; Επειδ εναι αδνατο για μνα να εμαι ο Θες – η παγκσμια γυνακα και νδρας – οτιδποτε λλο. Εμαι αυτ που αισθνομαι και σκφτομαι και κνω. Θλω να εκφρσω την παρξ μου σο πληρστερα μπορ, γιατ κπου πρα την ιδα τι θα μποροσα να δικαιολογσω το γεγονς τι εμαι ζωντανς με αυτν τον τρπο.

Αν δεν σκεφτμουν, θα μουν πολ πιο ευτυχισμνος. Αν δεν εχα σεξουαλικ ργανα, δεν θα ταλαντευμουν στο χελος του νευρικο συναισθματος και των δακρων λη την ρα.

σως ταν πινουμε τον εαυτ μας να θλει τα πντα, εναι επειδ εμαστε επικνδυνα κοντ στο να μην θλουμε τποτα.

Πρπει να πρω πσω τη ψυχ μου απ σνα. Σκοτνω τη σρκα μου χωρς αυτη.

Εμαι φτιαγμνη, ωμ, για την επιτυχα.

Κατ ειρωνικ τρπο, η βιογραφα του Henry James με παρηγορε κι ανυπομον να του γνωστοποισω τη μεταθαντια φμη του - γραψε, με πνο, δωσε λη του τη ζω (κτι που εναι περισστερο απ , τι θα μποροσα να σκεφτ να κνω - χω τον Ted, θα χω παιδι - αλλ λγους φλους) και οι κριτικο τον προσβαλαν και τον χλεασαν, οι αναγνστες δεν τον διβασαν.

Επιθυμ τα πργματα που θα με καταστρψουνε στο τλος.

Το αφηρημνο σκοτνει, το συγκεκριμνο σζει.


ΕΡΓΑ:

Ποιητικς συλλογς
Ο Κολοσσς και λλα ποιματα (1960, William Heinemann)
ριελ (1965, Faber and Faber)
Τρεις γυνακες: νας μονλογος για τρεις φωνς (1968)
Διασχζοντας το νερ (1971)
Χειμωνιτικα δντρα (1971)
Η συλλογ ποιημτων (1981)
Επιλεγμνα ποιματα (1985)
Ariel: Η αποκατεστημνη κδοση (2004)

Συλλογ πεζογραφας και μυθιστορημτων
The Bell Jar, με το ψευδνυμο "Victoria Lucas" (1963)
Letters Home: Correspondence 1950–1963 
Johnny Panic and the Bible of Dreams: Short Stories, Prose, and Diary Excerpts (1977, Faber and Faber)
Τα ημερολγια της Σλβια Πλαθ (1982)
The Magic Mirror (1989)
The Unabridged Journals of Sylvia Plath, (2000)
The Letters of Sylvia Plath, Volume 1 2017
The Letters of Sylvia Plath, Volume 2 2018
Η Μαρη Βεντορα και το νατο βασλειο 2019



Παιδικ βιβλα
The Bed Book, εικονογρφηση Quentin Blake 1976
The It-Doesn't-Matter Suit 1996
Η κουζνα της κυρας Cherry 2001
Collected Children's Stories 2001



======================


          ριελ

Τρα το κεφλι σου,
με συγχωρες, εναι δειο.

χω εισιτριο για αυτ.
λα εδ, γλυκει μου,
ξω απ τη ντουλπα.

Λοιπν,
ποια εναι η γνμη σου γι' αυτ;

Γυμν σα χαρτ
να ξεκινσει...

Αλλ σε εκοσι πντε χρνια
θα εναι ασημνια,

σε πενντα, χρυσφι.
Μια ζωνταν κοκλα,
που κι αν κοιτξεις.

Μπορε να ρψει,
μπορε να μαγειρψει,

μπορε να μιλσει,
να μιλσει, να μιλσει...

Λειτουργε,
δεν υπρχει τποτα κακ μ' αυτ.

χεις μια τρπα,
εναι να κατπλασμα.

χεις να μτι,
εναι μια εικνα.

Αγρι μου,
εναι η τελευταα σου λση.

Θα το παντρευτες,
θα το παντρευτες, θα το παντρευτες...

Ο προσφεγων

Πεθανοντας
Εναι μια τχνη,
πως λα τα λλα.

Το κνω εξαιρετικ καλ.

Το κνω τσι στε
να αισθνεται σαν κλαση.

Το κνω τσι στε
να αισθνεται πραγματικ.

Υποθτω τι θα μποροσατε
να πετε τι χω μια κλση.


   Μπαμπς

χι ο Θες,
αλλ μια σβστικα

Τσο μαρη
που καννας ουρανς
δεν μποροσε να τρζει.

Κθε γυνακα λατρεει
να φασστα,

τη μπτα στο πρσωπο,
την ωμ,
ωμ καρδι
ενς κτνους σαν εσνα.


Υπρχει να στοχημα
στη χοντρ μαρη καρδι σου

κι οι χωρικο δεν σε συμπθησαν ποτ.
Χορεουν και σε πατνε.
Πντα ξραν τι σουν εσ.
Μπαμπ, μπαμπ,
κθαρμα, τελεωσα.


Αγπη μου, λη τη νχτα
τρεμοπαζω, off, on, off, on.
Τα σεντνια γνονται βαρι
σαν το φιλ ενς λγνου...

    Καλοσνη

Η γυνακα τελειοποιεται
νεκρ Της

Το σμα φορει
το χαμγελο της ολοκλρωσης,
Η
ψευδασθηση
μιας ελληνικς αναγκαιτητας

Ρει στους ρλους της τγκας της,
γυμν της

Τα πδια φανεται να λνε:
χουμε φτσει τσο μακρy,
χει τελεισει.

Κθε νεκρ παιδ κουλουριασμνο,
να λευκ φδι,

να σε κθε μικρ

Στμνα γλακτος,
τρα δεια.

χει διπλσει τους
πσω στο σμα της
ως πταλα

Ενς τριαντφυλλου
κοντ ταν ο κπος
σκληρανει κι οσμς
αιμορραγον

απ' το γλυκ, βαθ λαργγι
του νυχτολολουδου.

Το φεγγρι
δεν χει τποτα να λυπται,
Κοιτζοντας
απ την κουκολα
των οστν της.
Εναι συνηθισμνη
σε ττοια πργματα.

Τα μαρα της τρζουν
και σρνονται...

         Λξεις

Διασχζοντας το νερ 

Αυτο οι λφοι εναι πολ πρσινοι
και γλυκο για να χουν δοκιμσει αλτι.

Ακολουθ το μονοπτι
των προβτων ανμεσ τους.
νας τελευταος γντζος με
φρνει
στη βρεια ψη των λφων
και το πρσωπο εναι πορτοκαλ βρχος

που δεν κοιτ τποτα,
τποτα λλο παρ νας μεγλος χρος

απ λευκ και κασστερα φτα
και χλαλο αργυροχου

χτυπντας και χτυπντας
σ' να δυσεπλυτο μταλλο...

       Βατμουρο

Αυτ τα ποιματα δεν ζουν:
εναι μια θλιβερ διγνωση.

Μεγλωσαν τα δχτυλα των ποδιν
και των δακτλων τους αρκετ,
Τα
μικρ μτωπ τους
διογκθηκαν με συγκντρωση.

Αν χαναν την ευκαιρα
να περπατον σαν νθρωποι

δεν ταν λγω λλειψης
της μητρικς αγπης...

          Θνησιγενς

Τρα εμαι μια λμνη.
Μια γυνακα σκβει πνω μου,
ψχνοντας
τις εκτσεις μου
γι' αυτ που πραγματικ εναι.

Στη συνχεια στρφεται
σε αυτος τους ψετες,
τα κερι το φεγγρι.

Τη βλπω πσω
και την αντανακλ πιστ.

Με ανταμεβει με δκρυα
και ταραχ των χεριν.

Εμαι σημαντικ γι 'αυτν.
ρχεται και φεγει.

κθε πρω εναι το πρσωπ της
που αντικαθιστ το σκοτδι.

Μσα μου χει πνξει
να νεαρ κορτσι
και μσα μου μια γρι

ανεβανει προς το μρος της
μρα με τη μρα,
σαν να τρομερ ψρι...

      Καθρφτης

Εμαι να ανιγμα σε εννα συλλαβς
νας
ελφαντας, να βαρ σπτι,
να
πεπνι που περπατ
σε δο τρπες.

Ω κκκινα φροτα,
ελεφαντδοντο, εκλεκτ ξλα!

Αυτ το καρβλι εναι μεγλο
με το μαγιτικο φοσκωμα του.

Τα χρματα εναι νεκοπα
σε αυτ το χοντρ πορτοφλι.

Εμαι να μσο, να στδιο,
μια αγελδα στο μοσχρι.

χω φει μια τσντα
πρσινα μλα,

Επιβιβστηκε στο τρανο
δεν υπρχει αποββαση...

    Μεταφορς

      Χειμωνιτικα δντρα

Επατε τι θα το σκοτσετε
σμερα το πρω.

Μη το σκοτνετε.
Με τρομζει ακμα,
η προεξοχ αυτο του περεργου,
σκοτεινο κεφαλιο, βηματισμο

Μσα απ το κοπο χορτρι
στο λφο της φτελις.

Εναι κτι
για να κατχει να φασιαν,
απλ να επισκεφθε καθλου.

Δεν εμαι μυστικιστς:
δεν
εναι σαν να νμιζα
τι εχε πνεμα.

Εναι απλ στο στοιχεο του.

Αυτ της δνει μια βασιλεα,
να δικαωμα...

       Κολοσσς

Ποτ δεν θα μπορσω
να σε συναρμολογσω ολοκληρωτικ,
Κθε κομμτι, πως πρπει
κολλημνο και συναρμοσμνο.

Γκαρσματα,
γρυλσματα γουρουνιν
και αισχρ κακαρσματα
εξρχονται απ τα παχι σου χελη..

Εναι χειρτερα κι απ σταλο.
σως θεωρες τον εαυτ σου να μαντεο,
επιστμιο για τους νεκρος,
για κποια θετητα.

Τριντα χρνια τρα
εναι που μοχθ
να στεγνσω τις λσπες
απ το λαιμ σου.

Δεν γινα σοφτερη.
Αναρριχμαι σε μικρς σκαλωσις
με τα δοχεα της κλλας
και τους κουβδες με τη λαζολνη

ρπω σαν μυρμγκι που θρηνε
π
νω απ τις χορταριασμνες εκτσεις
των φρυδιν σου
να επισκευσω τις τερστιες πλκες
του κρανου σου
κ
αι να καθαρσω τους γυμνος
λευκος τμβους των ματιν σου.

νας γαλζιος ουρανς
βγαλμνος απ την Ορστεια
ο
ρθνεται σαν αψδα απ πνω μας.
Ω πατρα, εσαι απ μνος σου
ρωμαλος κι ιστορικς
σαν Ρωμαικ Αρνα.

Στρνω για το γεμα μου
πνω σ' να λφο
με μαρα κυππαρσια.
Τα διαμπερ σου κκκαλα
κι ακνθινα μαλλι
εναι σκορπισμνα
μ
ε την γνωστ τους αναρχα
στη γραμμ του ορζοντα.

Χρειζεται κτι πιο δυνατ
απ το χτπημα ενς κεραυνο
γ
ια να δημιουργσει να ττοιο ερεπιο.
Τις νχτες, φωλιζω στο κρας της Αμλθειας
τ
ου αριστερο σου αυτιο,
μακρυ απ τον νεμο,
μ
ετρντας τα κκκινα στρα
κι εκενα που χουνε
το χρμα του δαμσκηνου.

Ο λιος ανατλλει
απ την πλη της γλσσας σου.
Οι ρες μου νυμφεονται τη σκι.
Δεν αφουγκρζομαι πια
για το τρξιμο μιας καρνας
π
νω στις γυμνς πτρες
της αποβθρας...

Μαρος Κρακας στη βροχ

Πνω στο ξερ κλαδ εκε ψηλ
κουρνιζει νας βρεγμνος μαρος κρακας
που στρνει ξαν και ξαν
το φτρωμ του μες τη βροχ.

Δεν αναμνω να θαμα
να ατχημα
ν
α πυροδοτσουν την ραση
μες τα μτια μου,
οτε ψχνω
πια
στον ανερμτιστο καιρ
κποιο σχδιο,

μνο αφνω τα λεκιασμνα φλλα
να πφτουν πως πφτουν,
χ
ωρς τελετ, οιων.

Παρλο που, το μολογ,
κποιες φορς επιθυμ,

Κποια ανταπκριση
απ' το βουβ ουραν,

Δεν χω στ` αλθεια παρπονο:
Κποιο αμυδρ φως
μπορε ακμα
να ξεπηδσει λευκπυρο
α
π' της κουζνας το τραπζι
τη καρκλα
σ
αν μια ουρνια φωτι
που πτε-πτε κ
ατχει
τα πιο αμβλεα αντικεμενα

καθαγιζοντας τσι
να διστημα
αλλις ασυνεπς
επιδδοντς του γενναιοδωρα, τιμ,
κποιος σως πει αγπη.
Οτως λλως
τρα περπατ ε
πιφυλακτικ
(γιατ θα μποροσε να συμβε
ακμα και σ' αυτ το μουντ,
ερειπωμνο τοπο) δσπιστη

Παρ' λ' αυτ συνετ,
αγνοντας π
ως νας γγελος
σως διαλξει να φεγγοβολσει

ξαφνα δπλα μου.
Γνωρζω μνο πως νας κρακας

που τακτοποιε τα μαρα φτερ του
μπορε να λμψει τσο

στε ν' αδρξει τις αισθσεις μου,
ν'` ανασηκσει τ
α βλφαρ μου
και να μου παραχωρσει

μια σντομη ανπαυλα απ' το φβο

της απλυτης ουδετερτητας.
Με λγη τχη,

μοχθντας επμονα
μσα απ' αυτ την εποχ

της κπωσης, θα συρρψω
να κποιο κβδηλο, π
εριεχμενο.
Τα θαματα συμβανουν,

Αν σ` αρσει ν' αποκαλες
αυτ τα σπασμωδικ

τεχνσματα ακτινοβολας θυματα.
Η αναμον ρχισε ξαν,

η μακρι αναμον για τον γγελο,
Γι' αυτ τη σπνια, τυχαα κθοδο...

Παπαρονες Τον Οκτβρη

Ακμα και τα ηλιοφτιστα σννεφα
αυτ το πρωιν δεν καταφρνουν
να φτιξουν ττοιες φοστες.
Οτε και η γυνακα στο ασθενοφρο
Παρ' λο που η κκκινη καρδι της
ανθζει μες απ' το παλτ της
τσο εκθαμβωτικ,

να δρο, να δρο αγπης
Απλυτα απροσδκητο
Απ ναν ουραν
που χλομ και φλογισμνα
πυροδοτε το μονοξεδιο του νθρακα,
απ μτια  π
ροσηλωμνα και βαθσκιωτα
κτω απ στρογγυλ καπλα.

Ω Θε μου, τι εμαι εγ
Για να ανοξουν κραυγζοντας
αυτ τα αργοπορημνα στματα
μσα σ' να δσος απ πγο,
σε μια αυγ απ αγριολολουδα;

           πνος

Ο ουρανς της νχτας εναι
σαν να φλλο καρμπν,
μπλε-μαρο,
με τις πυκνοσημαδεμνες περιοχς των αστεριν
π
ου αφνουν το φως να περν,
απ τρπα σε τρπα
να φως οστινο,
λευκ σαν θνατος,
πσω απ κθε πργμα.

Κτω απ' τα μτια των αστεριν
και του φεγγαριο το δαχτυλδι
υ
πομνει την ρημο
του προσκεφαλιο του,
η αυπνα α
πλνει τη λεπτ,
ερεθιστικ της μμο
προς λες τις κατευθνσεις
ξ
αν και ξαν,
η παλι, κοκκδης ταινα
π
ροβλλει ντροπς,
τις βροχερς ημρες
τ
ης παιδικς ηλικας κι εφηβεας,
κολλδεις απ νειρα,
γ
ονικ πρσωπα πνω σε ψηλ δρανα,
εναλλξ αυστηρ και βουρκωμνα,
νας κπος ρρωστα τριαντφυλλα
που του φερναν κλμμα.

Το μτωπ του ανμαλο
σαν τσουβλι με πτρες.
Οι αναμνσεις σπρχνονται
να βγουν στην επιφνεια
σαν ξεπερασμνοι σταρ του σινεμ.

χει πια ανοσα στα χπια:
κκκινα, μωβ, μπλε-
πως φωτζουνε τη πλξη
ενς απογεματος
που δε λει να περσει!
Αυτο οι ζαχαρνιοι πλαντες,
που η επδρασ τους κρδισε γι' αυτν.

Μια ζω βαπτισμνη στη μη ζω για λγο
κ
αι το γλυκ, ναρκωμνο ξπνημα
ενς επιλσμονος βρφους.
Τρα τα χπια εναι εξαντλημνα
και ανητα σαν κλασσικο θεο.

Τα χαζ νυσταλα τους χρματα
δεν τον ωφελον.

Το κεφλι του εναι
νας μικρς χρο
απ γκρζους καθρφτες.
Κθε χειρονομα δραπετεει
ακαριαα σ' να σοκκκι
απ συρρικνομενες προοπτικς
και η σημασα του
σ
τραγγζεται σα νερ
ξω απ την οπ
στην λλη κρη.

Ζει εκτεθειμνος
σε να ξεσκπαστο δωμτιο,
οι γυμνς σχισμς των ματιν του
πτρωσαν ορθνοιχτες
σ
το ακατπαυστο ασταποβλο
πετρισμα των καταστσεων.

Οληνυχτς, στην γρανιτνια αυλ,
αρατες γτες ο
ρλιαζαν σαν γυνακες
σαν κατεστραμνα ργανα.

Μπορε κιλας να νισει
το φως της ημρας,
τη λευκ του αρρστια,
ν
α ξεπροβλλει ρποντας
μ' να καπλο γεμτο
ασμαντες επαναλψεις.

Η πλη εναι νας χρτης
με χαρομενους σφυριχτς τρα
κ
αι παντο νθρωποι,
με τα μτια τους διφανα
–ασημ και δεια,
καλπζουν προς τις δουλεις τους στη σειρ,
λες κι χουν πρσφατα
υποστε πλση εγκεφλου.

 Η Σελνη & Ο ταμος

Αυτ εναι το φως του μυαλο,
ψυχρ και αστρικ

Τα δντρα του μυαλο εναι μαρα.
Το φως εναι μπλε.

Τα χρτα αφνουν τον πνο τους
στα πδια μου σαν να ‘μουν Θες.

Χαδεουν τους αστραγλους μου
και ψλνουν τη ταπειντητ τους.

Βρωμερ πνευματικ ομχλη
ζει σ' αυτ το μρος

Που το χωρζει απ' το σπτι μου
μια σειρ απ ταφπλακες.

Δεν βρσκω πουθεν να πω.

Η σελνη δεν εναι πρτα,
εναι να πρσωπο απ μνο του,

λευκ σαν γροθι
και φοβερ θυμωμνο.

Σρνει τη θλασσα πσω της
σαν σκοτειν γκλημα,
εναι αθρυβη
μ
ε το ορθνοιχτο στμα
της απλυτης απελπισας.
Εδ ζω.

Τη Κυριακ οι καμπνες
ξαφνιζουν τον ουραν δυο φορς
ο
χτ τερστιες γλσσες
επιβεβαινουν την Ανσταση.

Στο τλος,
αναφωνον με επισημτητα
τα ονματ τους.

Ο ταμος δεχνει προς τα πνω.
χει σχμα γοτθικ.

Τον διατρχει το βλμμα
και βρσκει τη σελνη.

Η σελνη εναι η μητρα μου.
Δεν εναι γλυκει σαν τη Παναγι.

Απ' τον μπλε χιτνα της
βγανουν μικρς νυχτερδες και κουκουβγιες.

Πσο θα ‘θελα να πιστψω
στην τρυφερτητα.

Το πρσωπο του αγλματος
απαλ απ' το φως των κεριν,

Γρνει μνο σε μνα
τα ζεστ του μτια.

χω εκπσει.
Τα σννεφα ανθζουν

μπλε κι απκοσμα
πνω απ' τα πρσωπα των αστεριν.

Στην εκκλησα,
οι γιοι θα 'ναι λοι θλιμμνοι,

θα αιωρονται
με τα ευασθητα πδια τους
πνω απ' κρα στασδια,

ια χρια και τα πρσωπ τους
αυστηρ, γεμτα αγιτητα.

Η σελνη δεν καταλαβανει απ' αυτ.
Εναι τυφλ κι αγριεμνη.

και το γγελμα του ταμου
εναι σκοτεινι,
σκοτεινι και σιωπ...

Η Λαδη Λζαρος

Το κανα ξαν.
Κθε δκα χρνια μια φορ
Το καταφρνω –

Κτι σαν περιφερμενο θαμα,
το δρμα μου

Φωτειν πως αμπαζορ των ναζ,
Το δεξ μου πδι

να πρες παπι,
Το πρσωπ μου μορφο, λεπτ
Εβρακ λιν.

Ξετλιξε τη γζα
ω εχθρ μου.
Προξεν τον τρμο; 

Η μτη, οι κγχες των ματιν,
η πλρης σειρ των δοντιν;

Η στυφ αναπνο
Σε μια μρα θα χαθε.

Γργορα, γργορα η σρκα
Η φαγωμνη απ του τφου τη σπηλι
Θα 'ναι πνω μου μια χαρ

Κι εγ μια χαμογελαστ γυνακα.
Εμαι μονχα τριντα χρονν.
Κι πως η γτα
χω να πεθνω εννι φορς.

Αυτ εναι η νομερο «Τρα».
Τι ανοησα
Να εκμηδενζεις κθε δεκαετα.

Πσα εκατομμρια κλωστς.
Το πλθος μασουλντας φυστκια
Στριμχνεται να τους δει

Να με ξετυλγουν χρια πδια
Το μεγλο στριπτζ
Κυρες και κριοι

Ιδο τα χρια μου
Ιδο τα γνατ μου.
Μπορε να εμαι κκκαλο και πετσ,

Κι μως εμαι η δια
κι απαρλλαχτη γυνακα.

Τη πρτη φορ που συνβη
μουν στα δκα:

ταν ατχημα.

Τη δετερη φορ εχα σκοπ
Να κρατσει και να μην γυρσω πσω.
Λικνιζμουν κλειστ

Καθς κοχλι.
πρεπε να με φωνξουν
και να με ξαναφωνξουν

Και να μαζψουν
πνωθ μου τα σκουλκια
σαν
λιπαρ μαργαριτρια.

Το να πεθανεις εναι μια τχνη,
πως κθε τι.

Το κνω εξαιρετικ καλ.

Το κνω τσι που να μοιζει κλαση.
Το κνω τσι που να μοιζει αληθιν.
Μπορετε να πετε πως διαθτω κλση σ αυτ.

Εναι αρκετ εκολο
να το κνω σ να κελλ.

Εναι αρκετ εκολο
να το κνω και να μενω κε.

Εναι η θεατρικ
επιστροφ μρα-μεσημρι
Στα δια μρη,
στο διο πρσωπο,
στην δια βρβαρη

εθυμη κραυγ:

«Θαμα»
Που μου δνει τη χαριστικ βολ.
Υπρχει επιβρυνση

Για να κοιτξετε τις ουλς μου,
υπρχει επιβρυνση

Για ν ακοσετε τη καρδι μου
-πργματι χτυπει.

Και υπρχει επιβρυνση,
πολ μεγλη επιβρυνση

Για μια λξη
να γγιγμα

για λγο αμα,

Η να κομμτι απ τα μαλλι μου
τα ροχα μου.

Λοιπν, λοιπν, χερ Ντκτορ.
Λοιπν, χερ εχθρ.

Εμαι το ργο σου,
Εμαι το τιμαλφς σου,
να μωρ σκτο χρυσφι

Που αναλεται σε μια στριγκλι.
Στριφογυρζω και παρνω φωτι.
Μη νομζεις πως υποτιμ
το μγα ενδιαφρον σου.

Στχτη στχτη
Σκαλζεις κι αναδεεις.
Σρκα, κκαλα,
τποτε δεν υπρχει εκε 

Μια πλκα σαπονι,
Μια βρα,
να σφργισμα χρυσ.

Χερ ψιστε,
χερ Εωσφρε

Πρσεξε
Πρσεξε.

Απ τη στχτη βγανω
Με πορφυρ μαλλι
Τ' αντρκια τα μασω
Τα κνω μια χαψι

       Ερωτικ Ποημα

Δεν εναι εκολο να εκφρσω
την αλλαγ που επφερες.

Αν εμαι τρα ζωνταν,
νεκρ μουνα ττε,
Αν κι πως μια πτρα,
αυτ δεν μ` ενοχλοσε,
να μνω στη θση μου
ακολουθντας τη συνθεια...


                    Δρο Γενεθλων

Τι εναι αυτ, πσω απ' το ππλο, ειν' μορφο, ειν' σχημο;
Τρεμολμπει, στθος χει, χει ρια;

Μοναδικ εναι, εμαι σγουρη, σγουρη εμαι τι εναι ακριβς αυτ που θλω.
Σιωπηλ στα μαγειρματ μου να με κοιτζει το νιθω, το νιθω να σκπτεται

«Αυτ εναι που ενπιν της θα παρουσιαστ,
Αυτ εναι η εκλεκτ, αυτ με τα μτια μαρες κχες και την ουλ;

Που το αλερι μετρει, που βγζει το περσσιο,
Που κολλει στους καννες, στους καννες, στους καννες.

Αυτ εναι αυτ για την αναγγελα;
Θε μου, τι πλκα!»

μως τρεμολμπει, δεν σταματ, και θαρρ εμνα θλει.
Και κκκαλα να ‘ταν δεν θα μ' νοιαζε, να μαργαριταρνιο κουμπ.

τσι κι αλλις, δρα δεν θλω φτος.
Στο κτω κτω κατ λθος εμαι ζωνταν.

Ευχαρστως θα σκοτωνμουν κενη τη φορ, με κθε δυνατ τρπο.
Τρα εναι αυτ τα ππλα, σαν κουρτνες τρεμολμπουν,

Διφανα σατν γεναριτικου παραθρου
Λευκ σαν στρωσδια μωρουδστικα, σπιθζουνε με ανσα νεκρ.
Ω φλντισι!

νας χαυλιδοντος πρπει να ‘ναι εκε, νας φασματικς κονας.
Οτε που με νοιζει τι ‘ναι, δεν το βλπεις;

Να μου το δσεις δεν μπορες;
Μην ντρπεσαι – μικρ κι αν εναι δεν με νοιζει.

Μην εσαι κακς, εμαι τοιμη για θηριωδες εγ.
Ας κτσουμε μαζ του, νας απ κθε του πλευρ, αποθαυμζοντας τη λμψη,

Το λοστρο, τα τσα καθρεφτσματ του.
Ας φμε το τελευταο δεπνο απ' αυτ, σαν απ νοσοκομεου πιτο.

Γιατ δεν μου το δνεις ξρω,
Τρομοκρατημνος εσαι

Ο κσμος με μια στριγκλι θ' ανατιναχτε, μαζ και το κεφλι σου,
Ανγλυφος, μπροτζινος, μια ασπδα αρχακ,

Θαμα για τα δισγγον σου.
Μην φοβσαι, δεν εναι τσι.

Θα το πρω απλς κι συχα παρμερα θα σταθ.
Οτε που θα μ' ακοσεις να τ' ανογω, οτε καν τρξιμο χαρτιο,

Κορδλες δεν θα πσουν, οτε επιφνημα στο τλος.
Τση διακριτικτητα απ ‘μνα, μλλον, δεν περμενες.

Μνο αν ξερες πως τα ππλα ‘κενα σκτωναν τις μρες μου.
Για σνα εναι μνο διαφνειες, αερκι καθαρ.

μως θε μου, τα σννεφα βαμβκι εναι λες.
Στρατις ολκληρες. Διοξεδιο του νθρακα.

Γλυκ, γλυκ εισπνω,
Τις φλβες μου με τ' αρατα γεμζω, με τα εκατομμρια

Κκκους πιθανος που τα χρνια της ζως μου αφαιρον.
Ασημοντυμνος εσαι για την περσταση. Αχ αριθμομηχαν –

Αδνατο σου εναι ν' αφσεις κτι να ξεφγει,
αδνατο πλρες να τ' αφσεις να ξεφγει;

Σφραγδα μωβ πρπει σ' λα να πατς,

Να σκοτνεις πρπει ,τι μπορες;
Υπρχει κτι που θλω σμερα, και μνο εσ να μου το δσεις μπορες.

Στκει στο παραθρι μου, απραντο σαν τον ουραν.
Απ' τα σεντνια μου ανασανει, απ το ψυχρ επκεντρο

που τσακισμνες ζως πζουν και σκληρανουν ιστορα για να γνουν.
Με το ταχυδρομεο ας μην ρθει, δκτυλο με το δκτυλο.

Στμα με στμα ας μην ρθει, εξντα θα ‘μαι
σπου πλρες να παραδοθε, ανμπορη κτι για να το κνω.

Μνο σε το ππλο να πσει, το ππλο, το ππλο.
Θνατος αν ταν

Τη βαθι βαρτητ του θα θαμαζα, τ' χρονα μτια του.
Ττε θα ξερα πως σοβαρ το 'χες πρει.

Αρχοντι θα υπρχε ττε, ττε θα ‘ταν γενθλια.
Και το μαχαρι δεν θα τεμχιζε, θα μπηγταν

Ανγγιχτο και καθαρ σαν του μωρο το κλμα,
Και το σμπαν απ' το πλευρ μου ττε θα γλιστροσε.

Το ερωτικ τραγοδι του τρελο κοριτσιο

Κλενω τα μτια, χνεται λη η πλση.
Τα βλφαρα ανογω και γεννιονται πλι λα.
(Θαρρ πως μσα στο μυαλ μου σ' χω πλσει).

Χορ μπλε, κκκινα αστρια χουν στσει,
Κι ορμ στα ξαφνικ καλπζοντας το σκτος.
Κλενω τα μτια και η πλση χει σβσει.
Στ' νειρο, με μγια στο κρεβτι μ' εχες ρξει,
Ερωτοχτυπημνη, στο φιλ σου τρελλαμνη.
(Θαρρ πως μσα στο μυαλ μου σ' χω φτιξει).

Κυλ ο Θες απ ψηλ, η Κλαση αργοσβνει·
Και εφορμον τα σεραφεμ και του διαβλου οι φλοι·
Κλενω τα μτια, και η πλση λη κλενει.

Πως θα γυρνοσες πστεψα το εχες τξει
μως γερν και το νομ σου το ξεχν
(Θαρρ πως μσα στο μυαλ μου σ' χω φτιξει).

Πουλ φωτις θα πρεπε να ‘χω αγαπσει
Την νοιξη τουλχιστον αυτ θα ξαναρχταν.
Κλενω τα μτια και η πλση λη χει σβσει
(Θαρρ πως μσα στο μυαλ μου σ' χω κλεσει).

            Η λλη

ρχεσαι αργ, σκουπζοντας τα χελη σου.
Τι φησα ανγγιχτο στο κατφλι 

Λευκ Νκη,
Πετς στους τοχους μου ανμεσα;

Χαμογελντας η μπλε αστραπ
Αξινει, σαν τσιγκλι, το βρος των μελν του.

Η αστυνομα σε λατρεει, ομολογες τα πντα.
Λαμπερ μαλλι, μαρο βερνκι, η γνωστ επιτδευση,

Εναι η ζω μου τσο ενδιαφρουσα;
Γι' αυτ γορλωσες τα μτια σου;

Γι' αυτ τα μρια του αρα χνονται;
Δεν εναι μρια αρα, αιμοσφαρια εναι.

νοιξε την τσντα σου. Τι μυρωδι εναι αυτ;
Εναι το πλεκτ σου,

Μνο του πλκεται με ζλο,
Εναι οι γλοιδεις καραμλες σου.

χω το κεφλι σου στον τοχο μου.
Ομφλιοι λροι, πορφυρο και λαμπερο,

Στριγκλζουν απ την κοιλι μου σαν βλη, αυτ καβαλω.
Ω λμψη της σελνης, Ω ρρωστη εσ,

Κλεμμνα λογα, πορνεες
Κυκλνουν μια μαρμρινη μτρα.

Πο πας
Και ρουφς την ανσα σαν απσταση;

Θειδεις μοιχεες θρηνον σ' να νειρο.
Παγωμνο γυαλ, πς εισβλεις

Ανμεσα σε εμνα κι εμνα.
Γρατζουνω σαν γτα.

Το αμα που τρχει εναι φροτο σκοτειν—
Μια εντπωση, να κοσμητικ.

Χαμογελς.
χι, δεν εναι μοιραο.

Ο Νικ και το Κηροπγιο

Εμαι μεταλλωρχος.
Καει το φως, γαλζιο.

Κερνιοι σταλακττες
στζουν και πζουν, δκρυα

που εκβλλει η γινη μτρα
ταν θανσιμα βαριται.
Αρας μαρη νυχτερδα

με τυλγει, τρπια μαντλια,
ψυχρ φονικ.
Κολλον πνω μου σαν τα δαμσκηνα.

Αρχαα σπηλι,
ασβστιο
αποκρυσταλλωμνο,
αρχαα αντιλαλι.

Ακμη κι οι σαρες εναι λευκς,

οι θρησκευμενες.
Και τα ψρια, τα ψρια.
Χριστ μου! πγου παγδες

σαν κοφτερς λεπδες
πιρνχας θρησκεας
που μεταλαμβνει
τη πρτη κοινωνα
στις μτες των δαχτλων μου.

Το κερ
καταπνει κι ανακτ
το μικρ του δμας,
το κτριν του αναθαρρεει.

Αχ αγπη μου,
πς βρθηκες εδ;

Αχ, μβρυο, θυμσαι,
ακμα και στον πνο,
μικρ-μικρ σου τ'δωσα
πς σταυρωτ κοιμσουν.
Το αμα θλλει καθαρ
μσα σου, ρουμπνι μου.
Ο πνος που σε ξπνησε
δεν εναι καν δικς σου.

Αγπη, αγπη μου
κρμασα στη σπηλι μας
τριανταφυλλις,

στρωσδια αραχνοφαντα
βικτωριαν κατλοιπα.
Ας γκρεμοτσακιστον τ' αστρια
στον σκοτειν τους προορισμ,

σε του υδραργρου
τα τομα τα παραλυτικ να στξουν
μσα στο τρομερ πηγδι.

Εσ εσαι εκενος
ο στερες που πνω του στηρζεται
με φθνο το στερωμα.

Εσ εσαι το μωρ στη φτνη...

       Απκρυφο

Ο αρας εναι νας μλος απ αγκστρια
Ερωτσεις χωρς απντηση,
Λαμπερς και μεθυσμνες σα μγες
Που του φιλιο τους το κεντρ εναι αβσταχτο
Μσα στις δυσδεις μτρες του μαρου αγρα
κτω απ' τα πεκα το καλοκαρι.

         Θυμμαι

Τη νεκρ μυρωδι του λιου
στις ξλινες καμπνες ,

Την ακαμψα των ιστων,
τα μακρι αλατισμνα σβανα.

Αν χεις αντικρσει μια φορ το Θε,
ποια εναι η γιατρει;

Αν χεις μια φορ κατακτηθε
χωρς να μενει οτ' να κομμτι,
οτε καν να δχτυλο
κι αναλωθε,
Αναλωθε απλυτα,
στη πυρκαγι του λιου,

Μσα στο φως
απ βιτρ αρχαων καθεδρικν

Ποια εναι η γιατρει;

Η στια της μετληψης;
Το βδισμα πλι σε ακμαντα νερ;
Η μνμη;

να διακρνεις τα λαμπρ χνη
Του Χριστο στα πρσωπα των τρωκτικν,
Των δειλν λουλουδοφγων,
εκενων π
ου χουν τσο ταπεινς ελπδες,
στε αισθνονται νετα

Καμπουριασμνη στο παστρικ σπιτκι της
Κτω απ τις ακτνες της αγρμπελης.
ραγε δεν υπρχει μεγλος ρωτας,
μνο τρυφερτητα;

Θυμται η θλασσα
ε
κενον που βδισε πνω της;
Το νημα διαρρει απ τα μρια.
Οι καμινδες της πλης αναπνουν,
το παρθυρο ιδρνει,

Τα παιδι σκιρτον στα κρεβτια τους.
Ο λιος ανθζει, εναι να γερνι.

Η καρδι δεν χει σταματσει...

      Λεσβες

Λσσα μες στη κουζνα!
Οι παττες συρζουν.
Τσο χολιγουντιαν, χωρς παρθυρα,
η λμπα φθορισμο αναβοσβνει
σαν φριχτ ημικρανα,

σεμντυφες χρτινες κουρτνες για πρτες,
αυλαες, μπουκλτσες χρας.
Κι εγ, αγαπολα,
εμαι παθολογικ ψετρα,

Και το παιδ μου, κοτα τη,
με τα μοτρα στο πτωμα,

μια μικρ αναστατωμνη μαριοντα
που κλωτσει μπας κι εξαφανιστε,

μα εναι μια σχιζοφρενς.
Το πρσωπ της κκκινο και σπρο,
νας πανικς,

χωσες τα γατκια τη
σ' να τσιμεντνιο πηγδι

ξω απ' το παρθυρ σου
κι εκε μσα χζουν,
ξερννε και κλανε
και δεν μπορε να τ' ακοει.

Λες δεν την αντχεις,
εναι κορτσι το μπσταρδο.
Εσ χεις κψει τις λμπες σου
σαν παλι ραδιφωνο

καθαρ απ φωνς κι ιστορα,
το καινοριο ε
ναι γεμτο παρσιτα.
Λες θα 'πρεπε να πνξω τα γατκια.
Τη βρμα τους!

Λες θα ‘πρεπε να πνξω το κορτσι μου.
Θα κψει τον λαιμ της στα δκα,
αν εναι τρελλ στα δο.

Το μωρ χαμογελει,
παχουλ σαλιγκρι,

Στους γυαλιστερος ρμβους
του πορτοκαλ μουσαμ.

Θα μποροσες να τον φας.
Αγρι εναι.

Λες ο ντρας σου δεν σου φρεται καλ,
η Εβραα του μαμ φυλει
το γλυκ του φλο σα θησαυρ.

Εσ χεις να μωρ, εγ χω δυο.
Θα 'πρεπε να κθομαι σ' να βρχο
ξω απ' την Κορνουλη
να χτενζω τα μαλλι μου.

Θα 'πρεπε να φορω τιγρ εσρουχα,
θα 'πρεπε να χω εραστ.

Θα 'πρεπε να συναντηθομε σε μιαν λλη ζω,
θα 'πρεπε να συναντηθομε στον νεμο,

Εγ κι εσ.

Στο μεταξ βρωμει λπος
και σκατ μωρο.

Εμαι ναρκωμνη και βαρει
απ' το τελευταο μου ηρεμιστικ.

Η κπνα απ' το μαγερεμα,
η κπνα της κλασης

κνει τα κεφλια μας να αιωρονται,
δυο φαρμακερ αντθετα κρα,

τα κκκαλ μας, τα μαλλι μας.
Σε φωνζω Ορφαν, ορφαν.
Εσαι ρρωστη.

Ο λιος σε γεμζει με λκη,
ο νεμος με φυματωση.

Κποτε σουν μορφη.
Στη Να Υρκη, στο Χλιγουντ,
οι ντρες λεγαν: "Τλος;

τσα το μωρ, πολ ζρικο"
παιζες, παιζες, παιζες
για την ξαψη.

Ο ανκανος σζυγος
πετγεται ξω για καφ.

Προσπαθ να τον κρατσω μσα,
να γρικο κοντρι για τον κεραυν,
ξινα λουτρ, ξεχνονται
ουρανοκατβατα απ μσα σου.

Το σπρχνει στην πλαστικ
λιθστρωτη κατηφρα,

Τραμ χτυπημνο.
Οι σπινθρες εναι μπλε.

Οι μπλε σπινθρες ξεχνονται,
Σκνε σαν χαλαζες
σε εκατομμρια κομματκια.

Ω στολδι μου!
Ω πολτιμ μου!

Εκενη τη νχτα η σελνη
συρε τον αιμτινο σκο της,
ρρωστο ζ
ο
πνω απ' τα φτα του λιμανιο
κι στερα μεγλωσε κανονικ,
Σκληρ κι απμακρη κι ολλευκη.
Η λμψη της μμου πγωνε το αμα μου.
Τη μαζεαμε στις χοφτες μας,
τη λατρεαμε,

τη δουλεαμε σαν ζυμρι,
σαν κορμ μιγδας,

Τη μεταξωτ μμο.
νας σκλος πρασε
και πρε τον σκυλσιο σου σζυγο.
Κι φυγε.

Τρα εμαι σιωπηλ,
μσος ω
ς τον λαιμ,
Παχ, παχ.
Δε βγζω τσιμουδι.
Μαζεω τις ωμς παττες
σαν ροχα καλ,

Μαζεω τα μωρ,
Μαζεω τα ρρωστα γατι.
Ω βζο με οξ,
Με ρωτα χεις γεμσει.
Ξρεις ποιον μισες.

Αυτν που κρεμει την μπλα του
και την αλυσδα στην αυλπορτα

Που ανογει στη θλασσα
Και την οδηγε μσα,
λευκ και μαρη,

Κι στερα την ξερν πσω.
Κθε μρα τον γεμζεις ψυχ,
σαν καντα.

Εσαι τσο εξαντλημνη.
Η φων σου σκουλαρκι μου,
Φτεροκοπει και ρουφει,
αιμοβρα νυχτερδα.

Αυτ. Αυτ.
Κρυφοκοιτζεις πσω απ' τη πρτα,
Θλιβερ στργκλα.
"λες οι γυνακες εναι πουτνες.

Δεν βγζω κρη".

Βλπω τη χαριτωμνη σου διακσμηση
Να σε σφγγει σαν γροθι μωρο
σαν ανεμνη,
εκενη την αγαπημνη

τη θαλασσιν,
εκενη την κλεπτομαν.

Εμαι ακμη ωμ.
Λω πως μπορε να ξανρθω.
Γι' αυτ εναι τα ψμματα.

Οτε στον Ζεν παρδεισ σου
δεν πρκειται να συναντηθομε...

Η Σελνη Και Το Κυπαρσσι

Αυτ εναι το φως του νου,
κρο και πλανητικ.

Τα δντρα του νου εναι μαρα.
Το φως εναι γαλζιο.

Η χλη ξεφορτνει τις λπες της
στα πδια μου σα να μουν ο Θες.

Βελονζοντας τους αστραγλος μου
και ψιθυρζοντας την ταπειντητ της.

Μια ομχλη απ καπνος
και πνεματα κατοικε αυτν τον τπο.

Που τον χωρζουν απ το σπτι μου
επιτμβιες πλκες.

Απλς δε βλπω που μπορε να πει κανες.
Η σελνη δεν εναι πρτα.
Εναι να πρσωπο για τον εαυτ της.

σπρη σαν κλεδωση
και φοβερ αναστατωμνη.

Τραβει τη θλασσα πσω της
σαν να σκοτειν κρμα˙ εναι συχη

Με το χασμουρητ της απλυτης απγνωσης.
Ζω εδ.

Δο φορς την Κυριακ οι καμπνες
εκπλττουν τον ουραν-

Οχτ μεγλες γλσσες
επιβεβαινοντας την Ανσταση.

Στο τλος νηφλια
χτυπνε τα ονματ τους.

Το κυπαρσσι δεχνει προς τα πνω.
χει γοτθικ σχμα.
Τα μτια ανεβανουν μαζ του
κι ανακαλπτουν τη σελνη.

Η σελνη εναι η μητρα μου.
Δεν εναι γλυκει σαν τη Μαρα.

Τα γαλζια της ενδματα εξαπολουν
μικρς κουκουβγιες και νυχτερδες.

Πσο θα 'θελα να πιστψω
στη τρυφερτητα-

Το πρσωπο του ομοιματος,
γλυκτερο απ τα κερι.

Στβοντας, πνω μου ειδικ,
τα πια του μτια.

πεσα πολ χαμηλ.
Σννεφα ανθζουν.

Μυστικιστικ και γαλζια
πνω στο πρσωπο των στρων.

Μσα στην Εκκλησα,
οι γιοι εναι λοι γαλζιοι.

Επιπλοντας με τα λεπτ τους πδια
πνω απ τα στασδια.

Τα χρια τους και τα πρσωπ τους
καμπτα απ την αγιτητα.

Η σελνη δε βλπει τποτα απ λα αυτ.
Εναι φαλακρ κι γρια.
Και το μνυμα που στλνει το κυπαρσσι
εναι νχτα, νχτα και σιωπ...

      Φινιστρρε

Αυτ ταν το τλος της γης:
τα τελευταα δχτυλα,
αρθρωμνα και ρευματικ,

Στριμωγμνος στο τποτα. Μαρο
Αδμονισμνοι γκρεμο
κι η θλασσα εκργνυται

Χωρς πτο, οτιδποτεσ
την λλη πλευρ του,

Ασπρισμνη απ τα πρσωπα των πνιγμνων.
Τρα εναι μνο ζοφερ,
μια χωματερ βρχων

Απομεινρια στρατιτες
απ παλιος, ακατστατους πολμους.

Τα θαλσσια καννια στο αυτ τους,
αλλ δεν κουνιονται.

λλοι βρχοι κρβουν τις κακες τους
κτω απ το νερ.

Οι γκρεμο εναι γεμτοι
με τρφυλλα, αστρια και καμπνες

πως τα δχτυλα μπορε να κεντσουν,
κοντ στο θνατο,

Σχεδν πολ μικρ
για ν' ασχοληθ με την ομχλη.

Η ομχλη εναι μρος
των αρχαων παραφυγων

Ψυχς, κυλισμνες
στον θρυβο της θλασσας.

Μελανιζουν τους βρχους
και μετ τους αναστανουν.

Ανεβανουν χωρς ελπδα,
σαν αναστεναγμο.

Περπατ ανμεσ τους
και γεμζουν το στμα μου με βαμβκι.

ταν με ελευθερσουν,
εμαι γεμτη δκρυα.

Η Παναγα των Ναυαγων
βαδζει προς τον ορζοντα,

Οι μαρμρινες φοστες της
ανατινχτηκαν ξαν σε δο ροζ φτερ.

Μαρμρινος νατης
γονατζει στο πδι της αφηρημνος,
και στο πδι του

Μια χωριτισσα στα μαρα
Προσεχεται στο μνημεο
του ναυτικο που προσεχεται.

Η Παναγα των Ναυαγων
εναι τριπλσια σε μγεθος ζως,

Τα χελη της γλυκ απ θετητα.
Δεν ακοει τι λει ο νατης
ο χωριτης

Εναι ερωτευμνη
με την μορφη αμορφα της θλασσας.

Κορδνια στο χρμα του γλρου
φτερουγζουν στα ρεματα της θλασσας

Δπλα στους πγκους των καρτ ποστλ.
Οι χωρικο τα αγκυροβολον με κοχλια.
νας λει:

"Αυτ εναι τα μορφα μπιχλιμπδια
που κρβει η θλασσα,

Μικρ κοχλια φτιαγμνα σε κολι
και κυρες παιχνιδιν.

Δεν ρχονται απ τον Κλπο των Νεκρν εκε κτω,
Μα απ λλο μρος,
τροπικ και γαλζιο,

Δεν χουμε πει ποτ.
Αυτς εναι οι κρπες μας.
Φτε τα πριν κρυσουν. "

Οι παπαρονες του Ιολη

Μικρς μου παπαρονες,
μικρς φλγες της κολσεως,

εσες δεν πληγνετε κανναν;
Αναβοσβνετε.
Μα δεν μπορ να σας ακουμπσω.

Βζω τα χρια μου ανμεσα στις φλγες.
Μα τποτα δεν καει.

Με εξουθεννει που σας βλπω
να αναβοσβνετε με τον τρπο αυτ,

τσι ζαρωμνες και κοκκινωπς που εστε,
σαν το δρμα ενς στματος.

Ενς στματος που αιμορραγε.
Μικρς αιματηρς φοστες!
Υπρχουν ορισμνες οσμς
που δεν μπορ να ακουμπσω.

Πο εναι το οπιοχο σας
κι οι εμετικς σας κψουλες;

Μακρι να μποροσα να αιμορραγσω,
τουλχιστον να κοιμηθ!

Μακρι το στμα μου να ζευγρωνε
με ναν πνο σαν και αυτν!

μακρι οι χυμο σας να κυλοσαν μσα μου,
σ' αυτν την γυλινη κψουλα

και να μενω ακνητη, βαριεστημνη.
Αλλ χρωμη. χρωμη...



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers