Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Νανοπούλου Ελένη: Σταγόνες Από Μελάνι...

 

     Η Ελένη Νανοπούλου είναι γνωστή επίσης με το ψευδώνυμο IndianMist, διατηρεί blog, που θα το βρείτε στα Links μου, και πρόκειται να εκδόσει βιβλίο με ποιήματά της, στο μέλλον.

----------------------------------------------------------------------



Κικλήσκω "Λυσίκομο Περιβολή"

Δεν έχω όνομα και δεν μπορώ ν' αρθρώσω το «ρ&λ»,
ακούω μοναχά σε φύσημα,
τραυλίζω ακόμη και στο χνώτο μου,
φοβάμαι της σκιάς τα βήματα
και χάνομαι σ' ομίχλες για να μη θωρούν μήτε τα έρποντα
ξεγελώ την μαύρη κόμη μου με λίγες ασημιές ανταύγειες
που παίρνει όταν η σελήνη δεν φοβάται να μ' αντικρύσει

έτσι για να βαφτίζομαι μονάχη ξωτικό.

Δανείζομαι Λυσίκομο Περιβολή κικλήσκω δεύτερο αρχικό,
του Δαναού σανδάλι με την οργή του ξίφους σε ξερικό ποτάμι
να καθρεφτίζω βέλη-θάνατο.

Ριγώνοντας τρίσβαθα, δραπέτης αναμεσίς σ' επιστροφή εν χρόνο,
πυρσός που μ' αναμένει έγκατο στεφάνι.   

Δεν έπαιξα με κούκλες παρά σε κορμούς περιπλανιόμουν
πετώντας πέτρες στο χώμα
λες και θα 'βγαζαν χυμό για να ποτίσει γη.

Την δύναμη  μετρούσα -la bras de fer- σε χέρια αντρικά
κι έλεγα θα νικήσω, μα λάθεψα ξανά
μα μένω μόνο κάδρο σαθρό δεμένο σε κοντάρι
που κι οι κυράδες ξεχασμένο

Χαμογελώ με σιδεράκια στα δόντια
κι ένα σπασμένο μολύβι δίχως ξύστρα

Έτσι κι αλλιώς τίποτα θα γράψω

Φωτόφιλο

Κράτα με
μια στιγμούλα φως
συντάσσεσαι κέντρο μου
με ορυχεία και αλάτι

Φτερουγίζουν απόψε
οι πόντοι των σελίδων
ρίγες
σφραγισμένες υποσχέσεις

Δεν θ' αποτυπώνω κυκλοφορίες
και ανακοινώσεις
ενηλικιώθηκες εαυτέ

Άκου
τι ακούν οι σκληροί βράχοι

Δες
τους πυριφλεγείς θεούς
πως αναφλέγουν σπαρτά κορμιά

Έκλεισε η μνήμη πάπυρε
δυο μάτια φυσαλλίδες
ορφανή η μαύρη κόμη
ως το γόνατο κάθε βράδυ
ψάλει συναγερμούς

Τα περί νοσταλγίας
χάνουν το σχήμα
στην αποστείρωση η φωνή
μονομαχούν
οι βολβοί των δακρύων
μ' όλες τις απορίες

Μήτις μελίφθογγος
μετενσάρκωση
δόρυ και ασπίδα

Κράτα με
φωτόφιλή μου εκδοχή
απόμακρο απαιτητικό φως
γονάτισαν
κόπηκαν εγκάρσιες λωρίδες
οι παλάμες
λευκόσαρκο

Λεπιδόπτερο

Νανουρίζω τις σιωπές μου
και σκεπάζω τ' αναφιλητά ένα φουστάνι μαύρο αδιαπέραστο.
Κοιτώ τις λέξεις που κλείνουν πονηρά το μάτι
για όλα τα όχι που κτυπούν τις μεταμεσονύχτιες γρίλιες.

Τυπωμένες διπλά από πρωτότυπο σε καρμπόν
κάτι κάλπικο γυροφέρνει τη γεωμετρία των ημερών.

Ανοίγει το ημερολόγιο από βδομάδα σε βδομάδα,
από ψαλίδι σε βελόνι η επανάληψη.

Εύθραυστη ανάλωση σε υπέρβαση.

Γέρνω τον ίσκιο μου στα σεντόνια,
σιγοψιθυρίζω το παραμύθι της κάμπιας που 'χει  ένα περίβλημα προνύμφης.

Βάζει τις παλάμες του μέσα στις δικές μου,
τεντώνει τα νυσταγμένα μάτια κατάματα  μου,
γέρνει βουτιά τον ώμο στην αλήθεια της μεταμόρφωσης
και καίει λαχανιασμένα το αισθητήριο του εγκλωβισμένου χωροχρόνου.

Κι ύστερα έρχεται χιλιόμετρα η σοδειά των παλαμών σου
με το ανεμόπτερο κορμί  και τις κυματολέξεις,
μεταγγίζοντας οξυγόνο στα πεσμένα μυρτόφυλλα,
χαρίζοντας μυριοστά αγκάλης.

Πόσο μεγάλο στέρνο έχεις λίμνη μου με το επιφώνημα της φωτιάς
και τα φίλια δάκτυλα.

Πέντε τα όχι, άμετρα τ' ανομολόγητα ναι,
ρέουν ακόμη στις κλειστές φλέβες.

Δύο φωνήεντα κραυγάζουν,
ένα χ κουβαλώντας πανικό διαγραφής
κι ένα ολοφώτεινο αρχικό με το εφαλτήριο της ενέργειας
ανοίγει την κρυμμένη αστραπή.

Δεν φοβάμαι που κυλάει ο χρόνος παύση,
φοβάμαι μόνο μη σαλέψω τις αυτόχειρες ζωές με τις ανήσυχες στιγμές.

Εμένα θα χωρίσω ίσκιε μου, με όλα τα ναύλα πλήρης εξόφλησης.

Μια φορά κι έναν καιρό ένα λεπιδόπτερο
ανασάλεμα

Ω! Μη φοβάσαι κοιμήσου

Φωτόδεντρο

Α! να ξεγυμνώσω τον κατάστηθο ήλιο
και το ψηλό ονειροφώς
σελιδοδείκτες για το δρόμο της ανηφοριάς αυλόπορτας σου
με μιαν ανάσα να φτάσω το ανοιχτό φθινόπωρο
και μιαν αλμύρα στο λαιμό στοιβαγμένη κοχύλι
απ' ολοστρόγγυλο βυθό

Σιμά εκεί στην πληγή π' άφησε το άφωνο νανούρισμα
συλλέγω νότες και χρησμούς
να μαχαιρώνω δις
το θανατοπουλί
να καταπίνω τις δύσνοες συλλαβές
ως ν' αναπνεύσεις το φωτόδεντρο απάνθισμα

Με τα λυμένα μαλλιά
εγώ
και τα σπασμένα μολύβια
π' ακόμη μαθαίνω να συλλαβίζω τη μυρτιά
και τη μνήμη του κλαδιού
στο χώμα

Να σε καλέσω
Βρέξε σπόρε
κι άνθισε αηδόνια
στα χιόνια χείλη

Των ματιών οι αναμονές
σταλάζουν ξαγρύπνια

Kι άνθιζε δέντρο
Ολόσωμο άνθιζε
Σώμα διάρκεια

''Να είχαμε λέει δυο στιγμές ανώδυνες
τη παύση απλωμένα χρώματα
κι όλες οι λέξεις διάρκεια
σαν την παρατεταμένη ανθοφορία
να κρυφτώ στους κάλυκες με δεμένα μάτια
δικό σου το μαντίλι
κι ώριμα η αμφιβολία θα φορά την κατακόκκινη στιλπνότητα
παίξε μου εκείνο τον ρυθμό των θαυμάτων
''

Μεγάφωνα Χέρια

Ζεστά μου χέρια

Αόριστα όμορφα,
παμπάλαια με τις γραμμές και τις γωνίες να συγκλίνουν,
σκεπάζοντας τη λεπτή νύξη των φρυδιών και τη ρωγμή από άδεια χείλη,  αιώνια χρόνια μού κρατούσαν τα βλέφαρα.

Κι ύστερα ο πόνος με την διάβρωση και τις κατολισθήσεις,
ενισχυμένο  μεγάφωνο:

"ιδιωτικός χώρος! Δεν επιτρέπεται να συγκλίνουν οι αποστάσεις"

Έχει ένα χρώμα τιτανίου
αποφασισμένος να κοιμάται όλο και λιγότερο
με σηκωμένα τα χέρια ως δομή και συστάδα ευθειών.

Θυμάσαι;

Λίγα μόνο εκατοστά απ' την ανησυχία στάθηκες αφηρημένα,
με τα χρώματα και τα μπουκάλια δίπλα στην φωτογραφία της.

Οι φωτογραφίες λένε ψέμματα
έπαψαν να είναι μαρτυρίες
παραπλανούν έτσι
που μπορείς να διαλέξεις το κομμάτι του τρόμου
που θα διακοσμήσεις με συγκίνηση τη ζωή σου.

Κι ύστερα δες
πόσο κοντά πλησιάζεις το θάνατο με αληθινό αίμα
|και όχι με ηρωικό σιρόπι.

Ίημα Εκ Των Ήχων

Ίημα εκ των ήχων
κι η περιδέξια φωνή ως πρώθηβος εκβάλει
κατά την πρώια
ολόγυρα με περιδένει
από το δεύτερο του απογεύματος
ως το μηδενικό της νύχτας

κι άνοιξε η χηλοειδής σελήνη

                                                                          ©  Ελένη Νανοπούλου

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers