-


Dali &









/




 
 

 

: &

                                   Βιογραφικ

     O Θογνις ο Μεγαρες (κμασε ~548-544 π.Χ.) ταν λληνας ελεγειακς ποιητς των αρχαων χρνων απ τα Μγαρα της Αττικς. Γνος αριστοκρατικς οικογνειας, με το νομ του να σημανει απγονος θεν, τχθηκε υπρ της ολιγαρχικς μερδας των Μεγαρων σε μια περοδο ιδιατερα ντονης πολιτικς ρευσττητας για την πλη. Το ργο του αντανακλ τις πολιτικς του θσεις σε συνδυασμ με απψεις ηθικο χαρακτρα για διφορα θματα, γεγονς που τονε κατατσσει στους γνωμικος ποιητς. Απολμβανε υψηλ δημοφιλα στην αρχαιτητα, χρη στη κομψτητα και το δυναμισμ που χαρακτριζε τη ποιητικ του παραγωγ. Σχετικ με τη προσωπικ του ζω οι γνσεις εναι περιορισμνες. Ωστσο, ξεχωρζουν η σχση του με μιαν αννυμη γυνακα, που σκπευε να νυμφευθε κι εκενη με τον συμπολτη του Κρνο, ο οποος αποτελε πολλς φορς το πρσωπο στο οποο απευθνεται με τους στχους του. Σμερα ο Θογνις, πλι στους υπολοπους λληνες ποιητς της αρχακς περιδου, θεωρεται πρωτοπρος της ανθρπινης ποιητικς κφρασης κι εναι ο 1ος δημιουργς τον οποο απασχλησε ρητ η υστεροφημα του.
     Η ακριβς χρονολογα γννησης και θαντου του Θογνι εναι δσκολο να προσδιοριστε. Το Λεξικ της Σοιδας τον αναφρει ως σγχρονο του Φωκυλδη του Μιλησου. Στα πλασια ακαδημακν υποθσεων χει προταθε το τος 570 π.Χ. ως σημεο αναφορς για τη περοδο που κρνεται πιο πιθαν η γννησ του. Η υπθεση αυτ λαμβνει υπψη της τη περοδο ακμς του ποιητ. Ωστσο, στο ργο του γνεται αναφορ στους Περσικος πολμους, κατ τη διρκεια των οποων, η 1η σημαντικ σγκρουση επ ελλαδικο εδφους δεν λαβε χρα πριν το 490 π.Χ. με τη Μχη του Μαραθνα. Η επικρατοσα ποψη μεταξ των κλασικν φιλολγων θλει το προκεμενο απσπασμα παρνθεση απ το ργο κποιου αννυμου ποιητ.



     Ανλογες δυσκολες συνοδεουν και την επιβεβαωση του τπου καταγωγς του δημιουργο, με τεκμρια που προρχονται απ το σμα του ργου του να τοποθετονται ναντι -συχν αντικρουομνων- μαρτυριν τρτων. Στο Λεξικ της Σοιδας αναφρεται τι ο Θογνις καταγταν απ τα Μγαρα Υβλαα, τη σικελικ αποικα της αττικς πλης, το ιστορικ δρυσης της οποας καταγρφει ο Θουκυδδης. Τη πληροφορα αυτ επιβεβαινει κι ο Πλτων ονομζοντας τον Θογνι «πολτη» της αποικας. Ο Σχολιαστς του προηγουμνου αναφρει τη διαφωνα του ιστορικου Διδμου και του Αρποκρατωνα, οι οποοι θεωροσαν τη Δωρικ μητρπολη ως τον τπο καταγωγς του δημιουργο. Παρλληλα, συμφιλινει τις 2 απψεις, προτενοντας τι προερχμενος απ τα Μγαρα της Αττικς, επισκφθηκε την αποικα κι ανακηρχθηκε πολτης απ τους κατοκους. Η εκδοχ αυτ μοιζει να συμφωνε πιτερο με τον διο το Θογνι, ο οποος αναφρει την επσκεψ του στη Σικελα ως αποδημα. Εντοτοις κι αυτ η εσωτερικ μαρτυρα τενει να αποδοκιμαστε απ τη κρατοσα ποψη εξαιτας της στριξς της σε αμφισβητομενους στχους που προαναφρθηκαν. Η απλ αναφορ του δημιουργο στον εαυτ του μως ως «Μεγαρα» τρπει τους περισστερους κριτικος στο να συμφωνσουν υπρ της μητρπολης.
     Τα παιδικ χρνια του Θογνι, μαζ με πληροφορες σχετικ με τους συγγενες και τους προγνους του, μας εναι γνωστα. Εξαρεση αποτελε το σχλιο του ιδου σχετικ με την ανατροφ του, που αποκαλπτει τι ανκει στην τξη των αριστοκρατν και, χρη σε αυτ του την ιδιτητα, μαθε ως παιδ να μην αναζητ τιμς, δξα και πλοτο χρησιμοποιντας δικα μσα.
     Η ενλικ του ζω σημαδετηκε απ τις πολιτικς ανακατατξεις που χαρακτηρζανε τα δημσια πργματα στα Μγαρα του 6ου αι. π.Χ. Η ανατροπ του Θεαγνη φερε στη θση της τυραννας μια εναλλαγ δημοκρατικν κι ολιγαρχικν καθεσττων. ταν η εξουσα περνοσε στα χρια του δμου εφαρμζονταν μτρα πως η παλιντοκα, δηλαδ η δι νμου επιστροφ των καταβεβλημνων τκων στους οφειλτες. Κποιες φορς μλιστα, ο αριθμς των εξορστων ολιγαρχικν ταν ττοιος, στε να εξασφαλζει την επνοδο τους στην πλη δια της βας. Ανμεσα στα θματα αυτς της ασυδοσας φανεται πως ταν κι ο Θογνις, σμφωνα με τα λγια του οποου η απλεια της περιουσας του τον φησε σαν σκλο ο οποος πετ τα πντα απ πνω του για να περσει να ρμα. Η εξορα του -αριστοκρτη- Θογνι φανεται να εξηγε και τα ταξδια του σε Σικελα, Εβοια και Σπρτη που απαριθμονται απ τον διο σε προσευχ του προς τον Απλλωνα. Στο διο αμφισβητομενο απσπασμα ο ποιητς φανεται να χει επιστρψει πια στη πλη του κατ τη περοδο της Περσικς εισβολς.
     Σε διαφορετικ σημεο, αναφρεται ο ρωτας του ποιητ για μια γλυκει γυνακα νεαρς ηλικας (παιδὶ τερενῃ), που δθηκε απ τους γονες της ως νφη σε κποιον λλο. Ο Θογνις χρησιμοποιε μια λυρικ σκην που υποδηλνει τι κι οι δο διατηρσανε τα αισθματ τους· με κενη να θρηνε για κενον καθς μετφερε νερ για την οικογνει της κι αυτν να την αρπζει απ το χρι, φιλντας τη στο λαιμ και κνοντας να ξεπηδσει απ το στμα της νας γλυκς χος. Ο αντζηλος ανκε σε καττερη τξη απ αυτ του ποιητ, μως αυτ φανεται να εχε μικρ σημασα επ δημοκρατικς διακυβρνησης της πλης.
     Περισστερα στοιχεα μπορε κανες να βρει στο ργο του Θογνι για τον Κρνο, το γιο του Πολυπου κι ἐρμενο του ποιητ. Το νομ του μαζ με το πατρνυμο (Πολυπαδης), συνθως ως κλητικ προσφνηση, αναφρεται 76 και 9 φορς, αντστοιχα, στους στχους που μας διασζονται. Νεαρτερος στην ηλικα και κατ πσα πιθαντητα απ ευγενικ γενι, αναφρεται τι διατλεσε θεωρς της πλης των Μεγρων, τοι ιερς απεσταλμνος σε μαντεο με καθκον να παραλβει κποιο χρησμ. Το τελευταο υποδεικνει τι δεν επρκειτο για συνθη παιδεραστικ σχση, κατ τα αρχαιοελληνικ πρτυπα, καθς ο Κρνος δεν ταν φηβος. Οι διασωθντες στχοι αποτελον το θροισμα αποσπασμτων ξεχωριστν ργων του ποιητ. Ως εκ τοτου, η παρουσα του Κρνου σε διφορα σημεα υποδεικνει τον πρωταγωνιστικ του ρλο στο συνολικ ργο του δημιουργο.
     Η editio princeps (η πρτη εκτυπωμνη, χι χειργραφη, κδοση) του Θογνι πραγματοποιθηκε απ τον λδο Μανοτιο στη Βενετα το 1495, που οι στχοι του συμπεριλαμβνονται υπ τον ττλο των Ειδυλλων του ποιητ Θεοκρτου. Το λογοτεχνικ σμα του δημιουργο, γραμμνο στην ιωνικ διλεκτο, εναι το μοναδικ απ τους ποιητς της αρχακς περιδου το οποο φτασε σε ενιαα μορφ ως τις μρες μας. Στα μεσαιωνικ χειργραφα σζονται εξακσια ελεγειακ δστιχα, εν να απ αυτ εμπεριχει περπου εκατ επιπλον υπ τον ττλο "ἐλεγεων β' ". Η κυριτερη σημεριν συλλογ 1389 στχων συναρθρθηκε απ τον Augustus Immanuel Bekker απ 17 μεσαιωνικ χειργραφα, εκ των οποων το παλαιτερο εναι ο Μουτινενειανς Κδικας(Codex Mutinensis - 9ος αι. μ.Χ.). Ο τελευταος εναι η πηγ του 2ου βιβλου 159 στχων, οι οποοι απαριθμονται σε αυτ την κδοση απ τον στχο 1231 κι πειτα. Με δεδομνο τι σε αυτ εμπεριχονται ελεγεες κυρως παιδεραστικο περιεχομνου, πολλς απ τις οποες ξεκινν με τη προσφνηση "Ὦ παῖ", χει προταθε τι ο διαχωρισμς προκυψε για προφανες λγους στη Βυζαντιν εποχ.



     Μες σ’ αυτ το υλικ αναγνωρστηκαν αποσπσματα του ργου του Σλωνα, του Τυρταου και του Μιμνρμου, δημιουργντας αμφιβολες ως προς τη πατρτητα των στχων σε συνδυασμ με τη προφαν ασυνρτητη δομ του κειμνου. σον αφορ τη διαδικασα με την οποα το κεμενο φτασε το Μεσαωνα να ‘χει αυτ τη μορφ, αυτ αποτελε αντικεμενο εικασας των κλασικν φιλολγων, με τη κρατοσα ποψη να θλει να κυρως ργο -εκενο που απευθνεται στον Κρνο- να εμπλουτστηκε με ανθολογματα απ λλα ργα του Θογνι, στα οποα στη συνχεια εισχρησαν τμματα του ργου λλων ποιητν, λων προγενεστρων του 5ου αι. π.Χ.. Η Σοιδα αναφρει 3 ργα του ποιητ: α) Μια ελεγεα με ττλο "εἰς τοὺς σωθντας τῶν Συρακουσων ἐν τῇ πολιορκᾳ". Το ργο αυτ χει χαθε, εν δεν εναι γνωστ το ιστορικ γεγονς στο οποο αναφερταν. β) Μια συλλογ υπ ττλο "Γνῶμαι δἰ ἐλεγεας εἰς ἔπη", η οποα αριθμοσε 2800 (,β) στχους. γ) Τλος, να ργο που ονομζει "Πρὸς Κῦρνον". Η παρξη πολλαπλν ργων την εποχ της συγγραφς της Σοιδας ενισχει την παραπνω ποψη.
     Τα ποιματα του Θογνι, χι μνο τα τραγουδοσαν επ πολλος αινες στα διφορα συμπσια, αλλ, λγω της παιδαγωγικς αξας τους και των ηθικν διδαγμτων τα οποα περιεχαν, τα βαλαν, παρλληλα, σαν μθημα στα σχολεα της Αθνας κι ορισμνων λλων αρχαιοελληνικν. να επγραμμα υπ το νομα του Θογνι σζεται στην Ανθολογα του Πλανοδη (Anthologia Planudea ex Libro Primo, Plan. 10 στην κδοση της Ελληνικς Ανθολογας του Jacobs).
     Ο ελεγειακς ποιητς Θογνις που γεννθηκε κι ζησε στα Μγαρα της Αττικς τον 6ο ως τις αρχς του 5ου αινα π.Χ. εναι ο πιο αντιπροσωπευτικς εκφραστς του «μσου» λληνα, που διαχρονικ πορεεται μσα απ 25 αινες. Αν κι γνωστος στο ευρ κοιν, θεωρεται ο επιφανστερος γνωμικς ποιητς της αρχαιτητος. Πολλς πληροφορες για την ζω και το ργο του δεν χουμε, το μεγαλτερο μρος των πληροφοριν το αντλομε απ τις ελεγεες του, αν και μερικς απ αυτς εναι ασαφες και συγκεχυμνες.
     Ο αεμνηστος καθηγητς κ. Σ. Κορρς απ τους πλον γκριτους μελετητς των ελεγειν του Θεγνιδος, στην κδοση του Θεγνιδος του 1949, καμε εκτεταμνη αντιπαρθεση των ελεγειν προς διφορα αποσπσματα των, Ομρου, Ησιδου, Σλωνα, Φωκυλδη και λλων προγενεστρων συγχρνων του Θεαγνη (Τραννος των Μεγρων, την εποχ του Θεγνιδος), ποιητν. Απ την αντιπαρθεση αυτ προκπτει τι ο Θογνις εχε μελετσει λους τους προγενεστρους συγγραφες, παρνοντας τσι σοβαρ παιδεα για την εποχ του.
     Οι ελεγεες του εναι αποσπσματα απ’ λο το ργο του, το οποο δεν διεσθη ολκληρο. Γρφτηκε στο τλος του 5ου αι. π.Χ. κι η 1η του κδοση γινε στον 4ο αι. π.Χ. Φανεται τι κατ την κδοση αυτ, μες στις ελεγεες του παρεισφρησαν και στχοι λλων ποιητν, πως του Σλωνα, του Μμνερμου, του Τυρταου. τσι σε διφορα χωρα συναντνται οι διες γνμες διατυπωμνες κατ διαφορετικ τρπο. Εξ λων τοτων μπορομε να συμπερνουμε τι τα διασωθντα ποιματ του αποτελον «Ανθολογα» της οποας ο συντκτης εναι γνωστος, που  στη βση τους μως εναι ελεγεες του. Αργτερα η βση αυτ διεπλατνθη αφο συμπεριλαβε γνμες κι λλων ελεγειακν ποιητν. τσι εναι περιπλεγμνα τα πργματα, στε το να κατορθσουμε να χωρσουμε τα διφορα μρη, εναι ργο ανφικτο. Σχετικς ο Ραντσενστιν φρονε τι η συλλογ συνετχθη το 400 π.Χ. και δχεται τι εναι συλλογ αδμενων ασμτων με συνοδεα αυλο στα συμπσια.
     Η ζω και το ργο του εναι συνδεδεμνα με τα πολιτικ γεγοντα της εποχς του και της γεντειρας πλης του. Η πλη αυτ υπρξε, προ της γεννσεως του ποιητ, η σκην μεγλων πολιτικν αναταραχν. Μετ την αποτναξη του ζυγο των Κορινθων τον 8ο αινα π.Χ. την διακυβρνηση της πλης ανλαβαν οι ευγενες και αριστοκρτες ως του τους 630 π.Χ. ταν ο Θεαγνης, αναλαβν την ηγεσα του «Λακο Κμματος», κατκτησε την εξουσα κι επβαλε τυραννα στη πλη. Ο Θεαγνης αν και τραννος σκησε φιλολακ πολιτικ. Επεζε τους ευγενες και τους πλοσιους κι εξρισε πολλος απ αυτος, οι οποοι εγρισαν μετ τη πτση του κι επανφεραν την ολιγαρχα. Διφορες επαναστσεις κι αντεπαναστσεις επακολοθησαν μετ τη πτση του Θεαγνη. Ο Θογνις, που ζησε τη περοδο αυτ, διλθε μια ζω μσα σε αναταραχς, στις οποες αφιερνει να μεγλο μρος των ποιημτων του.
     ταν ευγενς στη καταγωγ κι η συμπθει του προς τους ευγενες εναι κατδηλη στο ργο του. Γι’ αυτν υπρχουν οι «αγαθο»«εσθλο», ροι που την εποχ εκενοι εχρησιμοποιοντο με πολιτικ σημασα κι χι, πως αργτερα με την ηθικ ννοια. Στους κοινωνικος αγνες της εποχς του ο Θογνις χασε τα κτματα και τα χρματ του, εξορστηκε κι πεσε στη φτχεια, γι αυτ και θεωρε το χρμα ως το μεγλο διαφθορα των συνειδσεων και των ταξικν διακρσεων.
     Το φυσικ χρισμα της ποησης, σε συνδυασμ με τη πολυμθει του, τον ορθολογισμ του, την περα της ζως, πικρ, λλως τε, απ τις πολιτικς του ταλαιπωρες, την ικαντητα να παρατηρε και να σχολιζει, με να πνεμα ζωνταν και ευρ και με χαρακτρα θαρραλο κι ασυμββαστο, ανδροπρεπ θα λγαμε, που εντυπωσιζει ακμα και σμερα, ο Θογνις δωσε στις ελεγεες του πρωτοτυπα και χρη. Η γλσσα του εναι ακριβολγος, κατλληλη για αποφθγματα, ισχυρ και πλρης πθους, δηκτικ κι ευχριστη.
     Η σκψη του στοχαστικ και διαυγς ενοτε λεπτ και βαθει, κλενεται μσα σε ακριβ και κανονικ δστιχα, απ τα οποα αναδεται το ρωμαλο μσος του κι η μνησκακη μελαγχολα του. Δεν του λεπει οτε ο ενθουσιασμς οτε η ανθηρτητα. Υπερφανος, χει συνεδηση του καλλιτεχνικο του τλαντου και πιστεει στην υστεροφημα του, δηλαδ τι θα ζσει στη μνμη των μεταγενεστρων και προφητικ βεβαινει τι η φμη του θα εναι αθνατη.
     Ο Θογνις υμνε τις αξες της ζως, την δικαιοσνη, τη παλληκαρι, τη ανδρεα στην υπερσπιση της πατρδος, την ευσβεια στους θεος, τη σωφροσνη, αλλ και τα νιτα, τον ρωτα τις χαρς τη ζως, τα συμπσια, τα γλντια, τη πκρα των γηρατειν, την φρκη του θαντου. Κατακρνει τη πλεονεξα, τον κρο, τη φτχεια, υμνε τα πλοτη και τοποθετε σε υψηλ βαθμ την αξιοπρπεια και την ελεθερη συνεδηση.
     Στις χαρς της καθημερινς ζως δδει πνευματικτητα και τις εξωραζει. Προσπαθε ακμα να απελευθερσει τους θεος απ σωματικς αδυναμες κι ελαττματα στε να τους παρουσισει ως ντα ψυχικ, δηλαδ να βλπουν με τη ψυχ των τους ανθρπους και να γνωρζουν τις σκψεις των και τα συναισθματ των.



     Επσης παραπονεται για την απιστα των φλων του, τους οποους εχε ιδιατερα εμπιστευθε κι εκδηλνει την αγανκτηση του κατ των εχθρν του και την αφροσνη των κακν πλοηγν (πολιτικν), υπ τη ηγεσα των οποων το σκφος της πολιτεας χει ναυαγσει κι ομιλε περ των κοινν ανθρπων με υπρμετρο χλευασμ. Πιστεει τι ο πλοτος αρμζει μνο στους ευγενες θεωρε την φτχεια ψυχοφθρα ασθνεια, πηγ φυσικς κι ηθικς κατπτωσης που μπορε να καταστρψει κι αυτ την ανεξαρτησα του ανθρπου γιατ τον καταδικζει σε δουλοπρπεια.
     Ο Θογνις εναι το κλασσικ παρδειγμα για μα φυσικ ανθρπινη ροπ, αυτ που σμερα συνοψζεται στην φρση «στροφ προς τον νθρωπο». Οι ελεγεες του αφοροσαν την καθημεριν ζω, την συμπεριφορ της νεολαας και κατ τοτο καινοτμησε, γιατ σαν σνολο αποτελον να σστημα ηθικς συμπεριφορς, βασισμνο, ββαια, στις αντιλψεις της εποχς του. Στις Ευρωπακς χρες το ργο του ποιητ σπουδζεται με ιδιατερη επιμλεια. Επ παραδεγματι  στην Γερμανα ο Θογνις καθιερθηκε ως μρος της σχολικς παιδεας απ τον 16ον αινα.
     Ο Γερμανς καθηγητς της αρχαας ελληνικς γλσσας στο πανεπιστμιο της Βιλλεμβργης, Φλιππος Μελχθων (1487-1560), ο οποος μεταρρθμισε τελεως τη γερμανικ εκπαδευση, αποκληθες προς τοτο «Διδσκαλος της Γερμανας» εβασσθη στα ποιματα του Θεγνιδος, τα οποα μετφρασε και κυκλοφρησε στα σχολεα για να τα μελετον και να διαπαιδαγωγονται οι Γερμανο μαθητς. Το πραγματικ νομα του Μελχθωνα ταν Σβρτσερντ που στα γερμανικ σημανει μελαν γη. Δυστυχς τα ποιματα του Θογνι με τα οποα μορφνονται και διαπαιδαγωγονται οι Ευρωπαοι εδ κι αινες, δεν εναι γνωστ στην Ελλδα.
     Ο Πλτων χρησιμοποιε και συζητε τις γνμες του κι χει περ πολλο τον ποιητ. Σ’ λη τη διρκεια του Ελληνικο πολιτισμο, διφοροι συγγραφες (Πλοταρχος, Αθναιος, Στοβαος κ. λ. π.) αναφρονται στα ργα του, που συνεχς εκδδονται και σχολιζονται οι ελεγεες του μχρι σμερα. Η φιλοσοφα του Fr. Nietzsche βασζεται σε μεγλο βαθμ επ των ηθικν αρχν του Θεγνιδος κι ο George Grotte αποδχεται πως οι ηθικς ννοιες εναι απολτως συνδεδεμνες με τα ποιματ του. Ο Ελευσνιος στρατηγς Πγκαλος αντλε παραδεγματα απ τις ελεγεες του Θεγνιδος πως ο διος αναφνησε σε πολιτικ του λγο.

   «…Η ιστορα επαναλαμβνεται. Προ εκοσι πντε αινων ο συμπολτης μου Θογνις ο Μεγαρες, περιγρφει με αρκετν ποησιν το κατντημα εις το οποον εχαν φθσει ττε τα Μγαρα, η πρωτεουσα της επαρχας μου. Η Αριστοκρατα ακλαστος και φαλη μεταδδει την διαφθορν και την σγχυσιν εις τας λλας τξεις. Εις την γενικν αναρχαν οι εκμεταλλευτα και κερδοσκποι απομυζον το αμα του λαο. Ο βος εναι αποτρπαιος και ο λας κατντησεν νανδρον πομνιον εσχτης περιφρονσεως. Η σημεριν κατστασις εν Ελλδι δεν διαφρει κατ πολ απ τη θλιβερν εικνα που δδει ο Θογνις. Δι τοτο εμαι υποχρεωμνος να ομολογσω τι πας τμιος νθρωπος ασχοληθες με τα κοιν, οφελει ν’ ακολουθσει το απφθεγμα του Δημοσθνους, πγαινε στο σπτι σου ταν το κοινν δεν σε χρειζεται…»

     Μερικο νετεροι κριτικο αποδοκμασαν τον Θογνι και τον κατηγρησαν για αντιφατικτητα στη σκψη, για ψυχρ διδακτισμ και σχολαστικτητα, για μονπλευρη θερηση του υπαρξιακο προβλματος. πως κι αν χει το πργμα, ο ποιητς τοτος εναι ο απολογητς ενς ωραου κσμου, και μσα απ τις αριστοκρατικς του αντιλψεις αφνει να διαφανε μια ουσιαστικ πλευρ της ελληνικς ταυττητος.
     Ο Θογνις πθανε πιθανν εξριστος στη Θβα μακρι απ την γεντειρα πλη του τα Μγαρα που τσο αγαποσε αφο διακρυττε τι «ΟΥΔΕΝ ΑΡ’ ΗΝ ΦΙΛΤΕΡΟΝ ΑΛΛΟ ΠΑΤΡΗΣ»
     Οι αππειρες διαχωρισμο των αυθεντικν ελεγειν απ παρνθετα αποσπσματα ξεκινον με τον Friedrich Gottlieb Welcker και συνεχζονται ως σμερα. Αυτς, προχρησε στην απρριψη αποσπασμτων ως μη αυθεντικν με βση να σνολο κριτηρων που αφοροσαν στο περιεχμενο και το φος των στχων της συλλογς.
     Το αποτλεσμα αυτς της διαδικασας επιλογς ταν να νο σμα 880 στχων. Τα κριτρια του Welcker χουνε χαρακτηριστε ως μηχανικ /και τυπολατρικ, ωστσο η δουλει του αποτελε σταθμ στη σχετικ βιβλιογραφα, με τη πλειοψηφα των μεταγενεστρων συγγραφων να τοποθετονται σον αφορ τη θση του περ αυθεντικτητας των επιμρους στχων της συλλογς.
     Ο Martin Litchfield West υποστηρζει πως αν κι υπρχει μεγλη πιθαντητα πολλ ακμη αποσπσματα να ‘ναι αυθεντικ, κενα που απευθνονται στον Κρνο, τα οποα συνιστον 306 στχους, εναι λογικ αποδεκτ ως μια γνσια βασικ συλλογ. Σμφωνα με μια ποψη που βασζεται στην ερμηνεα ιδων αποσπασμτων του ποιητ, το νομα "Κρνος" αποτελε τη "σφραγδα" με την οποα ο Θογνις εξασφλιζε την απδοση της πατρτητας των δικν του συνθσεων στον εαυτ του.
     Το κυραρχο θμα που διαπνει τη ποηση του Θογνι εναι η σγκρουση μεταξ ενς παλιο κι ενς νου τρπου σκψης, αντιστοχων της πλαι ποτ κραταις ολιγαρχικς τξης, στην οποα ανκε και του νου στα πολιτικ πργματα δμου. Η σγκρουση αυτ δεν εκλαμβνεται ως αντικεμενο διανοητικο πολιτικο αναστοχασμο, αλλ γνεται αντιληπτ στο πλασιο της καθημερινς ζως και πρακτικς. Ο ποιητς δρττεται της ευκαιρας να παρατηρσει στη συμπεριφορ των δημοτν την γνοια του ηθικο κδικα ο οποος αποτελε τη δικ του κληρονομι - ως μλους της τξης των ευγενν - εν παρλληλα εκφρζει την οργ του για τα τεκταινμενα στην πλη του.
     Ως αποτλεσμα των παραπνω, το συνασθημα του ποιητ τον οδηγε στη χρση ρεαλιστικν εικνων, πρα απ το σνηθες επιτηδευμνο φος του εδους της ελεγεας. Το ποιητικ φος του Θογνι χαρακτηρζεται απ την ισχ της κφρασς του και τη χρση της απλς καθομιλουμνης χωρς καμα καλολογικ προσθκη. Η χρση μεταφορν αποτελε το δυνατ του σημεο.
     Ο ποιητς κακζει τη να μορφ διακυβρνησης, καταγγλει την ηθικ απαξα των απλν πολιτν κι υποδεικνει το ρλο του χρματος στη διβρωση των ηθν. Αυτ η τελευταα πτυχ εναι χρσιμη αφ’ ενς μεν για τη χρονολογικ εξακρβωση της εισαγωγς του χρματος ως ανταλλακτικο μσου στην αρχακ εποχ κι αφετρου δε λγω του τι ο δημιουργς δνει την οπτικ γωνα της ως ττε ρχουσας τξης των γαιοκτημνων. Το χρμα επφερε το δανεισμ, την εσπραξη τκου, τη συσσρευση πλοτου απ κληρους απλος πολτες που στη συνχεια χρησιμοποησαν τη νεοαποκτηθεσα οικονομικ τους δναμη για να προσχωρσουν στη νομ της εξουσας. Σε μια κοινωνα μως που ο ἐσθλς (αριστοκρτης) σημανει "ηθικς και καλς", εν ο κακς σημανει "ταπεινς καταγωγς", η δημιουργα μεσαας τξης δεν μπορε να συμβε απρσκοπτα κι ο Θογνις προσωποποιε αυτ την αντδραση. Το αντιθετικ αυτ δπολο αποτελε να απ τα κυριτερα μοτβα του ποιητ.
     Παρμοιες εννοιολογικς συνδσεις απαντνται και σε λλες γλσσες, αλλ στο Θογνι αποτελε τη βση απ την οποα ξεκιν για να εκφωνσει το δικ του λγο περ ηθικς. Με τις ελεγεες του, αποτυπνει το αριστοκρατικ ιδεδες σχετικ με το «πῶς δεῖ εἴναι» ο νθρωπος, καθιστντας το κοιν κτμα των Ελλνων της εποχς του, λγο πριν η κοινωνικ του ομδα τεθε στο περιθριο των πολιτικν εξελξεων. Ο παραινετικς του λγος που χει σαφ στχο τη διδασκαλα του Κρνου, και κατ' επκταση του ακροατ αναγνστη, αποτελε διον των αποκαλουμνων γνωμικν ποιητν, με τον Σλωνα και τον Τυρταο να εμππτουν επσης σε αυτ τη κατηγορα. Δεν αποκλεεται μλιστα, αν ο ποιητς εχε ζσει ναν αινα αργτερα, να ‘χεν επιλξει τον πεζ λγο για την κφραση της σκψης του. Στη σγχρονη εποχ φαντζει ως νομοθτης, πως πργματι υπρξε ο 1ος απ τους 2 που μλις αναφρθηκαν μαζ με τον Σπαρτιτη Λυκοργο. λοι τους σκιαγρφονται ως αποκομμνοι απ το πνεμα της εποχς της πλης τους, στην οποα προσφρουν ναν ηθικ κδικα κι ακολουθνε το δρμο της εκοσιας ακοσιας εξορας.
     Η τερη βασικ θεματικ του ργου του εναι ο ομοφυλοφιλικς ρωτας. Οι στχοι του χουν χαρακτηριστε ως «το πλον ουσιδες γραπτ κεμενο της αγπης μεταξ ομοφλων που σζεται απ τον 6ο αι. π.Χ.». Ειδικτερα το 2ο βιβλο (στιχ.1231-1389), εναι αφιερωμνο στον ρωτα και δη τον παιδεραστικ, με τον δημιουργ να εκθτει λο το φσμα των συναισθημτων του για τον Κρνο (Σημ, ερωτ τον συντκτη του ρθρου, πως εναι δυνατν να ‘ναι παιδεραστικ στον Κρνο, δεδομνου πως ο Κρνος το Θωρος κι ρα χι καν νεαρς, μα σγουρα χι φηβος, για παιδ δε το συζητμε καν. Π.Χ.): Απ την αγωνα που συνοδεει την επιθυμα του για εκενον και την ευθυμα που επρχεται ταν αυτ ικανοποιηθε, μχρι τη ζλεια μπρος στην παρξη λλων προσπων και τον τελικ συμβιβασμ με την απλεια. Σε αυτ εμπεριχονται κι οι στχοι που αντανακλονε το πνεμα της εποχς: «Το να αγαπς να νεαρ, το να τον χεις, το να τον χνεις, λα εναι καλ. Πιο εκολο εναι να τον βρεις παρ να τον απολασεις. Ατλειωτη λπη προκπτει απ αυτ κι ατλειωτη χαρ: Αλλ ακμα κι τσι, κτι το καλ υπρχει σ'αυτ.»(στιχ. 1369-1372).
     Οι κριτικο διαχρονικ δνουν μφαση στη Δωρικ καταγωγ του ποιητ, την οποα συνδουν με το εδος της σχσης που αναδεται απ το ργο του, η οποα περιλαμβνει τσον αμιγς ερωτικ μρος, σο και τη δισταση της διδασκαλας και της εκπαδευσης στις κοινωνικς νρμες των ενηλκων. Δεδομνου τι ο δημιουργς συνιστ το 1ο μλος της Δωρικς αριστοκρατας που απαντται στα σωζμενα ργα της αρχαιοελληνικς γραμματεας, το ργο του αποτελε πολτιμη πηγ σχετικ με αυτ το εδος σχσης και τη κατανομ των στσεων απναντ του εκ μρους των διαφρων φλων και τξεων που συνθεταν τον αρχαο ελληνικ κσμο.
     Η απχηση των ελεγειν του Θογνι τανε ττοια που ναν αινα περπου μετ το θνατ του θεωρονταν δη κλασικς, πως μαρτυρον οι πολλαπλς παραθσεις των στχων του κι οι λλες αναφορς σ' αυτν κατ τη διρκεια της ομνυμης εποχς. Ο Ξενοφντας αναφρει τι μοναδικ αντικεμενο της ποησης του ταν η αρετ κι η κακα των ανθρπων, οπτε το ργο του συνιστοσε διατριβ πνω στο θμα. Ο Ισοκρτης τον συγκαταλγει μεταξ του Ησιδου και του Φωκυλδη ως «...ριστο σμβουλο για τον ανθρπινο βο.». Πλτωνας κι Αριστοτλης παραθτουνε στχους του εν μσω της ανπτυξης των φιλοσοφικν τους συλλογισμν. Παρλληλα, εναι γνωστ τι τα γνωμικ του ποιητ συμπεριλαμβνονταν στα βασικ βιβλα των νεαρν Αθηναων την δια περοδο. Στχοι του χουν ανευρεθε σε 4, πιθανς 6, αθηνακ αγγεα -δηλαδ σε περισστερα απ οποιονδποτε λλο ποιητ- εν ν απ’ αυτ, που χρονολογεται στο μσο του 6ου αι. π.Χ, επαινε την ομορφι του. Ωστσο, εντπωση προκαλε η μη συμπερληψ του στον Καννα των Εννα λυρικν ποιητν που συνθεσαν οι Αλεξανδρινο φιλλογοι, γεγονς που μαρτυρ τη μερικ κθοδ του προς την αφνεια κατ τη διρκεια της ελληνιστικς και της ρωμακς εποχς.
     Μια αλυσδα αναφορν δισωσε το νομ του ως την ανπτυξη της τυπογραφας. Ο ιστορικς Αμμιανς Μαρκελλνος (~330-μετ το 391 μ.Χ.) αναφρεται σε αυτν ως "ο παλις και σοφς ποιητς". Ο αυτοκρτορας Ιουλιανς, στην απολογα του υπρ της πολυθεστικς θρησκεας διερωτται αν «..ο σοφτατος Σολομντας εναι σος του Φωκυλδη, του Θογνι του Ισοκρτη.». Παρ την ερωτικ του ζω, ο ποιητς παρατθεται κι απ τον Κλμη Αλεξανδρεας, ο οποος παραλληλζει τους στχους 35-36 με τον Ψαλμ 17. Η συγκεκριμνη παρανεση, μαζ με λλα σημεα που πτονται θεμτων ηθικς ταν ιδιατερα προσφιλς στους Χριστιανος συγγραφες, συμπεριλαμβανομνων μορφν πως ο Γρηγριος ο Ναζιανζηνς (329 - 389 μ.Χ). Ο τελευταος, παραθτει τους στχους 643-644, επιδοκιμζοντας τη θση του ποιητ υπρ της φιλας η οποα στηρζεται στις πρξεις αντ για τη διασκδαση. Η προαναφερθεσα παρθεσ του απ τον Πλτωνα και τον Αριστοτλη ως πηγ ηθικς διδασκαλας χει υποστηριχθε τι απετλεσε την αιτα που το ργο του διεσθη στη βυζαντιν εποχ.
     Στα νετερα χρνια ο Φρειδερκος Ντσε ανπτυξε ιδιατερο ενδιαφρον για τον αρχαο ποιητ, ειδικ αν λβει κανες υπψη πως η 1η του δημοσευση, ενσω ταν ακμη φοιτητς στη Λειψα, εχε τον ττλο Σχετικ με την ιστορα της συλλογς της Θεογνιδεας ανθολογας, το 1867. Στο βιβλο του Η γενεολογα της ηθικς ο Γερμανς φιλσοφος αναζητντας τη προλευση των προτπων ηθικς στην ιστορα συναντ το αντιθετικ δπολο εσθλς-κακς που τσο χαρακτριζε την αντληψη του Θογνι. Πνω σε αυτ στριξε την ποψ του τι το καλ ορζεται κοινωνικ απ τον ισχυρτερο. Λγα χρνια νωρτερα, το 1864, η αποχαιρετιστρια κθεσ του για το σχολεο κλασικν σπουδν Πφρτα εχε επσης για θμα τον αρχαο δημιουργ. Σε σχετικ απσπασμα, δνει την εξς περιγραφ:

  "Ο Θογνις φανεται νας καλοανεπτυγμνος αριστοκρτης ο οποος χει τχει σε δσκολους καιρος, με τα πθη ενς ευγεν πως αυτ που ταν αγαπητ στην εποχ του, πλρης θανασμου μσους ενντια στις μζες που παλεουν να αναρριχηθον, χτυπημνος απ μια θλιβερ μορα, η οποα τον κατβαλε και τον κατστησε ηπιτερο απ πολλς απψεις. Αποτελε μια χαρακτηριστικ εικνα εκενης της ηλικιωμνης, ιδιοφυος, κατ τι κακομαθημνης κι χι πια ασφαλς ριζωμνης αριστοκρατας, τοποθετημνος στο μεταχμιο μεταξ μιας παλις και μιας νας εποχς, να διαστρεβλωμνο πρσωπο του Ιανο, καθς αυτ που αποτελε παρελθν φαντζει τσο μορφο και αξιοζλευτο, εν εκενο που επελανει -κτι που βασικ χει το διο δικαωμα (στο να επλθει)- μοιζει τσο αηδιαστικ και αποκρουστικ, νας τυπικς ηγτης για λες εκενες τις φιγορες των ευγενν που αντιπροσωπεουν την αριστοκρατα προ μιας λακς επανστασης η οποα ανκαθεν απειλε τα προνμι τους και τους προτρπει να πολεμσουν και να αγωνιστον για την παρξη της τξης των ευγενν με το διο πθος που θα πολεμοσαν για την δικ τους παρξη".
=================================

                 Αποσπσματα-Ρητ

                 Κρνος (απσπ)

...Κρνε, σου χρισα τ' ανλαφρα φτερ
για να πετς πν' απ πντους και στερις.
Παντο θε να 'σαι: στα συμπσια, στις γιορτς,
κι λοι για σ θα χουν να λεν πολλ καλ.

Παζοντας τους μικρος γλυκλαλους αυλος
ντρες πανεμορφοι θα τραγουδον για σνα
σματα ωραα, τρυφερ κι εσ θ' ακος.
Κι ταν στου δη κατεβες τα μαυρισμνα

σπλχνα και φτσεις στο παλτι των λυγμν,
οτε και ττε, αν και νεκρς, θα ξεχαστες.
λοι θα σε θυμονται, αθνατος θα λογιστες,
Κρνε, θα τριγυρνς μες στην Ελλδα των νησιν

και πνω απ' τη θλασσα που κατοικον τα ψρια
και θα πετς με των Μουσν τα φνα δρα,
αυτν που χουν στεφνια στα μαλλι απ κορλλια
και θα σε σεριανον παντο κι λη την ρα.

Θα 'σαι στις συντροφις των τωρινν και των μετ
που στους αινες θα 'ρχονται και θνε το τραγοδι,
μχρι που βρχετ' η γης κι ο λιος τη φωτ...
Δεν με προσχεις! Μ' υποσχσεις με γελς σα νιο ξεπεταροδι...

----------------------------

Μποτε τὸν παρεντα παρεὶς φλον ἄλλον ἐρενα
δειλῶν ἀνθρπων ῥμασι πειθμενος.

Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὐκ εὔχομαι· ἀλλ μοι εἴη
ζῆν ἐκ τῶν ὀλγων μηδὲν ἔχοντα κακν.

ουδ γαρ Ζευς ουθ’ ων πντεσ’ ανδνει οτ’ ανχων

Ακμα κι ο Δας δεν μπορε να εναι αρεστς σε λους τους ανθρπους οτε ταν βρχει οτε ταν σταματ.

ἐσθλῶν μὲν γὰρ ἄπ' ἐσθλὰ μαθσεαι·
ἢν δὲ κακοῖσιν συμμσγῃς
ἀπολεῖς καὶ τὸν ἐντα νον.

Γιατ απ τους καλος θα μθεις καλ πργματα,
αλλ αν αναμιχθες με τους κακος
θα χσεις ,τι μυαλ διαθτεις.

Mτε νικν αμφδην αγλλεο,
μτε νικηθες εν οκω καταπεσν οδρεο.

Να μη χαρεσαι στις νκες,
αλλ και να μη λυπσαι στις ττες

Θεος αιδο και δδιθι

Να ντρπεσαι και να δεσαι τους Θεος.

Ομνοιαν σκει

Να επιδικεις την ομνοια

Η ατολμα εναι η φυματωση του χαρακτρα

Να προτιμς τη φτχεια μσα στους κλπους της δικαιοσνης, απ τον πλοτο που προμηθεει η αδικα

Να φοβσαι τον εχθρ που ζητ να σε καθησυχσει με γλυκ λγια

Ο πλοτος δημιουργε την αυθδεια

Σου συνβη να ατχημα; Οι φλοι θα σου γυρσουν το κεφλι. Σου συμβανει να ευτυχισμνο γεγονς; λοι θα σπεσουν να σε χαιρετσουν

Τους ρκους των φαλων να τους γρφεις στο νερ

Απ ναν καλ νθρωπο, μπορες να κμεις ναν κακ. Μα ποιος θα μπορσει απ ναν κακ να κμει ναν νθρωπο ενρετο;

Η ελπδα η μνη ευνοκ θετητα που μεινε ανμεσα στους ανθρπους. Οι λλες μας χουν εγκαταλεψει κι ανβηκαν στον λυμπο. Μα ο νθρωπος, σο βλπει το φως του λιου, χαρεται τα αγαθ της ελπδας.

Μην επαινες καννα προτο γνωρσεις καλ τη φση του, τους τρπους του, τον χαρακτρα του.

Να φοβσαι τον εχθρ που ζητ να σε καθησυχσει με γλυκ λγια. Εν αφεθες στα χρια του, δεν θα σκεφτε ττε παρ την εκδκηση και τποτε δεν θα μπορσει να τον αφοπλσει.

Ο συνετς δεν πρπει ποτ να χνει την ψυχικ του γαλνη. Μην αφνεσαι καθλου να σε βλει κτω η ατυχα, μην παρασρεσαι ασνετα μσα στο πλαγος της ευημερας.

ποιος το μτρο στο ποτ υπερβλλει, οτε τη γλσσα του κρατ οτε το νου του. Λει κουβντες παλαβς κι αισχρς για τους ξεμθυστους. ταν μεθει δεν ντρπεται λα να τα κνει. Ο φρνιμος πιο πριν, χαμνος καταντει. Και συ, που ξρεις λα αυτ, μην πνεις κατ κρο και πριν πιεις να το μετρσεις, μην η κοιλι σου σε βισει και σε μετατρψει σε κακ υπηρτη εφμερων πραγμτων.

Στη κοινωνα πρπει να εσαι πολ συνετς. Το μυστικ που σου χουν εμπιστευτε να το θβεις μσα στην καρδι σου. Ξχασε κι ,τι κουσες ακμα.

Το πολ κρασ εναι κακ, αλλ ταν το πνεις προσεκτικ αντ κακ, καλ εναι ττε.

Το ωραιτερο πργμα εναι η απλυτη δικαιοσνη πειτα ββαια η υγεα και το εξαιρετικ ευχριστο εναι ,τι επιθυμε κανες να το πετυχανει
==================================

                                 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Η Ελεγεα

     Αρχικ ο ρος ελεγεα ( ελεγεο) εκ του λεγος σμαινε θρησκευτικ σμα σε μορφ δστιχου ποιματος. Αργτερα σμαινε κενη την Ωδ της οποας ο 1ος στχος τανε δακτυλικς 6μετρος (αποτελομενος απ 2 ακατληκτες 3ποδες) κι ο 2ος δακτυλικς 5μετρος, (αποτελομενος απ 2 καταληκτικς 3ποδες) λεγμενα "ελεγειακ ποιματα", καταλγοντας τσι και σε χαρακτηρισμ ποιητικο μτρου. Η επανληψη πολλν διστχων με αυτ το μετρικ σχμα, συγκροτε το ελεγειακ ποημα. Γεντειρα της ελεγειακς ποησης εναι η Ιωνα της Μ. Ασας που νθησε και η επικ ποηση και γι’ αυτν τον λγο λοι σχεδν οι ελεγειακο ποιητς σε οποιανδποτε φυλ κι αν ανκαν, μεταχειρσθηκαν την ιωνικ διλεκτο. Χαρακτηριστικτερο, κλασικ παρδειγμα ελεγεας αποτελε το περφημο επγραμμα των πεσντων Λακεδαιμονων στις Θερμοπλες που συνγραψε ο Σιμωνδης ο Κεος:

Ὦ ξεῖν', ἀγγλλειν Λακεδαιμονοις ὅτι τῇδε
κεμεθα, τοῖς κενων ῥμασι πειθμενοι.

     Οι ελεγεες εξφραζαν διφορα συναισθματα, απ τη καθημεριν ζω των αρχαων Ελλνων, τσι διακρνονταν, ανλογα αυτν, σε:

Πολεμικς ελεγεες, και θορια, γραψαν ο Τυρταος κι ο Καλλνος
Ελεγεες αγπης, γραψε ο Μμνερμος
Ελεγεες λπης
Ελεγεες διδακτικς, μεταδδοντας φιλοσοφικς ιδες, γραψε ο Ξενοφνης
Ελεγεες σοφιστικς, που περιεχαν αποφθγματα, γραψε ο Φωκυλδης
Ελεγεες θριαμβικς, γραψαν οι Σλων και Θογνις ο Μεγαρες με πολιτικ χαρακτρα

     Μολοντι η ελεγεα λγω του μτρου της διαθτει επικ καταγωγ, διακρνεται απ λυρικ νστικτα. Το ελεγειακ δστιχο εναι μια παραλλαγ του ηρωικο εξμετρου προς την κατεθυνση της λυρικς ποησης. Η ελεγεα τραγουδιταν συνοδευταν με αυλ, σωλνα με σφυριχτ χο. Η λξη χει γλωσσικ συγγνεια με το αρμενικ elegn (αυλς). Η προταθεσα απ τους Αλεξανδρινος ετυμολογα απ το ἐ ἐ λγειν εναι μλλον παρετυμολογα (λακ ετυμολογα). Στη κλασικ Ελλδα η λξη ἔλεγος σημανει να θρηνητικ τραγοδι οποιασδποτε μορφς (π.χ. Ευρ. Ελ. 184εξ., Αριστ. Αν. 218). Το ελεγειακ μτρο θεωρονταν ιδανικ για θρνους, ωστσο χρησιμοποιθηκε απ νωρς για ποικλα θματα. δη απ τον 7ο αι. π.Χ. το ελεγειακ δστιχο εμφανζεται ως πλρως ανεπτυγμνη ποιητικ μορφ. Ο Αρχλοχος σε ελεγειακ δστιχα δηλνει τι προτμησε να ρξει την ασπδα του και να σωθε παρ να πσει νεκρς στο πεδο της μχης. Ο Καλλνος απ την φεσο (7ος αι. π.Χ.) κι ο Τυρταος απ τη Σπρτη (μσα 7ου αι. π.Χ.) συνθτουν ελεγεες, με τις οποες παρακινονε για πολεμικ ανδραγαθματα, εν ο Σλωνας (640-560 π.Χ.) επιλγει το ελεγειακ μτρο, για να διατυπσει τις πολιτικς του απψεις. Ο Θογνις ο Μεγαρες συνθτει συμποσιακ κι ερωτικ επιγρμματα για τον νεαρ Κρνο. Ο Μμνερμος ο Κολοφνιος (7ος αι. π.Χ.) γρφει μα συλλογ ελεγειν με τον ττλο Νανν (πιθαντατα νομα αυλητρδας) με ερωτικ περιεχμενο. Μλιστα, ο Προπρτιος συγκαταλγει τον Μμνερμο στους ερωτικος ποιητς, εν οι ελληνιστικο ποιητς φανεται τι τον θεωροσαν ιδρυτ της ερωτικς ελεγεας. Ωστσο, οι ελεγεες του Μμνερμου δεν κινονταν στην δια γραμμ με τις αντστοιχες των Ρωμαων ελεγειακν.
     Ανακεφαλαινοντας, μπορομε να πομε τι βασικ χαρακτηριστικ της πριμης ελληνικς ελεγεας εναι: α) η θεματικ πολυπραγμοσνη και β) το γεγονς τι εμφανζει κοινωνικ λειτουργικτητα, δηλαδ παρλληλα με την αισθητικ της αξα αποτελε και ργανο πολιτικς πειθος, ηθικς προτροπς κι ιδεολογικς κατχησης των μελν μιας κοιντητας.
     Γενικ οι ελεγεες στην αρχαα Ελλδα απαγγλονταν με συνοδεα αυλητν. Ελεγεες επσης συνγραψαν εκτς των παραπνω και πολλο λλοι πως οι Αντμαχος, Αισχλος, ων, οι φιλσοφοι Ξενοφνης, Παρμενδης, Πλτων, Αριστοτλης καθς κι ο Κριτας νας εκ των Τρικοντα.
     Στην ελληνιστικ περοδο οι ελεγεες αν και διατρησαν τη μορφ τους, εμπλουτστηκαν ντονα, ιδως απ τους Αλεξανδρινος ποιητς, με θματα απ την Ελληνικ Μυθολογα, χνοντας τσι τον παλαιτερο χαρακτρα τους. Σπουδαοι ελεγειακο ποιητς της περιδου εκενης ταν οι: Φιλητς ο Κος, Ερμησιναξ ο Κολοφνιος, Καλλμαχος ο Κυρηναος (που κρθηκε ριστος πντων), Αλξανδρος ο Αιτωλς (σγχρονος του Καλλιμχου) καθς κι ο Παρθνιος ο Νικαες που υπρξε και δσκαλος του Βιργιλου.
     Στη Ρωμακ περοδο οι ελεγεες συνεχστηκαν απ εξαρετους Λατνους ποιητς οι οποοι επανφεραν το εδος αυτ στον αρχικ του χαρακτρα. Επιφανστεροι εξ αυτν ταν οι: Οβδιος, Τβουλλος, Κτουλλος κι ο Προπρτιος.
     Κατ τον Μεσαωνα η ελεγεα χει δη λβει τον χαρακτρα της κφρασης του ερωτικο πθους και περισστερο της ερωτικς απογοτευσης. Πολλο θεωρον τον μεσαιωνικ θρνο ως συνχεια της ελεγεας. Με την εμφνιση μως του ουμανισμο που εμπνεταν απ την αρχαα ποηση, η ελεγεα αρχζει μια ντονη αρχαιοπρεπ παρουσα με την επιστροφ της στον αρχαο λυρισμ.
     ργα σπουδαων ποιητν αποτελον σταθμος της εξλιξης της ελεγεας στους νετερους αινες, ειδικτερα στη γαλλικ και περισστερο στην αγγλικ και γερμανικ λογοτεχνα που ρχισε να δνει τη θση της στο σγχρονο λυρισμ.
     Στη νετερη Ελλδα διαπιστνεται με κπληξη η διατρηση της ελεγεας μες στο δημοτικ τραγοδι. Στη νεοελληνικ λογοτεχνα-ποηση, του 19ου και 20ου αι. την ελεγεα εκπροσπησαν με τα ργα τους οι Σολωμς, Βαλαωρτης, Παλαμς, Πορφρας, Καρυωτκης κ.. εν ο Καβφης ακολοθησε μλλον τους απηχους του ποιητικο αυτο εδους.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers