-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Lamartine Alphonse Marie Louis de Prat de:


     Τα πιο γλυκ μας τραγοδια μιλνε,

                       για τις πιο πικρς μας σκψεις.

 
                                           Βιογραφικ

     Ο Αλφνς ντε Λαμαρτν (Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine), γνωστς στην Ελλδα σα Λαμαρτνος, τανε Γλλος ποιητς -ρομαντικς ποιητς που 'φερε πολλς καινοτομες στη γαλλικ ποηση- συγγραφας, μυθιστοριογρφος, ιστοριογρφος και πολιτικς, απ τα μεγαλτερα ονματα του ρομαντισμο στη Γαλλα. Καταγταν απ αριστοκρτη πατρα κι αρχικ ακολοθησε στρατιωτικ σταδιοδρομα, που μως την εγκατλειψε εξαιτας πολιτικν καταστσεων κι εισλθε στη διπλωματικ υπηρεσα. Αργτερα αναμχθηκε στη πολιτικ κι απ το 1833 υπηρτησε ως βουλευτς. Απεσρθη απ τη πολιτικ το 1848. Η λογοτεχνικ του σταδιοδρομα ρχισε απ το 1820 οπτε εχε εκδσει το πρτο του βιβλο, Ποιητικο Στοχασμο. Υπρξε απ τους πρωτεργτες της ρομαντικς γαλλικς ποησης. Επσηςτλος, σερνε το βρος της απλειας και τον 2 παιδν του σε πολ μικρν ηλικα.
     Γεννημνος στη Μακν 21 Οκτβρη 1790, τανε το αγαπημνο παιδ λης της οικογνειας. Οι γονες του καθς κι οι 5 αδερφς του τρφαν ιδιατερη αδυναμα παρλο που ανασττωνε συχν λο το σπτι με τις σκανταλις του. Καταγταν απ οικογνεια μικροευγενν της Βουργουνδας, (ο πατρας του ταν επαρχιτης αλλ ευγενς, αλλ δχτηκε πολλς διξεις την εποχ της Τρομοκρατας κι τσι αναγκστηκε να ζει στην αφνεια, μες στα κτματ του), πρε τη πρτη του εκπαδευση απ τη μητρα (ξοχη γυνακα με μεγλη κι ευγενικ καρδι, για στη σκψη κι υπομον, σκησε μεγλη επιρρο στα πρτα χρνια του), και στη πορεα, φοτησε στο κολλγιο των Ιησουτν του Μπλευ, γεγονς που επηρασε ντονα το μετπειτα ργο του.
Βαθι χνη της φοτησης αυτς διακρνονται στο κατοπιν ργο του. Ελχιστοι ξνοι ποιητς γιναν ευρτατα γνωστο στους ελληνικος μεταφραστικος κκλους σο κενος. Το στρο του μεσουρανοσε στη Γαλλα, τη στιγμ που και στην ελληνικ πρωτεουσα εχε αρχσει να επιβλλεται με βμα γοργ ο πεισιθνατος ρομαντισμς. 

     Αφο ολοκλρωσε τις σπουδς του, επστρεψε στο πατρικ του σπτι. Εκε δεν κανε τποτα λλο παρ να γρφει μελαγχολικος στχους και να τους διαβζει δυνατ στο δωμτιο του. Οι γονες του, ανησυχντας γι' αυτν, αποφσισαν να τονε στελουνε στη Λυν να σπουδσει Νομικ. Εκενος ενθουσιστηκε μ' αυτ τη προοπτικ. Στη διρκεια των σπουδν του, σχναζε στα φοιτητικ κντρα της εποχς κι κανε πολλς γνωριμες. ντονα υπρξαν τα διφορα ειδλλια του ποιητ. Το πιο χαρακτηριστικ ταν αυτ με μα να, την Ερρικτα. Μετ την επιστροφ απ τη Λυν εξαιτας του θεου, που σταμτησε να του στλνει χρματα, γνρισε τη κοπλα σε κποιο σαλνι. Αφο εξομολογθηκαν τον ρωτα τους, αποφσισαν να φγουν μαζ για το Παρσι. Ωστσο αναγκστηκαν να γυρσουνε πσω σντομα, καθς δεν εχε χρματα να τη συντηρσει. Οι γονες του ττε τονε στελανε σε κποια φιλικ τους οικογνεια στην Ιταλα, για να χωρσουνε τους δο αγαπημνους. Η Ερρικτα παντρετηκε κποια χρνια αργτερα και ξχασε τον αγαπημνο της ποιητ.
     Φση αισθηματικ και με ζωηρ φαντασα, ταξδεψε το 1811-12 στην Ιταλα. Στη Νεπολη ερωτετηκε μια φτωχ κοπλα απ οικογνεια ψαρδων της Προτσντα, την οποα απαθαντισε αργτερα στο περφημο μυθιστρημ του Γκρατσιλλα. Το 1816, στην λουτρπολη Αιξ-λε-Μπαιν, στις χθες της λμνης Μπουρζ, σχετστηκε με τη σζυγο του φυσικο κι εφευρτη Ζακ Σαρλ, Ζυλ Σαρλ (Julie Charles). Το τι ταν παντρεμνη και βαρι ρρωστη δεν εμπδισε να αναπτυχθε να δυνατ αλλ σντομο ειδλλιο. Συμφνησαν να ξανασυναντηθον στο Αιξ τον επμενο χρνο, αλλ η Ζυλ πθανε. Ο θνατς της ενπνευσε στον Λαμαρτν τη Λμνη, να απ τα αθνατα ποιματα της γαλλικς φιλολογας.



     Το 1820 γινε αμσως ευρτατα γνωστς με την πρτη του συλλογ Ποιητικο Ρεμβασμο, που χαιρετστηκε σαν αρχ νας περιδου στη γαλλικ ποηση. Το 1820 επσης δημοσευσε τους Νους Ρεμβασμος και την δια χρονι διορστηκε γραμματας της γαλλικς πρεσβεας στην Φλωρεντα, εκε γνρισε και νυμφεθηκε στις 6 Ιουνου 1920, την ευκατσταστη, μορφη Αγγλδα Ελζα (Mary Ann Elisa Birch,1790-1863 επσης Marianne de Lamartine), που 'τανε γαλλδα ζωγρφος αλλ πιστεεται πως εχε αγγλικ καταγωγ, κι απκτησαν μαζ 2 παιδι, τον Αλφνς (Félix Marie Emilius Alphonse de Lamartine), γεννθηκε στη Ρμη το 1821 και πθανε στο Παρσι, Δεκμβρη 1822 λγω πυρετο πριν κλεσει τα 2 του χρνια και τη Τζολια (Marie Louise Julie de Lamartine), γεννθηκε στο Macon 14 Μη 1822 και πθανε στη Βηρυττ  το 1832 στα 10 της.

     Το 1829 γνεται μλος της Γαλλικς Ακαδημας. Το 1832 πραγματοποησε ταξδι στην Εγγς Ανατολ, καρπς του οποου ταν το Ταξδι Στην Ανατολ, το πρτο πεζ ργο του. Στο βιβλο αυτ διαφανεται δη (παρ το θαυμασμ του για την αρχαα ελληνικ τχνη και τα ελληνικ θματα  των ργων του) ο φιλοτουρκισμς του, που τον οδγησε αργτερα (1854) στη συγγραφ της Ιστορας Της Τουρκας. Οι βασικο σταθμο του ταξιδιου ταν η Ελλδα, η Τουρκα, η Συρα κι ο Λβανος.
Ττε, η πολ πρσφατα απελευθερωμνη Ελλδα παρουσιζει εικνα ερμωσης και καταστροφς. Αυτν την Ελλδα θα δει ο ποιητς και θα την αποτυπσει στο ημερολγιο καταστρματος που κρατ, αρχζοντας απ τις ακτς του Ναυαρνου, που φτνει στις 6 Αυγοστου. Το ργο γνωρζει τερστια επιτυχα, το 1841 παρνει τον οριστικ ττλο Voyage Εn Orient, κι ως το 1868 τυπνεται πνω απ 15 φορς. Συγκεκριμνα γρφει για την Αργολδα κι ειδικτερα για το Ναπλιο, τον Αγουστο του 1832:

   "[…] Οι φατρες αλληλοεξοντνονται συνεχς και ακομε τις τουφεκις των Κλεφτν και των Κολοκοτρωναων, που πολεμον απ την λλη πλευρ του κλπου ενντια στα κυβερνητικ στρατεματα. Κθε φορ που ρχεται ταχυδρομεο απ τα βουν, μαθανουμε για μια πυρκαγι σε κποια πλη, για τη λεηλασα μιας πεδιδας, για τη σφαγ ενς πληθυσμο απ τη μια την λλη μερδα που καταστρφουν την δια τους την πατρδα. Δεν μπορες να βγεις απ το Ναπλιο χωρς να κινδυνψεις να φας καμμι τουφεκι […] 15 Αυγοστου 1832 Δε γρφω τποτα: η ψυχ μου εναι περλυπη και σκυθρωπ σαν τη φριχτ χρα που με περιβλλει: γυμν βρχια, κοκκινχρωμη και μαυριδερ γη, χαμηλ σκονισμνα χαμδεντρα, βαλτδεις πεδιδες που ο παγωμνος βορις σφυρζει ακμα και τον Αγουστο, μσα στις αμτρητες καλαμις: αυτ εναι λο. Η γη της Ελλδας δεν εναι πια παρ το σβανο ενς λαο. μοιζει με παλι κενοτφιο που και οι πτρες του ακμα σκορπστηκαν και μαρισαν με τους αινες. Πο εναι το κλλος της πολυθρλητης Ελλδας; πο εναι ο χρυσαφνιος και διφανος ουρανς της".
     Για την Αττικ: Με τη βοθεια ενς απ τη παρα των φλων του, του γιατρο Ντελαρουαγιρ βγανει απ το βρκα που αποβιβζει τη παρα στη πειρακ γη, αφο η προσγγιση πλοου απευθεας στην ακτ, εναι φυσικ ακμα αδνατη. Μετ απ κποιες συνεννοσεις με τους ελχιστους κατοκους του πειρακο λιμνα, καταφρνουν να προμηθευτον λογα για να ανβουν στην Αθνα που ταν και ο προορισμς τους. Η συμφωνα με τους λληνες του λιμανιο για την προμθεια αλγων, πως γρφει στο δικ του ημερολγιο ο ιατρς Ντελαρουαγιρ, στην κυριολεξα ταν κακ, καθς επρκειτο για παλιλογα τα οποα φεραν κτι χονδροκαμωμνες σλες που προκαλοσαν στους αναβτες τα γλια καθς τους ανγκαζαν να ιππεουν με αστεο τρπο. Οι αναβατρες των αλγων ταν φτιαγμνοι απ σχοινι και ο Λαμαρτν ταν λυπημνος που θα κλυπτε την απσταση Πειραι-Αθνα ιππεοντας σε ττοιες συνθκες.
     Η πρχειρη αυτ ιππασα λει ο Ντελαρουαγιρ φανεται τι του χλασε το κφι η οποα μεττρεψε την αδημονα να δει απ κοντ την Ακρπολη σε δυσφορα σο περνοσε η ρα και η συγκεκριμνη ιππασα κοραζε ολονα και περισστερο τους αναβτες. Και σα να μην τους φτανε μνο αυτ, αλλ σο κλπαζαν στις ερημικς εκτσεις μεταξ των δυο πλεων, ο λιος χθηκε πσω απ πυκν σννεφα μεινοντας τη λμψη του λευκο μαρμρου του Παρθεννα, αυτ η λμψη που συνθως προκαλοσε δος σ' ποιον την βλεπε πρτη φορ απ μακρι. Δυστυχς μως σο κι αν ψαχνε ο Ντελαρουαγιρ τις αιτες για να περιγρψει τη δυσφορα του Λαμαρτν αυτ δεν βρισκταν οτε στις αδυνατισμνα λογα, οτε στις κακς σλες και στα αναβατρια, πολ περισστερο δεν βρισκτανε στην απουσα λιου τη μρα κενη.



     Η αλθεια δυστυχς κρυβταν στα δια τα αισθματα που τρεφε για την Ελλδα και τους λληνες. Μπανοντας στην Αθνα απ το δρμο της Ελευσνας πως εχε κνει λγα χρνια μλις πριν, ο συμπατριτης του Σατωμπριν, ο Λαμαρτν βρκε τη πλη σχημη κι αδιφορη. Τον υποδχθηκε ο Πρξενος της Αθνας, Γκρπιους, που και του πρτεινε μιαν επσκεψη στο Θησεο, που ο Γλλος ποιητς βρκε επσης αδιφορο. Το μνο που του κνησε το ενδιαφρον ταν ο λφος της Πνκας κι αυτ χι τυχαα, αλλ διτι την εποχ εκενη ο Λαμαρτν εχε εκδηλσει ενδιαφρον να εμπλακε στη πολιτικ δρση -ταν υποψφιος Βουλευτς- κι απ αυτ και μνο βρκε ιδιαιτρα ενδιαφρον το σημεο απ' που οι πολιτικο στην αρχαιτητα εκφωνοσανε τους περφημους λγους τους. Η αναφορ στην ιδιτητα του Λαμαρτνυ ως πολιτικο ταν επισκφθηκε την Ελλδα, εναι φυσικ λανθασμνη. Ο Λαμαρτν εξελγη βουλευτς το 1833 κι ταν επισκφθηκε την Ελλδα δεν ταν ακμα εκλεγμνος.
     Στις 20 Αυγοστου του 1832 στις 5 η ρα το πρω , την επομνη δηλαδ μρα της φιξς του, για ν' αποφγουνε τις καυτς ακτνες του λιου, Λαμαρτν και Γκρπιους ανεβκανε στην Ακρπολη. Εκε μαγετηκε απ αυτ που αντκρυσε. Τα αισθματ του μετεβλθησαν μεμις και μαγεμνος θα γρψει αργτερα και θα κνει και την ερτηση κθαμβος: "Εδος θεας αποκλυψης της ιδεδους ωραιτητας… Πτε θα βρεθε εκ νου παρμοια εποχ και παρμοιος λας; Θλιβερς περπατος στο να του Ολυμπου Δις και στο Στδιο. Ηπια νερ απ το λασπωμνο και μολυσμνο ρυκι του Ιλισσο. Βρκα ελχιστο νερ, σα σα για να βουτξω το δχτυλ μου: ξεραλα, γμνια, χρμα σκουρις απλνεται σε λη την παιθρο της Αθνας. Αν κποιος εχε να ρξει μνο μια ματι στον κσμο, θα πρεπε να αντικρσει τη Κωνσταντινοπολη". Τα υπλοιπα στις 22 Αυγοστου 1832.
     Στη Φιλιπποπολη επιδεικνουν με καμρι το Κασττα να Μαβρντι, δηλαδ το σπτι του Μαυρδη, εναι να απ τα ιστορικ σπτια της παλις πλης. Εναι περισστερο γνωστ ως Λαμαρτινβατα κστα, το “Σπτι του Λαμαρτν“, επειδ ο μεγλος Γλλος ποιητς Alphonse De Lamartine μεινε εδ ως φιλοξενομενος τον Ιολιο του 1833, καθς πραγματοποιοσε το ταξδι του στην Ανατολ. Το σπτι εχε ανεγερθε τη περοδο 1828-1830 κι εναι να μνημεο αρχιτεκτονικς, πως και τα περισστερα σπτια της συνοικας αυτς.


                                 Η τοποθεσα της περιβητης Λμνης

     Ο Λαμαρτν συνδθηκε κατ τρπο μμεσο με τη Κπρο το 1833, οπτε εχαν εσυμβε στο νησ τα 3 επαναστατικ κινματα του Νικολου Θησως, του καλγερου Ιωαννκιου στη Καρπασα και του Γκιαορ Ιμμη στη Πφο. Συνδεταν με στεν φιλα με τον Νικλαο Θησα, που ρχισε ταν αυτς της γνωστς κυπριακς οικογνειας των Θησων με αξιλογη αγωνιστικ δρση στην ελληνικ επανσταση, εργαζταν στη Μασσαλα απ το 1815 μχρι το 1821. ταν το 1833 ηγθηκε επαναστατικο κινματος στη Κπρο, πρξενος στη Λρνακα ταν ο Μποτ (Bottu) που γνωριζταν επσης με τον Λαμαρτν. Ο Μποτ εχε συμπαρασταθε στη προσπθεια του Νικολου Θησως, την οποα φανεται κι τι εχε ενθαρρνει, εναι γνωστο μως αν κι ο Λαμαρτν εχε κποια ανμειξη στο κνημα, πντως την εποχ αυτ (1833) βρισκτανε στη περιοχ (ταξιδεοντας προς την Ελλδα και τη Συρα).
     Μετ την αποτυχα του κινματς του, ο Νικλαος Θησες κατφυγε στο γαλλικ προξενεο της Λρνακας απ' που ο φλος του Μποτ κατρθωσε να τον φυγαδεσει τον Μιο του 1833 με ελληνικ πλοο στη Ρδο, που βρισκταν ο Λαμαρτν. Ο Γλλος ποιητς που εχε προσκαλσει τον Κπριο επανασττη, παρλαβε τον Νικλαο Θησα και τον συνδευσε -για περισστερη ασφλεια αλλ και για να τον βοηθσει- στη Κωνσταντινοπολη, που ο Κπριος επανασττης προσπθησε ανεπιτυχς, χοντας και σχετικς συστατικς επιστολς απ τον Μποτ, να του επιστραφε η κατασχεθεσα περιουσα του. Ο Θησες πγε ττε στη Γαλλα. Ο Λαμαρτν τονε περιγρφει στο βιβλο του Ταξδι στην Ανατολ, ως νθρωπο με σπινθηροβλο πνεμα και με τλμη, που ομιλε λες τις γλσσες και γνωρζει λες τις χρες, με ικαντητα ενδιαφρουσας κι ανεξντλητης ομιλας, εξσου γργορος στη σκψη και στη δρση. Με την δια θρμη γρφει και για τον ττε Γλλο πρξενο, Μποτ, που τονε φιλοξνησε ταν πρασε απ τη Κπρο τον Αγουστο του 1832 και, πλι, τον Απρλη του 1833, λγο πριν απ το κνημα του Νικολου Θησως τον οποο θα πρπει να εχε συναντσει επσης.


                                      Κι εδ η Λμνη πιο... ζωνταν

     Καθς ο Λαμαρτν ξεκιν για την Ανατολ το 1832, εξακολουθε να κουβαλ πντα μσα του κενη την "αγιτρευτη" και φλογερ επιθυμα για εξερενηση. "Πσα εναι ραγε τα μρη εκενα", γρφει στο Οδοιπορικ του "που μσα στο νου μου χω διαλξει για να χτσω να σπτι, να αγροτικ κστρο, κι εκε να φτιξω μια αποικα με φλους απ λη την Ευρπη". Η ματι του τελικ σταματ πνω απ' τον Κμπο της Τρου, στη Συρα. "Κποιοι δικο μου στχοι που τους γραψα στη τχη, εγκαταλεποντας τη Γαλλα για να επισκεφθ την Ανατολ, ρχονται απ μνοι τους στο μυαλ μου":

Δεν κατφερα ν' ακοσω κτω απ' τους αρχαους κδρους
την ιαχ των Εθνν να ξεσηκνεται και ν' αντηχε
οτε και εδα στον μαρο Λβανο τους προφητικος αετος,
να γλιστρον απ τα δχτυλα του Θεο πνω στα παλτια της Τρου.

     Καρχηδνα, Μλτα, Ελλδα, Κπρος, Βηρυτς, Λβανος, Ναζαρτ, Ιερουσαλμ, Βηθλεμ και Συρα, ταν οι σημαντικτεροι σταθμο της επσκεψς του. Λυρικς, ζωντανς και συχν εξομολογητικς στις περιγραφς του "Οδοιπορικο" του, καταγρφει, παρλληλα με τις θαυμσιες "εξωτερικς" εμπειρες, το μυστικ οδοιπορικ του στον εσωτερικ μακρκοσμο και στριξε πολλς απ τις ελπδες του σ' αυτ το ταξδι που μως δεν του φερε παρ θλψη και πνο. λπιζε να αναζωπυρσει τη ταλαντευμενη πστη του την χασε τελεως. λπιζε στη γιατρει της κρης του μελλε να τη συνοδεσει ο διος στον τφο. Υπρχε μσα του ο ανομολγητος αλλ διακας πθος να πλουτσει, γι' αυτ, αντθετα με το Ζερρ ντε Νερβλ, ξδεψε τερστια ποσ στη διρκεια του μεγλου αυτο ταξιδιο. "λα για τη δξα και το χρμα", αναφρει ο διος κπου. Αν μη τι λλο η δξα τον ακολουθε μχρι σμερα. Μετ το Ταξδι, εξδωσε τον Ζοσλν, να απ τα καλλτερ του μμετρα μυθιστορματα-ποιματα, που αφορ σ' να φτωχ ιερα ενς χωριο και το ημερολγι του.



     Στη διρκεια του παραπνω ταξιδιο του εχε εκλεγε βουλευτς και διατρησε την ιδιτητα αυτ ως το 1848, διακρινμενος για τη ρητορικ του δειντητα. Στη διρκεια της πολιτικς του θητεας αγωνστηκε με λες του της δυνμεις για τη κατργηση της δουλεας, τη κατργηση της θανατικς ποινς, για την ελευθερα του Τπου, το δικαωμα στην εργασα, τα οποα θα λγαμε τι πτυχε. Μετ την επανσταση του 1848 (22-25 Φλεβρη) διετλεσε υπουργς των Εξωτερικν και κεντρικ μορφ της νας κατστασης πραγμτων. χασε μως την δημοτικτητ του στις ταραχς του Ιουνου που ακολοθησαν κι απομακρνθηκε απ την εξουσα. Ασχολθηκε με την πολιτικ ως το 1848 τος που αποχρησε και αφοσιθηκε στην λογοτεχνα. ζησε τα τελευταα του χρνια σε οικονομικ στενοχρια, αναγκασμνος να γρφει αδικοπα και μλιστα ργα κατ παραγγελαν. Ο φιλοτουρκισμς του παραλγο να εξαργυρωθε εκ μρους την Τουρκας ταν ο διος εξφρασε την επιθυμα να εγκατασταθε μνιμα στον Μαρμαρ. Ττε ο Βεζρης ο Μουσταφ Ρεστ Πασς προσπθησε να του παραχωρσει μια μεγλη κταση γης για 25 χρνια, το μσθωμα της οποας θα κατβαλε το Υπουργεο Οικονομικν της Τουρκας. Απ το 1851 κι στερα υπφερε απ φτχεια, χνοντας τη σζυγ του μετ απ επδυνη ασθνεια. Το 1869 στις 28 Φλεβρη πθανε κι ο διος στο Παρσι, μσα στην αγκαλι της αγαπημνης του ανιψις Βαλεντνης.
     Το
1816, ακμα 26 χρνων, στη Macon, πολιτεα φημισμνη για τα κρασι της, πο βρσκεται νοτιοδυτικ απ το Παρσι, σε απσταση 441 χλμ, ελεθερος ακμα, εχε πει στη γνωστ πλη της Σαβοας Aix –Les –Bains (περιοχ του Chambery, με τη περφημη λμνη του ποιητ). Εκε γνρισε, γρφει ο Γουσταος Λανσν (Ιστορα της Γαλλικς Λογοτεχνας) τη κυρα Charles, νεαρ σζυγο ενς γρου φυσιοδφη, φυματικ και νευροπαθ, καθλου ονειροπαρμνη, φανεται, οτε εξημμνη και που τα μαρα της μαλλι και τα ωραα σκιερ μτια της, της διναν μια παρξενη χρη. Πθανε το 1818, χριστιανικ, με το σταυρ στο χρι. Η γυνακα αυτ υπρξε η Ελβρα η ονειρδης μορφ που γρω της μαζετηκαν οι βαθτερες εντυπσεις, οι πιο πυρετικο πθοι, οι πιο λαγγεμνες μελαγχολες του Λαμαρτνυ. Απ τον εφμερο αυτν ρωτα, που τσο γργορα δικοψε ο θνατος, κι απ τις ψυχικς καταστσεις που δημιοργησε, βγκε η συλλογ Ποιητικο Στοχασμο (1820).



     Σ’ να βιβλο -Cahuet νομζω, λεγταν ο συγγραφας- με θμα τον ρωτα Λαμαρτν- κυρας Σρλ, διβαζα, πρν απ χρνια, τι τα σωζμενα περιπαθστατα γρμματα της Ελβρας προς το Λαμαρτν, δεν αποτελον απδειξη, ολοκληρωτικ τουλχιστον, πως ο ρωτας αυτς εχε περσει τα ρια του απλο αισθηματικο δεσμο κι εχε πρει χαρακτρα αισθησιακ. Στα ζητματα αυτ, ταν δεν υπρχουν αναμφισβτητες μαρτυρες, λα εναι εικασες. Και τι σημασα μως χει αν μα γυνακα, με γρο σζυγο, καταδικασμνη (εκενο τον καιρ η φυματωση σπνια γιατρευταν), δωσε την ψυχ της μνο και το σμα της μαζ, σ’ ναν ντρα; Το μνο σπουδαο στην ιστορα αυτ εναι ο δεσμς του Λαμαρτν με την Ελβρα, ψυχικς ψυχικς συνμα και σωματικς, στθηκε για τον ποιητ το πιο αξιλογο σως δημιουργικ ζωπυρ του, τι του ενπνευσε, πντως, τη Λμνη, το μουσικτερο -το καλλτερο λοιπν- ποημ του, και να απ τα ωραιτερα ρομαντικ και απ τα πιο συγκινητικ ερωτικ ποιματα λων των καιρν. Δεν εναι μως μνον ο ρωτας, μεγλο ποιητικ θμα κι η πιο μεγλη ανθρπινη υπθεση, πο δνει στη Λμνη τη τση της αξα. Εναι κι τι στο ποημα τοτο, βζοντας στο κντρο του το ερωτικ πθος, κνησε ο γλλος ρομαντικς, με γνσια συγκνηση και σε μια οργανικτατη σνθεση, λα τα μεγλα ανθρπινα θματα, τι χμαιρα της ευτυχας, το ατημα της διρκειας, ("… η θνητ φσις ζητε, κατ το δυνατν, αε τε εναι κι αθνατος" (Πλτων: Συμπσιο) τον πνο για τον αμελικτο νμο της φθορς, την απελπισμνη λαχτρα μας να μη πεθνουμε ολκεροι, κτι ν’ απομενει, στω και διαχυμνο στη φση, -αφο οι ανθρπινες συνειδσεις τσο γργορα λησμονον- απ' ,τι υπρξαμε, απ' ,τι ζσαμε,-απ' ,τι ζει κθε ανεπανληπτο ργο.
     Εκτς μως απ τα μεγλα αυτ θματα και την αισθητικτατη χρησιμοποησ τους (χωρς αυτ δε θα 'χανε καμμι καλλιτεχνικν αξα), υπρχει και κτι λλο, πολ σημαντικ, στη Λμνη: λο το ποημα κινεται στο χρο της ανμνησης, της αναπλησης, της νοσταλγας κι πως θα 'λεγε ο Πε, "ναν απ τους πιο νμιμους, τους πιο υποβλητικος, τους πιο μαγικος χρους της ποησης, ιδως της μεταχριστιανικς αλλ και της αρχαας...". Αυτ γραψε ο Κλων Παρσχος μετ τη δικ του μετφραση, σαν ρθρο για τη να μετφραση της Λμνης, 1 Ιουλου 1962 στο τεχος 840 του τους ΛΣΤ, της Νας Εστας και στις σελδες 941-3.

     Στις 13 Μρτη 1820 δημοσιετηκε η κατ τον Κ. Θ. Δημαρ, η αιθρια ποιητικ συλλογ Méditations Ρoétiques, μια σειρ ποιημτων υψστου λυρισμο και μουσικτητας, που αποτελε ορσημο και σφραγζει την ναρξη της γαλλικς ρομαντικς ποησης. πως επισημανει ο κριτικς Sainte-Beuve, οι ελεγεες αυτς προξνησαν αξχαστην εντπωση στην εποχ τους καθς με τη δναμη και τη να πνο τους συντελσανε στο μετασχηματισμ της γαλλικς ποησης. Ουσιαστικ, πρκειται για το μανιφστο του γαλλικο ποιητικο ρομαντισμο, που ο Lamartine εξφρασε πρτος τη πεμπτουσα του, την αρρστια του αινα και την ενδοσκοπικ μελαγχολα, που ενοτε φτνει στο ριο της καταλυτικς απγνωσης.
     Η συλλογ αυτ αποτελε τον καρπ του συγκλονισμο του ποιητ απ τον τυχο ρωτ του για τη θανσιμα ρρωστη Julie Charles, που γνρισε το 1816, στη λουτρπολη του Aix-les-Bains, στις χθες της λμνης του Bourget. Ο κριτικς Λανσν γραφε πως "κθε στοχασμς εναι νας στεναγμς", πως κθε λξη κρβει κι να συγκινησιακ φορτο που μεταδδει τη μελαγχολα της προσωπικς του δοκιμασας. Πργματι, ο Lamartine θεωροσε τη ποηση ενσρκωση των πιο απκρυφων παθν της καρδις, να εδος προσωπικς κι ανακουφιστικς κθαρσης, συγκινησιακ διχυση κι εκχελιση δυνατν εμπειριν, γι' αυτ και προβληματιζτανε για το αν θα 'βρισκε κατλληλα λγια προκειμνου να εκφρσει το ποημα που υπρχε στη ψυχ του. πως ισχυριζταν ο διος, "τα πιο γλυκ τραγοδια μιλνε για τις πιο πικρς μας σκψεις".
     Η δημοσευση των Μελετν στφθηκε με πρωτοφαν και μυθικ για την εποχ επιτυχα, αφο, πως επισημανει ο Κ. Θ. Δημαρς, ως τα τλη του διου τους γνρισαν 7 επανεκδσεις, που οφελονταν στη μεγλη αξα της λαμαρτινικς ποησης αφενς κι αφετρου στην ωριμτητα και τη προδιθεση του κοινο να κατανοσει και να θαυμσει το ργο του. Η δξα του Γλλου ρομαντικο δεν περιορστηκε στα στεν γεωγραφικ ρια της πατρδας του, αλλ πως τονζει ο Αλ. Βυζντιος:

   "[…] η τρυφερ αισθηματικ η δακρυεσσα ποησις του Λαμαρτνυ ερε πανταχο μιμητς και θαυμαστς, και αι αρμονικα στροφα της Λμνης εβαυκλισαν την σγχρονον γενεν. Αι Μελται μετεφρσθησαν εις πσας σχεδν τας γλσσας […]. Εν Ελλδι μνον μχρι προ μικρο η ανγνωσις του εξχου τοτου προντος του Γαλλικο Παρνασσο ην απλαυσις ανφικτος δια τους μη ευτυχσαντας να εκμθωσι την γλσσαν του Ρακνα. Εναι αληθς τι ο Λαμαρτν εξσκησε μεγστην επ της μορφσεως της νεωτρας Ελληνικς ποισεως επιρρον, τι αντηχσεις τινς κατ το μλλον και ττον επιτυχες της αρμονας εκενου ανευρσκονται εις πντας σχεδν τους περ τα τλη της επαναστσεως αναφανντας ποιητς και τι εις τους στχους του ποιητο της Κιθρας ιδως αναφανονται νωπα και ζωηρα […] εντυπσεις. Αλλ’ εν πολλο εμιμοντο τον Λαμαρτνν, ουδες τον μετφραζεν".


     Το 1864 ο γγελος Βλχος επλεξε και δημοσευσε στην Αθνα 29 ποιματα απ την ανωτρω συλλογ, που ο Παλαμς θεωρε χαρακτηριστικ δεγμα της γνιμης επδρασης που σκησε ο Lamartine στα νεοελληνικ γρμματα. Στη συλλογ συμπεριλαμβνεται κι Η Λμνη, καθαρ ρομαντικ ποημα, που χαρακτηρζεται απ την ευγνεια της ιδας και την αρμονα της εκφρσεως του. Δναται να θεωρηθε ν απ τα αριστουργματα του γαλλικο ρομαντισμο, καθς πολ νωρς γινε δημοφιλστατο και γνρισε τις περισστερες μεταφρσεις σε διφορες ευρωπακς γλσσες. Στην Ελλδα το ποημα εχε τεραστα απχηση, εν βρκε πρθυμους μεταφραστς μεταξ των γνωσττερων ποιητν της συγκαιρινς εποχς του, αλλ και μεταγενεστρων.
     Το θμα του ποιματος συνδεται μεσα με την προσωπικ εμπειρα του ποιητ, που κατορθνει να εκφρσει την φιλοσοφικ του ανησυχα περ της ανθρπινης μορας, του πρσκαιρου, παροδικο και εφμερου χαρακτρα της επγειας ευτυχας. Στο συγκεκριμνο ποημα, η φση υπρχει ως μια ανεξρτητη ονττητα προς φελος του ποιητ προσφροντς του να κατλληλο σκηνικ για το δρμα της αγπης του. Η λμνη καθσταται ερθισμα και συνεργς στην ανκληση της παρουσας της Julie, γνεται υποδοχας και δεξινεται το λγο του ποιητ, αποτελε μπιστο φλο και μρτυρα της προσωπικς του εμπειρας, καθρφτη και αντανκλαση των συναισθημτων του, φλακα και εγγυητ της ανμνησης. Προσπαθε να ξεπερσει τη μοναξι που νιθει και την ιδα του τελικο αφανισμο, με την πστη σε μια υπεργινη πραγματικτητα, που διαταρσσεται απ εκρξεις απελπισας. Ο ποιητς εισγει το θμα της επικοινωνας με τη φση και χρησιμοποιε αυτ ως σμβολο της ανθρπινης ζως και του εσωτερικο κσμου, που ρχεται αντιμτωπη με την αιωνιτητα και τη φθορ του χρνου και του θαντου.



     Ο Παλαμς διακρνει 5 φσεις στη πρσληψη του Γλλου ρομαντικο στη χρα μας:

  Τον ποιητ της Λμνης, των Méditations Ρoétiques, τον "ψλτη της Ελβρας".
  Που συμμετχει στην Επανσταση του 1830, αγωνζεται κατ της απολυταρχας κι εκφρζει τα συναισθματα του στο: Invocation pour les Grecs.
  Τον φιλτουρκο συγγραφα της Ιστορας της Τουρκας, που μνησε τις αρετς των Τορκων κι γραψε πως η ναυμαχα του Ναυαρνου κι η απελευθρωση της Ελλδας υπρξε μεγλο πολιτικ σφλμα.
  Τον πολιτικ ηγτη του 1848.
  Τον ποιητ που 'πεσε απ το θρνο του πρτου ψους και λησμονημνος ζησε στην ανχεια.
____________________


                                             Το Σπτι του

ΡΗΤΑ

Υπρχει μια γυνακα στην αρχ λων των μεγλων πραγμτων.

Μια συνεδηση χωρς Θε, εναι σαν δικαστριο χωρς δικαστ.

Καμμι φορ, ταν να πρσωπο λεπει, λος ο κσμος μοιζει ερημωμνος.

Θες δεν εναι παρ μια λξη που ονειρευτκαμε για να εξηγσουμε τον κσμο.

Τα πιο γλυκ μας τραγοδια μιλνε για τις πιο πικρς μας σκψεις

Αν κποιος εχε να ρξει μνο μια ματι στον κσμο, θα πρεπε να αντικρσει τη Κωνσταντινοπολη.

Η φιλαργυρα εναι η αρχ λων των κακν.

Τι γκλημα χουμε κνει για να αξζουμε να γεννηθομε;

Τα μουσεα εναι τα νεκροταφεα της τχνης.


                                Η σζυγς του Μαντμ ντε Λαμαρτν

ΕΡΓΑ

Ποηση
Méditations poétiques (Ποιητικο ρεμβασμο, 1820, που περιλαμβνεται Η Λμνη)
La Mort de Socrate (Ο θνατος του Σωκρτη, 1823)
Nouvelles Méditations poétiques (Νοι Ποιητικο ρεμβασμο, 1823)
Le Dernier Chant du pèlerinage d'Harold (Το τλευταο σμα του προσκυνματος του Χρολντ, 1825)

Épîtres (Επιστολς, 1825)
Harmonies poétiques et religieuses (Ποιητικς και θρησκευτικς αρμονες, 1830)
Recueillements poétiques (Ποιητικς περισυλλογς, 1839)
Le Désert, ou l'Immatérialité de Dieu (Η ρημος, Η εξαλωση του Θεο, 1856)
La Vigne et la Maison (Το αμπλι και το σπτι, 1857)

μμετρα μυθιστορματα
Jocelyn (Ζοσλν, 1836)
La Chute d'un ange (Η πτση ενς αγγλου, 1838)


Μυθιστορματα
Raphaël (Ραφαλ, 1849)
Graziella (1849)
Le Tailleur de pierre de Saint-Point (Ο οικοδμος του Σαιν Πουν, 1851)
Geneviève, histoire d'une servante (Ζενεβιβ, ιστορα μιας υπηρτριας, 1851)
Fior d'Aliza (1863)
Antoniella (Αντονιλλα, 1867)

Θατρο
Médée (Μδεια, γραφ. 1813 ; δημοσ. 1873)
Saül (Σαολ, γραφ. 1818, δημοσ. 1861)
Toussaint Louverture (Τουσσαν Λουβερτρ, 1850)


                    Η τυχη κρη Τζολια ζωγραφισμνη απ τη μητρα της

Ιστορικ, αυτοβιογραφικ
Voyage en Orient (Ταξδι στην Ανατολ, 1835)
Histoire des Girondins (Ιστορα των Γιρονδνων, 1847)
Trois Mois au pouvoir (Τρεις μνες στην εξουσα, 1848)
Histoire de la révolution de 1848 (Ιστορα της επανστασης του 1848, 1849)
Nouveau Voyage en Orient (Νο ταξδι στην Ανατολ 1850)
Histoire de la Restauration (Ιστορα της Παλινρθωσης, 1851)
Histoire des Constituants (Ιστορα των Συντακτικν, 1853)
Histoire de la Turquie (Ιστορα της Τουρκας, 1853-1854), που περιχεται και ο Βος του Μωμεθ (Vie de Mahomet)
Histoire de la Russie (Ιστορα της Ρωσας, 1855)
Mémoires inédits (Ανκδοτα απομνημονεματα, 1870)



Ελληνικς μεταφρσεις:

Γκρατσιλλα : Γιργος Τσουκαλς (Αγκυρα 1969)
Ταξδι στην Ανατολ : Πωλνα Πεφνη ως Οδοιπορικ Ψυχς (Στοχαστς 2002)
Την Λμνη μετφρασαν οι Αρ. Βαλαωρτης, Γ. Σημηριτης, Κλων Παρσχος, Λεωνδας Πολυδεκης.
Ο Θνατος Του Σωκρτους μτφρ Ιωννη Ισιδωρδου Σκυλτση 1841


                                                  Ο Τφος του


========================


                           Η Λμνη

Πντα λοιπὸν θὰ τρχωμε πρὸς ἄγνωστο ἀκρογιλι,
θὰ καταποντιζμεθα στοῦ τφου τὴ νυχτι,
χωρὶς ποτ' ἕνα ἀπνεμο μὲς στὴν ἀνεμοζλη,
οὔτ' ἕνα καταφγιο στὴ βαρυχειμωνι!

Κτταξε, λμνη, κτταξε! Δὲν ἔκλεισ' ἕνας χρνος
πὤπαιζε μὲ τὸ κῦμ σου χαρομενη, τρελλ,
καὶ τρα, τρα ὁ δστυχος, κθομαι, λμνη, μνος
στὴν πτρα ἐδ' ὅπου πντοτε μᾶς ἔβλεπες μαζ.

Καθὼς καὶ τρα ἐμογκριζες καὶ ττε ἀγριεμμνη
κ' ἐξσχιζες τὰ στθη σου στοῦ βρχου τὰ πλευρ,
ἀνσυχη ἐπαρδερνες στὴν ἄκρη θυμωμνη
κ' ἐρρντιζες τὰ πδια της μὲ τὸν ἀφρὸ, συχν.

Θυμᾶσαι, λμνη, μνοι μας μιὰ νχτα ἐγὼ κ' ἐκενη
ἐλμναμε ἄφωνοι οἱ φτωχοὶ στὰ κρα σου νερ,
τ' ἀγρι δὲν ἀνσαινε, εἶχες καὶ σὺ γαλνη,
στὸν ὕπνο σου δὲν ἄκουες παρὰ τὰ δυὸ κουπι.

Μὲ μιᾶς τραγοῦδι οὐρνιο, πρωτκουστο, δροσᾶτο
τὸ γρο τὸν ἀντλαλο τριγρω μας ξυπνᾷ.
Ἔμειν' εὐθὺς παρλυτο τὸ κῦμα σου τὸ ἀφρᾶτο
καὶ ττοια λγια ἀκοστηκαν, θυμᾶσαι; ἁρμονικ·

"Δπλωσε, Χρνε, δπλωσε τ' ἀκοραστα φτερ σου
ὥραις γλυκαῖς, μὴν τρχετε, σταθῆτε μιὰ στιγμ,
καὶ σὺ μὴ φεγῃς, νχτα μου, μὲ τὴν ἀστροφεγγι μου,
τρα, ποὺ ζευγαρσαμε, εἶν' εὔμορφη ἡ ζω.

Τοῦ κσμου αὐτοῦ τὰ βσανα, τὴν ἐρημι, τὴ φτχεια
θλουν νὰ φγουν ἄμετροι· γι' αὐτοὺς γοργὰ γοργ,
Χρνε μου, πτα κι' ἄφησε στοῦ ἔρωτα τὰ βρχια
τὰ δυ μας νὰ χορτσουμε τσο γλυκειὰ σκλαβι.

Τοῦ κκου! Ἡ ὥραις φεγουνε. Κἀνεὶς δὲ μὲ προσμνει...
Κἀνεὶς δὲ μ' ἀκουρμανεται... Ἡ νχτα εἶναι σκληρ...
Ἀχνζουν τ' ἄσπρα, χνονται... Κρυφὰ κρυφὰ προβανει
τἄσπλαχνο γλυκοχραμα... Λυπσου μας, αὐγ!...

Τοῦ κκου! Ὅλα ξεγλασμα, εἶν' ὄνειρα καὶ πλνη,
ζω μας εἶν' ἡ ἀγπη μας καὶ μοναχ χαρ,
ἂς μὴ ζητοῦμε ἀνπαρκτο στὸν κσμο ἄλο λιμνι,
τοῦ χρνου ἡ ἄγρια θλασσα δὲν ἔχει ἀκρογιαλι.

Χρνε ζηλιρη, δστροπε! Πς μου, γιατὶ νὰ σβυνται,
σἄν ἀστραπὴ νὰ φεγουνε ἡ ὥραις τῆς χαρᾶς,
καθὼς πετοῦν καὶ φεγουνε χωρὶς νὰ λησμονιῶνται
κ' ἡ μαραις, κ' ἡ ὁλπικραις στιγμαῖς τῆς συμφορᾶς;

Ἀπ' τὴ βαθειὰ τὴν ἄβυσσον, ὁποῦ μᾶς καταπνει,
ἀπ' τὴν αἰωνιτητα, ὁπο μᾶς πλημμυρεῖ,
τποτε, Χρνε, τποτε στὸ φῶς δὲν ἀναδνει,
δὲν ξεφυτρνει τποτε... ὅλα τὰ τρῶς ἐσ.

Λοιπν, ἀπ' ὅσα ἐχρηκα δὲ θ' ἀπομενῃ τρμμα,
δὲν θὰ ν' ἀφσω τποτα σ' αὐτὴν τὴ μαρη γῆ!
Ἀπ' τὸ γοργ μας πρασμα δὲν εἶναι τὰχα κρῖμα
νὰ μὴ σωθῇ ἕνα πτημα, ὦ Χρνε ἀδικητ;..."

Ὦ λμνη, ὦ βρχοι μου ἄφωνοι, ὦ σεῖς, σπηλιαῖς καὶ δση,
ποὺ βλπετε τὸν πνο μου, μιὰ χρι σᾶς ζητῶ·
ἐσεῖς, ὁποῦ δὲ σκιζεσθε κανεὶς νὰ σᾶς χαλσῃ,
ποτὲ μὴ μᾶς ξεχσετε, στὸ μνῆμ' ἂν πω κ' ἐγ.

Κι' ὅταν σὲ δρνῃ ὁ σφουνας, κι' ὅταν βαθειὰ κοιμᾶσαι,
ὦ λμνη μου ἀφροστφανη, νὰ μὴ μᾶς λησμονῇς.
Ἐσ' εἶδες τὴν ἀγπη μας καὶ μνη ἐσὺ θυμᾶσαι
πῶς ἄναφταν τὰ στθη μας, καὶ θὰ μᾶς συμπονῇς.

Θλω τὰ πεῦκα, τὰ ἔλατα, οἱ βρχοι, ἡ ρεματι σου,
τ' ἀφροῦ σου τὸ μουρμοῦρισμα, τ' ἀντλαλου ἡ φων,
τὰ δροσερ σου σγνεφα, τ' ἀγρι, ἡ καταχνι σου,
ἡ βρσι, ὁ καλαμιῶνς σου, τὸ χρτο, τὸ πουλ,

τ' ἄστρο τ' ἀσημομτωπο, ἡ μυρωδι, ποὺ χνει
τὸ γαλανὸ τὸ κῦμ σου, ὦ λμνη μου γλυκει,
ὅ,τι στὴν πλσι ἔχει αἴσθησι, πνο, νοημοσνη,
ὅλα νὰ λνε:"Ἀγπησαν, τὰ μαῦρα, φλογερ"

Μτφρ.: Αριστοτλης Βαλαωρτης


              H Απομνωσις

Συχνκις επ του βουνο, υπ δρυς σκιδα,
κθημαι μνος, κατηφς, πριν ο Φοβος δσει.
Φρω εικ τα βλμματα, επ την πεδιδα,
ης η εικν την ψιν της εμπρς μου ανελσσει.

Εδ κυλει ποταμς τα ρεθρα του με κρτον
κι εις χσμα πραν σκοτεινν να βυθισθον τα στλλει,
λμνην εκε το νμα της εκτενει το υπνττον
και της εσπρας νωθεν το στρον ανατλλει.

Φεγει εκ των βουνν αυτν, με δση εστεμμνων,
το λυκαυγς, ακτνα του εσχτην ακοντζον
και το ατμδες της νυκτς ρμα, σιγ προβανον,
υψοται κι εις τα κρα του λευκανετο ορζων.

Εντοτοις απ των υψν του κωδωνοστασου,
φων θρησκεας αντηχε εις τους κενος αιθρας.
Τον οδοιπρον σταματ ο κδων του χωρου,
και σβνει μ' χους ευλαβες τους χους της ημρας.

Πλην... την ψυχν μου τποτε εκ τοτων δεν παθανει,
μνω ψυχρς, ανλγητος εμπρος των καλλονν των...
Βλπω την γην ωσε σκι ασκπως πλανωμνη,
Ω! δεν θερμανει τους νεκρος ο λιος των ζντων.

Λφον προς λφον θεωρ λην την κκλω φσιν
και μτων του ορζοντος προσβλπων τα σημεα,
την ρκτον, την ανατολν, τον ντον και την δσιν,
"Δεν με προσμνει", εκφων, "κι εμ πο ευτυχα".

Τ προς εμ ανκτορα, καλβαι και κοιλδες;
Εν' αντικεμενα κεν, αθλγητρα και κρα,
Ω! δση, βρχοι, ποταμο, ω φλαι πεδιδες,
εν μνον ον σας λλειψε κι εγνατ' ερημα.

Αμεριμν ο λιος τον ρουν του αν ανει,
Αν εν' εις την αρχν αυτο, αν εναι εις το πρας,
αν ανατλλει αθριος, αν ομιχλδης δει,
δεν αναμνω τποτε αφ' λας τας ημρας.

Και αν ακμη εβδιζον, που αυτς βαδζει,
κενν θ' απντα κι ρημον παντο ο οφθαλμς μου!
Ω! δεν επιθυμ ουδν αφ' σ' αυτς φωτζει,
οτε ζητ τι παρ' αυτο του απερντου κσμου.

Αλλ' αν εμβανων των στεγν της σφαρας του, ορων,
που φωτζει λλο φως λλ' ουρανο σαπφερους,
ανβαινον, το πνεμα μου της λης απεκδων,
θ' απντων ,τι πλασα τοσκις κατ' ονερους.

Νκταρ εκε θα μ' χυνεν ευδαιμονας κρνη,
εκε θα μ' περμενον ελπδες, ρως, πθοι,
και τ' κρον αγαθν, ες πσα καρδα τενει
κι εις εν νομα εδ, ακμη δεν εδθη.

Ας ηδυνμην της ηος το ρμα ν' αναβανω
κι εις ζτησν σου να πετ, σκοπ πθων ματαων!
Πλην... διατ επ γης, της εξορας μνω,
αφο ουδν απμεινεν, αυτ κι εμ συνδον;

ταν τα φλλα των δασν η πεδις συνζει,
ταχς τα σρει νεμος, το δαφος σαρνων
κι εμο με φλλον μαρανθν, ο βος εμοιζει,
παρσυρ τον ως αυτ, ω, πνεμα των κλυδνων.

μτφρ.: γγελος Βλχος

      O Θνατος Του Σωκρτους

Εκ του Υμηττο ο δσκος ανατλλων του ηλου
την ακτινοβλον στγην εχαιρτα του Θησεου
και τον μγα Παρθεννα με χρυσς ακτδας χρων,
εις τ φυλακν εισγε φως τι πρσκαιρον και κρον.

βλεπαν προς τα πελγη μιαν πρμνην εστεμμνην,
εις τον Πειραι με μνους ιερος προερχομνην
κι η νας ατη αφο πλον ανεφανετο νοσοσα,
πρεπε τους καταδκους να μην ερη επιοσα.

Αλλ' απτρεπαν οι νμοι του θαντου τη ζημαν,
γλυκς λιος παρ' ενσω θαλπε την Ιωναν
τα ζωρρυτ του βλη πως, πριν τι βυθισθσιν,
απ φωτον και δον μμα να βεβλωθσιν;

ο δστηνος πολτης πς τα βλφαρ του κλεων,
δο να θρηνε στερσεις δυο, φευ: το φως, τον βον;
Οι εξριστοι τοιοτοι οχονται εκ των πατρων,
πριν χαρξει αυγ να εις το κολον υπερον.

Του υιο του Σωφρονσκου την εξγερσιν ποθοντες
τινς φλοι επλανντο υπ την στον πενθοντες
κι η γυν του οδηγοσα τον ανλικον υιν της
επ της ακμπτου θρας κρουε το μτωπν της.

Κι κλαιε, το δε παιδον, καθ ξνον εις τον γον,
με τα κλεθρα των προθρων παιζε το τρισαθον!
Εις τους μαρους οδυρμος της απαθς ο διαβτης
στατο, ηρτα τ' εναι, επλησαζε σιμ της.

Κι αδιαφρως πλιν εις τον δρμον του εμβανων,
εκ πολυπληθν ομδων, πανταχο διεσπαρμνων,
λγους κουε ματαους εις την πλιν σκορπισθντας.
Τ βωμος εδαφισθντας! Τ θεος βλασφημηθντας!

Τ καιν λατρεαν, θη διαφθερουσαν των νων!
Τ Θεν εις την Ελλδα και αννυμον και νον!
Τινς λεγαν, μωρς τις με ιδας καταρτους
ετυφλθη ως Ορστης απ τους πανυπερττους.

Πλην δεν φυγ' επ τλους την των νμων αγρυπναν,
θεν και η γη τον πμπει εις τους ουρανος θυσαν.
Σκρατες! και συ, δεσμτης, θνησκες εγκληματας
υπρ της δικαιοσνης και υπρ της αληθεας.

Της ειρκτς τα κλεθρα, τλος, εκυλσθησαν βαρως.
Κατηφες οι φλοι λοι συνηθροζοντο βραδως.
Ο Σωκρτης πλην εν βλμμα επ του πελγους ρψας
δειξε κατ την Δλον και προεπεν ανακψας:

"Προς τον πντον τιν πρμνην εστεμμνην θεωρετε;
Εναι νας η σεβασμα, τις Θεωρς καλεται!
Φλοι, δεν την χαιρετμεν; Ατη θνατον κομζει!
Καθς τατην, εις λιμνα κι η ψυχ μου προσεγγζει!

Ομιλετε μολοντοτο. Η εσχτη μας ημρα
Πς να απορριφθε ως βρμα περιττν εις τον αρα;
Ουδαμς! Εις διαλξεις ευχαρστως ας δοθμεν!
λθετα τα θεα δρα μχρι τλους να χαρμεν!

Ευτυχς το πλοον φθνον εις το τρμα του πλος του,
την ορμν δεν διακπτει της τερπνς ταχτητς του,
αλλ' ανθστεπτον και φρον τα ιστα φουσκωμνα,
μα ωδς σκιρτ ευθμους εις τον ποθητν λιμνα!

"Πριν ακμη πλησισει την στιγμν του την εσχτην
θρηνωδε ο κκνος, λγουν, με φωνν λιγυροττην.
Μη πιστεετα ω φλοι, το μελωδικν στρουθον
μ' νστιγμ τι επροικσθη ευφυστερον και θεον!

Τας χαριεσττας χθας του Ευρτα πριν αφσει,
η ψυχ, πριν ολοκλρως εξ αυτο αποσκιρτσει,
κατ' ολγον αναβανει κσμον πλρη γοητεας,
δη βλπει το προβλλον μαρ της αθανασας.

...

μτφρ.: Ιωννου Ισιδωρδου Σκυλτση (1841)



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers