-


Dali &









/




 
 

 

Poquelin Jean-Baptiste (Moliere):

   Βιογραφικ

     Ο Μολιρος τανε Γλλος ηθοποις, σκηνοθτης και θεατρικς συγγραφας, ο σημαντικτερος απ λους τους συγγραφες της γαλλικς κωμωδας, εν οι περισστεροι κριτικο μχρι σμερα τον χαρακτηρζουν ως το μεγαλτερο κωμικ δραματουργ λων των εποχν, ξιος να σταθε δπλα στο Σοφοκλ και στον Σαξπηρ. Το πραγματικ του νομα ταν Ζαν-Μπαπτστ Ποκλν (Jean-Baptiste Poquelin) και γεννθηκε στο Παρσι (σε να σπτι της Rue St Honore) στις 15 Γενρη 1622. Ο πατρας του λεγταν Jean Poquelin, τανε γνωστς μπορος εππλων του Παρισιο κι νας απ τους οχτ υπηρτες-ταπετσιρηδες στα διαμερσματα του βασιλι Λουδοβκου XIII, εν η μητρα του λεγταν Marie Cresse, μια βαθι θρησκευμενη γυνακα που πντα διβαζε την Αγα Γραφ και τους Βους του Πλουτρχου.
     Το 1632 ο μικρς Jean-Baptiste βωσε να πολ δυσρεστο γεγονς καθς χασε τη πολυαγαπημνη του μητρα στη τρυφερ ηλικα των 10 ετν. Ωστσο, ο πατρας του γργορα ξαναπαντρετηκε (1633) τη Catherine Fleurette, αλλ σε λιγτερο απ 3 χρνια κι η 2η σζυγς του απεβωσε απ γνωστη αιτα. τσι σε ηλικα 15 ετν ο νεαρς Μολιρος μεινε μνος με τον πατρα του. Ως φηβος, φοτησε στο College de Clermont (που βρσκεται στο Καρτι Λατν, κοντ στον ποταμ Σηκουνα). Σε αυτ το μεγλο κι ανταγωνιστικ Σχολεο Ιησουιτν φοιτοσε η ελτ της εποχς κι αποτελοσε το πιο μοντρνο δρυμα 2βθμιας εκπαδευσης στο Παρσι κενη την εποχ, προσφροντας αυστηρ παιδεα κλασικν ανθρωπιστικν σπουδν συμπεριλαμβανομνων των λατινικν και των ελληνικν, της ρητορικς, της υποκριτικς, τη συζτησης, της φιλοσοφας και της θεολογας. Ωστσο, εν ανατρφηκε σε αυτ το περιβλλον, βρισκε απερως πιο ευχριστο να σατιρζει την αριστοκρατα παρ να ταυτιστε μαζ της.
     Μαθητευμενος νεαρς στο επγγελμα του πατρα του, δεν δειξε ενδιαφρον για τις δραστηριτητες του ταπετσαρσματος. Τη μεγλη αγπη του για το θατρο τη χρωστ στο πθος του παππο του Cresse για τις τχνες. τσι, παππος κι εγγονς παρακολουθοσαν μαζ πολλς θεατρικς παραστσεις στο College de Clermont (ρομαντικς κωμωδες, φαρσοκωμωδες και φρσες που σκρωναν οι ηθοποιο) καθς και πολυριθμες παραστσεις δρμου, που τις βρισκε πολ ενδιαφρουσες και διασκεδαστικς. Το 1639 αφο ολοκληρνει τις σπουδς του στο Σχολεο Ιησουιτν αποφασζει να μετακομσει στην Ορλενη (μια μεγλη πλη και κοιντητα της Κεντρικς Γαλλας) για να σπουδσει νομικ. Γργορα μως εγκαταλεπει αυτν την ιδα και το 1643 επιστρφει που αποφασζει να αφιερσει τη ζω του στο θατρο. ταν μλις 21 ετν.
     Το 1644 συνδθηκε φιλικ με την οικογνεια ηθοποιν Béjarts με τους οποους συνεργστηκε για την δρυση ενς θεατρικο θισου με το νομα "Επιφανς Θατρο". Αυτ σως να συνβη επειδ εχε ερωτευτε την μεγαλτερη κρη τους Madeleine Bejart, η οποα στη συνχεια γινε ερωμνη του. Περπου την δια στιγμ απκτησε και το ψευδνυμο "Μολιρος". Ο Μολιρος κι οι σντροφο του κνανε το ντεμποτο τους το διο τος, αλλ εν δολευαν στον θασο γεμτοι ενθουσιασμ, κανες τους δε διθετε μεγλη εμπειρα κι ταν ρχισαν να χρενουν την εσοδο, τα αποτελσματα αποδεχθηκαν καταστροφικ καθς ο θασος απτυχε να προσελκσει μεγλο κοιν. Σντομα ο θασος δεν μποροσε να τα βγλει πρα λγω οικονομικν δυσκολιν με αποτλεσμα ο Μολιρος να φυλακιστε το 1645 για να μικρ διστημα, μχρι που νας φλος πλρωσε την εγγησ του.


     


     Τα τη 1646-1648 η μικρ επιχερηση εμφανστηκε σε τρα διαφορετικ θατρα σε διφορες περιοχς του Παρισιο (κυρως στη νοτιοδυτικ Γαλλα), αλλ κθε φορ αποτγχαναν παταγωδς. Για τα επμενα δδεκα χρνια θα ταξιδεουν απ πλη σε πλη παζοντας και εξασκντας την τχνη τους. Αυτ τα 12 χρνια στθηκαν σημαντικ επειδ φανρωσαν τις ικαντητες του Μολιρου ως ηθοποιο, σκηνοθτη, διευθυντ θισου και θεατρικο συγγραφα καθς εκενη την εποχ ρχισε να γρφει θεατρικ ργα για τον θασ του. Το πρτο του ργο ταν ο απερσκεπτος (L' Étourdi-1655), μια κωμωδα που αποτελονταν απ πντε πρξεις που σημεωσε μεγλη επιτυχα ταν πρωτοπαχτηκε.
     Την νοιξη του 1658, αυτς κι η ομδα του (που με τη προδο των ετν εχαν βελτιωθε πολ ως ηθοποιο) αποφσισαν να δοκιμσουνε τη τχη τους για μιαν ακμη φορ στο Παρσι ταν μαθαν τι ο αδερφς του βασιλι, ο Δοκας του Ανζο, φερταν να ενδιαφρεται να υποστηρξει μια δραματικ επιχερηση η οποα θα φερε το νομ του. τσι, αμσως φρντισαν να αποκτσουν την πρσβαση στην βασιλικ αυλ. Πργματι, το βρδυ της 24ης Οκτβρη 1658, παξανε για πρτη φορ μπρος στον βασιλι Λουδοβκο XIV και τους αυλικος του τα ργα: "Νικομδης" κι "Ο Ερωτευμνος Γιατρς" (Le Docteur Αmoureux). Τα κομμτια αυτ σημεωσαν ττοιαν επιτυχα με αποτλεσμα να χορηγηθε στον θασο η δεια να χρησιμοποιε το Hôtel du Petit Bourbon (να απ τα τρα πιο σημαντικ θατρα στο Παρσι) για το ανβασμα παραστσεων. Ο Μολιρος εχε κερδσει την ενοια του βασιλι.
     Το 1659 αποδεχτηκε κρσιμη χρονι στη καριρα του. Το 1ο ργο που ανβασε στο Petit Bourbon ταν "Οι Γελοες Κομψευμενες" (Les Précieuses Ridicules) που σατριζε τη Μαντμ de Rambouillet, μλος της βασιλικς αυλς που 'χε θσει τον εαυτ της ως τελικ κριτ του γοστου και του πολιτισμο στο Παρσι. Το ργο αποδεχθηκε τσον επιτυχς στε ο Μολιρος διπλασασε την τιμ της εισδου και κλθηκε να δσει μια ιδιατερη παρσταση για το βασιλι. Ο Βασιλις ενθουσιστηκε κι αντμειψε τον θεατρικ συγγραφα με να μεγλο ποσ, αλλ εχε (θελ του) αρχσει ν' αποκτ ισχυρος εχθρος (ορισμνοι εκ των οποων ταν οπαδο του βασιλι). Με αυτ το κομμτι ο Μολιρος καθιερθηκε ως ο πιο δημοφιλς κωμικς θεατρικς συγγραφας. Κατ τη διρκεια των επμενων 13 ετν, ο Μολιρος εργστηκε πυρετωδς για να κνει την επιχερησ του τον πιο σεβαστ δραματικ θασο του Παρισιο και τελικ του απονεμθηκε ο πολυπθητος ττλος: "Ο Θασος Του Βασιλως". Σκηνοθετοσε τα δικ του ργα και συχν κρατοσε τον πρωταγωνιστικ ρλο ο διος ως ηθοποις.
     Στις 23 Γενρη 1662, παντρετηκε την Armande Claire Elisabeth Gresinde Béjarts, 19χρονη ηθοποι που ταν η μικρτερη αδελφ της πρην ερωμνης του Madeleine. Απκτησαν να παιδ που γεννθηκε το 1665. Ο γμος τους δε στριωσε λγω της μεγλης διαφορς ηλικας που εχανε καθς και της ζλειας του κι τσι ακολοθησε γργορα ο χωρισμς, αλλ το πρην ζεγος διατρησε καλς σχσεις και παρμειναν συνεργτες στο θατρο. Τον Δεκμβρη του διου τους παρουσασε τη κωμωδα "Σχολεο Γυναικν" (L'École Des Femmes), στο βασιλι. Αυτ το ργο μελλε να γνει η μεγαλτερη επιτυχα του. Το ργο επικεντρνεται γρω απ τον Arnolphe, ναν μεσλικα νδρα που αποφασζει να παντρευτε μια νεαρ κοπλα που χει υπ την προστασα του (σχεδν απ παιδ) την οποα μως μετ αγνοε. Στη συνχεια νας νεαρς αντπαλος του Arnolphe, που τον περιφρονε, του ανακοιννει τι σκοπεει να κλψει τη κοπλα κτω απ τη μτη του.
     μως, αυτ η κωμωδα προκλεσε μεγλη διαμαρτυρα που μεινε γνωστ ως "η φιλονικα του σχολεου των γυναικν", καθς πολλο εχθρο του Μολιρου ζηλεοντας που κενος εχε την υποστριξη του βασιλι, του επιτθηκαν κατηγορντας τον για ανηθικτητα κι τι εχε κλψει την ιστορα απ ναν λλο συγγραφα. Ττε ο Μολιρος προτμησε να απαντσει στους εχθρος του με τη μορφ ενς θεατρικο παιχνιδιο. τσι, η Κριτικ του de l'École des femmes παρουσιστηκε τον Ιονιο του 1663 περιλαμβνοντας ναν διλογο επ σκηνς μεταξ των επικριτν του και των κριτικν. Τελικ η "Φιλονικα" χρησμευσε στο να καθορσει τη κωμωδα ως αποδεκτ μορφ της λογοτεχνας.
     Τον Μη του 1664 ο Μολιρος ανβασε τον "Ταρτοφο" (Tartuffe ou l'Imposteur) το οποο αποτελοσε μια επθεση στη θρησκευτικ υποκρισα, για τον Λουδοβκο ΙΔ στις Βερσαλες. Το ργο εξργισε την Κοινωνα της Αγας Ευχαριστας ττε (μια ισχυρ θρησκευτικ ομδα) και για πντε ολκληρα χρνια ο Μολιρος αγωνστηκε -χωρς επιτυχα- για αποκτσει το δικαωμα να παζει το ργο του. Τελικ, το 1669 η ισχς της Κοινωνας της Αγας Ευχαριστας εχε μειωθε κι τσι ο Ταρτοφος αναβωσε με μεγλη επιτυχα στο Palais Royal. Ο Δον Ζουν (Dom Juan) παρουσιστηκε 1η φορ το Φλεβρη του 1665. Θεωρεται να απ τα μεγαλτερα ργα του Μολιρου, παρ το γεγονς τι δε δθηκε αμσως στη δημοσιτητα μετ το θνατ του και παρμεινε σχεδν γνωστο μχρι τον εικοστ αινα.
     Εν ο Μολιρος απολμβανε την προσωπικ υποστριξη του βασιλι, αγωνστηκε με την ασθνεια, τα συζυγικ προβλματα και την κατθλιψη. Ωστσο, κατ τη διρκεια αυτς της περιδου δεν χασε την μπνευσ του καθς γραψε και παρουσασε να ργο που δεχνει το ταλντο και την ιδιοφυα του. "Ο Μισνθρωπος" (Le Misanthrope) παρουσιστηκε τον Ιονη του 1666 κι οι θαυμαστς του το υποδχτηκαν με χαρ, αλλ δεν εχε τη λακ βση να γνει επιτυχα. Το διο τος ανβασε και το "Γιατρ Με Το Στανι" (Le Médecin malgré lui), μια κωμωδα σε 3 πρξεις (πεζς λγος) που σημεωσε μεγλην επιτυχα, καθς και το "Μελικρτη" (Mélicerte), ηρωικ κωμωδα σε 2 πρξεις (μμετρος λγος). Το 1667, ξαναγρφει τον Ταρτοφο κι επιχειρε να το ανεβσει με νο ττλο "Ο Απατενας" (L' Imposteur). Το ργο μως ακμη μια φορ απαγορετηκε απ διφορες θρησκευτικς ομδες που εχαν αρκετ δναμη. Την δια χρονι αρρστησε βαρι σε βαθμ που οι γιατρο του απαγρευσαν να καταναλνει οτιδποτε, πραν απ γλα. Ωστσο κατρθωσε κι γραψε μια να κωμωδα "Ο Σικελς" (Le Sicilien).
     Το 1668, στερα απ μακρχρονη ασθνεια, συνλθε κι επστρεψε στη δουλει με 3 καινορια ργα: "Αμφιτρων" (Amphitryon), "Ζωρζ Νταντν" (George Dandin) κι "Ο Φιλργυρος" (L'Avare). Το τελευταο ταν παχτηκε απτυχε παταγωδς κι ο Μολιρος αντιμετπισε ακραα οικονομικ προβλματα. Αυτ η εξαρετη κωμωδα αποτελονταν απ 5 πρξεις σε πεζ λγο και διαπραγματευταν μσα απ δεκδες ανατροπς και δολοπλοκες τη δναμη της αγπης, αλλ και την αγπη του χρματος που πολλς φορς γνεται αυτοσκοπς και τρπος ζως. Δημιουργθηκε στο Palais Royal την 9η Σεπτεμβρου, 1668, αλλ δεν γινε αποδεκτ καθς παχτηκε μνον 9 φορς προτο κατβει η παρσταση κι αυτ συνβη επειδ το κοιν τανε σαστισμνο με την «αισθητικ αμφιθυμα» και τη χρση του πεζο λγου (το οποο εναι αρκετ σπνιο για να θεατρικ ργο που αποτελεται απ πντε πρξεις). Ο Φιλργυρος τελικ γργορα θεωρθηκε ως το αρχτυπο της κωμωδας του Μολιρου, μως η επιτυχα του κομματιο δθηκε στη δημοσιτητα μετ τον θνατ του. Αυτ το ργο χει παιχτε 2078 φορς στη γαλλικ κωμωδα μεταξ 1680 και 1963 κι αποτελε το δετερο πιο πολυπαιγμνο ργο του Μολιρου, μετ τον Ταρτοφο.
     Το 1669 ο Μολιρος συνεργστηκε με τον Ιταλ συνθτη Jean-Baptiste Lully σε να σχετικ νο εδος, την κωμωδα-μπαλτο, με να ολοκανουργο ργο που εχε ττλο: "Ο Κριος Πουρσονικ" (Monsieur de Pourceaugnac) σε 3 πρξεις (πεζς λγος), εν το 1670 γρφει τον "Αρχοντοχωριτη" (Le bourgeois gentilhomme). Το 1671 ο Μολιρος κι ο Lully συνεργζονται για τελευταα φορ (καθς οι σχσεις τους δεν τανε καλς), σε τραγωδα-μπαλτο αποκαλομενη "Η Ψυχ" (Psyché). Ο λιμπρετστας Philippe Quinault κι νας λλος θεατρικς συγγραφας o Thomas Corneille συνβαλαν επσης σε αυτ το ργο, που μως γρφτηκε με κποια βιασνη και δε πρσθεσε τποτα στη φμη του Μολιρου ως συντκτη της τραγωδας. Ο Μολιρος επστρεψε στο φος της ιταλικς κωμωδας με το ργο "Οι Κατεργαρις Του Σκαπνου" (Les Fourberies de Scapin) που κυριολεκτικ συντραξε τα πλθη. Το διο τος επσης εδε τη πρεμιρα μιας μονπρακτης κωμωδας με τον ττλο "Η Κοντσσα Εσκαρμπανι" (La Comtesse d’Escarbagnas), που μας δνει μια καλν εικνα της επαρχιακς αντληψης, του τρπου ζως και των συνηθειν εκενης της εποχς. Το 1672 το θατρ του λλαξε κατεθυνση με τον πρην συνεργτη του Jean-Baptiste Lully, σταματντας το μονοπλιο των μελοδραματικν παραγωγν. τσι, αντ για κωμωδα-μπαλτο, παργαγε σατιρικ κωμωδα "Οι Ψευτοδιανοομενες" (Les Femmes savantes) στην οποα χλεαζε τις κοινωνικς αξισεις και τη ψευδ πολυμθεια. Το 1673 ο Μολιρος δολεψε μια να κωμωδα διανθζοντς την με μουσικ και χορ σε συνεργασα με ναν νο συνθτη ονματι Marc-Antoine Charpentier τον "Υποχνδριο" (γνωστ με το νομα "Ο Κατ Φαντασαν Ασθενς") που κρτησε τον πρωταγωνιστικ ρλο του υποχνδριου Αργκν.
    
Στις 17 Φλεβρη 1673, υπστη αιμορραγα και κατρρευσε στη 4η παρσταση εν παιζε το ρλο του Αργκν στον "Υποχνδριο". Εχε επιμενει (παρ τις συμβουλς της Armande και των φλων του για το αντθετο) να πει στο θατρο και να παξει λγοντς τους:
     

    "Υπρχουνε πενντα φτωχο εργαζμενοι που χουν μνον αυτ το μεροκματο για να ζσουν. Τ θα γνουν αν η παρσταση δεν ανεβε";

      Πθανε αργτερα το διο βρδυ στο σπτι του στο Rue Richelieu. Συγκεκριμνα μετ τη παρσταση γυρζοντας σπτι εχε ναν ντονο βχα που προσπθησε να σταματσει δια της βας. Οι προσπθειες μως που κατβαλε ταν ττοιες που σπασε μια φλβα στους πνεμονες. ταν αντιλφθηκε τη σοβαρτητα της κατστασς του στρεψε λες τις σκψεις του στον ουραν. να λεπτ αργτερα χασε την ομιλα του και μισ ρα μετ πνγηκε απ μια μεγλη ποστητα αματος που προερχταν απ το στμα του. Ωστσο, ακμη και μετ το θνατ του δε βρκε αμσως τη γαλνη. Οι τοπικο ιερες αρνθηκαν να τον ενταφισουν με χριστιανικ κηδεα καθς οι ηθοποιο εκενη την εποχ δεν εχαν κοινωνικ θση κι ταν αφορισμνοι απ την εκκλησα. τσι, δεν θα μποροσαν να επιτρψουν να ταφε σε ιερ δαφος. Η Armande παρακλεσε τον Λουδοβκο XIV να μεσολαβσει για λογαριασμ της στον Αρχιεπσκοπο του Παρισιο και πργματι, 4 ημρες αργτερα ο βασιλις μεσολβησε στε να επιτραπε να ταφε ο Μολιρος σε ιερ δαφος κι τσι επιτλους θφτηκε στο νεκροταφεο Pere Lachaise στο Παρσι, υπ την κλυψη του σκτους.
     Η ισχυρτερη επιρρο που εχε ο Μολιρος προλθε απ την ιταλικ commedia dell'arte, με τους γνωστος χαρακτρες και τις καταστσεις, που συνντησε κατ τη διρκεια των ταξιδιν του. τσι, στις κωμωδες του χρησιμοποησε πρα πολ τα θματα και τις τεχνικς της commedia dell'arte εξευγενζοντς τα και καθορζοντας τις περισστερες πλοκς μσα και γρω απ το Παρσι. Αυτ η επιρρο ενισχεται απ τον Μολιρο και με την εισαγωγ Ιταλν ηθοποιν στο Théâtre du Petit-Bourbon στο Παρσι. Ο Μολιρος εφρμοσε τον αλεξανδριν στχο (το ιαμβικ εξμετρο) στα ργα του τον οποο δανεστηκε απ τις σγχρονες τραγωδες, εν δημιοργησε μια συλλογ διεισδυτικν πορτρτων: ο "Ταρτοφος" ο "Θρησκευτικς Υποκριτς", ο "Οργκον Ο Ευκολπιστος", ο "Jourdain" ο κοινωνικς αριβστας, ο "Δον Ζουν" ο ελευθεριζων αντρτης, ο "Harpagon" ο φιλργυρος, ο "Scapin" ο απατενας, ο "Αργκν" ο υποχνδριος και πολλ λλα. Επσης, ταν ο πρτος Γλλος κωμικς ηθοποις, σκηνοθτης και δραματικς θεωρητικς του 17ου αινα. Κατρθωσε -σε μια θεατρικ περοδο (πρωρη του μπαρκ) που κυριαρχονταν απ τις επσημες νεοκλασικς τραγωδες των Mairet, Rotrou, du Ryer, Pierre και Thomas Corneille, και του Ρακνα- να ανυψσει τη νεοκλασικ γαλλικ κωμωδα στο εππεδο της τχνης και της επινοητικτητας, κτι που ποτ πριν δεν εχε επιτευχθε. Παρλληλα, γραψε ορισμνα βουκολικ ποιματα κι λλα εσωτερικ κι υπαθρια ψυχαγωγικ ργα, πως τις δημοφιλες κωμωδες-μπαλτα του, που υποστηρχθηκαν απ τρομερ σειρ σκηνικν μηχανημτων (που εισγονταν συνθως απ την Ιταλα) ικαν να παρχουν ταχεες κι εντυπωσιακς αλλαγς και πλοσια σκηνικ εφ.
     Ο Μολιρος με το οξ του πνεμα και το συγγραφικ του ταλντο χειρστηκε πολλ διαφορετικ εδη και μεθδους της κωμωδας και σχεδν στο καθνα πτυχε ξοχα. Ο Αμερικανς μελετητς και κριτικς λογοτεχνας Brander Matthews χει απαριθμσει αυτ τα εδη κωμωδας: 1) την κωμωδα των τρπων, 2) την κωμωδα χαρακτρων, 3) τη ρομαντικ κωμωδα, 4) την ιλαροτραγωδα, 5) την κωμωδα-μπαλτο, 6) την κριτικ στο διλογο, 7) το σατιρικ ιντερλοδιο, 8) το θρυλικ δρμα και 9) τη φιλοσοφικ κωμωδα που μερικς φορς μετατρπεται σε φρσα κι λλες φορς σε σοβαρ δρμα. Πολλς πηγς δωσαν στον Μολιρο την μπνευση. Μερικς προλθαν απ τον Lope de Vega κι λλους Ισπανος θεατρικος συγγραφες, εν λλες απ τα ιταλικ πρτυπα που εχαν παρουσιαστε στη Γαλλα.
      Ωστσο, το μεγαλεο του δε βρσκεται οτε στις πλοκς οτε στις καταστσεις, αλλ στη κατανηση και την αποκλυψη του χαρακτρα του. Εχε την ικαντητα να παρνει τις ασμαντες, οικεες λεπτομρειες μιας ανθρπινης καθημερινς συνθειας και να τις μετατρπει σε δραματικς με θαυμαστ δεξιοτεχνα. Το φος του προσαρμστηκε καλ στην ομιλα, εν το πνεμα του ταν σχεδν αλνθαστο. Χτπησε τη ματαιοδοξα, την αλαζονεα, την υποκρισα και τη πλεονεξα των ανθρπων. Στη γλσσα του Βρετανο μυθιστοριογρφου George Meredith ο Μολιρος ταν: «και ακριβς και λαλστατος». Ωστσο, υπρχε στο μυαλ του θετικ πστη στην καλοσνη της ανθρπινης φσης και της εξοικονμησης ενργειας της κοινς λογικς. Ο διος ταν καλς, ειλικρινς, ντιμος, με μσος ναντι στην υποκρισα και το φαρισασμ. Αγαποσε τη νεολαα κι λα τα πργματα που ταν εποικοδομητικ κι υγι και ποτ δεν υπρξε φανατικς, κακβουλος μοχθηρς.

   (Σημ: Το βιογραφικ αυτ το φτιαξε η πολ καλ φλη και συνεργτις παλιτερα, Μαρα Αλεξιδου. Την ευχαριστ δημοσως και ναναι καλ... Π.Χ.)

 

========================================

                          Ντον Ζουν ( Η Πανδαισα Του Αγλματος)

ΠΡΟΣΩΠΑ:

Ντον Ζουν    :  Γιος του Ντον Λου

Σγκαναρλ   :  Προσωπικς υπηρτης του Ντον Ζουν

Ντνα Ελβρα :  Σζυγος του Ντον Ζουν

Γκουσμν      :  Ακλουθος της Ντνα Ελβρα

Ντον Κρλος  :  Αδελφς της Ντνα Ελβρα

Ντον Αλνσοομοως

 

Ντον Λου      :   Πατρας του Ντον Ζουν

Φρανσσκο    :   νας φτωχς

Σαρλτ          :   Χωρικ

Ματουρν       :   ομοως

Πιερρ           :   Χωρικς

γαλμα        :   Του Ιππτη

Λαβιολτ      :   Υπηρτης του Ντον Ζουν

Ραγκοτν      :   ομοως

Ντιμανς         :   μπορος

Λαραμ         :    Πληρωμνος δολοφνος

ακλουθοι     :   Του Ντον Κρλος και του Ντον Αλνσο

Φντασμα

                                          1η ΠΡΑΞΗ

ΣΚΗΝΗ 1η  (Η σκην εκτυλσσετει στη Σικελα μπρος σ' να ανκτορο: Σγκαναρλ,Γκουσμν)

ΣΓΚΑΝ: (Κρατντας να κουτκι/ταμπακρα με θρυμματισμνα φλλα καπνο) Ας λνε ,τι θλουν ο Αριστοτλης κι λοι οι φιλσοφοι: το καλτερο πρμα στον κσμο εναι ο καπνς. Το πθος κθε τμιου ανθρπου. ποιος μπορε και ζει χωρς καπν δεν εναι ξιος να ζει. Ο καπνς χι μνο ευφρανει και καθαρζει το μυαλ του ανθρπου, αλλ διδσκει και τις ψυχς να εναι ενρετες, ρα ο καπνς μας κνει τμιους. Δεν το 'χεις δει; Μλις ρουφξουμε μια πρζα καπν, αρχζουμε τις ευγνειες και προσφρουμε αριστερ και δεξι, που και να βρισκμαστε. Δεν προλαβανουν να μας ζητσουν, προλαβανουμε την επιθυμα τους. ρα, φτνουμε στο ασφαλς συμπρασμα πως ποιος ρουφει απ τη μτη καπν γνεται τμιος κι ενρετος. μως, αρκετ ασχοληθκαμε μ' αυτ το θμα. Ας ρθουμε σ' αυτ που συζητοσαμε πριν. Επες, αγαπητ μου Γκουσμν, πως η κυρα σου, η Ντνα Ελβρα, ξαφνιστηκε που φγαμε τσο απτομα κι ρχεται απ πσω μας. Κι ακμα επες τι η καρδι της, που τσο την τραξε ο κριος μου, δεν ντεχε να ζει μακρι του κι ρχεται να τον βρει εδ. Μεταξ μας, θλεις να σου πω τι πιστεω εγ; Φοβμαι πως θα πληρσει πολ ακριβ αυτ τον ρωτα της, πως το ταξδι της εδ δεν θα 'χει αποτλεσμα και πως καλτερα να μνατε εκε που σασταν παρ να 'ρθετε εδ που ρθατε.

ΓΚΟΥΣ: Μα, γιατ τα λες αυτ, Σγκαναρλ; Τι φοβσαι και βλπεις τσι μαρα τα πργματα; Σου νοιξε την καρδι του ο αφντης σου; χει κτι με την κυρα μου κι φυγε τσο ξαφνικ;

ΣΓΚΑΝ: Τποτα απολτως. Αλλ, επειδ ζω καιρ μαζ του, ξρω πο καταλγουνε συνθως τα πρματα. Εκενος δεν μου χει πει οτε λξη ακμα, αλλ εγ πιστεω πως κτι τρχει. Μπορε να κνω λθος, μως η περα μου αυτ μου λει.

ΓΚΟΥΣ: Τι εννοες; Που φγατε τσι ξαφνικ, λες να σημανει κποια απιστα του Ντον Ζουν; Τον χεις ικαν να προσβλει τσι τον αγν ρωτα της Ντνα Ελβρα;

ΣΓΚΑΝ: χι, γιατ εναι πολ γουρος ακμα και του λεπει το θρρος.

ΓΚΟΥΣ: νας νθρωπος της τξης του θα κανε ποτ ττοια ατιμα;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ναι, σιγ μην τον εμποδσει η τξη του!

ΓΚΟΤΣΜΑΝ

Μα, θα πρπει να σεβαστε τους ιερος δεσμος του γμου.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ποιος, μωρ Γκουσμν; Ο Ντον Ζουν; Αχ, εσ δεν μπορες ακμα να

ξρεις τι νθρωπος εναι!

ΓΚΟΤΣΜΑΝ

Φυσικ και δεν μπορ να ξρω αν μας κανε ττοια παλιοδουλει. Και

ττε, γιατ τα κανε λα εκενα; Γιατ τσος ρωτας, τση λαχτρα,

τσες επμονες εκδηλσεις λατρεας, τσοι αναστεναγμο, τσα

δκρυα, τσα φλογερ γρμματα, τσοι ρκοι; Και γιατ να

παραβισει το ιερ συλο του μοναστηριο για να κλψει τη Ντνα

Ελβρα και να την παντρευτε; Μετ απ λα εκενα, πς βρκε καρδι

ν' αθετσει το λγο του; Απορ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εγ που τον ξρω, δεν απορ καθλου. Αν ξερες ποιος εναι

πραγματικ, τι μρος του λγου εναι, λα σα κνει θα σου φανονταν

φυσιολογικ γι' αυτν. Πντως, δεν μπορ να σου πω με σιγουρι τι

λλαξαν τα αισθματα του για τη Ντνα Ελβρα, γιατ αυτ δεν το

ξρω. Εμνα μου επε να φγω πριν απ' αυτν και, απ την ρα που

χω φτσει εδ, δεν καταδχτηκε να μου μιλσει. μως, πρσεχε τον!

Ο Ντον Ζουν, ο αφντης μου, εναι ο μεγαλτερος αλτης σ' λη την

οικουμνη, σκλος λυσσασμνος, σατανς, Τορκος, θεομπαχτης!

Αυτς δεν πιστεει οτε σε Θε οτε σε δαμονα, οτε καν σε

φαντσματα! Κτνος, γουρονι, Σαρδανπαλος: κλενει τ' αφτι του σ'

λες τις συμβουλς και κοροδεει σα πιστεουμε εμες οι λλοι! Μου

λες, παντρετηκε την κυρ σου. Αυτς, για να χορτσει το πθος του,

θα πανδρευτανε μαζ κι εσνα και το σκλο της και τη γτα της. Ο

γμος εναι γι' αυτν μια πολ απλ κι ξυπνη παγδα για να πινει τις

μορφες. Κυρες και δεσποινδες, αστς και χωριατοπολες, τις χει

πρει σβρνα λες! Κι αν ρχιζα να σου λω πως χει παντρευτε εδ

κι εκε και παραπρα, θα νχτωνε ακμα και θα 'λεγα ονματα. Καλ,

ντε, γιατ χλμιασες τσο; Το σκτσο του σου κανα, θλω πολλ

δουλει ακμα για να τελεισω το πορτρτο του! Πντως, μεταξ μας,

κποια μρα θα πσει φωτι και θα τον κψει. Κι εγ, καλτερα να

υπηρετοσα το Σαταν αυτοπροσπως, παρ αυτν. Βλπω τσες

βρομις του, που συχν εχομαι να πρησκτανε κι εγ δεν ξρω πο,

πντως μακρι μου. ρχοντας κακς στην ψυχ ποτ να μη σου τχει!

Κι μως, εγ πρπει να του εμαι πιστς, παρ τη σιχαμρα που νιθω.

Ο φβος μ' αναγκζει να κρβω σα χω μσα μου και να δεχνω πως

μ' αρσουν λες οι αηδες του... Ωχ, να τος! Βγκε να κνει τη βλτα του

μπροστ σε τοτο το παλτι. Εμες πρπει να χωρσουμε τρα. κου,

σου νοιξα την καρδι μου με κθε ειλικρνεια και δεν κρτησα τη

γλσσα μου σε τποτα. μως, αν κτι φτσει στ' αφτι του, θα τ'

αρνηθ λα και θα σε βγλω ψετη.

ΣΚΗΝΗ 2

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Με ποιον μλαγες; Μου φνηκε σαν τον Γκουσμν, τον ακλουθο της

Ντνα Ελβρα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Καλ κανε και σας φνηκε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι, αυτς τανε;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Αυτματος.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και πτε φτασε εδ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Χτες βρδυ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι γυρεει εδ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ξρετε πολ καλ τι γυρεει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επειδ φγαμε χτες;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ακριβς. Αποροσε και με ρταγε το γιατ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κι εσ τι του απντησες;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

τι εγ δεν ξρω τποτα, γιατ εσες δεν μου επατε τποτα.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Μπρβο. Για πες μου, εσ τι φαντζεσαι;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εγ; Χωρς να σας αδικ, νομζω πως κποια καινοργια

ερωτοδουλει χετε στο μυαλ σας.

ΝΤΟΝ ΖΟYΑΝ τσι λες;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ τσι λω.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Ε, λοιπν, δεν πεσες ξω. Μθε πως κποιο λλο πλσμα διωξε απ'

το μυαλ μου την Ελβρα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

μουνα σγουρος. Τον Ντον Ζουν τον ξρω σαν να τον χω γεννσει.

Ξρω πσο σας αρσουν οι γυνακες και πσο αρσει στην καρδι σας

να πετγεται απ τον ναν ρωτα στον λλο χωρς να στερινει

πουθεν.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Καλ δεν κνω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Ε...

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Τι; Μλα καθαρ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Καλ κνετε, αν σας αρσει. Καμα αντρρηση. Αλλ, αν δεν σας αρσει,

αλλζει το πρμα.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Μλα ελεθερα και πες μου τι σκφτεσαι.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ελεθερα; Ε, λοιπν, αφεντικ, εναι λιγκι γαδουριν, ελχιστα, να

τρχετε απ ρωτα σε ρωτα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι, δηλαδ; Να δεθ με το πρτο θηλυκ που με ξελγιασε και να μην

ξανακοιτξω γρω μου ποτ; Να φορτωθ μια κλπικη τιμ εν

ονματι της πστης; Τι ωραο πργμα, ντιμος, πιστς και θαμμνος

μσα στον διο ρωτα, νεκρς προτο γερσω, τυφλς μπροστ στις

τσες ομορφις που εναι γρω μου! Ε, χι δα! Πιστο εναι μνο οι

γελοοι και οι ηλθιοι! λες οι καλλονς πλστηκαν για να μας

γοητεουνε και μια γυνακα που μας συγκλνισε, για λγο ββαια, δεν

χει το δικαωμα ν' αποκλεει τις λλες απ την καρδι μας. Εμνα η

ομορφι με ξετρελανει και, που την πετυχανω, δεν φρνω καμα

αντσταση και παραδνομαι στη γλυκι και βαιη γοητεα της. ταν

εμαι ερωτευμνος με κποια, αυτ δεν σημανει πως πρπει ν'

αδικσω τις λλες. χω μτια, βλπω, κρνω την αξα καθεμις και της

προσφρω αυτ που η φση μο υπαγορεει. Δηλαδ, θα δω να

πλσμα αξιαγπητο και θα τ' αρνηθ; Χλιες καρδις αν εχα, εκολα

θα τις χριζα στο πρτο νστιμο προσωπκι. Στο κτω-κτω, η

καλτερη στιγμ του ρωτα εναι ταν αυτς γεννιται κι η

μεγαλτερη απλαυση εναι ταν αυτν τον ρωτα με λλον τον

αλλζεις. Εναι υπροχο να πολιορκες μια γυνακα με γλυκλογα, να τη

βλπεις μρα τη μρα να ενδδει, να πολεμς τη φυσικ της συστολ με

αναστεναγμος, ρκους και δκρυα και, τλος, να νικς τους

δισταγμος της και να τη φρνεις γλυκ-γλυκ εκε που θλεις. μως,

ταν την κατακτσεις, δεν χεις τποτα πια να πεις, τποτα να

ποθσεις, γιατ το πθος χει ξεθυμνει και η καρδι πφτει σε

χειμερα νρκη, ωστου κποια καινοργια καλλον σου ξυπνσει τον

πθο της επμενης κατκτησης. Τελικ, η μεγαλτερη απλαυση εναι

να νικς την αντσταση μιας γυνακας. Σ' αυτ εγ μοιζω με τους

φιλδοξους στρατρχες που πετνε απ νκη σε νκη, κι ο πθος τους

για νες κατακτσεις δεν ξεδιψει ποτ. τσι κι εγ: δεν θλω τποτα

να χορτσει τον πθο μου. Νιθω πως χω καρδι που χωρει ν'

αγαπσει λη την οικουμνη. Σαν Μγας Αλξανδρος, θλω να

υπρχουνε συνχεια καινοργιοι τποι για να κατακτ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι ωραα που τα λτε! Σαν να τα 'χετε μθει απξω σαν να τα

διαβζετε απ βιβλο!

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

κουσες σα επα. Ποια εναι η γνμη σου;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα την πστη μου, η γνμη μου εναι τι δεν χω γνμη. Τα λτε λα

σαν να 'χετε δκιο, αλλ το σγουρο εναι τι δεν χετε δκιο. Εγ εχα

στο μυαλ μου να σας πω τα καλτερα πρματα του κσμου, κι εσες

με τα λγια σας μου τα μπερδψατε λα. Γι αυτ, τρμα σμερα η

συζτηση. Την λλη φορ θα κτσω να γρψω αυτ που σκφτομαι

και μετ θα ρθω να μιλσουμε — εσες θα λτε κι εγ θ' απαντω απ'

το χαρτ μου.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ Ωραα

ιδα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Πντως, αφεντικ, με την δεια σας, βλπω τη ζω που κνετε και

ντρπομαι.

ΝΤΟΝ ΖΟΑΝ

Γιατ; Τι ζω κνω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Για ζω, μια χαρ! Παντρεεστε κθε μνα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι, το καλτερο!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ναι, κριε, και το καλτερο και τ' ωραιτερο, και μακρι να το κανα κι

εγ. Τρα, να παρνετε να μυστριο εκκλησιαστικ και να το

επαναλαμβνετε κθε μνα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και τι σε νοιζει εσνα; Αυτ θα τα βρομε ο Θες κι εγ — εσ τι

ανακατεεσαι;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα, εναι αμαρτα να κοροδεετε ολκληρο ψιστο! ποιος

κοροδεει τους πολ αντερους του δεν χει καλ τλος.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ανητε, πλι κουταμρες λες. Και ξρεις πσο βαριμαι την κατχηση.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα, δεν μιλοσα για σας, Θες φυλξοι! Εσες ξρετε πντα τι κνετε.

Και που δεν πιστεετε σε τποτα, χετε τους λγους σας. Γι' λλους

μιλοσα: κτι αλτες, κτι παλιμουτρα, που εναι ακλαστοι και

θρησκοι —δθεν προοδευτικ μυαλ!— γιατ τσι τους ρθε. Αν εχα

εγ ναν απ' αυτος για αφεντικ, θα του λεγα κατμουτρα,

«Συγγνμη, κριε, πς κοροδεετε ολκληρο Παντελεμονα και

Παντεππτη; Εσες, σε σγκριση μ' αυτ τον Παντοτιν εσαστε και

σκουλκι κι ερπετ...» Πντα υποθετικ μιλω, για το λλο αφεντικ!

Θα του λεγα, «Εσες δεν μπορετε να τα βλετε με τον Πανταχο

Παρντα, που λος ο κσμος προσκυνει. Νομζετε τι, επειδ σας

θεωρον αριστοκρτη και φορτε ξανθι περοκα κι χετε στο καπλο

σας φτερ κι χετε ροχα κεντημνα και κορδλες κκκινες...» Στον

λλο τα λω πντα! «Νομζετε τι εσες εσαστε ο ξυπνος κι οι λλοι οι

ηλθιοι που δεν καταλαβανουν την αλθεια; Μθετε απ μνα, τον

υπηρτη σας, τι, αργ γργορα, ο παντογνστης ρχνει φωτι σ'

ποιον δεν τον σβεται ως Παντοκρτορα και τον τιμωρε με θνατο

κακ, γιατ Παντοδναμος εναι, ,τι θλει κνει, και...»

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Σκσε

πια!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι λγαμε; Κτι λγαμε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

λεγα! τι χω στην καρδι μου μια μορφη, που για χατρι της ρθα

σ' αυτν εδ την πλη.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα, σ' αυτν εδ την πλη σκοτσατε πριν ξι μνες εκενο τον

Ιππτη. Δεν φοβστε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι να φοβμαι; Αφο τον σκτωσα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εντελς. Τσο εντελς, που δεν μπορε να παραπονεθε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

λλωστε, γι' αυτ το συγκεκριμνο ατυχς περιστατικ, πρα

χρη·

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Πρατε χρη απ το κρτος. Αλλ μπορε οι συγγενες κι οι φλοι του

να σας την χουνε στημνη...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πντα στο κακ το μυαλ σου εσνα. Εγ θλω να σκφτομαι μνο τις

απολασεις που μας περιμνουν. Αυτ η μικρολα που σου λω εναι

αρραβωνιασμνη και την χει φρει εδ ο μλλων σζυγος της. Κατ

τχη συνντησα αυτ το ερωτευμνο ζευγαρκι τρεις-τσσερις ημρες

πριν απ' το ταξδι τους. Δεν χω δει πλσματα τσο ευτυχισμνα κι

αγαπημνα. Η τρυφερτητα που δεχναν μεταξ τους κι η φανερ

φλγα του πθους τους με τραξε τσο που, απ ζλια, ρχισα να

ερωτεομαι τη νεαρ θε. Δεν ντεχα να τους βλπω τσο καλ μαζ,

το πεσμα ρχισε να γεννει μσα μου πθο κι ρχισα να φαντζομαι

πσο μεγλη ηδον θα ταν να ταρξω την αρμονα τους και να

διαλσω το δεσμ τους, που τσο πλγωνε τη λεπτεπλεπτη καρδι

μου. μως, δυστυχς, δεν χω καταφρει τποτα ως τρα, γι' αυτ

σκφτομαι λλη τακτικ. Το απγευμα οι δο ερωτευμνοι θα πνε

βαρκδα. Θα τους ακολουθσω με μια λλη βρκα, που θα εναι γεμτη

ανθρπους δικος μου, κι εκολα θ' αρπξω την ωραα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Μα,

κριε...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα, πλι σκεφτκατε σωστ! Πνω απ' λα η απλαυση σας!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

τσι! Φυσικ, θα ρθεις κι εσ μαζ μου και θα φρεις τα πλα μου, μην

τχει και... (Βλπει τη Ντνα Ελβρα) Ορστε! Το κακ συναπντημα!

Προδτη, γιατ δεν μου επες πως ρθε κι αυτ εδ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δεν με ρωτσατε, αφεντικ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, καλ, εναι τελεως τρελ; ρθε εδ με τα ροχα του ταξιδιο;

14

ΣΚΗΝΗ 3

(Ντνα Ελβρα, Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Ντον Ζουν, ελπζω να μου κνεις την τιμ να με αναγνωρσεις. Κι

ελπζω να καταδεχτες να με κοιτξεις.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κυρα, με ξαφνιζεις! Δεν σε περμενα εδ.

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Ναι, το βλπω τι δεν με περμενες. Σε ξαφνιζω, ναι, αλλ χι

ευχριστα, πως προσδοκοσα. Ο τρπος σου με πεθει γι' αυτ που

αρνιμουν να πιστψω. Απορ με την αφλεια μου και την

ανικαντητα της καρδις μου να πιστψει μια προδοσα που τσες

ενδεξεις τη μαρτυροσαν. Υπρξα αρκετ αθα, τ' ομολογ, και τσο

ανητη που ξεγελοσα τον εαυτ μου ρχνοντας στχτη στα δια μου

τα μτια και διαψεδοντας την κρση μου. ψαξα να βρω αφορμς για

να δικαιολογσω την ψυχρ σας στση και σκαρφστηκα χλιες δυο

βσιμες αιτες για την αναπντεχη αναχρηση σας. Ναι, θελα να σου

βρω ελαφρυντικ, ναι, θελα να σε αθωσω! Καθημεριν μου

μιλοσαν οι δκαιες υποψες μου κι εγ σιχαινμουν τις φωνς που σ'

δειχναν στα μτια μου εγκληματα, εν, αντθετα, κουγα μ'

ευχαρστηση τις χιλιδες γελοες χμαιρες που σε περιγρφανε σαν

αναμρτητο. μως, η τωριν υποδοχ σου δεν μου επιτρπει ν'

αμφιβλλω και το βλμμα σου ταν με εδες μου μαθε πολλ

περισστερα απ' σα θελα να μθω. Αλλ, βεβαως, θελα ν' ακοσω

απ σνα τον διο τους λγους που σ' καναν να φγεις. Μλησε, Ντον

Ζουν, να δομε πς θα καταφρεις να δικαιολογηθες.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κυρα, ο Σγκαναρλ ξρει γιατ φυγα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Χαμηλφωνα, στον Ντον Ζουν) Τι ξρω εγ;

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Ωραα. Μλα, Σγκαναρλ. Δεν χει σημασα απ ποιο στμα θ' ακοσω

τη δικαιολογα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Γνφει στον Σγκαναρλ να πλησισει) λα, εξγησε στην κυρα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Χαμηλφωνα, στον Ντον Ζουν) Τι να της εξηγσω;

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Λοιπν, ακοω: γιατ φγατε τσι ξαφνικ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Πες

της.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Χαμηλφωνα, στον Ντον Ζουν) χι, δεν της λω, γιατ δεν χω τποτα

να της πω. Και πψτε να με κοροδεετε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Απντησε της, επα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κυρα...

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Μλιστα;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Στρφει στον Ντον Ζουν) Κριε...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αν...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κυρα, που φγαμε φταει ο Μγας Αλξανδρος και οι φιλδοξοι

στρατρχες. Αφεντικ, της απντησα!

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Ντον Ζουν, χεις την καλοσνη να μου εξηγσεις αυτ το γρφο;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κυρα, για να εμαι ειλικρινς...

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Εσ, νας αυλικς, που θα πρεπε να τα χεις τοιμα τα ψματα! Η

αμηχανα σου μου προκαλε θλψη. Γιατ δεν επιστρατεεις το θρσος

που διαθτουν λοι οι αριστοκρτες; Γιατ δεν μου ορκζεσαι πως τα

αισθματα σου παραμνουν αναλλοωτα, πως μ' αγαπς ακμα με

πθος ασυγκρτητο και πως μνον ο θνατος μπορε να μας χωρσει;

Γιατ δεν μου λες πως κποιες υποθσεις σου πολ σημαντικς σε ανα-

γκσανε να φγεις χωρς να μου το πεις, πως, παρ' λο που σου εναι

δυσρεστο, πρπει να μενεις εδ μερικς μρες και πως εγ πρπει να

γυρσω σγουρη τι θα ρθεις κι εσ το συντομτερο; Γιατ δεν μου

ορκζεσαι πως φλγεσαι απ τον πθο να ξαναβρεθομε και πως

μακρι μου βασανζεσαι πως κορμ που το χωρσανε απ' την ψυχ

του; Αυτ πρεπε να μου πεις, κι χι να με κοιτς τσι, σαν χαμνος.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κυρα, σου ομολογ τι δεν χω καννα ταλντο στην υποκριτικ και

τι η καρδι μου λει πντα την αλθεια. Δεν μπορ να ισχυριστ πως

τα αισθματα μου για σνα εναι αναλλοωτα και πως φλγομαι απ

τον πθο να ξαναβρεθομε, αφο εναι ξεκθαρο πως φυγα για να σε

αποφγω. Αλλ, χι για τους λγους που νομζεις. Η μνη αιτα εναι η

συνεδηση μου: αυτ δεν μου επτρεψε ν' αμαρτνω λλο μαζ σου. Με

βασνιζαν τψεις, νοιξαν τα μτια της ψυχς μου και εδα τι εχα

κνει. Για να σε παντρευτ, κυρα, σ' κλεψα απ' το μοναστρι και σ'

κανα να παραβες τους ρκους πως θα μενεις πιστ αλλο. Ξρεις, ο

Ουρανς εναι ζηλφθονος σε κτι ττοια. Με κυρεψε ντονη μετνοια

και μεταμλεια, γιατ φοβθηκα την οργ τ' Ουρανο, ταν σκφτηκα

πως στην ουσα ο γμος μας ταν συγκαλυμμνη μοιχεα και πως, αργ

γργορα, η δυσμνεια του Θεο θα μιας τιμωροσε. τσι αποφσισα

να σε ξεχσω και να σου δσω την ευκαιρα να γυρσεις στα

προηγομενα ιερ δεσμ σου. Κυρα, μπορες να εναντιωθες σε μια

σκψη τσο ευλαβικ και να μ' εκθσεις ανεπανρθωτα στην οργ του

Κυρου;

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Κθαρμα! Τρα καταλαβανω ποιος στ' αλθεια εσαι και, δυστυχς,

βλπω τι εναι και πολ αργ να κνω κτι. Η τωριν μου γνση

μνο σ' απελπισα μπορε να με ρξει. μως, ξρε το: αυτ το γκλημα

σου θα το πληρσεις πολ ακριβ! 0 Ουρανς, που τον εμπαζεις, θα

σε τιμωρσει για την αδικα που μου κανες.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ακος, Σγκαναρλ, τι θα μου κνει ο Ουρανς;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εσες, αφεντικ, ,τι εναι μακρι απ σας δεν το φοβστε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κυρα...

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Πψε! Δεν θλω ν' ακοσω λλα — και, μλιστα, κατηγορ τον εαυτ

μου τι κουσα πρα πολλ. Εναι ολιγωρα ν' αφνεις τον λλο να

σου εξηγε τη ντροπ σου. Σε ττοια θματα, η ευγενικ καρδι πρπει

απ την πρτη λξη να παρνει την απφαση της. Μην περιμνεις να

ξεσπσω εδ σε κατηγορες και βρισις — θα ταν μταιο. χι, η οργ

μου δεν θα ξεθυμνει με λγια περιττ, γιατ θλει να κρατσει λη την

αψδα της εκδκησης. Σου ξαναλω, απ τον Ουραν θα τιμωρηθες,

δλιε, για την προσβολ που μου κνεις! Και, αν δεν φοβσαι τον

ουραν, μθε να τρμεις την οργ γυνακας προδομνης!

(Βγανει)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Μνος) Ας τον πινανε, τουλχιστον, οι τψεις!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Σκφτεται για λγο) ντε, πμε να οργανσουμε τη να ερωτικ μας

επιχερηση.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Μνος) Πω, πω! Σ' εμνα πρεπε να τχει ττοιο αισχρ υποκεμενο γι'

αφντης!

 

Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Η Π Ρ Α Ξ Η

(Ανοιχτς χρος κοντ στη θλασσα)

Σ Κ Η Ν Η 1

(Σαρλτ, Πιερρ)

ΣΑΡΛΟΤ

Ο Χριστς κι η Παναγα! Καλ που βρθηκες εκε εσ, Πιερ-ρο!

ΠΙΕΡΡΟ

Παρ λγο να πνιγντουσαν κι οι δυο τους, λο το ζευγρι!

ΣΑΡΛΟΤ

Μα, τι γινε; πιασε μπουρνι και τους γρισε τη βρκα;

ΠΙΕΡΡΟ

Ναι, Σαρλτ μου. Και Θα σου εξηγσω πς γινε το περιστατικ και το

συμβν. Εγ μουνα ο πρτος που τους πρα εδηση και τους

αντιλφθηκα. Να σου τα πω απ' την Αρχ για να δεις πως αρχσαν λα.

μασταν εδ, στην παραλα, εγ και ο χοντρς μου φλος, ο Λουκς.

Και μιας που μασταν, επαμε να παξουμε κτι. Και αρχσαμε να

πετμε χματα ο νας στον λλο για παιχνδι. Γιατ του Λουκ του

αρσει να παζει, κι εμνα μου αρσει να παζω, αλλ λγο πιο αραι.

Και πνω στο παιχνδι, εγ εδα κτι να σαλεει μσα στο νερ και να

'ρχεται καταπνω μας και προς το μρος μας. Και τη μια στιγμ το

εδα, αλλ την λλη δεν το εδα. Και επα στο Λουκ, «Εκε μσα στο

νερ εδα ανθρπους και μετ δεν τους εδα». Και ο Λουκς μου επε,

«Μπα, δεν εδες τποτα, αφο λες πως τους εδες και μετ λες πως δεν

τους εδες». Κι εγ του επα, «Θα εναι νθρωποι που προσπαθονε να

μην πνιγονε, αλλ πνγονται». Και ο Λουκς μου επε, «Μπα, δεν ξρεις

τι λες και δεν ξρεις τι βλπεις» Κι εγ του επα, «Εναι δο νθρωποι,

να ζευγρι, που παλεουνε και αγωνζονται να βγονε στη στερι». Κι

ο Λουκς μου επε, «Βζω στοχημα δκα φργκα πως δεν εδες

τποτα». Κι εγ του επα, «Τα βζω κι εγ, γιατ οτε στραβς μουνα,

οτε τυφλς, οτε μεθυσμνος, οτε πιωμνος. Εγ ξρω πντα τι λω,

μα το λω. Και για να μην πολυλογ και λω φλυαρες, μλις εχαμε

βλει κτω τα λεφτ, εδαμε δο ανθρπους να μας κουννε τα χρια

και να μιας ζητνε βοθεια με χειρονομες για να τους βγλουμε απ τη

θλασσα και απ το νερ. Κι εγ ρπαξα πρτα τα λεφτ που εχαμε

βλει στοχημα και μετ του επα, «Πμε Λουκ, να τους διασσουμε!»

Κι ο Λουκς μου επε, «Τρελς εμαι να διασσω αυτος που με κνανε

να χσω τα λεφτ μου;» Κι εγ του επα, «Να τους διασσουμε, γιατ

αλλις θα πνιγονε και θα πεθνουνε». Και τον φερα στο φιλτιμο,

και αρπξαμε μια βρκα, και πγαμε δπλα τους, και τους διασσαμε

ζωντανος. Και μετ τους πγαμε στο σπτι, να ζεσταθονε στη φωτι

και στη θερμτητα. Κι εκενοι ξεβρακωθκανε και μενανε πως τους

γννησε η μνα τους για να στεγνσουνε τα ροχα τους και να μην

εναι βρεμνα. Και μετ απ λγο ρθανε κι λλοι δο, που

φαινντουσαν παρα τους και συντροφι τους, αλλ εκενοι εχανε

σωθε μνοι τους και οικειοθελς. Και μετ ρθε η Ματουρν, που

εκενοι αρχσαν να της κνουν γλκες. Και τρα σου εξγησα αυτ που

πρεπε να σε διαφωτσω, Σαρλτ.

ΣΑΡΛΟΤ

Και μου επες τι νας απ' αυτος εναι πολ ωραος ντρας.

ΠΙΕΡΡΟ

Ναι, <) αφντης τους. Αυτς θα εναι κποιος πολ σπουδαος, γιατ τα

ροχα του εναι στολισμνα με χρυσφια παντο. Αλλ και οι λλοι

που του εναι υπηρετικ προσωπικ, δεχνουν προσωπικτητα

ρχοντα. Αλλ σο και πολ σπουδαος να εναι και με πολ χρυσφι

να εναι, θα εχε πνιγε, αν δεν μουν εγ να τον σσω.

ΣΑΡΛΟΤ

Μπως τα παραλς, Πιερρ;

ΠΙΕΡΡΟ

χι, μια το Θε, Σαρλτ μου, χωρς εμς θα τανε στον πτο και θα

κνανε παρα στα ναυγια.

ΣΑΡΛΟΤ

Κι εναι ακμα ξεβρκωτος στο σπτι σου;

ΠΙΕΡΡΟ

χι, τον ντσανε μπροστ μιας. Χριστολη μου, δεν εχα ξαναδε να

ντνουν ρχοντα και αυλικ. Να δεις τι ροχα κουβαλνε πνω τους

αυτο οι αυλικο! Πολλ και με πολλς τρπες, να μην ξρεις πο να

βλεις τα χρια και πο τα πδια σου. Και τα μαλλι τους! Τα μαλλι

τους, Σαρλτ, εναι ιδικτητα, αλλ δεν εναι τα δικ τους. Βζουνε στο

κεφλι να σκοφο κι αποπνω εκενα τα ιδικτητα ξνα μαλλι. Και

τα πουκμισα τους χουν τσο φαρδι μανκια, που χωρνε δο

κανονικος ανθρπους. Και αντ για βρακι χουνε κτι φουφολες

φαρδις που χνεσαι μσα τους. Και κτι γιλκα πολ κοντ, σαν να

'ναι τα βαφτιστικ τους. Και πνω απ' λα αυτ φορνε και δαντλες

και φοντες και κρσσια και σιρτια και κορδλες, λα τοτα

μπλεγμνα κι ανκατα. Ως και στα υποδματα που φορνε για

παποτσια χουνε κορδλες και κρσσια και απορ πς περπατνε

και δεν μπουρδουκλνονται.

ΣΑΡΛΟΤ

Μα το Θε, θλω να τα δω κι εγ αυτ.

ΠΙΕΡΡΟ

Πρτα θλω να σου πω κτι εγ.

ΣΑΡΛΟΤ

Πες το.

ΠΙΕΡΡΟ

Αυτ που θα σου πω βγανει απ μσα μου κι απ' την καρδι μου. Το

ξρεις τι σ' αγαπ, το ξρεις τι θλω να παντρευτομε μαζ, εμες οι

δο, αλλ να ξρεις τι σου χω και παρπονα.

ΣΑΡΛΟΤ

Μπα; Τι παρπονα;

ΠΙΕΡΡΟ

Με στενοχωρες, Σαρλτ, και μετ γεμζω στενοχρια.

ΣΑΡΛΟΤ

Γιατ, καλ;

ΠΙΕΡΡΟ

Γιατ δεν μ' αγαπς.

ΣΑΡΛΟΤ

Α! Αυτ εν' λο;

ΠΙΕΡΡΟ

Αυτ. Θες κι επιπλον;

ΣΑΡΛΟΤ

Αχ, βρε Πιερρ, λο το διο πρμα μου λες.

ΠΙΕΡΡΟ

Σου λω το διο πρμα, γιατ με στενοχωρε το διο πρμα. Αν τανε

λλο πρμα, θα σου λεγα το λλο πρμα που θα με στενοχωροσε.

ΣΑΡΛΟΤ

Μα, τι παραπνω θες;

ΠΙΕΡΡΟ

Αυτ. Το διο πρμα. Να μ' αγαπς.

ΣΑΡΛΟΤ

Και δεν σ' αγαπ;

ΠΙΕΡΡΟ

χι, δεν μ' αγαπς! Κι εγ, ο καημνος, ποια προτμηση χεις κι ποια

επιθυμα, τρχω να σου τη φρω. Σου αγορζω κορδλες απ κθε

πραματευτ και γυρολγο που περνει. Σου πινω κοτσφια απ κθε

δντρο και κθε θμνο. Στη γιορτ σου βζω να παζει κθε ργανο

και κθε βιολ. Κι εσ, τποτα! Λες και βαρω το κεφλι μου στον

τοχο! Δεν εναι οτε ωραο, οτε μορφο, οτε τμιο, οτε ντιμο να

μην αγαπς αυτν που σ' αγαπει.

ΣΑΡΛΟΤ

Χαζολη μου, σ' αγαπ!

ΠΙΕΡΡΟ

Πς; Και γιατ δεν το βλπω και δεν το αντιλαμβνομαι;

ΣΑΡΛΟΤ

Τι θες να κνω;

ΠΙΕΡΡΟ

Αυτ που κνει λος ο κσμος, .μα αγαπει αληθιν.

ΣΑΡΛΟΤ

Δηλαδ, δεν σ' αγαπω αληθιν;

ΠΙΕΡΡΟ

χι! ταν κποιος αγαπει αληθιν, το δεχνει με χλιους τρπους. Η

χοντρ, η Τομαζνα, που χει χσει το μυαλ της και το νου της για τον

νεαρ Ρομπν, δεν τον αφνει στιγμ σε ησυχα. Περνει δπλα του,

δθεν τυχαα, και πτε του χαμογελει, πτε του δνει μια τσιμπι και

τις προλλες, εκε που ο νος πιτσιρικς πγαινε να κτσει στο σκαμν,

του τρβηξε το σκαμν και πρ' τον κτω. Αυτ εναι αγπη! Εν εσ

τι κνεις — στκεσαι εκε σαν κοτσουρο και μνεις μουγκ χωρς να

λες κουβντα. Δκα φορς να περσω απ μπροστ σου, οτε να

χαμγελο, οτε μια τσιμπι. Τι κοπλα αγαπ; Εγ να καγομαι, κι

αυτ να εναι πγος και ψυχρ;

ΣΑΡΛΟΤ

Και τι θες να κνω; τσι εν' ο χαρακτρας μου.

ΠΙΕΡΡΟ

Ο χαρακτρας αλλζει, γιατ σ' αλλζει η αγπη, επειδ αγαπς τον

λλο.

ΣΑΡΛΟΤ

Τι να κνουμε; σο μπορ σ' αγαπ. Αν δεν σου φτνει αυτ, ψξε να

βρεις λλη.

ΠΙΕΡΡΟ

Ορστε! Αυτ δεν θα το 'λεγες, αν μ' αγαποσες αληθιν.

ΣΑΡΛΟΤ

Δεν αντχω λλο, μ' πρηξες!

ΠΙΕΡΡΟ

Ορστε! Σ' πρηξα κιλας! Πς σ' πρηξα; Με την αγπη μο;

ΣΑΡΛΟΤ

Καλ, ας ηρεμσουμε. Μη με ζαλζεις λλο, και μπορε να μου 'ρθει

ξαφνικ.

ΠΙΕΡΡΟ

Ο ρωτας κι η αγπη; Αχ, μπρβο σου, Σαρλτ μου!

ΣΛΡΛΟΤ

Μπρβο μου, Πιερρ μου!

ΠΙΕΡΡΟ

Κνε μια προσπθεια και ζορσου να μ' αγαπσεις λιγκι παραπνω.

ΣΛΡΛΟΤ

Ναι, καλ, αλλ πρπει να 'ρθει και μνο του. Πιερρ, αυτς εναι ο κριος;

ΙΙΙΚΡΡΟ

Ναι, αυτς εναι.

ΣΛΡΛΟΤ

Αχ! Ττοιος ντρακλας, κρμα τανε να πνιγε!

ΠΙΕΡΡΟ

Εγ φεγω για λγο. Τι κοραση πρασα σμερα! Πω να πιω κνα

ποτηρκι, να στυλωθ και να τονωθ, κι ρχομαι.

ΣΚΗΝΗ 2

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Σαρλτ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μας χλασε η δουλει, Σγκαναρλ. Αυτ το ξαφνικ μπουρνι γρισε

ανποδα τη βρκα και τα σχδια μιας. Αλλ, για να πω την αλθεια,

αυτ η χωριατοπολα που μλις φησα, διρθωσε λγο το κακ. Η

ομορφι μας κνει να ξεχνμε τα βσανα μας. Αυτ δεν θα μου

ξεφγει! Κι χω κνει λη την προεργασα: δεν θα χρειαστε να παξω

πολ θατρο για να ρθει στην αγκαλι μου.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ε, λοιπν, αφεντικ, δεν ξρω τι να πω. Μλις πριν λγο γλιτσαμε απ

του χρου τα δντια και, αντ να πετε δξα τω Θε, που μας

λυπθηκε, αρχσατε πλι να τον προκαλετε αυτ το Θε μ' ρωτες κι

αμαρτ... Σγκαναρλ, εσαι ηλθιος! Ντροπ σου αυτ που λες! Ο

αφντης σου ξρει τι κνει. Πμε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Βλποντας τη Σαρλτ) Α! Α! Σγκαναρλ, κι λλη χωριατοπολα! Πολ

νστιμο πλσμα. Και πολ ομορφτερη απ την λλη.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Φυσικ, φυσικ. (Μνος) Καινοργια μπερδματα!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κοκλα μου, πς απ δω; Πς μσα σε τοτο το γριο τοπο φτρωσε

ομορφι σαν τη δικ σου;

ΣΑΡΛΟΤ

Τι να πω, κριε, φτρωσε! Καλοσνη σας που το λτε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Απ δω εσαι;

ΣΑΡΛΟΤ

Απ πο αλλο να μουνα;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και μνεις εδ;

ΣΑΡΛΤ

Πο αλλο να μενα;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Χρισε μου τ' νομα σου.

ΣΑΡΛΟΤ

Σαρλτ, κριε, στις διαταγς σας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι υπροχο πλσμα, τι διαπεραστικ μτια!

ΣΛΡΛΟΤ

Με κνετε να ντρπομαι.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Γιατ να ντρπεσαι; Η αλθεια δεν εναι ντροπ. Σγκαναρλ, τι λες, δεν

εν' υπροχη; Για κνε μια στροφ, κορτσι μου. Ω, τι κορμκι! Σκωσε

λγο το κεφλι. Ω, τι προσωπκι! νοιξε τα μτια. Ω, τι ματρες! Και,

για να δω, για να δω. Τι δοντκια ερωτικ, τι χειλκια τραγαν! Νιθω

χαμνος, δεν χω δει ποτ μου ομορφτερο πλσμα!

ΣΑΡΛΟΤ

Λυτ τα λτε σοβαρ για να με κοροδψετε;

Ν ΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Εγ να σε κοροδψω; Μη χειρτερα! Κοροδεει ποιος θαυμζει απ

τα βθη της καρδις του;

ΣΑΡΛΟΤ

Αν εναι απ τα βθη, σας ευχαριστ και σας εμαι υποχρεωμνη.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Υποχρεωμνη να εσαι μνο στην ομορφι σου.

ΣΑΡΛΟΤ

Στην ομορφι μου. μορφα τα λτε, κριε, αλλ εγ δεν βρσκω κτι

μορφο να σας απαντσω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σγκαναρλ, κοτα χερκια!

ΣΑΡΛΟΤ

Καλ, τι λτε! Αυτ εναι μαρα, σαν να μην πω τι!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σπα! Εναι τα ομορφτερα χερκια του κσμου. Ω, φησε με να σου

τα φιλσω.

ΣΑΡΛΟΤ

Μεγλη μου τιμ και, αν το 'ξερα απ πιο πριν, θα τα χα πλνει κιλας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πες μου, Σαρλτ υπροχη, εσαι παντρεμνη;

ΣΑΡΛΟΤ

χι ακμα, κριε. Σε λγο καιρ παντρεομαι τον Πιερρ, το γιο της

γειτνισσας μας, της Σιμοντ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αδνατον. Πλσμα σαν κι εσνα να παντρευτε χωριτη; Α, χι, χι,

χι! Αυτ εναι μεγλη αμαρτα. Εσ δεν πρπει να θαφτες σε τοτο

το χωρι, εσ αξζεις πολ καλτερη τχη. Ο Ουρανς το ξρει αυτ, γι'

αυτ μ' στειλε: για να εμποδ

σω αυτ το γμο και να τιμσω την ομορφι σου πως της τρπει.

Σαρλτ, σ' αγαπ, σ' αγαπ μ' λη μου την καρδι και, αν το θελσεις,

σε παρνω αμσως απ τοτο τον πανθλιο τπο και σε πω στα

μεγαλεα που σου αξζουν. Σγουρα, ο ρωτας μου για σνα εναι

κεραυνοβλος. Αλλ δεν φταω εγ, η απαρμιλλη ομορφι σου

ευθνεται, Σαρλτ: λλη γυνακα θα μου παιρνε ξι μνες για να τη

συμπαθσω, εσνα σ' ερωτετηκα μσα σ' να τταρτο.

ΣΛΡΛΟΤ

Κριε, εσες μιλτε κι εγ δεν ξρω τι να κνω. Αυτ που λτε με

τρελανουν και θα θελα μ' λη μου την ψυχ να τα πιστψω. Αλλ μ'

χουνε μθει απ μικρ να μη δνω σημασα στα λγια των αυλικν,

που κυνηγνε να γευτον τις χρες των κοριτσιν.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Με βζεις κι εμνα μ' εκενους;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Α, πα, πα! Εκενοι απ κει, αυτς απ δω!

ΣΛΡΛΟΤ

Ξρετε, κριε, εμες οι φτωχς χουμε μνη προκα την τιμ μας. Και,

καλτερα να πεθνω παρ να χσω τσμπα τη μνη προκα μου.

Ν ΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μ' χεις για τσο μαυρψυχο; Ν' ατιμσω να πλσμα σαν κι εσνα και

μετ να τ' αφσω; Δεχνω ττοιος νθρωπος; Ε, χι, δεν δεχνω! Και η

συνεδηση μου δεν μ' αφνει. Εγ, Σαρλτ, σ' αγπησα τμια κι

ειλικριν. Θες και παραπνω απδειξη πως μνος σκοπς μου εναι να

σε παντρευτ; Να: ο νθρωπος που βλπεις γνεται μρτυρας τι σου

δνω υπσχεση.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ναι, ναι, μενε συχη. Θα σε παντρευτε σες φορς θλεις.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αχ, Σαρλτ, δεν με ξρεις ακμα καλ. Γι' αυτ με αδικες και με βζεις

μαζ με τους λλους. Αν υπρχουν θλιοι ντρες στον κσμο και

θλουν να ξεγελσουν τις κοπλες, εμνα μη με λογαριζεις διον μ'

αυτος και μην χεις αμφιβολες για την ειλικρνεια μου. λλωστε, εσ

δεν πρπει να φοβσαι: οι τσο μορφες δεν κινδυνεουν να τις

ξεγελσει καννας. Και, ειδικ εγ, καλτερα να ρξω στην καρδι μου

χλιες μαχαιρις παρ να σε προδσω.

ΣΑΡΛΟΤ

Θε μου, δεν ξρω αν λτε ψματα αλθεια, μως θλω πολ να σας

πιστψω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

μα με πιστψεις, σγουρα θα καταλβεις πως χω δκιο. Λοιπν, σου

ξαναλω την υπσχεση που σου δωσα. Δεν δχεσαι; Δεν θλεις να

γνεις γυνακα μου;

ΣΑΡΛΟΤ

Εγ θλω, αλλ πρπει να θλει κι η θει μου.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αφο εσ θλεις, δσε μου το χρι σου.

ΣΑΡΛΟΤ

Να σας το δσω, κριε, αλλ κι εσες μη με γελσετε. Θα 'ναι μεγλη

αμαρτα, αφο βλπετε πση εμπιστοσνη σας δεχνω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, αμφιβλλεις ακμα για την ειλικρνεια μου; Θες να σου ορκιστ; Ο

Ουρανς να με...

ΣΑΡΛΟΤ

Αχ, χι, μην ορκζεστε, σας πιστεω.

ΝΤΟΝ ΖΟΑΝ

Ωραα. Δσε μου να φιλκι για αρραβνα.

ΣΑΡΛΟΤ

Α, κριε, περιμνετε να παντρευτομε πρτα, και μετ σας δνω σα

φιλκια θλετε.

ΝΤΟΝ ΖΟΑΝ

Αφο το θλεις τσι, μορφη Σαρλτ, τσι θα γνει. Δσε μου μνο το

χερκι σου, με χλια φιλι να σου δεξω την αγαλλαση της ψυχς μου.

Σ Κ Η Ν Η 3

ΣΚΗΝΗ 3

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Πιερρ, Σαρλτ)

ΠΙΕΡΡΟ

(Μπανει ανμεσα τους και σπρχνει τον Ντον Ζουν) Συγγνμη, κριε,

παραμερστε πιο πρα, κριε. Πολ θερμς γνατε, κριε — μπως χετε

πυρετ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Σπρχνει γρια τον Πιερρ) Ποιος εν' αυτς ο αναιδστατος;

ΠΙΕΡΡΟ

Επα, πιο πρα και μην πασπατεετε χαδευτικ τις αρραβωνιαστικις

των αλλωνν!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Συνεχζει να τον σπρχνει) Ουφ, κακς μπελς μας βρκε!

ΠΙΕΡΡΟ

Τι διολο; Δεν σπρχνουν τσι τον κσμο!

ΣΑΡΛΟΤ

(Τραβει τον Πιερρ απ το χρι) λα, Πιερρ, σ' τονε να κνει ,τι

θλει.

ΠΙΕΡΡΟ

χι, δεν θα κνει αυτ που θλει, γιατ δεν θλω εγ!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Α!

ΠΙΕΡΡΟ

Τι, δηλαδ, επειδ εσαστε αριστοκρτης κι ευγενς, νομζετε τι

μπορετε να χερουκλνετε τις μνηστς μας; Να πτε στις δικς σας!

ΝΤΟΝ ZOΥAN

Ε;

ΠΙΕΡΡΟ

ξι και ξερς! (Ο Ντον Ζουν του δνει σφαλιρα) Τρα, γιατ βαρτε;

(λλη σφαλιρα) Γαμτο μου! Αυτ εναι το ευχαριστ, πρεπε να σας

αφσω να πνιγετε και να πεθνετε!

Σ Κ Η Ν Η 3

ΣΑΡΛΟΤ

Πιερρ μου, μη θυμνεις.

ΠΙΕΡΡΟ

χι θα θυμσω! Κι εσ, βρομιρα, κθεσαι και σε χουφτνει!

ΣΑΡΛΟΤ

χι, Πιερρ, δικα θυμνεις. Ο κριος θλει να με παντρευτε.

ΙΙΙΕΡΡΟ

Πς θα σε παντρευτε; Αφο εσαι λογοδοσμνη κι αρραβωνιασμνη μ'

εμνα.

ΣΛΡΛΟΤ

Δεν πειρζει. Αχ, Πιερρ, δεν θα χαρες που θα με δεις κυρα;

ΠΙΕΡΡΟ

χι, ρε διολε, δεν θα χαρ. Καλτερα να σε δω νεκρ και πεθαμνη,

παρ στην αγκαλι λλου.

ΣΛΡΛΟΤ

λα, βρε Πιερρ, μη στενοχωρισαι. μα γνω κυρα, θα σ' χω για τα

θελματα, θα μας φρνεις στο σπτι βοτυρο και τυρ.

ΠΙΕΡΡΟ

Τποτα δεν θα φρνω, ακμα κι αν πληρνομαι διπλ. τσι,

ε; Κθεσαι και πιστεεις τα παραμθια και τους μθους που σου λει

αυτς! Που ο διολος να τον πρει! Εγ φταω που τρεξα και

βιστηκα να τον βγλω απ' το νερ. Εκε πρεπε να τον αφσω και να

του δσω και μια στο κεφλι με το κουπ να πει στον πτο της

θλασσας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Πλησιζει τον Πιερρ να τον χτυπσει ξαν) Τι επες; Για ξαναπς το!

ΠΙΕΡΡΟ

(Κρβεται πσω απ τη Σαρλτ) Ναι, αυτ πρεπε να κνω. Και το λω

γιατ δεν φοβμαι κανναν.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Πηγανει στη μερι που εναι ο Πιερρ) Θα σου δεξω εγ!

Σ Κ Η Ν Η 3

ΠΙΕΡΡΟ

(Πηγανει απ την λλη μερι της Σαρλτ) Οτε φοβμαι, οτε σκιζομαι.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Τρχει πσω απ τον Πιερρ) Τρα θα δεις!

ΠΙΕΡΡΟ

(Κρβεται πλι πσω απ τη Σαρλτ) χω γνωρσει πιο ντα-δες απ

σας.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

τσι και σε πισω...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κριε, αφστε τον, τον κακομορη. Αμαρτα που τον χτυπτε. Κι εσ,

μικρ, βολωσ' το και τρβα στη δουλει σου.

ΠΙΕΡΡΟ

(Περνει μπροστ απ τον Σγκαναρλ και λει περφανα στον Ντον

Ζουν) Εμες θα λογαριαστομε αργτερα κανονικ και πως τρπει.

ΝΤΟΝΖΟΓΑΝ

(Ξηκνει το χρι, ο Πιερρ σκβει, τη σφαλιρα εισπρττει ο Σγκαναρλ)

Για να μθεις!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Κοιτζοντας τον Πιερρ, που χει σκυψει) Π' ανθεμα σε, ηλθιε!

ΝΤΟΝΖΟΓΑΝ

(Στον Σγκαναρλ) Να τι παθανει ποιος μπανει στη μση.

ΠΙΕΡΡΟ

Παλινθρωποι! Γαδορια! Θα τα πω λα στη θει της!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επιτλους, θα γνω ο πιο ευτυχισμνος νθρωπος στον κσμο! Ω

Σαρλτ, τι ηδονς μας περιμνουν ταν γνεις δικι μου...

ΣΚΗΝΗ 4

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Σαρλτ, Ματουρν)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Βλπει τη Ματουρν) Ωχ! Ωχ!

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

(Στον Ντον Ζουν) Καλ, τι κνετε εκε με τη Σαρλτ; Της πουλτε κι

αυτηνς αγπες;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) χι δα! Το αντθετο! Αυτ θλει να γνει γυνακα μου, κι

εγ της εξηγ πως χω δσει λγο σ' εσνα.

ΣΑΡΛΟΤ

(Στον Ντον Ζουν) Τι θλει η Ματουρν;

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

(Στη Σαρλτ) Ζηλεει, λει, που μιλω μαζ σου. Θλει να την

παντρευτ, κι εγ της λω πως χω δσει λγο σ' εσνα.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Τι; κου, Σαρλτ...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) δικος κπος ,τι και να της πεις. μα αυτ βλει κτι

στο μυαλ της...

ΣΑΡΛΟΤ

κου, Ματουρν...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Σαρλτ) δικος κπος ,τι και να της πεις. μα αυτ βλει κτι στο

μυαλ της...

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Μπως...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) Μταιο να προσπαθσεις να τη λογικψεις.

ΣΑΡΛΟΤ

θα θελα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Σαρλτ) Εναι πεισματρα σαν μουλρα.

ΜΑΤΟΤΡΙΝ

Μα την αλθεια...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) Μην της μιλς, εναι παλαβ.

ΣΑΡΛΟΤ

Νομζω...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Σαρλτ) Μην της μιλς, εναι τρελ για δσιμο.

ΜΑΤΟΤΡΙΝ

Μα, πρπει να της μιλσω.

ΣΛΡΛΟΤ

Θλω να μθω τι ιδα της καρφθηκε.

ΜΑΤΟΤΡΙΝ

Ορστε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) Σγουρα θα σου πει τι της ταξα γμο.

ΣΛΡΛΟΤ Εγ...

ΝΤΟΝ ΖΟΑΝ

(Στη Σαρλτ) Σγουρα θα σου πει τι της ζτησα να γνει γυνακα μου.

ΜΑΤΟΡΙΝ

(Στη Σαρλτ) Για να σου πω εσνα! Δεν εναι ωραο να τρχεις πσω απ

τους ντρες των αλλωνν.

ΣΑΡΛΟΤ

(Στη Ματουρν) Οτε εναι σωστ να ζηλεεις που μου μιλει ο κριος.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Αυτς ο κριος που λες, εμνα εδε πρτη.

ΣΑΡΛΟΤ

Ε, και; Εμνα με εδε δετερη, κανε τη σγκριση και μου 'ταξε γμο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) Τα βλπεις που σου τα 'λεγα;

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Συγγνμη, σ' εμνα ταξε γμο, χι σ' εσνα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Σαρλτ) Σωστ δεν σου τα επα;

ΣΑΡΛΟΤ

Δεν ξρεις τι λες. Σ' εμνα ταξε γμο!

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Πο τα πουλς αυτ; Σ' εμνα!

ΣΑΡΛΟΤ

Να τος, εδ εναι: ρτα τον και θα δεις πως χω δκιο.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Εσ ρτα τον, να δεις ποια λει αλθεια.

ΣΑΡΛΟΤ

Κριε, της τξατε πως θα την παντρευτετε;

ΝΤΟΝ ZΟΥAN

(Στη Σαρλτ) Κοροδεεις;

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Κριε, της τξατε πως θα γνετε ντρας της;

ΝΤΟΝ ZΟΥAN

(Στη Ματουρν) Μιλς σοβαρ;

ΣΑΡΛΟΤ

Ακοσατε τι λει;

ΝΤΟΝ ZΟΥAN

(Στη Σαρλτ) σ' τηνε να λει ,τι θλει.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Ακοσατε τι υποστηρζει;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Ματουρν) σ' τηνε να υποστηρζει ,τι θλει.

ΣΛΡΛΟΤ

χι, χι, θλω να μθω την αλθεια.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

χι, χι, θλω να ξεκαθαρσω τα πρματα.

ΣΛΡΛΟΤ

Να δεις, Ματουρν, που ο κριος θα σε βγλει ψετρα.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Να δεις, Σαρλτ, που ο κριος θα σε ξεμπροστισει.

ΣΛΡΛΟΤ

Κριε, σας παρακαλ, πετε τι συμβανει.

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Κριε, σας παρακαλ, πετε ποια λει αλθεια.

ΣΑΡΛΟΤ

(Στη Ματουρν) κου τρα!

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

(Στη Σαρλτ) Εσ κου τρα!

ΣΑΡΛΟΤ

Μιλστε, κριε!

ΜΑΤΟΥΡΙΝ

Ε, ναι, μιλστε, κριε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Αμχανος, απευθνεται και στις 8ο) Να μιλσω... Και οι δυο λτε πως

σας ταξα να σας παντρευτ. Αλλ, αφο κθε μα ξρει ποια εναι η

αλθεια, δεν χρειζεται να δσω εγ εξηγσεις. Τα δια και τα δια θα

ξαναλμε; Αυτ που πραγματικ της ταξα γμο, πρπει να χει τη

δναμη μσα της και να λει την λλη τρελ. Αυτ που πραγματικ της

ταξα γμο πρπει να εναι σγουρη πως εγ κρατω το λγο μου. Οι

πολλς κουβντες δεν χουν σημασα, το αποτλεσμα μετρει. ταν θα

ρθει η ρα, θα παντρευτ κι λος ο κσμος θα μθει ποια χω στην

καρδι μου. (Στη Ματουρν) Ασ τηνε να πιστεει ,τι θλει. (Στη Σαρλτ)

σ' τηνε να φαντζεται ,τι θλει. (Στη Ματουρν) Σε λατρεω. (Στη

Σαρλτ) Εμαι δικς σου. (Στη Ματουρν) Εσαι η πιο ωραα γυνακα του

κσμου. (Στη Σαρλτ) λες οι λλες εναι σχημες μπροστ σου. (Προς

τις δο) Συγγνμη, χω κτι εκκρεμτητες να ρυθμσω. Σε λγο θα εμαι

πσω.

ΣΑΡΛΟΤ

(Στη Ματουρν) Μου αρκε τι μ' αγαπει.

ΜΑΤΟΓΡΙΝ

(Στη Σαρλτ) Μου αρκε τι θα με παντρευτε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αχ, κακομορες και οι δο, σας λυπμαι για την αθωτητα σας.

Κυνηγτε τη δυστυχα σας, κι αυτ δεν θα το αντξω. Ακοστε με κι οι

δο: μην πιστεετε στα ψματα που σας λει, μενετε στο χωρι σας

και στην ησυχα σας...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Επιστρφει) Μα, γιατ καθυστερε πσω ο Σγκαναρλ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

. .Γιατ ο αφντης μου εναι απατενας. Το μνο που ζητει εναι να

σας αποπλανσει, πως το χει κνει με τσες λλες. Αυτς εν'

επαγγελματας γαμπρς, και ταν... (Με την κρη του ματιο του βλπει

τον Ντον Ζουν) ...ταν ακοσετε να λγονται ττοια ψματα γι' αυτν,

τσακιστ ποιον τα επε. Ο αφντης μου δεν εναι καθλου απατενας

και δεν ζητει καθλου να σας αποπλανσει, γιατ δεν εναι

επαγγελματας γαμπρς και... Α, να τος! Ρωτστε και τον διο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μλιστα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αχ, αφεντικ, ο κσμος εναι γεμτος φαρμακγλωσσες, κι εγ τους

λω πως, αν ακοσουνε συκοφαντες, να βλουνε στη θση τους

ποιον τις λει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σγκαναρλ!

37

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Στη Σαρλτ και στη Ματουρν) Για να καταλβετε πσο κριος εναι ο

κριος μου, σας λω πως σας το εγγυμαι εγ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επιτλους!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

μως, αν κποιοι κακοπροαρετοι...

38

ΣΚΗΝΗ 5

(Ντον Ζουν, Λαραμ, Σαρλτ, Ματουρν, Σγκαναρλ)

ΛΑΡΑΜΕ

Κριε, σχημα τα να. Το κλμα εδ δεν σας σηκνει.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ Ναι,

ε;

ΛAPAME

Μλιστα. Δδεκα ντρες μ' λογα σας ψχνουν και, που να 'ναι,

φτνουν εδ. Δεν ξρω πς κατφεραν να σας ακολουθσουν. Και

πριν λγο κουσα να ρωτν να χωριτη αν σας εχε δει. Φγετε, κριε

μου, φγετε απ δω: κινδυνεετε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στη Σαρλτ και στη Ματουρν) Μια επεγουσα υπθεση με αναγκζει

να φγω. Αλλ εσες να θυμστε, παρακαλ, το λγο που σας δωσα.

Μχρι αριο το βρδυ θα χετε να μου. (Βγανουν η Σαρλτ και η

Ματουρν) Ο αγνας που με περιμνει εναι νισος, γι' αυτ σκφτηκα

να τχνασμα που θα με γλιτσει απ τη συμφορ που με κυνηγει.

Σγκαναρλ, θα βλεις εσ τα ροχα μου κι εγ...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Θ' αστειεεστε, κριε. Δηλαδ, να σκοτσουν εμνα, που θα φορω τα

ροχα σας; Ε, χι δα!

Ν Τ Ο Ν ΖΟΥΑΝ

σε τα λγια. Σου κνω και τιμ: ευτυχισμνος ο υπηρτης που

πεθανει αντ για τον αφντη του.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Σας ευχαριστ για την τιμ και για την ευτυχα. (Μνος) Ουραν, μα

εναι να πεθνω, κνε μου να πεθνω σαν εγ κι χι σαν λλος!

Τ Ρ Ι Τ Η Π Ρ Α Ξ Η

(Δσος κοντ στη θλασσα)

Σ Κ Η Ν Η 1

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα την πστη μου, κριε, εγ εχα δκιο. Η ιδα που εχατε εσες δεν

τανε καλ, εν αυτ που σκφτηκα εγ ταν καλτερο. Αδνατο να

μας αναγνωρσουν τρα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι, αγνριστος εσαι. Πο πγες και ξετρπωσες αυτ τα γελοα

ροχα;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εναι ενς γρου γιατρο, που τα 'χε βλει ενχυρο. Πλρωσα για να τα

πρω! Και να δετε, αφεντικ, μλις τα φρεσα με εδαν λοι γι' τομο

σεβαστ: απ' που περσω με χαιρετνε και μου ζητνε τη γνμη μου,

λες κι εμαι κανονικς γιατρς.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μη μου πεις!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Σας λω! Πντε-ξι χωριτες και χωριτισσες με εδαν να περνω και

τρξανε να με ρωτσουν για διφορες αρρστιες.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τους επες τι δεν χεις ιδα;

ΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εγ; χι, ββαια. Τμησα τα ροχα που φορω! Τους εξτασα ναν-

ναν και τους γραψα και συνταγς.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Να προυν φρμακα; Τι φρμακα;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Α, ,τι μου ερχταν στο μυαλ. Και να δετε, αφεντικ, που μπορε να

ρθουν και να μ' ευχαριστσουν που γιατρετηκαν.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σωστ. Γιατ να μην χεις κι εσ τα δια προνμια με τους λλους

γιατρος; Σμπως εκενοι γιατρεουνε καλτερα τους αρρστους;

Ψματα λνε, αρα κοπανιστ πουλνε και, αν κατ τχη γιατρευτε ο

ρρωστος, εισπρττουνε και δξα. Μπορε η ενοια της τχης και η

δναμη της φσης να γιατρψουν κναν ρρωστο και να επωφεληθες

εσ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αφεντικ, ξρω πως δεν σβεστε τποτα — αλλ, οτε την ιατρικ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Γιατ χι; Η ιατρικ εναι μια απ τις μεγαλτερες απτες της

ανθρωπτητας.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι, δηλαδ; Δεν πιστεετε οτε στο καθρσιο οτε στο εμετικ κρασ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Γιατ να πιστεω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Η ασβεια σας δεν χει ρια. Μα, δεν ξρετε τι τρα τελευταα το

εμετικ κρασ κνει θραση; Τα θαματα του τα παραδχονται και τα

πιο δσπιστα μυαλ. Εγ, πριν απ τρεις βδομδες, εδα κτι κι

μεινα με το στμα ανοιχτ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Για λγε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

τανε κποιος βαρι ρρωστος μια βδομδα και δεν του βγαινε η

ψυχ. Καννα φρμακο δεν τον πιανε. Και, τλος, οι γιατρο

σκεφτκανε το εμετικ κρασ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και γλτωσε;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ακριβς! Πθανε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

γινε αυτ που πρεπε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ακριβς. ξι μρες προσπαθοσε να πεθνει, αλλ τποτα. Και με το

εμετικ κρασ, μπαμ και κτω! Τι καλτερο;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σαν να 'χεις δκιο.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

μως, ας αφσουμε την ιατρικ, μιας και δεν την πιστεετε, και ας

μιλσουμε γι' λλα. Γιατ μ' αυτ τα ροχα νιθω σοφς και θλω να

κουβεντισω μαζ σας. Εσες μου το 'χετε πει: Σγκαναρλ, σου

επιτρπω να συζητς μαζ μου, αλλ σου απαγορεω να διαφωνες.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ ντε,

λγε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Να, θλω να μου πετε τι σκφτεστε πραγματικ. Εναι δυνατν να μην

πιστεετε καθλου, μα καθλου στον Ουραν;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Παρακτω.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δηλαδ, δεν πιστεετε. Εναι δυνατν να μην πιστεετε καθλου, μα

καθλου στην Κλαση;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Ε...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δηλαδ, οτε σ' αυτν. Και στο διβολο; Ναι χι;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Σγουρα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Πλι τα δια. Σε τποτα! Και στην λλη ζω;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ω, στην λλη ζω!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Α, εσες δεν αλλζετε με τποτα ιδες! Μα, επιτλους, επειδ καθνας

πρπει να πιστεει σε κτι, εσες πιστεετε σε κτι;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Βεβαως.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Σε τι;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σε τι πιστεω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Ναι.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πιστεω πως δο και δο κνουν τσσερα, τσσερα και τσσερα

κνουν οχτ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

£ραα πστη! Δηλαδ, εσς θρησκεα σας εναι η αριθμητικ. Παρξενες

τρλες μπανουν στα μυαλ των ανθρπων και, φυσικ, σο

περισστερο μελετς, τσο λιγτερο μυαλ σου μνει. Εγ, αφεντικ,

δξα τω Θε, δεν εμαι διαβασμνος σαν κι εσς και καννας δεν

μπορε να παινευτε πως μου χει μθει κτι. μως, με το μικρ μου το

μυαλ και με την αδολευτη μου κρση βλπω τα πρματα καλτερα

απ' σο τα σοφ βιβλα και καταλαβανω πως ο ορατς μας κσμος

δεν εναι μανιτρι που ξεφτρωσε μνο του κποια νχτα. Ποιος κανε

αυτ τα δντρα, τα βρχια, τη γη που μας αντχει και τον ουραν που

μας σκεπζει; Μνα τους φτιχτηκαν λα; Παρδειγμα, ο εαυτς σας:

μνος σας φτιαχτκατε; Δεν γκστρωσε ο πατρας σας τη μνα σας

για να σας γεννσει; Βλπετε τα ργανα του ανθρπου και δεν

θαυμζετε πσο σοφ συναρμζουν το να στ' λλο και απαρτζουν τη

μηχαν του σματος; Νερα και κκαλα και φλβες κι αρτηρες και

πνεμονες, καρδι, συκτι, λα... Ω, σταματστε με, επιτλους, δεν

μπορ να συζητω μα δεν με διακπτουν. Ξρω τι κνετε, μνετε

μουγκς επτηδες για να μιλω μνος μου!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Περιμνω να ολοκληρσεις το συλλογισμ σου.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Με δυο λγια, ο συλλογισμς μου δεχνει τι μσα στον νθρωπο

υπρχει κτι θαυμαστ που λοι οι σοφο δεν μπορον να εξηγσουν.

Δεν εναι θαυμσιο, αφεντικ, που τρα υπρχω και βρσκομαι εδ κι

χω να πρμα μσα στο κεφλι μου, που σκφτεται χλια δυο την δια

στιγμ και συντονζει ταυτχρονα λο το κεφλι μου, χαρζοντας μου

τη δυναττητα να χτυπω τα χρια, να σηκνω τα μπρτσα, να

πηγανω το βλμμα στη γη στον ουραν, να στριφογυρζω, να πφτω

κτω...

(Στριφογυρζει και πφτει κτω)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ορστε: ο συλλογισμς σου σ' κανε να φας τα μοτρα σου!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Να πρει η ευχ! Εγ φταω που συζητω μαζ σας. Ας πιστεετε ,τι

θλετε. Πολ που με νοιζει αν πτε στην κλαση!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Με τη φλυαρα σου χσαμε το δρμο. Για ρτα εκενον εκε απ πο

να πμε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Καλ! Φλε! νθρωπε! Να ρωτσω κτι, Αν δεν σε πειρζει;

ΣΚΗΝΗ 2

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Φτωχς}

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Απ πο πμε για την πλη;

ΦΤΩΧΟΣ

Πρτε το μονοπτι, στρψτε δεξι, βγετε απ το δσος και θα τη

δετε. Αλλ, το νου σας, εδ τριγυρννε ληστς.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σ' ευχαριστ, νθρωπε μου.

ΦΤΩΧΟΣ

MΙΑ βοθεια, κριε, ,τι χετε ευχαρστηση.

ΝΤΟΝ ΖΗΤΑ

Α, τσι! Απ συμφρον μας απντησες!

ΦΤΩΧΟΣ

Φτωχς εμαι, ρχοντα μου, και δκα χρνια ζω σ' αυτ το δσος

ερημτης. Δστε μου κτι κι εγ θα κνω προσευχ στο Θε να σας

χαρζει λα τ' αγαθ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

σε την προσευχ για μας και παρακαλ το Θε να στελει κνα ροχο

για εσνα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Στον Φτωχ) σε να λει ο κριος μου. Αυτς πιστεει μνο στο δο

και δο κνουν τσσερα, τσσερα και τσσερα κνουν οχτ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και πς περνς τον καιρ σου εδ, ολομναχος μσα σ' λη αυτ την

πρασινδα;

ΦΤΩΧΣ

Προσεχομαι λη μρα στον Ουραν για την ευημερα αυτν που μου

δνουν ελεημοσνη.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

ρα χεις ,τι σου χρειζεται.

46

ΦΤΩΧΣ

χι, κριε μου, η φτχεια μου δεν περιγρφεται.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αποκλεεται. Αφο παρακαλς λη μρα τον Ουραν, δεν μπορε να μη

σου στλνει ,τι ζητς.

ΦΤΩΧΣ

Κι μως, κριε μου, συχν δεν χω οτε ξεροκμματο να βλω στο

στμια μου.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αυτ σημανει τι κτι δεν πει καλ με τις προσευχς σου. Λοιπν,

κου πρταση: αν βλαστημσεις, σου δνω να χρυσ λουδοβκιο.

ΦΤΩΧΟΣ

Αχ, κριε, πς να κνω ττοια αμαρτα;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι να σου πω! Πντως, να το το λουδοβκιο! (Το κρατει στην παλμη

του) Αλλ πρτα θα βλαστημσεις.

ΦΤΩΧΟΣ

Κριε!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επαμε: λες-παρνεις, δεν λες-δεν παρνεις.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μωρ, πες μια βλαστμια. Σιγ το πρμα!

ΝΤΟΝ ZΟΥAN

Να εδ το χω. Μια βλαστμια. Μνο!

ΦΤΩΧΟΣ

χι, κριε μου. Καλτερα να πεθνω απ την πενα.

ΝΤΟΝ ZΟΥAN

ντε, πρ' το! χι γιατ τ' αξζεις, αλλ γιατ εγ αγαπ λη την

ανθρωπτητα. Μα, τι βλπω εκε; Τρεις ντρες χουν επιτεθε σε ναν

μνο του! Ο αγνας παραεναι νισος. Αυτ την ανανδρα δεν τη

δχομαι.

48

ΣΚΗΝΗ 3

(Ντον Ζουν, Ντον Κρλος, Σγχανaρλ)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι λσσα το πιασε τ' αφεντικ μου να πει να χωθε μσα στον καβγ;

Κι μως, ξιζε τον κπο: βοθησε αυτν που ταν μνος του κι οι τρεις

το βλανε στα πδια.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

(Με το σπαθ στο χρι) τσι που τους βλπω να φεγουν τρχοντας,

καταλαβανω πσο πολτιμη ταν η βοθεια σας. Κριε, σας εμαι

ευγνμων για τη γενναα πρξη σας και...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Μπανει με το σπαθ στο χρι) κανα, κριε, αυτ που κι εσες θα

κνατε στη θση μου. τανε ζτημα τιμς δικς μου. Αν δεν εμπδιζα

αυτος τους αλτες, θα ταν σαν να γινμουν συνεργς τους... Μα, τι

γινε, πς πσατε στα χρια τους;

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Κπως χωρστηκα απ τον αδελφ μου και τη συνοδεα μας και

χθηκα στο δσος. ρχισα να τους ψχνω και τυχαα πεσα πνω σε

τοτους τους ληστς, που μου σκοτσανε το λογο και θα σκοτνανε

κι εμνα, εν η ανδρεα σας δεν μ' σωζε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πηγανετε στην πλη;

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Ναι, αλλ χι για να μπομε μσα. Ο αδελφς μου κι εγ χουμε μια

δυσρεστη ιστορα, απ' αυτς που μας υπχρεο)-νουν να υπακοσουμε

στον αυστηρ νμο της τιμς. Αυτ τα πργματα δεν χουνε ποτ καλ

τλος. Γιατ, αν γλιτσεις τη ζω σου, πρπει να αυτοεξοριστες. Ω, ναι,

εναι σκληρ η μορα του ευπατρδη: δεν αρκε να ζει ο διος με

εντιμτητα και φρνηση, γιατ η ησυχα του εξαρτιται και απ τη

διαγωγ των λλων. μα κποιος αναιδς σε προσβλει και σε βγλει

απ την ηρεμα σου, η τιμ σου απαιτε να πρεις εκδκηση.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Η θση μας ως ευγενν μας παρχει κι να προνμιο: να βλουμε στην

δια δσκολη θση και στον διο κνδυνο εκενον του τλμησε να μας

προσβλει... Θα ταν αδιακρισα μου να ρωτσω τι σας συνβη;

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Εκε που χει φτσει το πργμα, δεν μπορ να το κρατσω μυστικ. Η

τιμ μιας δεν μας επιτρπει να κρβουμε τη ντροπ μας, αντθετα, μας

επιβλλει να προυμε εκδκηση με τρπο που να γνει γνωστς σε

λους. Κριε, η προσβολ γινε στην αδελφ μας: κποιος την

ξελγιασε και την ρπαξε απ το μοναστρι που βρισκτανε

κλεισμνη. Ο δρστης λγεται Ντον Ζουν Τενριο και εναι γιος του

Ντον Λου Τενριο. Τον ψχνουμε αρκετς ημρες και, τελικ, σμερα

το πρω μθαμε απ κποιον υπηρτη πως τριγυρζει φιππος με την

ακολουθα του σε τοτα εδ τα μρη. Τον ψξαμε, αλλ στθηκε

αδνατο να τονε βρομε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τον ξρετε προσωπικ αυτν τον Ντον Ζουν;

Ν Τ Ο Ν ΚΑΡΛΟΣ

χι, δεν τον χω δει ποτ μου, αλλ μου τον χει περιγρψει ο αδελφς

μου. Γι' αυτν ακογονται πολλ, πως η ζω του...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κριε, σταματστε, παρακαλ. Ο Ντον Ζοιν εναι φλος μου και

θεωρ νανδρο ν' ακοω να τον κακολογον.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Το σβομαι, κριε, και δεν λω τποτα παραπνω. Μου σσατε τη ζω

και πρπει να μην πω τποτα για κποιον που γνωρζετε αφο, ,τι πω,

θα εναι σχημο. Αλλ, σο και φλο να τον χετε, ελπζω πως δεν

εγκρνετε την πρξη του και δεν θεωρετε λθος πως εμες οφελουμε

να προυμε εκδκηση.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αντθετα, συμφων μ' αυτ που λτε και θα σας απαλλξω, αν θλετε,

απ κπους περιττος. Αφο, τσι κι αλλις, εμαι φλος του Ντον

Ζουν και αφο, τσι κι αλλις, πιστεω πως δεν πρπει να προσβλλει

ευπατρδες, αναλαμβνω εγ να μεσολαβσω για να λβετε

ικανοποηση.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Ικανοποηση σε ττοια προσβολ; Ποια;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αυτν που θ' απαιτσει η τιμ σας. Και για να σας απαλλξω απ τον

κπο να τον ψχνετε, αναλαμβνω να σας τον φρω στον τπο και

στην ρα που θα ορσετε εσες.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Ω κριε, η ελπδα αυτ εναι πολ γλυκι για την καρδι μου που τσο

τη βαρανει η προσβολ. μως, δη σας χρωστω τη ζω μου, δεν θα

θελα να σας επιβαρνω και μ' αυτ που με βασανζει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ο Ντον Ζουν εναι τσο φλος μου που, μα τον προκαλε

σουν σε ξιφομαχα, θα εμαι σγουρα δπλα του. Γι' αυτ, μπανω εγγυητς

εκ μρους του: πετε μου πο και πτε, κι ο Ντον Ζουν θα ρθει ν' αναλβει

τις ευθνες του.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Σκληρη μο δεχνεται η μορα: απ τη μια σας χρωστω τη ζω μου κι

απ την λλη ο Ντον Ζουν εναι φλος σας!

ΣΚΗΝΗ 4

(Ντον Αλνσο, Ντον Κρλος, Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

Πηγανετε να ποτσετε τ' λογα και μετ ελτε να με βρετε. Θλω να

περπατσω λγο. Μη χειρτερα! Τι εν' αυτ που βλπω; Αδελφ μου,

κθεσαι και συζητς με το θανσιμο εχθρ μας;

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Θανσιμο εχθρ μας;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Κνει πσω μερικ βματα και πινει αγρωχα τη λαβ του σπαθιο του)

Ναι, κριε, εγ εμαι ο Ντον Ζουν! Δεν θα κρψω τ' νομα μου επειδ

εσες εστε πολλο!

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

Προδτη, θα πεθνεις! Θα...

(Ο Σγκαναρλ τρχει και κρβεται)

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Αδελφ μου, στσου! Σ' αυτ τον νθρωπο χρωστω τη ζω μου. Αν το

χρι του δεν μου δινε βοθεια, θα με σκτωναν οι ληστς που μ' εχανε

περικυκλσει.

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

Και εναι λγος αυτς να ανακψει την εκδκηση μας; σες υπηρεσες

και να προσφρει να χρι εχθρικ, εναι ανξιες να δεσμεσουν την

ψυχ μας. Εν ζυγσουμε την υποχρωση που του χεις με την

προσβολ που μας κανε, η ευγνωμοσνη σου εναι μηδαμιν μπροστ

στο κακ που μας προκλεσε. Η τιμ εναι πολυτιμτερη απ' τη ζω,

ρα δεν χρωστς τποτα σ' αυτν που σου σωσε τη ζω εν πρτα

σου ιχε σπιλσει την τιμ.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Αδελφ μου, ξρω καλ τι ο ευπατρδης πρπει να ξεχωρζει μσα του

τα πργματα. Αναγνωρζω την υποχρωση που του χω, αλλ δεν

ξεχνω την προσβολ που μου κανε. κου τι θα κνω: θα του

ξοφλσω τρα το χρος μου χαρζοντας του τη ζω. Θ' αναβλω

προσωριν την εκδκηση μας, αφνοντας τον λγες μρες να χαρε τον

καρπ της καλς του πρξης.

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

χι! Η αναβολ της εκδκησης μπορε να φρει την ακρωση της.

Μπορε να μην ξαναβρομε ττοια ευκαιρα, που μας τη χαρζει ο Θες

και πρπει να την εκμεταλλευτομε. ταν κποιος μας πληγνει

θανσιμα την τιμ, γιατ να δεχνουμε μετριοπθεια; Εν εσ, αδελφ

μου, θλεις να μενεις αμτοχος σ' αυτ την πρξη, πγαινε παραπρα

και φησε στο χρι μου τη δξα της θυσας.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Σε παρακαλ, αδελφ μου...

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

Δεν ακοω τποτα! Πρπει να πεθνει!

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Αδελφ μου, σταμτα! Δεν θα επιτρψω σε κανναν να βλψει τη ζω

του. Ορκζομαι πως εγ θα τον υπερασπιστ, ασπδα του θα γνω, γιατ

κι αυτς μου σωσε τη ζω: για να τον βρει το σπαθ σου πρπει πρτα

να τρυπσει εμνα.

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

Τι! Παρνεις το μρος του εχθρο μας και στρφεσαι ενντια στον διο

σου τον αδελφ! Αντ να τον κοιτς με μσος και να σου ανβει το αμα,

τον αντιμετωπζεις με φιλικ αισθματα;

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Αδελφ μου, η δκαιη πρξη απαιτε μετριοπθεια. Δεν χρειζεται να

εκδικηθομε την τιμ μας με την παρφορα που δεχνεις εσ.

Οφελουμε να ελγχουμε τα αισθματα μας με γνμονα τη λογικ και

χι την τυφλ οργ μας. Κατλαβε το, δεν θλω να εμαι οφειλτης

στον εχθρ μου και τοτη τη στιγμ του χω μια υποχρωση που

πρπει πρτα να ξοφλσω. Η εκδκηση μας, και να περιμνει μια-δυο

μρες, δεν χει τποτα να χσει. Αντθετα, χει κερδσει: αν χαριστομε

τοτη τη φορ στον Ντον Ζουν, η εκδκηση μας θα φανε πιο δκαιη

στον κσμο.

ΝΤΟΝ ΑΛΟΝΣΟ

χεις τυφλωθε και δεν καταλαβανεις τι βζεις σε κνδυνο το

συμφρον της τιμς σου επειδ το μυαλ σου γννησε μια γελοα

υποχρωση!

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

χι, αδελφ μου, και μην ανησυχες. Αν εγ κνω λθος, πλι εγ θα

το επανορθσω. Αναλαμβνω εγ την τιμ να εκδικηθομε για την

τιμ μας. Να ξρεις πως αυτ η μικρ αναβολ, που μου επιβλλει η

ευγνωμοσνη μου, θα ενισχσει το πθος μου για εκδκηση. Ντον

Ζουν, πως διαπιστνετε, σας ανταποδδω το καλ που μου κνατε

και καταλαβανετε τι θ' ακολουθσει. Με τον διο ζλο που εξοφλ την

οφειλ μου τρα, αργτερα θα επιδιξω την τιμωρα σας για την

προσβολ που μας χετε κνει. Δεν σας ζητω τρα να μου εξηγσετε

τα αισθματα σας και σας αφνω να κρνετε ελευθρα με ποιον τρπο

θα επανορθσετε. Ξρετε το μγεθος της προσβολς του μιας κνατε,

ρα αναλογιστετε τις ευθνες σας και κντε ,τι νομζετε. Υπρχουν

πιοι τρποι, υπρχουνε κι αιματηρο για να επανορθσει κποιος το

λθος του. ποιον και να διαλξετε, πρπει να θυμηθετε πως μνος

σας μου δσατε το λγο σας να πεσετε τον Ντον Ζουν να μας

προσφρει ικανοποηση. Αυτ φροντστε, παρακαλ, να γνει σντομα

και μην ξεχντε πως απ τοτη τη στιγμ εμαι οφειλτης μνο στην

τιμ μου.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Δεν χω καμα απατηση απ σας και θα κρατσω την υπσχεση μου.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Πμε, αδελφ μου. Μια στιγμ γενναιοδωρας δεν μεινει καθλου τη

σοβαρτητα του χρους μας.

ΣΚΗΝΗ 5

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σγκαναρλ!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Βγανει απ την κρυψνα του) Μλιστα, αφεντικ!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ρε τιμε, τσι πας και κρβεσαι μλις βλπεις τι κινδυνεω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Συγγνμη, αφεντικ, εδ δπλα μουνα. Φανεται, το ροχο του

γιατρο που βαλα εναι καθαρκτικ: νιωσα σαν να εχα πρει

καθρσιο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τον κακ σου τον καιρ, γιδαρε! Χστηκες απ' το φβο σου και σου

φταει το ροχο! Λοιπν, ξρεις ποιος εν' αυτς που του σωσα τη

ζω;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

χι. Γιατ να ξρω;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ο αδελφς της Ελβρα.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Αδελφς...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Που, μως, αποδεχτηκε τμιος και φρθηκε καλ. Λυπμαι που χω

διαφορς μαζ του.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Να βρετε τρπο να διορθσετε την κατσταση χωρς φασαρες.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, το πθος μου για τη Ντνα Ελβρα ξεθμανε κι η δσμευση που

χω απναντι της εναι αντθετη με τις ορξεις μου. Ξρεις καλ πως

εγ θλω ελευθερα στον ρωτα, δεν γνεται να φυλακσω την καρδι

μου σε τσσερις τοχους. Εμνα η φση μου με σπρχνει ν' αφνομαι

σε ,τι βλπω και ποθ. Η καρδι μου ανκει σ' λες τις μορφες κι

εκενες ας την παρνουν η μια απ το χρι της λλης, κρατντας την

σο μπορονε πιο πολ. Μα, τι βλπω! Τι ωραο μνημεο εν' αυτ, εδ,

μσα στα δντρα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Α, δεν ξρετε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

χι.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εναι ο τφος που χτιζε ο Ιππτης, ταν τον στελατε στον τφο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Α, ναι, κτι θυμμαι. Δεν ξερα πως εν' εδ. λος ο κσμος μιλει γι'

αυτν και για το γαλμα του Ιππτη. Πω να δω!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κριε μου, μην πλησιζετε εκε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Γιατ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εναι πρεπο να πτε και να χαζεετε το γαλμα ανθρπου που χετε

σκοτσει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αντθετα, του κνω επσκεψη αβροφροσνης και, αν εναι ευπατρδης,

θα τη δεχτε πως πρπει. Πμε μσα.

(Ο τφος ανογει. Βλπουμε να υπροχο μαυσωλεο και το γαλμα του Ιππτη)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ω, τι ωραο που εναι! Τι μορφα αγλματα, τι υπροχες κολνες! Ε,

αφεντικ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Το καλτερο μνημεο ματαιοδοξας! Για σκψου, νας νθρωπος που

σο ταν ζωντανς μενε σε σπτι απλ, τρα θλει ως νεκρς να

βρσκεται μσα σ' λη αυτ την πολυτλεια που του εναι χρηστη!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

57

Να το γαλμα του Ιππτη!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κοτα να δεις! Πεθαμνος νθρωπος και ντθηκε ρωμαος

αυτοκρτορας!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Πντως, αφεντικ, τλειο τον χουν φτιξει. Λες κι εναι ζωντανς κι

τοιμος να μιλσει! Και μας ρχνει κτι βλμματα που, αν μουν μνος

μου, θα πθαινα απ' το φβο. Λοιπν, αφεντικ, αυτς δεν χρηκε

καθλου που μας εδε!

ΝΤΟΝ ΤΑΝ

Κακς. Λγη εναι η τιμ που του κνουν Τον καλ σε 8επνο — ρτα

τον αν θλει να ρθει.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Καλ, τι θα 'ρθει να φει γαλμα πρμα;

ΝΤΟΝ 50TAN

Επα, ρτα τον!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Πλκα μου κνετε, αφεντικ; Να πισω κουβντα με το γαλμα;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι λλο θ' ακοσω!... Κριε Ιππτη, συγγνμη που κνω αυτ τη

γελοιτητα, αλλ εναι διαταγ του αφεντικο μου. Κριε Ιππτη, ο

κριος μου, ο Ντον Ζουν, ρωτει αν θλετε να του κνετε την τιμ να

φτε μαζ του απψε το βρδυ. (Το γαλμα κουνει καταφατικ το

κεφλι) Α!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι γινε; Τι παθες; Λγε! Μλα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Το γαλμα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Το γαλμα, τι, αλτη;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Το γαλμα, λω...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Το γαλμα, τι; Θα σε τσακσω, μλα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Το γαλμα μου κανε νημα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ψετη! Χολρα να σε λισει!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μου κανε νημα, σας λω. Αλθεια σας λω! Μιλστε του κι εσες, και

θα δετε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

λα δω, τιμε! Θα σου αποδεξω πσο δειλς εσαι, και πρσεξε με. (Στο

γαλμα) Ιππτη, θλετε να φμε μαζ απψε;

(Το γαλμα ξανακουνει καταφατικ το κεφλι)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

ποιος πολ επιμνει, κποτε την παθανει! Λοιπν, αφεντικ;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πμε να φγουμε απ 'δ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Φοβστε κι εσες; Που δεν πιστεετε σε τποτα; Τι καλ!

59

Τ Ε Τ Α Ρ Τ Η Π Ρ Α Ξ Η

(Η κατοικα του Ντον Ζουν)

Σ Κ Η Ν Η 1

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Το θμα ληξε και δεν αξζει τον κπο να το συζητμε. Σγουρα μας

ξεγελτε να τυχαο παιχνδισμα του λιου κτι λλο που μας θμ-

πωσε τα μτια.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δηλαδ, να μην πιστψουμε οτε τα δια μας τα μτια; Το γαλμα

κονησε το κεφλι. Και ξρετε γιατ; Γιατ ο Ουρανς χει θιχτε απ' τη

ζω σας και θλει μ' αυτ το θαμα να σας φρει στο σωστ δρμο και

να σας βγλει απ...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πψε! Δεν θλω ν' ακοσω τις ανητες ηθικολογες σου. Μια λξη αν

πεις, θ' αρπξω το βορδουλα και να σε κνω μαρο! Κατλαβες;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κατλαβα και πολ καλ, αφεντικ — καλτερα δεν γνεται. Αυτ

εναι το καλ σας, τι μιλτε καθαρ και ξστερα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ετοιμστε μου το τραπζι. Παιδ, να κθισμα!

. . .

Σ Κ Η Ν Η 2

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Λαβιολτ)

ΛΑΒΙΟΛΕΤ

Κριε, ο προμηθευτς σας, ο κριος Ντιμνς, θλει να σας μιλσει.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τα 'χαμε λα, πλακσανε κι οι δανειστς! Τρα του 'ρθε κι αυτουνο

να θλει τα λεφτ του; (Στον Λαβιολτ) Γιατ δεν του επες πως ο κριος

δεν εν' εδ;

ΛΑΒΙΟΛΕΤ

Του το λω και του το ξαναλω μια ρα, μως αυτς δεν με πιστεει.

χει καθσει εκε ξω και δεν εννοε να φγει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Να περσει. Εναι λθος να κρβεσαι απ τους δανειστς σου. Το

σωστ εναι να τους ξεπληρνεις με κτι και να τους διχνεις

ευχαριστημνους, χωρς να τους χεις δσει τποτα.

ΣΚΗΝΗ 3

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ, Κριος Ντιμνς, Λαβιολτ, Ραγκοτν)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Ευγενστατος) Περστε, κριε Ντιμνς. Πλησιστε. Χαρομαι πολ που

σας βλπω και θα επιπλξω τους υπηρτες μου που δεν σας φησαν να

μπετε αμσως. Ββαια, εχα δσει εντολ να μη μ' ενοχλσει καννας,

αλλ αυτ δεν ισχει για σας, που εστε πντα ευπρσδεκτος.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Με υποχρενετε, κριε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στους Υπηρτες) Μα, καλ, δεν ντρπεστε καθλου, βρε γαδορια;

Αφσατε τον κριο Ντιμνς να περιμνει ξω; Δεν ξρετε να ξεχωρζετε

τους ανθρπους; Θα δετε τι θα πθετε!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Ω, κριε, δεν πειρζει...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πς δεν πειρζει; Να λνε πως δεν εμαι στο σπτι; Σε ποιον, στον

κριο Ντιμνς, τον καλτερο μου φλο;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Με σκλαβνετε, κριε. Εγ απλς ρθα να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Γργορα, να κθισμα στον κριο Ντιμνς.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

χι, εντξει, καλ εμαι κι τσι.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ε, χι δα! Θλω να καθσετε εδ, δπλα μου.

ΚΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Δεν χρειζεται...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, τι λτε, κριε Ντιμνς; (Στους Υπηρτες) Πρτε αυτ το σκαμν και

φρτε αμσως μια πολυθρνα.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Κριε, θ' αστειεεστε! Εγ θλω να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

χι, χι, δεν ακοω τποτα. Ξρω καλ τι σας οφελω και θλω να μην

υπρχει καμα διαφορ μεταξ μιας.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Κριε...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Παρακαλ, καθστε.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Δεν εν' ανγκη. ρθα μνο να σας πω...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, καθστε.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

χι δεν...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Δεν ακοω τποτα, αν δεν καθσετε.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Καλ, να καθσω. (Κθεται) ρθα να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Απ υγεα καλ;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Δξα τω Θε. ρθα να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι, ναι, σας βλπω, σκτε απ υγεα: τι ξεκοραστο πρσωπο, τι

δροσερ χελη, τι ρδινα μγουλα, τι ζωηρ βλμμα!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ ρθα

να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Η κυρα Ντιμνς καλ;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Δξα

τω Θε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σπουδαα γυνακα.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Να 'στε καλ, κριε. ρθα να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κι η κορολα σας, η Κλωντν, καλ;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Μια χαρ κι αυτ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι μορφο κορτσι! Μου χει κλψει την καρδι!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Τιμ της να μιλτε τσι γι' αυτν. Εγ ρθα να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κι ο μικρς σας, ο Κολν; Κνει πντα φασαρα με το ταμπορλο του;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Πντα. Ε, μικρς εναι. Εγ ρ...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και το σκυλκι σας, ο Περικλς, πντα γαβγζει και δαγκνει ποιον

ρχεται στο σπτι;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Ναι, κριε. Σαν λυσσασμνο κνει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Σας ρωτω για την οικογνεια σας, γατ λους σας χω μσα στην

καρδι μου.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Καλοσνη σας, κριε. ρθα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Του τενει το χρι) Το αναγνωρζετε, λοιπν, πως σας θεωρ φλο μου

ανεκτμητο! Δστε μου το χρι σας!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Στη διθεση σας, κριε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Θαυμσια. Κι εγ στη δικ σας, κριε.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Τιμ μου. ρθα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Θα κανα οτιδποτε για χρη σας.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Καλοσνη σας, κριε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Και χωρς να περιμνω ανταπδοση, αυτ θλω να το πιστψετε.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Με κολακεετε. Δεν αξζω την τιμ που μου κνετε. ρθα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τιμ; Ποια τιμ; Κριε Ντιμνς θα καθσετε να δειπνσετε μαζ μου;

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

χι, ευχαριστ. Βιζομαι να γυρσω. ρθα...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Σηκνεται) Ε, αφο βιζεστε, μη σας κρατω. Εμπρς, γργορα, κερι

να φξετε στον κριο Ντιμνς. Και τρεις-τσσερις οπλισμνοι να τον

συνοδψουν ως το σπτι του!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

(Σηκνεται κι αυτς) Μη μπανετε στον κπο, κριε. Φεγω και μνος

μου. Αλλ...

(Ο Σγκαναρλ παρνει γργορα τα καθσματα)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ω, μα τι λτε, να πτε μνος σας; χι, θα σας συνοδψουν! Δεν θλω να

μου πθετε κτι. λλωστε, σας χρωστω πολλ.

ΝΤΙΜΑΝΣ

Ναι, και, κριε...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αυτ δεν το κρβω, το λω σ' λο τον κσμο.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Θλω

να...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επιτρψτε μου να σας πω μχρι την ξοδο.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Κριε, μη με κοροδεετε. Εγ...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Να φιληθομε σαν καλο φλοι! Παρακαλ να εστε σγουρος πως θα

κανα τα πντα για σας.

(Βγανει)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δεν μπορετε να πετε, ο κριος μου σας αγαπει πολ.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Ναι, αυτ το εδα. Και μου επε τσες ευγνειες, που ντρπηκα να του

ζητσω τα δανεικ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Να ξρετε, σε λους μας το χει πει. Προσξτε, μας χει πει, αν πθει

κτι ο κριος Ντιμνς, να τρξετε να τον βοηθσετε. Για παρδειγμα,

αν σας στριμχνανε στο δρμο και σας βαργανε, θα τρχαμε λοι

εμες...

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Εντξει λ' αυτ, Σγκαναρλ. μως, με τα λεφτ μου τι γνεται; Δεν

μπορες κι εσ να πεις καμι κουβντα στον αφντη σου;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Τι να του πω εγ; Σγουρα θα σας τα δσει μνος του.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Τα δικ του. Αλλ κι εσ μου χρωστς, Σγκαναρλ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μην ασχολεσθε!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Δηλαδ;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Το θυμμαι εγ πως σας χρωστω.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Ναι,

αλλ...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Παρνει το κερ) Ελτε, θα σας πω ως την εξπορτα.

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ

Και τα λεφτ μου;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Τον πινει απ το μπρτσο) Μη σας νοιζει.

ΚΤΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Μα, με

νοιζει.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Τον τραβει) Μην κνετε τσι, ντροπ σας!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Ναι,

αλλ...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δεν χει αλλ!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Μα...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Τον σπρχνει) Ντροπ σας!

ΚΥΡΙΟΣ ΝΤΙΜΑΝΣ Μα εγ...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Τον βγζει ξω) Ντροπ σας, επα!

ΣΚΗΝΗ 4

(Ντον Λου, Ντον Ζουν, Λαβιολτ, Σγκαναρλ)

ΛΑΒΙΟΛΕΤ

Κριε, ο πατρας σας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τρα μλιστα! Αυτς μου λειπε!

ΝΤΟΝ ΛΟΥ

Το ξρω πως σ' ενοχλ και πως θα προτιμοσες να μη με δεις

εδ απψε. Η αλθεια εναι πως εμες οι δο βρσκουμε πντα

τρπους να γινμαστε ενοχλητικο ο νας στον λλο. σο δεν

θλεις εσ να με βλπεις μπροστ σου, λλο τσο δεν θλω εγ

να μαθανω τις απρπεις σου. Δυστυχς, εμες οι νθρωποι

εμαστε φρονες, δεν αφνουμε τον Θε να φροντζει για μας,

αλλ νομζουμε πως ξρουμε καλτερα τι μας χρειζεται, γι'

αυτ τον εξοργζουμε με τις τυφλς ικεσες και τις παρλογες

απαιτσεις μας. Κποτε ευχθηκα μ' λη μου την καρδι ν'

αποκτσω γιο. Και, αφο τον απκτησα κουρζοντας τον

Ουραν με τα παρακλια μου, εδα το γιο αυτ να γνεται η

θλψη και το μαρτριο της ζως μου, εν πστευα πως θα ταν η

χαρ και η παρηγορι της. Αλθεια, πες μου, με τι μτια πρπει

να βλπω τις θλιες πρξεις σου και να τις κρβω απ τον

κσμο; Οι αναρθμητες βρωμοδουλεις σου χουν ελαττσει

πολ την επιεκεια του βασιλι, κνοντας τον σχεδν να

ξεχσει τις δικς μου καλς υπηρεσες και την εκτμηση που μου

χουν λοι. Ω, χεις πσει πολ χαμηλ! Και δεν κοκκινζεις καν

που δεχνεσαι ανξιος της καταγωγς σου. Αλθεια, τι χεις

κνει στη ζω σου για να λγεσαι ευπατρδης; Νομζεις πως

αρκε να οικσημο, να νομα αρχοντικ για να σε σσει, ταν

φρεσαι τσο ξεδιντροπα; Δεν χουμε μερδιο στη δξα των

προγνων μας, μα δεν φαινμαστε αντξιοι της αρετς τους. Η

λμψη απ τα δικ τους ργα μα( φωτζει και μας υποχρενει

να τους τιμομε σο τους αξζει, χι να εκφυλιζμαστε, γιατ

ττε δεν εμαστε πραγματικο απγονοι τους. Κρμα που εσ κα-

τγεσαι απ ττοιους προγνους: κι εκενοι εχονται να μην

εχες το αμα τους! Μη νομζεις πως τα ργα εκενων χαρζουνε σ'

εσνα κποια προνμια. Αντθετα, η λμψη των ργων τους

φωτζει τις δικς σου ντροπς και τις κνει πιο επονεδιστες στα

μτια του κσμου. Μθε πως ο ευπατρδης που ζει χυδαα εναι

τρας της φσεως και πως η αρετ εναι ο πρωταρχικς ττλος

ευγνειας. Τα χρηστ ργα δεχνουν τον ρχοντα, χι ο ττλος

που θα βλει στην υπογραφ του. Σβομαι περισστερο το γιο

ενς αχθοφρου που ζει τμια παρ το γιο ενς ηγεμνα που ζει

πως εσ.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κριε, καθστε για να μιλσετε πιο νετα.

ΝΤΟΝ ΛΟΥΙ

χι, αναιδστατε, οτε θα καθσω οτε θα μιλσω λλο. Βλπω

τι τα λγια μου δεν αγγζουν καθλου την ψυχ σου. μως να

ξρεις, ανξιε γιε, πως οι πρξεις σου χουν εξαντλσει τα ρια

της πατρικς μου αγπης και πως σντομα θα βλω φραγμ στις

ακολασες σου για να προλβω την οργ τ' Ουρανο! Θα σε

τιμωρσω για να ξεπλνω τη ντροπ μου που σε γννησα!

(Βγανει)

ΣΚΗΝΗ 5

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

σο πιο γργορα πεθνεις, τσο το καλτερο! Μα, τι, δεν

υπρχει σειρ στο θνατο; Λυσσω μα βλπω τους γονες να

ζονε σο τα παιδι τους.

(Κθεται στην πολυθρνα του)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αφεντικ, κνατε λθος.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Λθος;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αφεντικ

...

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Σηκνεται) κανα λθος;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ναι, αφεντικ, κνατε λθος που τον αφσατε να σας πει λ'

αυτ που σας επε. πρεπε να τον αρπξετε και να τον πετξετε

ξω. Ντροπς πρματα εν' αυτ! Πο ακοστηκε πατρας να

ρχεται στο σπτι του γιου του και να του κνει παρατηρσεις

για τη ζω του, λγοντας του διφορες κουταμρες για την

καταγωγ του και την τιμιτητα του! Τι, δηλαδ, εσες δεν

ξρετε πς πρπει να ζετε; Αφεντικ, θαμασα την υπομον

σας. Εγ στη θση σας θα τον εχα στελει απ κει που 'ρθε!

(Μνος) Ω κολακεα, σε τι κατντια οδηγες τον νθρωπο!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επιτλους, θα μου φρουνε να φω;

ΣΚΗΝΗ 6

(Ντον Ζουν, Ντνα Ελβρα, Σγκαναρλ, Ραγκοτν)

ΡΑΓΚΟΓΕΝ

Κ3ριε, μια κυρα με ππλο στο κεφλι θλει να σας μιλσει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ποια να εναι;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ Πω

να δω.

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Μην ξαφνιζεσαι, Ντον Ζουν, που με βλπεις εδ ττοια ρα

και μ' αυτ τα ροχα. Το θμα μου εν' επεγον και δεν παρνει

αναβολ. Σμερα το πρω με εδες οργισμνη, μως τρα θα με

δεις αλλις. Δεν εμαι εκενη η Ελβρα που σε καταριταν και,

πνω στο θυμ της, σε απειλοσε και ζταγε εκδκηση. Ο

Ουρανς βγαλε απ την ψυχ μου το ανσιο πθος που εχα για

σνα και φησε μσα μου μνο μια φλγα καθαρ, μια

τρυφερτητα λυτρωμνη απ τις αισθσεις, ναν ρωτα

εξαγνισμνο απ το πθος και μια ψυχ που νοιζεται μνο για

το καλ σου.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στον Σγκαναρλ) Κλαις μου φανεται;

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Αυτς ο αγνς κι ανιδιοτελς ρωτας με οδηγε εδ, να σου

φρω μνυμα απ τον Ουραν, μπως και σε λυτρσω απ το

βραθρο που πας να πσεις. Ναι, Ντον Ζουν, ξρω λες τις

ασωτεες σου, αλλ ο διος ο Ουρανς που με φτισε και μ'

κανε να δω τα σφλματα μου, οδγησε ως εδ τα βματα μου

για να σου πω απ μρους του τι τα κρματ σου

χουν εξαντλσει την ευσπλαχνα του και τι η τρομερ οργ του θα

πσει πνω σου, αν δεν μετανοσας αμσως. Δεν χεις καθλου καιρ:

οτε μια μρα ολκληρη δεν σε χωρζει απ τη συμφορ που σε

περιμνει. Εμνα δεν με συνδει πια μαζ σου καννας εγκσμιος δεσμς.

Με τη χρη του Θεο γιατρετηκα απ' λες τις τρελς σκψεις μου κι

αποφσισα να γυρσω στο μοναστρι. Το μνο που ζητω πια εναι να

ζσω αρκετ για να εξιλεωθ απ τ' αμαρτματα μου κι ελπζω, με τη

μετνοια, ν' αξιωθ της συγγνμης τ' Ουρανο για την τφλωση που

μ' ριξε η παρφορα του πθους μου. μως, δεν μπορ να εμαι συχη,

αν το πρσωπο που αγπησα χτυπηθε σκληρ απ τη Θεα Δκη, κι

αυτ ακριβς το χτπημα πασχζω να προλβω. Σε ικετεω, Ντον

Ζουν, και σου το ζητω τελευταα χρη: ριη μου αρνισαι τη σωτηρα

σου, με δκρυα στα μτια σε παρακαλ! Ακμα και αν αδιαφορες για

το συμφρον σου, τουλχιστον συγκινσου απ τα παρακλια μου κι

απλλαξε με απ το λγος να σε νιθω καταδικασμνο σ' αινιο

μαρτριο.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Μνος) Κακμοιρη!

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Σ' αγπησα πολ τρυφερ, κι σουν για μνα ,τι πολυτιμτερο εχα

στον κσμο. Για χρη σου αθτησα τους ρκους μου, για χρη σου

κανα τα πντα και η μνη ανταπδοση που σου ζητω εναι ν'

αλλξεις ζω για να προλβεις το χαμ σου. Σε ικετεω, πρλαβε να

σωθες, ετε απ αγπη για τον εαυτ σου ετε απ αγπη για μνα.

Αυτ σου το ζητω τελευταα φορ με δκρυα στα μτια, Ντον Ζουν.

Αν δεν αρκον τα δκρυα μιας γυνακα; που αγπησες, σε ξορκζω σε

,τι λλο μπορε να σε συγκινσει!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Μνος) Καρδι θεριο!

ΝΤΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

Φεγω. Αυτ εχα να σου πω.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Κυρα, εναι αργ. Μενε εδ απψε, θα σε φιλοξενσουμε σο

καλτερα μπορομε.

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

χι, Ντον Ζουν, μη σε απασχολ λλο.

ΝΤΟΝ ΖΟΤΑΝ

Σε βεβαινω, θα μου δσεις μεγλη χαρ να σε φιλοξενσω.

ΝΤΟΝΑ ΕΛΒΙΡΑ

χι, μη χνουμε καιρ σε λγια περιττ. Φεγω και δεν θλω να με

συνοδψεις. Το μνο που σου ζητω εναι να στεφτες σοβαρ αυτ τη

συμβουλ μου.

(Βγανει)

ΣΚΗΝΗ 7

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Περεργο, νιωσα πλι κποια συγκνηση του την εδα τσι. Μ' ρεσε

αυτ η αλλαγ της. Το ατημλητο ντσιμο της, η κουρασμνη ψη της

και τα δκρυα της ξπνησαν μσα μου κτι απομεινρια απ' το παλι

μου πθος.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δηλαδ, αυτ που σας επε δεν σας συγκνησαν;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Το φα, γργορα!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μλιστα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Κθεται στο τραπζι) Κι μως, Σγκαναρλ, πρπει να κοιτξουμε ν'

αλλξουμε.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ ,τι

πετε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι, πρπει να διορθωθομε. λλα εκοσι-τριντα χρνια ζω σαν την

τωριν και μετ αποχ για να σσουμε την ψυχ μας.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Α!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Εσ τι

λες;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

,τι πετε. Το φαγητ σας.

(Παρνει να κομμτι απ τα φαγητ πο) φρνουν και το χνει στο στμα του)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πρστηκε το μγουλο σου; Ε; Μλα. Τι χεις;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Εγ; Τποτα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κτσε να δω. Ω, αυτ εναι ολκληρο απστημα. Φρτε μου να

νυστρι να το ανοξω! Υποφρει ο νθρωπος, θα πνιγε! Για κοτα!

ριμο ταν! Κοτα δω, βρε τιμε!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Σας ορκζομαι, κριε, θελα να δω αν ο μγειρας βαλε σωστ

αλατοππερο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

ντε, ντε, κτσε να φας κανονικ. ταν τελεισουμε το φα, σε

χρειζομαι. Κοτα, του τρχουνε τα σλια!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Κθεται στο τραπζι) Δεν χω βλει μπουκι στο στμα μου απ' το

πρω. Αφεντικ, δοκιμστε απ' αυτ, εναι μορλια! (νας υπηρτης του

παρνει το πιτο) El, το πιτο μου! Τι γινε, συνδελφε; Γιατ βιζεσαι

τσο; Θα μας πρεις και τη μπουκι απ' το στμα; Μπρβο, Λαβιολτ,

φερες το κρασ την κατλληλη στιγμ.

(Την ρα που ο Λαβιολτ του βζει κρασ, ο λλος υπηρτης του

ξαναπαρνει το πιτο)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ποιος χτυπει τσι την πρτα;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ποιος διολος μας διακπτει την ρα που τρμε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μην αφσετε κανναν να μπει. Θλω να φω με την ησυχα μου.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αφστε το σ' εμνα. Πω εγ να δω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι συμβανει; Ποιος εναι;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Κουνει το κεφλι, πως εχε κνει το γαλμα) 0. . . Αυτς!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πμε να δομε. Πρπει να δεξουμε πως τποτα δεν μπορε να μας

ταρξει.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αχ, Σγκαναρλ, καημνε μου, εσ πο θα κρυφτες;

ΣΚΗΝΗ 8

(Ντον Ζουν, το γαλμα του Ιππτη, Σγκανιρλ, υπηρτες)

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ενα κθισμα κι να σερβτσιο! Γργορο! (Στον Σγκαναρλ) Κθισε κι

εσ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

χι, αφεντικ, εγ χρτασα.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επα, κθισε! Ας πιομε. Στην υγει ΤΟΥ Ιππτη. Πρε το ποτρι σου,

Σγκαναρλ. Βλτε του κρασι.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

χι, αφεντικ, δεν διψω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Επα, πιες! Και τρα πες το τραγοδι σου για να ψυχαγωγσουμε τον

Ιππτη.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δεν μπορ, χω συνχι.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Καλ. (Στους Υπηρτες) Πετε το εσες! ντε!

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

Αρκετ, Ντον Ζουν. Σας καλ να φμε μαζ αριο το βρδυ. Θα βρετε

το κουργιο;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Φυσικ, και σας ευχαριστ. Θα ρθω μνο με τον Σγκαναρλ.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

χι, αφεντικ. Εγ αριο νηστεω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Στον Σγκαναρλ) Πρε το κερ.

ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ

Δεν χουμε ανγκη απ φως, ταν μας οδηγε ο Ουρανς.

Π Ε Μ Π Τ Η Π Ρ Α Ξ Η

(Εξοχ)

Σ Κ Η Ν Η 1

(Ντον Λου, Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΝΤΟΝ ΛΟΥ

Να το πιστψω, γιε μου; Εισκουσε τις προσευχς μου ο Ουρανς; Εναι

αλθεια αυτ που μου λες με ξεγελς με ψετικες ελπδες; Πς

μπορ να πιστψω σ' αυτ την ξαφνικ μεταστροφ σου;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Υποκρνεται) Κι μως, πατρα. χω μετανοσει για λα τα

σφλματα μου. Απ χτες το βρδυ δεν εμαι πια ο διος. Ξαφνικ ο

Θες φερε στην ψυχ μου ττοια αλλαγ που θα σαστσει λο τον

κσμο. Τσον καιρ μουν τυφλς, αλλ τρα βλπω με φρκη την

περασμνη μου ζω και τα εγκληματικ μου κρματα. Ξαναφρνω στο

μυαλ μου λες τις θλιες πρξεις μου κι αναρωτιμαι πς ο Ουρανς

δεν ριξε στο κεφλι μου τα τρομερ αστροπελκια της οργς του.

Βλπω τη χρη που οφελω στη μεγαλοθυμα του, γιατ αφνει

ατιμρητα τα εγκλματα μου, και θλω με τη μεταμλεια μου να γνω

ξιος της συγγνμης του. Να ποιος θα εναι στο εξς ο μοναδικς

σκοπς μου. Σ' αυτ, κριε, ζητω την αρωγ σας να βρω να πρσωπο

που να μου γνει οδηγς και, με τη δικ του καθοδγηση, να βαδσω

σταθερ στο δρμο που επιδικω ν' ακολουθσω.

ΝΤΟΝ ΛΟΥ

Γιε μου, πσο εκολα ξαναγεννιται η πατρικ στοργ! Με

τις πρτες λξεις σου για μετνοια ξχασα οες τις προσβολς σου.

Ομολογ πως χω μενει κατπληκτος και τα μτια μου δακρζουν απ

χαρ. Τρα δεν χω τποτ' λλο να ζητσω απ τον Ουραν, γιατ οι

ευχς μου εκπληρθηκαν. λα στην αγκαλι μου, γιε μου, και, σε

παρακαλ, μενε σταθερς σε τοτη τη θερεστη απφαση σου. Εγ

τρχω να μεταφρω το καλ νο στη μητρα σου, να μοιραστ μαζ της

την αγαλλαση μου και οι δυο μας να δοξσουμε τον Ουραν για τη

φτιση που σου χρισε.

ΣΚΗΝΗ 2

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Λοιπν, αφεντικ, πολ χαρομαι που αλλξατε μυαλ. Καιρ το

περμενα αυτ και να που, δξα τω θε, γινε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι λες, βρε ηλθιε;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ορστε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πστεψες αυτ που επα; Πστεψες τι τα λεγα με την καρδι μου;

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ε; Τι, δηλαδ, δεν ταν... (Μνος) Ω, τι νθρωπος! Τι νθρωπος !

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Να ξρεις τι σε τποτα δεν χω αλλξει: τα αισθματα μου

παραμνουν δια.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μα, δεν σας βαλε μυαλ οτε το θαμα, τι εδατε γαλμα να

περπατει και να μιλει;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Εντξει, σ' αυτ υπρχει κτι που δεν καταλαβανω. Αλλ, ,τι και να

εναι αυτ, δεν μπορε να μεταπεσει το μυαλ μου οτε να κλονσει την

ψυχ μου. ,τι και να επα στον πατρα μου, δεν χω οτε διθεση οτε

σκοπ ν' αλλξω απ' αυτ που εμαι. Του επα τι θα διορθσω τη

συμπεριφορ μου και στο εξς θα κνω υποδειγματικ ζω, μως αυτ

τα επα απ σκοπιμτητα: ταν νας αναγκαστικς ελιγμς για να

παραπλανσω τον πατρα μου, που τον χω ανγκα γιατ με

προφυλσσει απ τις ενοχλσεις του κσμου. .Αλλ εσ, Σγκαναρλ,

θλω να ξρεις τι κρβω στην ψυχ μ»υ και ποια εναι τα πραγματικ

μου κνητρα.

82

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Δηλαδ, δεν πιστεετε σε τποτα, αλλ θλετε να σας νομζουμε

θεοσεβομενο.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι. Γιατ χι; Ο κσμος εναι γεμτος αχ θεομπαχτες, που φορνε το

προσωπεο για να ξεγελσουνε τους λλους.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Μνος) Τι νθρωπος! Τι νθρωπος!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Στην εποχ μας, καννας δεν ντρπεται γι' αυτ: η υποκρισα εναι

διαστροφ πολ δημοφιλς και οι δημοφιλες διαστροφς θεωρονται

αρετς. Σμερα ο ρλος του ενρετου εναι ο καλτερος που μπορε να

παξει κποιος και η υποκρισα χει γνει προσοδοφρο επγγελμα.

λλωστε, η υποκρισα εναι τχνη που παραμνει σεβαστ: πολλο την

εντοπζουν, μως καννας δεν τολμει να την καταγγελει. λες οι

λλες διαστροφς των ανθρπων επικρνονται και δημσια

στηλιτεονται και μνο η υποκρισα εναι διαστροφ προνομιοχα,

που με το διο της το χρι κλενει τα στματα του κσμου και

παραμνει στο απυρβλητο. Με τους κατλληλους χειρισμος

εξαπατς ολκληρη την κοινωνα. Και, αν κποιος τολμσει να

ενοχληθε, ολκληρη η συντεχνα των υποκριτν του ρχνεται και τον

εξολοθρεει. Τα καλτερα θματα των υποκριτν εναι οι αληθιν

καλπιστοι και ακ-

ραιοι νθρωποι: πφτουνε στην παγδα 7ου τους χουν στνει οι

υποκριτς και γνονται τυφλο υποστηριχτς και μιμητς τους. Ξρω

πολλος που, με το στρατγημα της υποκρισας, χουν συγκαλψει την

κλυτη ζω που καναν στα νιτα τους, βζοντας σαν ασπδα το

μανδα της θρησκεας: ακμα και σμερα φορνε αυτ το σεβαστ

νδυμα και κρβουν τ' ανομματ τους! Οι ραδιουργες τους εναι

γνωστς, λοι γνωρζουν το ποιον τους, κι μως, λοι τους περιβλλουν

με την εμπιστοσνη τους. Χαμηλνοντας λγο το κεφλι, βγζοντας

ναν ψετικο αναστεναγμ, στριφογυρζοντας δυο-τρεις φορς τα

μτια, καταφρνουνε να χουνε και πλι τον κσμο του χεριο τους. Ε,

λοιπν, σ' αυτ το σγουρο συλο της υποκρισας θα καταφγω κι εγ,

γιατ τσι θα συνεχσω να εμαι βουτηγμνος στις απολασεις μου,

χωρς να με πειρζει καννας. Θα γνω τιμητς των πντων, θα

κατακρνω λους τους λλους και θα μιλω καλ μνο για τον εαυτ

μου. Και, αν κποιος με κατακρνει, θα με υπερασπιστε ολκληρη η

συντεχνα των υποκριτν. Για να μνω εγ ατιμρητος, θα

καταγγλλω τις πρξεις των λλων. Αυτ εναι η πιο σγουρη συνταγ

για να εξοντνω κθε αντπαλο μου: θα τον κατηγορ για ασβεια και

θα στρφω εναντον του λους τους θρησκληπτους που, χωρς να

ξρουνε γιατ, θα τον διασρουν και θα τον καταδικζουν με λη τη

δναμη που ονομζεται Ιδιωτικ Εξουσα. Πρπει να επωφελομαστε

απ τις αδυναμες των ανθρπων και να συναγελαζμαστε με τις

διαστροφς της εποχς μας!

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ω Θε μου, τι εν' αυτ που ακοω! Το μνο που σας λειπε ταν η

υποκρισα! Τρα φτσατε να γνετε το αποκορφωμα της φρκης!

Κριε μου, δεν αντχω λλο, θα μιλσω!

Κνετε μου ,τι νομζετε, δερετε με, τσκισε με, σκοτστε με! Εγ

θλω να με θεωρετε πιστ σας υπηρτη, γι αυτ και θα σας πω τι

πιστεω. Κριε, πολλς φορς πει η στμνα στη βρση, αλλ κποια

φορ δεν γυρν. Και, πως λει νας συγγραφας που δεν ξρω ποιος, ο

νθρωπος εναι πουλκι σε κλαρ και το κλαρ εναι μρος του δντρου.

Και, ποιος στηρζεται στο δντρο, πρπει ν' ακολουθε καλς αρχς.

Και οι καλς αρχς αξζουν πιο πολ απ' τ« ωραα λγια. Και τα ωραα

λγια τα βρσκεις στην Αυλ. Κα η Αυλ εναι στκι των αυλικν. Και οι

αυλικο ακολουθον τη μδα. Και η μδα εναι γννημα της φαντασας.

Και η φαντασα εναι ιδιτητα της ψυχς. Και η ψυχ εναι αυτ που

μας χαρζει τη ζω. Και η ζω τελεινει με το θνατο. Και η ιδα του

θαντου μας κνει να σκεφτμαστε τον Ουραν. Και ο Ουρανς εναι

πνω απ τη γη. Και η γη δεν εναι η θλασσα. Και η θλασσα

ταρζεται απ τρικυμες. Και οι τρικυμες απειλονε τα καρβια. Και τα

καρβια χουν ανγκη απ καλ καπετνιο. Και ο καλς καπετνιος

πρπει να χει σνεση. Και η σνεση λεπει απ τους νους. Και οι νοι

οφελουν ν' ακονε τους γρους. Και οι γροι αγαπνε τα πλοτη. Και

τα πλοτη κνουν τους πλοσιους. Και οι πλοσιοι δεν εναι φτωχο.

Και οι φτωχο βρσκονται σε ανχεια. Και η ανχεια δεν υπακοει σε

νμους. Και ,τι δεν υπακοει σε νμους, κτηνδες. ρα, σγουρα, εσες

θα πτε στη χειρτερη κλαση που υπρχει.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Συγχαρητρια για το συμπερασματικ συλλογισμ σου.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Μετ απ' λα αυτ, αν δεν μετανοσετε, τσο το χειρτερο για σας.

ΣΚΗΝΗ 3

(Ντον Κρλος, Ντον Ζουν, Σγχανοολ)

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

NΤOV Ζουν, τι ευχριστη σμπτωση! Καλτερα να μιλσουμε εδ

παρ στο σπτι σας. Λοιπν, 3λω να μθω τι απφαση πρατε, γιατ

οι λλοι αναθσανε σ' εμνα την υπθεση αυτ. Ββαια, σας ομολογ

πως εχομαι να ρυθμιστε ειρηνικ το θμα και σας δηλνω πως θα

κανα τα πντα γιο να σας πεσω να κνετε το σωστ και ν'

αναγνωρσετε επσημα την αδελφ μου ως γυνακα σας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

(Υποκριτικ) Αυτ θα το θελα κι εγ μ' λη μου την καρδι, μα,

δυστυχς, δεν μπορ να το κνω, γιατ ο Ουρανς με προστζει το

εντελς αντθετο. Με τη φτιση του αποφσισα ν' αλλξω ζω, ν'

απαρνηθ κθε εγκσμιο δεσμ, να λυτρωθ απ κθε ματαιτητα

και να ζσω μ' εγκρτεια κα: αυστηρτητα για να εξιλεωθ για λες

τις παρεκτροπς στις οποες με οδγησε η φλγα της νετητας.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Μα, η απφαση σας αυτ, Ντον Ζουν, δεν εναι αντθετη μ' αυτ που

σας πρτεινα. Η συντροφι της νμιμης γυνακας σας ταιριζει

απλυτα με τις αξιπαινες σκψεις που σας ενπνευσε ο Ουρανς.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Δυστυχς, δεν εν' τσι. Η δια η αδελφ σας πρε ανλογη απφαση:

αποφσισε να ξαναπει στο μοναστρι. Βλπετε πως η φτιση τ'

Ουρανο ρθε και στους δυο μας ταυτχρονα.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Η επιστροφ της στο μοναστρι δεν αποτελε ικανοποηση για μας.

Μπορε ο κσμος να νομσει πως ο κνει επειδ εσες περιφρονσατε

και την δια και τους δικος της. Η τιμ μας απαιτε να ζσει δπλα σας

ως νμιμη γυνακα σας.

86

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Πιστψτε με, αυτ εναι αδνατο, αν κι εγ θα το θελα σο τποτα

στον κσμο. Και ξρετε γιατ; Διτι σμερα που συμβουλετηκα τον

Ουραν, κουσα μια φων που με πρσταζε να ξεχσω την αδελφ

σας, αφο κοντ της δεν θα βρω ποτ τη σωτηρα μου.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Ντον Ζουν, πιστεετε τι μπορετε να με θαμπσετε με ττοιες

δικαιολογες;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Εγ υπακοω στη φων του θεο.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Τι μου λτε! Κι αυτ θλετε να το πιστψω;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Αυτ εναι η βοληση του Υψστου.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Κλψατε την αδελφ μου απ το μοναστρι και τρα την παραττε μ'

αυτ τον τρπο;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Μα, αφο εναι θλημα θεο.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Νομζετε πως θ' ανεχτομε ττοια προσβολ στην οικογνεια μας;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

χι σ' εμνα απειλς: εκε ψηλ!

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Πλι μου βζετε τον Ουραν στη μση;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Τι να κνω αφο αυτς προστζει!

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Κατλαβα, Ντον Ζουν. Δεν θα σας τιμωρσω εδ, ο χρος δεν το

επιτρπει. Αλλ, θα ρθω σντομα να σας βρω.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Κντε πως νομζετε. Ξρετε πως και γενναος εμαι και καλς στο

σπαθ. Μετ απ δω, θα περσω απ το απμερο δρομκι που βγζει

στο μεγλο μοναστρι. Επσης, να ξρετε τι εγ δεν θλω να χτυπηθ

μαζ σας: ο Ουρανς μου απαγορεει ακμα και να το σκεφτ. μως,

αν μου επιτεθετε, ττε θα δομε τι θα γνει.

ΝΤΟΝ ΚΑΡΛΟΣ

Σωστ, ττε θα δομε.

88

ΣΚΗΝΗ 5

(Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Γιατ ττοιο φος, αφεντικ; Μ' αρσατε πιο πολ πως σασταν πριν.

Πντα εχα ελπδες τι 6c μποροσατε να σωθετε, μως τρα χασα

και την τελευταα. Μπορε ο Ουρανς να σας ανχτηκε ως τρα, μως

αυτ την καινοργια βρη σας σγουρα δεν θα την ανεχτε.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Παρτα με, ο Ουρανς δεν κοιτει ττοιες λεπτομρειες. Αν κθε φορ

που οι νθρωποι...

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

(Βλποντας το Φντασμα) Κριε! Ο Θες σας στλνει μνυμα! ΝΤΟΝ

ΖΟΥΑΝ

Αν μου στλνει μνυμα, να μου το πει καθαρ για να το καταλβω.

ΣΚΗΝΗ 5

(Ντον Ζουν, Φντασμα με φιγορα γυνακας πεπλοφρας, Σγκαναρλ)

ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Στον Ντον Ζουν απομνει μνο να λεπτ για να επωφεληθε απ το

λεος του Ουρανο. Αν δεν μετανοσει τρα, η καταδκη του εναι

αποφασισμνη.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Ακοτε, κριε;

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Ποιος τολμει και ξεστομζει ττοιες απειλς; Σαν γνωστ μου

φανεται η φων.

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Αχ, αφεντικ, φντασμα εναι! Τ' αναγνωρζω απ το περπτημα

του.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

Φντασμα, στοιχει διβολος, θλω να δω τι εναι!

(Το Φντασμα αλλζει μορφ, γνεται ο Χρνος με το δρεπνι στο χρι)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Χριστ μου! λλαξε ψη, αφεντικ!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

χι, χι! Τποτα δεν με τρομζει. Το σπαθ μου θα μου δεξει αν εναι

σμα πνεμα.

(Το Φντασμα εξαφανζεται τη στιγμ που ο Ντον Ζουν προσπαθε να το

χτυπσει)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ

Κριε, τσες αποδεξεις χετε: μετανοστε σο εναι καιρς!

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ

χι! ,τι και να συμβε, καννας δεν θα πει τι εγ

μετανησα. Εμπρς, λα μαζ μου.

90

ΣΚΗΝΗ 6

(γαλμα, Ντον Ζουν, Σγκαναρλ)

ΑΓΑΛΜΑ

Περιμνετε, Ντον Ζουν! Χτες μου δσατε το λγο σας πως θα φμε μαζ απψε.

ΝΤΝ ΖΟΥΑΝ

Ναι. Πο θα πμε;

ΑΓΑΛΜΑ: Δστε μου το χρι σας.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ Ορστε.

ΑΓΑΛΜΑ: Ντον Ζουν, η επιμον στην αμαρτα φρνει ολθριο θνατο. ποιος αρνιται τη χρη τ' Ουρανο, συντρβεται απ τον κεραυν του.

ΝΤΟΝ ΖΟΥΑΝ: Ω Ουραν! Τι παθα; Φλγες αρατες με κανε! Δεν αντχω! σβηστη πυρ χει γνει λο μου το κορμ! Αχ!

(Ο κεραυνς πφτει εκκωφαντικς και αστραπς κυκλνουν τον Ντον Ζουν. Η γη ανογει και τον καταπνει, εν υψηλς φλγες αναδονται απ το σημεο που χθηκε)

ΣΓΚΑΝΑΡΕΛ: Αχ, τους μισθος που μου χρωστει, τους μισθος μου!... Να, λοι πραν ικανοποηση με το θνατο του. Ο Ουρανς που πρσβαλε, οι νμοι που αγνησε, τα κορτσια που αποπλνησε, οι οικογνειες που ατμασε, οι συγγενες που ντρπιασε, οι γυνακες που πρδωσε, οι ντρες που τρλανε. λοι ευχαριστημνοι! Και μνο εγ, ο δστυχος, μετ απ τσα χρνια υπηρεσας... [Η μνη ανταμοιβ που πρα ταν να δω την ασβεια του αφντη μου να τιμωρεται με τον τρομερτερο τρπο] Τους μισθος μου, τους μισθος μου, τους μισθος μου!

                                                      Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers