-


Dali &








-

/




 
 

 

:

 

«Και ξανανθσαν τα κλαδι και φγαν οι χειμνες
και γιμισε μ' ανθος η γη και γιολια κι ανεμνες
και πλημμυρσανε χαρς κι εναι ηδονς γεμτα
τα γρα τα καλτυχα και τα' ανθισμνα νιτα.

Μα εναι κποιοι κι λο αυτος στοχζομαι 'γω μνο,
που ακμα δρνει η χειμωνι κι ακμα ζουν στον πνο.
Κι λο τους σκφτομαι: ραγε της νοιξης η ευωδι
θα πει ν' αγγξει κποτε και η δικι τους καρδι».

               Βιογραφικ

     Πολυγραφτατος και πολυμεταφρασμνος ποιητς, με υπερεβδομηντακονταετ συνεχ και σημαντικ παρουσα στα ελληνικ γρμματα. Προτθηκε για το Νμπελ το 2011, μαζ με τον Ικωβο Καμπανλλη.
     Ο ποιητς Ηλας Σιμπουλος γεννθηκε στις 23 Νομβρη του 1913 στον Κραμποβ (σμερα Καστανοχρι Μεγαλπολης) Αρκαδας, να γραφικ χωρι της Αρκαδας, στις ανατολικς πλαγις του Λυκαου, απ γονες αγρτες. Εκε φοτησε στο δημοτικ σχολεο και στη συνχεια στο «Ελληνικ Σχολεο» στο σαρι. Το 1925, πολ νος ακμα, πγε στην Αθνα που τλειωσε το Γυμνσιο, τη, Nομικ σχολ, και το Γαλλικ Iνστιτοτο. Γργορα μιλοσε Γαλλικ, Αγγλικ και Ρσικα.
     Σαν φοιτητς πρε ενεργ μρος στο φοιτητικ κνημα της εποχς και ταν υπεθυνος στη «Φοιτητικ Φων», ργανο της αριστερς φοιτητικς παρταξης. Παρλληλα δολεψε σε πολλς εφημερδες. Απ μαθητς στο γυμνσιο εχε αρχσει να γρφει ποιματα και κεμεν του δημοσιεονταν στη «Διπλαση των Παδων», την «Παιδικ Χαρ» κι λλα ντυπα. Αργτερα με το ψευδνυμο Παλος Ροδς και για βιοπορισμ του, εργστηκε και σε λλα ντυπα, περιοδικ κι εφημερδες και δημοσευσε ποιματα, μελτες κι λλα λογοτεχνικ κεμενα. Στο διστημα 1934 - 1936 ταν Γραμματας της Καλλιτεχνικς Επιτροπς στην «Ενωτικ Συνομοσπονδα Ελλδας» (με μλη τους: Βρναλη, Ρτσο, Λουντμη, Γιργη Ζρκο, Τμο Βιτσρη, και Πτρο Στυλτη) και σκηνοθτες στο Εργατικ Θατρο.
     Το καλοκαρι του 1936 με την κρυξη της δικτατορας του Μεταξ, η λογοκρισα σταμτησε την κδοση της πρτης ποιητικς συλλογς του με ττλο «Εναγνια» που βρισκταν στο τυπογραφεο. Αργτερα για την λη δραστηριτητ του συνελφθη απ την ειδικ ασφλεια, βασανστηκε και μετατχθηκε απ τη σχολ εφδρων αξιωματικν στο 11ο σνταγμα πεζικο σαν απλς στρατιτης. Πιο μπροστ μετ απ αλλεπλληλες επιδρομς στο σπτι του κατασχθηκαν λα του τα χειργραφα και καταστρφηκε λο του το αρχεο. Πρε μρος στον πλεμο της Αλβανας και στην Εθνικ Αντσταση.
     Το 1946 κυκλοφρησε η πρτη του ποιητικ συλλογ «Χαιρετισμς Στον Πρτο λιο». μως με τον εμφλιο πλεμο και τα γεγοντα που ακολοθησαν, διχθηκαν λα τα μλη της οικογνειας του και για λγους επιβωσης υποχρεθηκε, χι μνο να αναστελει κθε δραστηριτητα, αλλ να σταματσει και κθε δημοσευση. Ο αδελφς του Σπρος Σιμπουλος, αντρτης του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ταν ο πρτος τραυματας του Εμφυλου στην Πελοπννησο. τσι, μλις το 1958 κυκλοφρησε η «Αρκαδικ Ραψωδα» που, μαζ με πολλ ργα του, ταν τοιμη απ το 1949, και που τονε καθιρωσε σαν ναν απ τους σημαντικος πνευματικος ανθρπους της χρας.
     Ακολοθησε πλειδα ποιητικν συλλογν: «κτη Εντολ» (1959), «Το σπτι με τις χελιδονοφωλις» (1961), «Το μεγλο ποτμι» (1964), «Τεκμρια» (1968), «Τα ρδα της Ιεριχς» (1970), «Το τετρδιο της γης» (1971), «Μικρς Μαρτυρες» (1972), «Εναγνια» (1974), «Προσπελσεις» (1976), «Σημαφροι» (1980), «Εσπερινς Απλογος» (1983), «Οι πληγς και τα παρθυρα» (1986), «Μακριν Ταξδι» (1990), «Πτρες» (1992), «Ρθυμες ρες» (2010). Το 1989 και το 1990 εκδθηκαν απ τον εκδοτικ οκο Γκοβστη τα «παντ» του σε 2 τμους. Ποιματ του χουν μεταφραστε στα Αγγλικ, τα Γαλλικ, τα Γερμανικ, τα Κινζικα, τα Ιταλικ, τα Ρσικα και σε αρκετς ακμα γλσσες.
     Συνολικ εξδωσε 18 ποιητικς συλλογς, 2 τμους με δοκμια, μια ανθολογα και πολλ δημοσιεματα σ' εφημερδες και περιοδικ, απ τα οποα αρκετ κυκλοφρησαν αντυπα. χει πρει μρος σε πολλς κρατικς επιτροπς (για τη συνταξιοδτηση των λογοτεχνν, την απονομ λογοτεχνικν βραβεων, θεατρικν ργων κλπ.) και χει δσει πλθος διαλξεων τσο στην αθνα και στις λλες πλεις της Ελλδας, σο και στο εξωτερικ (Παρσι, Σφια, Τορντο, Οττβα, Αβνα, Γκαμαγουη). χει μετσχει σε πολλ διεθν συνδρια. Στη Βαρσοβα (1976), Βερολνο (1977), Κιρο (1977), Κωνσταντινοπολη (1979), Σφια (1980), Βαγδτη (1988), Τορντο (1989) κ.. Με προσκλσεις επισκφθηκε τη Ρωσα, τη Βουλγαρα, τη Γερμανα, την Κοβα.
     Με την κδοση του 3ου βιβλου του, γινε μλος του Συνδσμου Ελλνων Λογοτεχνν στις 2.6.1959 και παρλληλα της Εταιρεας Ελλνων Λογοτεχνν στις 20.3.1960. Επειδ μως η εκλογ του στο Σνδεσμο προηγθηκε, για λγους ευαισθησας παρμεινε σ' αυτν. Στις εκλογς Δ.Σ. που γιναν το Μρτη του 1961 προτθηκε υποψφιος και μετ την εκλογ του τιμθηκε με τη θση του αντιπροδρου μχρι τις 22.3.1967, οπτε γινε Γενικς Γραμματας για δο διετες και απ 3.3.1971 ομφωνα Πρεδρος μχρι τη Συγχνευση του Συνδσμου με την Εταιρεα στις 5 Δεκμβρη 1982. Στις νες αρχαιρεσες που ακολοθησαν μετ τη συγχνευση ρθε πρτος επιτυχν και διετλεσε αντιπρεδρος απ 22.5.83 και συνχεια πρεδρος απ 18.10.84 για δο διετες μχρι τις 18 Μαρτου 1989, οπτε αποσρθηκε, για να επιμεληθε το ργο του. Παρμεινε ωστσο επτιμος πρεδρος και στις 2 Εταιρεες,  μετ τη συγχνευσ τους, μχρι το θνατ του.



     Ο Ηλας Σιμπουλος πθανε στις 30 Αυγοστου 2015, πλρης ημερν, σε ηλικα 102 χρονν. Ο δμαρχος Μεγαλπολης Διονσιος Παπαδπουλος, στο συλλυπητριο μνυμ του, αναφρει μεταξ λλων τι, «ο ποιητς απ του σημαντικτερους της μεταπολεμικς γενις, εμβριθες δοκιμιογρφος, δυναμικς αγωνιστς στους κοινωνικος και πνευματικος αγνες, μας αφνει πσω παρακαταθκη να σπουδαο λογοτεχνικ ργο αλλ και να σπουδαο πρτυπο πνευματικο ανδρς». 
     Επιπλον τονζει τι, «ειδικτερα εμες οι Μεγαλοπολτες χουμε να παραπνω λγο να τον τιμομε και ως συμπατριτη μας. Ο Ηλας Σιμπουλος που στις επμενες ρες θα τον δεχθε το χμα του αγαπημνου του Καστανοχωρου, πως συμβανει πντα με λους σους αφνουν πσω τους σπουδαο πνευματικ ργο, θα μενει ζωντανς στην καρδι και στο μυαλ και σων τον γνρισαν και σων νετερων στο μλλον θα τον γνωρσουν απ τα βιβλα του».
     ταν πληροφορθηκε την εδηση του θαντου του Ηλα Σιμπουλου, η αν. υπουργς Πολιτισμο, Μαρνα Λαμπρκη - Πλκα, κανε την ακλουθη δλωση:
   «Ο βος του Ηλα Σιμπουλου υπρξε παρλληλος με τον βο της ελληνικς κοινωνας σε λο τον 20 αινα. Αγωνστηκε μαζ της για ελευθερα και ανεξαρτησα, εν στο ποιητικ του ργο αποτπωσε με ενργεια τις αγωνες και τις προσδοκες της. Τα θερμ μου συλλυπητρια στην οικογνει του».
     Η κηδεα του γινε στο Καστανοχρι Μεγαλπολης, Τετρτη 2 Σεπτμβρη στις 11:30 το πρω. Ετφη στο εκε κοιμητρι.
     Ως ποιητς, ο Σιμπουλος, σε να μεγλο μρος το ργου του, δεν φανεται να βασανζεται πολ με προβλματα μορφς, ακμη και «αρτιτητας» στχου και ρυθμο. Η πορεα του, πρα απ την μορφ, εναι μια αγωνα να εκφρσει την περιπτεια και τα αδιξοδα ενς θνους και ενς κσμου σε μια μακρι περοδο πολεμικν, κοινωνικν και πολιτισμικν δοκιμασιν. Ακριβς αυτ το γχος -το δλημμα- αποδοχς τς σκληρς πραγματικτητας μαρτυρε λη η ποησ του. να γχος μως που αγωνζεται -τραγικ μερικς φορς- να το κατανικσει.
     Πσχει μαζ με την εποχ του και συμπσχει με τους συνανθρπους του. Προς, ωστσο, απ ιδιοσυγκρασα, αποφεγει τις εκρηκτικς εκφραστικς διεξδους κι αυτ σως τονε παγιδεει, μερικς φορς, σε εκολους λεκτικος συμβολισμος και χαμηλος τνους σε ναν ελσσονα θρνο. Πσω μως απ αυτ την επιφνεια εναι ντονα αισθητ η σιωπηρ κραυγ κι η υπκωφη δνηση -που μαρτυρε λλωστε την παρουσα της με σποραδικς εκρξεις. Τλος αξζει να σημειωθε πως η Εταιρεα Ελλνων Λογοτεχνν τονε πρτεινε το 2011, για το βραβεο Νμπελ της Λογοτεχνας.

ΤΟ ΡΓΟ ΤΟΥ:

Ποηση - Βιβλα;

 1) Χαιρετισμς στον πρτο λιο, 1946.
 2) Αρκαδικ Ραψωδα, 1958.
 3) κτη Εντολ, 1959.
 4) Το σπτι με τις χελιδονοφωλις, 1961.
 5) Το μεγλο ποτμι, 1964.
 6) Τεκμρια, 1968.
 7) Τα ρδα της Ιεριχς, 1970.
 8) Το τετρδιο της γης, 1971.
 9) Μικρς Μαρτυρες, 1972.
10) Εναγνια, 1974.
11) Προσπελσεις, 1976.
12) Σημαφροι, 1980.
13) Εσπερινς Απλογος, 1983.
14) Οι πληγς και τα παρθυρα, 1986.
15) Μακριν ταξδι, 1990.
16) Πτρες, 1992.
17) Κρματα, 1995.
18) Σε αναδρομικ κδοση: Ποηση, τμος Α 1989 και Ποηση τμος Β 1990.
19) Θροσματα ανμων, 1996.

Μελτες;

Επαφς και προσεγγσεις, 1981.
Επσης πολλς μελτες που κυκλοφορον σε αντυπα.

Ανθολογες:

Αιγαιοπελαγτικη Ποιητικ ανθολογα, 1974.

Μεταφρασμνα:

Α) Στη Γαλλα κυκλοφρησαν: α) «κτη Εντολ», 1961. β) Τα «Εναγνια», 1975 και «Οι πληγς και τα παρθυρα» 1978, σε μετφραση Gaston - Henry
Β) Στην Ιταλα, «Τα ρδα της Ιεριχς», 1970, σε μετφραση Michele Innelli.
Γ) Στη Βουλγαρα, μια επιλογ 74 ποιημτων με ττλο «Το ραμα της Ιθκης», 1989, σε μετφραση Κιρλ και Λιομπεν Τοπλοφ.
Δ) Στην Τσεχοσλοβακα μα επιλογ ποιημτων, 1992, σε μετφραση Ruzena Dostalova και Vaclan Danek.
Ε) Ποιματ του χουν μεταφραστε και δημοσιευτε σε ξνα περιοδικ: Αγγλικ, Γαλλικ, Γερμανικ, Ιταλικ, Ρσικα, Ισπανικ, Βουλγρικα, Τσχικα, Σλοβκικα, Πολωνικ, Αλβανικ, Τορκικα, Σουηδικ, Αραβικ, Σλοβνικα, Ινδικ, Πορτογαλικ κ..

Υπρξε Μλος:

 1. Εταιρεα Ελλνων Λογοτεχνν.
 2. International writers and Artists Association.
 3. Cruasada mundial a amistad.
 4. Cento cultura, literario e artistico.
 5. Société des poétes et des ecrivains regionalistes.
 6 Connaissance Hellenique ( Association culturelle).
 7. Ligue Franco - Hellenique.
 8. Accadémia intenazionale di «PONZEN»
 9. Εταιρα Εικαστικν Τεχνν «Α.Τσσος».
10. Εταιρα «Οι φλοι του Θετρου».
11. Ελληνοκουβανικς Σνδεσμος Φιλας.
12. Ελληνικ Επιτροπ για την Διεθν φεση και Ειρνη».
13. Ελληνικ Επιτροπ Διεθνος Δημοκρατικς Αλληλεγγης.

Διακρσεις:

 1. Χρυσ μετλλιο της νωσης Βουλγρων Συγγραφων.
 2. Διεθνς ποιητικ μετλλιο «Βαπτσροφ».
 3. Α Βραβεο «Συνδσμου Ελλνων Λογοτεχνν».
 4. Μετλλιο «Παγκοσμου Συμβουλου Ειρνης».
 5. Who's who in the world (Η.Π.Α. κδοση 10η 1990)
 6. Βιογραφικ λεξικ Προσωπικοττων (Who's who 1979)
 7. Λεξικ Ελλνων Συγγραφων, Πργα. 1975 (Slovnik Spisovatelu, Αρχαων - Βυζαντινν - σγχρονων εκδ. «Odeon»)

Μελοποισεις ργων του:

     Η «Αρκαδικ Ραψωδα» μελοποιθηκε απ το μουσικοσυνθτη Ιωσφ Μπενκη και πρωτοπαρουσιστηκε στην Τρπολη (Κινηματογρφο Αρκαδα) στις 29.12.1980 με μεγλη χορωδα και με τους πρωταγωνιστς της Λυρικς σκηνς Αντρα Κουλουμπ και Μυρτ Δουλ. Επαναλφθηκε στο Δημοτικ Θατρο του Πειραι 3.2.81 στις εκδηλσεις «κφραση» του Υπουργεου Πολιτισμο και στην τηλεραση 2 στις 28 Οκτωβρου 1987.Επσης πολλ ποιματ του χουν μελοποιηθε απ διαφρους συνθτες, πως «Ο Φονις» απ τον Ιωσφ Μπενκη, «Ο Θρνος της Μνας» απ τον Γιννη Σπαν, επσης το διο ποημα μελοποιθηκε απ τον Ιωσφ Μπενκη καθς και «Ο μνος της ειρνης». Ακμα το ποημα «Ναυγιο» μελοποιθηκε απ τον συνθτη Teo el Greco στη Να Υρκη, και ο «μνος στα Λκαια» απ τον Ηλα Στασιν. Επσης το ποημα «Ο Φονις» μελοποιθηκε και απ τον Φαδωνα Πρφτη και κυκλοφρησε σε δσκο.

Συμμετοχς, διαλξεις, συνεντεξεις:

     Ο ποιητς συμμετεχε σε δεκδες επιτροπς και διοργανσεις πνευματικο περιεχομνου, σε πολλ λογοτεχνικ συνδρια και συμπσια στην Ελλδα και στο εξωτερικ, σε διεθν φεστιβλ και συναντσεις με περιεχμενο την ποηση, την τχνη, την ειρνη. Προσκλθηκε επσημα και επισκφθηκε, πλθος χωρν του πλαντη εκπροσωπντας την Ελλδα και τα Ελληνικ γρμματα, πντα σαν απστολος της ειρνης, της ποησης και των γραμμτων. δωσε αμτρητες διαλξεις σε διφορα πνευματικ κντρα, πνευματικ ιδρματα, πνευματικος, φιλολογικος και λογοτεχνικος συλλγους στην Ελλδα και στο Εξωτερικ.δωσε πειρες συνεντεξεις μιλντας για το ργο του, την ποηση, την ειρνη και δημοσιεθηκαν πμπολλες δηλσεις και διαμαρτυρες του σε πλθος εφημερδων και περιοδικν στην Ελλδα καθς και στο εξωτερικ. Ακμα δημοσιεθηκαν σε διφορα ντυπα κριτικ σημειματα και μελετματ του.Το ργο του ποιητ γινε πολλς φορς αντικεμενο μελτης απ πλθος Ελλνων και ξνων πνευματικν ανθρπων, αποσπντας πντα θετικ σχλια και κριτικ. Ακμα το ργο του ποιητ γινε αντικεμενο ειδικν εκδηλσεων και παρουσιστηκε επανειλημμνα απ πολλος ραδιοσταθμος και τηλεοπτικ κανλια στην Ελλδα και στο εξωτερικ.



Ο Ηλας Σιμπουλος Υποψφιος για το Nobel Λογοτεχνας

Του Ι. Γ. Ασημακπουλου

     νας σεμνς, καταξιωμνος και πολυμεταφρασμνος στο εξωτερικ, ποιητς και δοκιμιογρφος ο Ηλας Σιμπουλος, απεβωσε πλρης ημερν, -γεννθηκε στο Καστανοχρι Αρκαδας 23 Νοεμβρου 1913-, χθες 30 Αυγοστου 2015.
     Απ το 1946 που παρουσιστηκε στα  γρμματα με την ποιητικ του συλλογ «Χαιρετισμς στον πρτο λιο», μχρι το 1999 που εξδωσε την συλλογ «Οι κποι του Νομβρη» δεν παψε να γρφει και να συμμετχει στα πολιτιστικ κοιν, δνοντς μας εξαιρετικς ποιητικς καταθσεις. Το 2003 απ τις εκδσεις Ιωλκς δημοσιετηκε το βιβλο του «Ποηση», επσης, επιλογς ποιημτων του εκδθηκαν το 2010 στο βιβλο του «Ρθυμες ρες», το 2011 στην «Αρκαδικ Ραψωδα» και το 2012 στην ποιητικ συλλογ «μεροι» λα απ τις Αρκαδικς Εκδσεις. 
     Ασχολθηκε και με τον δοκιμιακ λγο, προσφροντς μας μελτες (φιλικς προσεγγσεις τις αποκαλε) που αφορον παλαιτερους και σχετικ νετερους ποιητς και πεζογρφους, πως εναι το βιβλο του «Επαφς και Προσεγγσεις»-21 Λογοτεχνικς Μορφς, εκδσεις Ιωλκς 2001, «Αρκδες Ποιητς» το 1989 κι λλα. Κεμενα και ποιματα του συναντ ο αναγνστης σε πολλ λογοτεχνικ περιοδικ της εποχς του. Η Εταιρεα Ελλνων Λογοτεχνν στην οποα ο ποιητς ανκε και υπρξε πρεδρς της, το 2011 τον εχε προτενει για το νο Ελληνικ Νμπελ Λογοτεχνας.
     Το 1974, εναι μια πολ σημαντικ χρονι για την χρα μας, το επτχρονο στρατιωτικ δικτατορικ καθεστς καταρρει απ δικς του καταστροφικς επιλογς. Η Ελλδα, ξαναβρσκει αργ και σταθερ τον πολιτικ δημοκρατικ δρμο διακυβρνησς της, χοντας μως χσει και σκλαβωθε να μεγλο μρος του Κυπριακο Ελληνισμο με τις εισβολς του Αττλα 1 και 2. Την χρονι αυτ, που ο ελληνικς λας απαλλσσεται πλον απ τα στρατιωτικ δεσμ, η εκδοτικ ανθοφορα εναι πρα πολ μεγλη, που θεωρ, τι μλλον ακμα δεν χει καταλογραφηθε πλρως. Εφημερδες, περιοδικ ποικλης λης, φυλλδια με αντιστασιακς πολιτικς μπροσορες, λογοτεχνικ περιοδικ, ολιγοσλιδες εφημερδες τχνης και πολιτισμο, εικαστικ περιοδικ, μουσικ, επιστημονικ, θρησκευτικ, εκκλησιαστικ, παραψυχολογας και μεταφυσικν δοξασιν, νεανικ, οικογενειακ, της τηλερασης, και πολλ ακμα πολυθεματικ λλα, ταυτοχρνως, νας μεγλος εκδοτικς οργασμς απ εκατοντδες βιβλα κθε εδους και περιεχομνου, κατακλζει την ελληνικ επικρτεια. Νοι εκδοτικο οκοι ξεφυτρνουν σε κθε δρμο και παρδρομο του κντρου της Αθνας. Οι λληνες διψον για κθε εδους και θματος γνση και πληροφορα.
     Η ασπρμαυρη τηλεραση που χει εισβλει πριν μερικ χρνια μες στα σπτια των νεοελλνων βοηθ σε αυτ, στω κι θελ της. Πληροφοριακ για την Ιστορα, αναφρουμε τι την χρονι αυτ, εκδδονται οι εξς ποιητικς κυρως, ανθολογες απ την ρευνα που χω διεξγει:

Χρστος Τσιμης-Κ. Σπαρτινς, «Ο μθος του Νρκισσου»-17 μικρ ποιματα, εκδ. Υδρα.

Κστας Βαλτας, «67-74 Αντιφασιστικ», εκδ. Γραμμ.

Γιννης Κωτσαδμ, «Ανθολογα Βοιωτν Ποιητν», Αθνα.

Κστας Σταμτης, «Η Βουκολικ Ποηση», εναι 3τομη κι εκδδεται Αθνα απ το 1974-76
Νκος Τυπλδος, «Ανθολογα Νεοελληνικο Χριστιανικο Ποιητικο Λγου», εκδ. Αποστολικ Διακονα της Ελλδος.

     Μσα σε αυτ το εκδοτικ πλασιο-σον αφορ τις διφορες ελληνικς γενικς ποιητικς ανθολογες, εκδδεται την δια χρονι(1974), σε κδοση του «Συνδσμου Ελλνων Λογοτεχνν», η «Αιγαιοπελαγτικη Ποιητικ Ανθολογα», του ποιητ και συγγραφα Ηλα Σιμπουλου. Η Ανθολογα χει 176 σελδες και τυπθηκε στα τυπογραφεα Προμηθες Ργα Παλαμδου 5, με επιχοργηση της Επιθεωρσεως Πολιτισμο και Επιστημν Αττικς και Νσων, το εξφυλλ της φιλοτχνησε ο ηθοποις και ζωγρφος Μιχλης Νικολινκος, πως αναγρφεται στον κολωφνα του βιβλου.
     Στην «ΑΙΓΑΙΟΠΕΛΑΓΙΤΙΚΗ ποιητικ ανθολογα» του ποιητ και ανθολγου Ηλα Σιμπουλου, ανθολογονται με ποιματ τους, 115 ποιητς και ποιτριες, απ λο σχεδν το νησιωτικ γεωγραφικ χρτη του Αιγαου πελγους.
    Η ανθολγηση των ποιημτων, γινε με χρονολογικ σειρ των ανθολογουμνων, στα παρατιθμενα επιλογικ ποιματα διατηρθηκε η ορθογραφα τους, πως σημεινει ο συγγραφας. Στην ενδιαφρουσα αυτ Ανθολογικ πρταση, που μας γνωρζει την εποχ εκενη, ναν μεγλο αριθμ ποιητν των νησιν του αιγαιοπελαγτικου θαλσσιου υφαντο, γνωστν μας λιγτερο γνωστν μας δημιουργν, υπρχουν και ποιητικς φωνς απ τον Πειραι, που εντσσονται στον γενικτερο ττλο «Ποιητς του Αιγαου».
     Σημεινει στον πρλογ του ο ανθολγος:

   «Στο ανθολγιο που ακολουθε συμπεριλβαμε αποκλειστικ ποιητς που γεννθηκαν στα νησι του Αιγαου, εκτς της Κρτης, ανεξρτητα αν δημιοργησαν το ργο τους στην πρωτεουσα σε λλες πλεις. τσι, δεν ανθολογθηκαν ο Δημτρης Αντωνου που κατγεται απ την Κσο, αλλ γεννθηκε στη Μοζαμβκη, ο Κωνσταντνος Ν. Κωνσταντινδης, που κατγεται απ τη Ρδο αλλ γεννθηκε στην Αλεξνδρεια, καθς και οι Ι. Πολμης, Θεοδσης Σπερντσας, Γιολντα Πγκλη, Στθης Πρωταος, Αριστεδης Πρκος, Γιργος Λκος, Φντας Τ. Διαλεισμς, Γ. Μπουκουβλλας, Αλξης Ζερβνος, Λολα Κωνσταντινδου, Γιννης Γκκας, Μαρα Θεων, Δημτρης Γαλνης, Σπρος Μλας και πολλο λλοι, που κατγονται απ νησι του Αιγαου αλλ γεννθηκαν σε λλα μρη», σελδα 7.

     Η Ανθολογα που συνταξε ο Ηλας Σιμπουλος το 1974, και θα παρουσισω εδ, με την ευκαιρα της κομησης του ποιητ, χει διαστσεις 11Χ21 cm., 176 σελδες και μας παρουσιζει συνολικ, 115 ποιητς και ποιτριες. Της ανθολογας, προηγεται νας δισλιδος πρλογος του ανθολγου, με ττλο «Οι Ποιητς του Αιγαου», σ. 5-7. 
     Το βιβλο ανογει η ποιητικ κατθεση του ποιητ και μεταφραστ απ τη Μυτιλνη, Αργρη Εφταλιτη (Μυτιλνη 1849-1923), με τα ποιματα «Το τραγοδι του αργαλειο», «Τραγοδι της ταβρνας», «Μανδες» και «Τραγοδι Βαρκδικο» και κλενει με τα δο ποιματα του ποιητ Λευτρη Κανλλη (Μυτιλνη 1950-), «Αιολικ» κι «Αιολικ διρκεια». Στην κδοση δεν αναφρονται βιογραφικ στοιχεα των συμμετεχντων, εκτς απ τον τπο και τον χρνο γννησης του ποιητ της ποιτριας και την ημερομηνα θαντου του. Δεν καταγρφεται η εργογραφα των δημιουργν, οτε απ ποιες πηγς αντλονται τα ανθολογομενα ποιματα.
     Η ανθολογα δεν εναι θεματικ, δηλαδ δεν περιλαμβνει ποιματα που χουν σαν θμα τους το Αιγαο πλαγος και τον νησιωτικ του χρο, αλλ τοπικ. Μρος των ανθολογουμνων ποιητν μας εναι γνωστοι, χωρς αυτ να σημανει τι οι ποιητικς τους καταθσεις, δεν χουν ενδιαφρον. Ο ποιητς και ανθολγος, οτε σχολιζει τα ποιματα, οτε μας δνει διευκρινιστικς πληροφορες σχετικ με το φος, την γλσσα, την εικονοποια, την τεχνικ τις πηγς του δημιουργο, ακμα και τον χρνο γραφς του ποιματος. Εναι θα γρφαμε, πως και οι περισστερες απ τις ελληνικς ανθολογες που κυκλοφορον στο εμπριο, «γυμνς», το ενδιαφρον τους εστιζεται μνο στο ανθολογομενο υλικ και την αισθητικ του αρτιτητα και συγκνηση που μεταδδει στον αναγνστη.
     Υπρχουν ελχιστα ποιητικ αποσπσματα απ τα ργα των δημιουργν και αυτ πιστνεται στα συν του ανθολγου. Οι δημιουργο παρουσιζονται συνθως με δο τρεα ποιματ τους, χωρς να αποκλεονται οι εξαιρσεις, για περισστερες λιγτερες ποιητικς μονδες κατθεσης, πως η περπτωση του Ζση Οικονμου κλπ. Η παρουσαση των ποιητν και ποιητριν γνεται πως αναφρει και ο ανθολγος, σμφωνα με την ημερομηνα γννησς τους. Απ το σνολο των ποιητικν αυτν καταθσεων, ελχιστα χουν σαν θμα τους την Αιγαιοπελαγτικη επικρτεια, η γλσσα που χρησιμοποιον οι δημιουργο εναι η απλ και στρωτ δημοτικ, δεν χουμε πως σως θα περιμναμε, τοπικος-νησιτικους γλωσσικος ιδιωματισμος.
     Παρ τον χι μικρ αριθμ ποιητικν φωνν του Αιγαου Πελγους και των κατσπαρτων νησιν του, δεν χουμε Αιγαιοπελαγτικη Σχολ, πως παραδεγματος χρη χουμε την Επτανησιακ, την Κρητικ, την Αθηνακ κλπ. Ορισμνα ποιματα, τα χουν συνθσει λακο ποιητς και χι πεπαιδευμνοι με γενναο και πλοσιο λμπρο ντρο, πως συμβανει με την Επτανησιακ Σχολ την Αθηνακ. Κοινς δεσμς της «Αιγαιοπελαγτικης ποιητικς ανθολογας» που εξδωσε ο ποιητς Ηλας Σιμπουλος, εναι μνον ο τπος γννησης του δημιουργο. Αρκετος απ τους δημιουργος, τους αναγνωρζουμε στα κατοπιν χρνια να χουν διαπρψει στο ποιητικ στερωμα , νας ειδικτερα, ο ποιητς Ελτης, κρδισε επξια το δετερο ελληνικ ποιητικ Νομπλ για την Ποηση.
     Ασκντας το προνμιο που διαθτει απ πολλς δεκαετες, η Εταιρεα Ελλνων Λογοτεχνν, να υποβλλει υποψηφιτητες Ελλνων για το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας, για φτος υποβλλει δο υποψηφιτητες απ την Ελλδα, η μια εκ των οποων εναι αυτ του Αρκδα ποιητ Ηλα Σιμπουλου, απ τον Κραμποβ, σημεριν Καστανοχρι, Μεγαλοπλεως. Ο λλος προτεινμενος υποψφιος εναι ο Ακαδημακς, συγγραφας και ποιητς Ικωβος Καμπανλλης.
     Κθε Αρκς κι ειδικτερα κθε Μεγαλοπολτης θα πρπει να αισθνεται υπερφανος για την υψστη αυτ τιμ που γνεται στον Ηλα Σιμπουλο, που με συνπεια και σεμντητα υπηρετε τα ελληνικ γρμματα για περισστερο απ μισ αινα.
     Μλις, κυκλοφρησε στη Μεγαλπολη απ τις «Αρκαδικς Εκδσεις ΕΠΙΛΟΓΗ» η να ποιητικ συλλογ του ΗΛΙΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ «Ρθυμες ρες». Απλς, απριττος, κατανοητς και συνμα υψηλφρων στο λγο του, ο ποιητς, αρκεται σε μια λξη ασμαντη να γρψει το μεγλο ποημα, «πως στο χελιδνι / λγο χρτο / για να χτσει τη φωλι του»
     Αφιερωμνη στον τπο του, στο χωρι του, η καινοργια δουλει του Ηλα Σιμπουλου, αναπολε τα χρνια που πρασαν γεμτα ζω, γεμτα ανθρπους. Βλπει σμερα την ερμωση που απλνεται γρω, ανογει διπλατα τα φλλα της καρδις του στην αγραστη μνμη, αναθυμται και αναθαρρεει:

   «Εδ, σ’ αυτ τα χματα γεννθηκα / Ανμεσα σε πτρες και σε δκρυα / ολοκλρωσα το ργο μου. / Πλοσια φυτρνανε τα στχυα στους αγρος / σφυζε η ζω και τα δρεπνια τα τσαπι / βιολι και φλουτα. / Τρα το μορφο χωρι λκνο νεκρν / μως αγραστη η καρδι / σα βρκα του Οδυσσα λμνει ακθεκτη / και η μοναξι εξαφανζεται / ανμεσα σε φλγες της μνμης

     Αφιερωμνη στο σγχρονο νθρωπο, η καινοργια δουλει του Ηλα Σιμπουλου, βλπει τη ματωμνη του πορεα στη ζω με τις ανατες πληγς, τους καθημερινος θαντους, τα θρυμματισμνα νειρα «…και μακαρζει / των αγριμιν την τχη / που πεθανουν μνο μια φορ.». Ενστερνζεται ο ποιητς την αγωνα του απομονωμνου μσα στο πλθος ατμου κι ο φοβισμνος λγος του παρνει φωτι και γνεται «…φως λυτρωτικ / στη σφζουσα καρδι της σιωπς».
     Αφιερωμνη τλος, στη ζω και στο μλλον, η καινοργια δουλει του Ηλα Σιμπουλου, πολπειρη απ τη μακρχρονη συμπρευσ του με τον απλ, καθημεριν νθρωπο, αλλ και διεξοδικ. Με στεντρεια φων δηλνει χωρς περιστροφς πως:

   «Αγνας εναι η ζω / ενντια / στις σφραγισμνες πρτες / στην ανλπιδη αναμον / στο χρι / που σφγγει το χρι που λεπει. / Αγνας εναι πντα η ζω / ενντια στο φβο / στους δημαγωγος / στους κλφτες / στη μονφθαλμη δικαιοσνη / στους θαντους απ’ την πενα / και στους δειους λγους των πολιτικν. / Αγνας εναι η ζω. / σπου μια μρα η οργ να γνει ποταμς / και στην ορμ του επνω / να την καθαρσει απ τους ρπους της / πως ο Αλφεις την κπρο του Αυγεα

-----------------------------------------------
     Εδ ανογω μια μεγλη παρνθεση για να προσαρτσω στο ρθρο να θαυμσιον αφιρωμα που πεσε στην αντληψ μου κατ την ρευν μου, για να ετοιμσω τοτο το ρθρο. Το εντπισα στον ιστοχρο των αγαπηττατων Αρκδων κι επα να το συμπεριλβω, καθς θεωρ ,τι πιο θαυμαστ το να σε υμνον οι πατριτες σου και να σε αγαπνε.  Ο σνδεσμος νω θα σας πει να δετε κι εκε το ρθρο τους, το οποο μεταφρω αυτοσιο εδ χωρς τα ενδιμεσα ποιματα, καθς σκφτομαι να τα προσθσω στο τλος, λα μαζ.  Π.Χ.
------------------------------------------------

       Φλες και φλοι. Κυρες και κριοι.
     Τχη αγαθ απψε μας φερε λους εδ, στην αγκαλι του αρχγονου βουνο, να γνουμε μρτυρες της σεμνς αυτς μυσταγωγας κτω απ το φως του δειλινο που φεγει και των στρων της νχτας που ρχεται. Τχη μοναδικ για λους εμς απψε, που με τους ψθυρους του βουνο και τα θροσματα των φλων του καστανλογγου γλυκ να χαδεουν τ' αυτι μας, θα δομε τη γεντειρα, τη γενθλια μνα γη, μετ την παγκσμια καταξωσ του, να στεφαννει το παιδ της. Απψε ο Κραμποβς τιμει το ξιο τκνο του, τον ποιητ Ηλα Σιμπουλο.
      Φλοι και φλες.
     Περσανε πολλ χρνια απ κενο το πρω, που ο Ηλας Σιμπουλος μικρ ξεπεταροδι, κοιτντας τον λιο σια στα μτια καθς αντειλε απ το απναντι βουν, απ τοτη δω την αετοφωλι νοιξε τα φτερ του και πταξε για τη μεγλη περιπτεια. Με φυλαχτ κρυμμνο βαθι στην καρδι του, την αγωνα που εδε ζωγραφισμνη στα μτια της μνας του σαν την αποχαιρετοσε. Με πλα του, τις ευχς διδαχς του πατρα του. Κι εφδια τις ιερς παρακαταθκες των προγνων του.
     Σαν τον Οδυσσα περιπλανθηκε αναζητντας την «Ιθκη» του και επλεξε γι αυτ τους δρμους της ποησης. τσι ο Κραμποβτης ποιητς, ξιο παιδ της Αρκαδας, γννημα θρμμα του Λυκαου ρους, της αρχγονης κοιτδας των Αρκδων, τιμει με συνπεια, θος και σεμντητα μσα απ την ποηση, πνω απ μισ αινα, την Ελλδα και τα Ελληνικ γρμματα!
     Για πρτη φορ εμφανζεται στο χρο της ποησης το 1946 με την ποιητικ συλλογ «Χαιρετισμς στον πρτο λιο». Το 1958, χρνος σταθμς για την ποιητικ του διαδρομ, κυκλοφρησε το μεγαλπνοο, γεμτο ανθρπινη ευαισθησα και λυρισμ ργο του «Αρκαδικ Ραψωδα». Το ργο αυτ ενπνευσε το μεγλο συνθτη Ιωσφ Μπενκη, ο οποος το μελοποησε και το παρουσασε στο Ηρδειο με τους πρωταγωνιστς της λυρικς σκηνς Ανδρα Κουλουμπ και Μυρτ Δουλ, με τη συνοδεα πολυμελος χορωδας και μεγλης ορχστρας. Η πορεα του μεγλου μας συμπατριτη στο Ελληνικ ποιητικ στερωμα χει ξεκινσει.
     Οι ποιητικς του συλλογς πλειδα, διαδχονται τρα η μα την λλη. H «κτη Εντολ», «Το σπτι με τις χελιδονοφωλις», «Το μεγλο ποτμι», «Τα τεκμρια», «Τα ρδα της Ιεριχς», «Το τετρδιο της γης», «Οι Μικρς Μαρτυρες», «Τα Εναγνια», «Οι Προσπελσεις», «οι Σημαφροι», «Ο Εσπερινς Απλογος, «Οι πληγς και τα παρθυρα», «Το Μακριν ταξδι», «Οι Πτρες», «Τα Κρματα», «Τα Θροσματα των ανμων» και φυσικ δεν εναι μνο αυτ. Παρλληλα δημοσιεει δοκμια και μελτες. Παρνει μρος σε πλθος συμπσια και συνδρια. Συνεργζεται με μια σειρ Ελληνικ και ξνα περιοδικ και εφημερδες. Δνει πλθος διαλξεων τσο στην Ελλδα σο και στο εξωτερικ.
     Το ργο του μεταφρζεται στις περισστερες γλσσες του κσμου. Αγγλικ, Γαλλικ, Ρσικα, Γερμανικ, Ιταλικ, Βουλγρικα, Σλοβκικα, Ινδικ, Κινζικα. και συμπεριλαμβνεται σε πολλς ξνες ανθολογες στη Γερμανα, Πολωνα, Αγγλα, Αγυπτο, Τουρκα, Βραζιλα, Χιλ, Κνα.
     Το θος κι η εντιμτητ του, η σεμντητα της γνσης και της σοφας του, η μεγαλοσνη της ψυχς του, η μαχητικτητα και η ακεραιτητα του χαρακτρα του, εκτιμθηκαν ιδιατερα απ τους πνευματικος ανθρπους της Ελλδας. τσι εκλγεται πρεδρος του Συνδσμου Ελλνων Λογοτεχνν, και μετ τη συγχνευση των δο σωματεων, της Εταιρεας Ελλνων Λογοτεχνν. Διατλεσε πρεδρος της κρατικς επιτροπς για τη συνταξιοδτηση των Λογοτεχνν, μλος της επιτροπς για τη βρβευση θεατρικν ργων, Πρεδρος της επιτροπς για την απονομ κρατικν βραβεων, Πρεδρος της εξεταστικς επιτροπς δραματικν σχολν και λλων.
     Η φμη του απλθηκε μακρι. Ξεπρασε τα σνορα της πατρδας μας και κατκτησε ολκερο τον κσμο, μως ποτ δεν ξχασε. Σε μια συνντευξ του στην εφημερδα «Να της Μεγαλοπλεως» ομολογε: «...εμαι πολ δεμνος με την Αρκαδα, με το χωρι μου, τον Κραμποβ. Θα πω μονχα πως φυγα μικρ παιδ, απ εκε και η νοσταλγα του με συνοδεει μχρι σμερα.» Μα και στο ργο του η γεντειρ του χει ξεχωριστ θση. 
     Ο Ηλας Σιμπουλος εναι νας απ τους λγους ανθρπους, που στις μρες μας μσα απ το ργο του προβλλονται οι παγκσμιες αξες της πανανθρπινης φιλας, της αγπης, της ελευθερας, της ανθρπινης αξιοπρπειας.
     Ο Γιννης Ανδρικπουλος στη «ΓΝΩΜΗ» των Πατρν στις 24-6-96 γρφει:

   «Στην ποηση του Σιμπουλου αντιπαλεουν ο πνος, η απγνωση, η μοναξι, η χαμνη ελπδα, η παρηγορι της αυγς, η καταφυγ της ποησης, η πστη για τον νθρωπο και την ειρνη. Ακμα αντιμχονται λες οι μορφς σκλαβις με την ελευθερα, το φως με το χος, η δημιουργα με τη ματαιτητα, τα φτερ της ανυπταχτης μπνευσης με το ασκωτο μαρτριο της υποταγς

     Ο Ηλας Γιαννικπουλος στο περιοδικ «Μορις» τ. 36 Γρφει:

   «Η ποηση του Σιμπουλου εναι πλοσια σε ανθρπινες αξες, στιβαρ, εμπνευσμνη. Εννει αρμονικ τα πιο στρεα επιτεγματα της παραδοσιακς ποησης με αυτ των σγχρονων αναζητσεων. χει καθαρτητα κφρασης και εικνας. Στχος, ξονας του ργου του εναι πντα ο πληγωμνος νθρωπος του καιρο μας, που ζει κυνηγημνος, μοναχικς και αβοθητος. Το ργο του διαποτζει μια πνο ανθρωπις και μια υπαρξιακ αγωνα

     Ο Γλλος ποιητς και μεταφραστς του ργου του στα Γαλλικ Gaston - Henry σε διλεξη που δωσε στις Βρυξλες στις 22-2-64 με θμα «ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ νας ποιητς με καρδι χωρς σνορα» μεταξ λλων επε για τον ποιητ:

   «Ο Σιμπουλος δεν εναι ο νθρωπος των ζητωκραυγν και των οδοφραγμτων. Οτε των διακηρξεων και των επαναστσεων. Αν επωμσθηκε, το τσο βαρ χρος που επωμσθηκε εναι γιατ πιστεει πως οι κυραρχες δυνμεις της ζως δεν μπορε να εναι το αμα, σο γονιμοποι κι αν εναι, οτε η φωτι, σο καθαρτρια κι αν εναι. Ο νθρωπος δεν μετριται με τον εγκληματα που κλενει μσα του, αλλ με την ακτινοβολα της αγπης που δονε την καρδι του

     Η ματι του βλπει τα μχια νειρα, τους κρυφος πθους στα τρσβαθα της ψυχς των απλν ανθρπων. Εκε κι η αγωνα του. Σε μια κουβντα που εχαμε κποτε, μου εκμυστηρετηκε:

   «.. . στχος μου στθηκε πντα ο ταπεινς νθρωπος, ο νθρωπος που υποφρει, ο νθρωπος που αγωνζεται. Και πραγματικ δοκιμζω συντριβ ταν νοιθω πσο λγο κατφερα να μετουσισω το δρμα του σε ποηση, τσι που και ο διος διαβζοντς την να χαρεται και να λυτρνεται...»

     Γενι του, η γενι του 40. ζησε, πως ο διος λει, μια εποχ πλοσια σε γεγοντα, σε ελπδες και απογοητεσεις. Μια εποχ μεγαλπνοων οραματισμν, υψηλν ιδανικν, καταπληκτικν ανατροπν και συγκλονιστικν αναθεωρσεων. Η γενι του, εδε την ανθρωπτητα σε διστημα λγων ετν, να διανει αποστσεις αινων... Βωσε τον πλεμο, τον εμφλιο σπαραγμ. Γνρισε σκοτωμος, δικο, πενα, διωγμος. Η γενι του, εδε δημοκρατες να καταρρουν σα χρτινοι πργοι και δικττορες να κθονται στο σβρκο των λαν. Βασιλιδες να φεγουν και να ξανρχονται. και τλος το χειρτερο. Εδε τα νειρα να διαλονται σαν καπνς και τα ιδανικ να χνονται στον ορζοντα του πουθεν.
     Σηματογρφος της γενις του, ο Ηλας Σιμπουλος, κθε φορ επιστρατεει την ποηση για να φωτογραφσει την ιστορα και να την παραδσει στην αιωνιτητα, γιατ αυτ εναι το προνμιο και η δξα του πνευματικο ανθρπου. Να στκεται πντα ρθιος μσα στις θελλες και να μχεται και να γνεται ο ληξαρχος της εποχς του καταγρφοντας μσα στο ργο του το θνατο των σπιων στοιχεων που με σοφα η ζω παραπετει και τις κυοφορες των νων στοιχεων που δεν βλπουν ακμα οι πολλο, μα που με τρπο μως οριστικ και τελεσδικο προδιαγρφουν τη μορφ του κσμου που ρχεται.
     Με οδηγ του την ακλνητη πστη και την απραντη αγπη του για τον νθρωπο, ο Ηλας Σιμπουλος γνεται λυρικς, τρυφερς, ευασθητος, μα κι αντρτης. Γνεται οραματιστς, μα πνω απ' λα παραμνει πντα συνειδητς μαχητς, πιστς στο ραμα της δικαιοσνης, της ελευθερας, της ειρνης και της ανθρπινης αξιοπρπειας.Αγωνιστς της ελπδας για μια καλτερη ζω.
     Κι υπρχει ελπδα «ν' ανατελει ο λιος» σο υπρχουν μαχητς που κρατον τη «σημαα της λευτερις» διαλαλντας «το ραμα της Ιθκης». Υπρχει ελπδα σο υπρχει ακμα στω νας νθρωπος στον πλαντη, που ακοει τη «σιωπ των βρχων» «εναγνια», «περιμνοντας την αυγ», την «ανατολ του λιου», την «ανθοφορα της γης». Κι η ελπδα ανθζει μσα μας σα λουλοδι και λμε πως. ναι, ακμα δε χθηκαν λα, αφο «Αρκε μια μικρ ανεμνη / να ομορφνει τους ξενους βρχους».

        Φλες και φλοι.
     Απψε, ο Κραμποβς τιμ τον ποιητ του. μως ο Ηλας Σιμπουλος δεν χει ανγκη απ τιμς, βραβεα και διακρσεις. Ποτ λλωστε δεν τις επιδωξε τσι σεμνς και ταπεινς που εναι.Η τιμ λοιπν πει στους γονιος που γννησαν αυτν τον ποιητ! Στεφαννει τον κακοτρχαλο τοτο τπο που τον ανθρεψε! Κνει υπερφανους τους συμπατριτες του που απψε τον τιμον! Αλλ και λους εμς που ευτυχσαμε να τον γνωρσουμε, να τον αγαπσουμε, να νισουμε νθρωποι διαβζοντας τα ποιματ του, και να ζσουμε απψε μαζ του τις μοναδικς αυτς στιγμς!
     Ευχαριστ! 

Σ' να ποημ του λεει για τον Κραμποβ:

Κραμποβς

Λαμπρ μου νειρο
Θαμμνο
Στα βθη του χρνου. 

Εμαι το αμα σου που τραγουδ
Που τολμ να τραγουδ
Με το θνατο στα χρια.

Ανηφορζοντας τις πλαγις του Λυκαου
Κτω απ ερεπια ναν
πλατφυλλα δνδρα που ανθζουν
Στις νεκρς πια πλατεες σου

Πουλ της στχτης και της φωτις
Αναζητ το σμα σου
-της μνμης γκλειστος-
ανμεσα σε πτρα και ργιλο
ανμεσα σε σκυθρωπς
βομβαρδισμνες πολιτεες
κι εταιρεες μ' αναρθμητα κεφλαια.

Χωρι μου σταυρωμνο
Που σε μσησε ο Εγκλαδος
Προσκυνητς σου ταπεινς
Κυνηγημνος ασυμββαστος
Φιλ το χμα που με γννησε
Και καμαρνω
Τη μεγαλοπρπεια των βουνν
Που σιωπηλο πτρινοι γγαντες
Μες στους αινες γρυπνοι
Φρουρον αγραστοι τη μνμη σου.

Ι. Α,

=============================

Ο Θρνος Της Μνας («Αρκαδικ Ραψωδα»)

(μελωποιημνο απ τον Γιννη Σπαν και
τραγουδισμνο απ την ξοχη Αρλτα)

λη τη μρα που 'λειπες το σπτι μας ρημδι.
Κι μως πς ταν μορφα σα γριζες το βρδυ
Κι ας τργαμε ξερ ψωμ κι ας λειπε το λδι.

Κι ας λειπαν τα κρβουνα φτνει που σουν κοντ μου.
Αχ πως στο κθε χτπημα της πρτας η καρδι μου
Ραγζουνταν, αγρι μου, και μου 'φευγε η λαλι μου.

Θυμσαι τις τριανταφυλλις μπροστ στο περιβλι
Που ανθζανε την νοιξη και πια την κθε σκλη
Γιομζαμε τριαντφυλλα την αγκαλι μας λη.

Κι ο γρος ο πατρας σου καμρωνε κι αντμα
Καμρωνα κι η δλια εγ, κι αν κλαιγα - τι θμα!-
Περστερο ξαλφρωνε η καρδι μου απ το κλμα.

Μεγλωσες. Δε μ' κουγες. φευγες λη μρα.
Κι ταν τα βρδια μου 'λεγες «Η Λευτερι μητρα
Θα ρθε» μ' γγιζαν την καρδι τα λγια σα φοβρα.

Μ' αν μου 'φευγες πρω πρω, προτο να φξει, μνος
Κι αργοκυλοσαν οι ρες μου, κθε στιγμ νας χρνος
Το 'ξερα πως θα γριζες κ' ταν γλυκς ο πνος.

Τρα στο παραγνι μας κουβαριασμνη ρβω
Σαν αστραποκαμνη ελι και πια δε σε γυρεω
Τι 'ναι ψηλς ο ανφορος και δε μπορ ν' ανβω.

Γιατ δεν κουες, γικα μου, τη μνα που σ' εγννα;
Κι αν ρθει τρα η Λευτερι πουν' λα ρημαγμνα
Τι να την κνω, αγρι μου γλυκ, χωρς εσνα;

Ιερ Μνμη («Τεκμρια»)

 Πατρα μου αγρτη
πως τα ξερες λα.
Ν' αναστανεις παιδι
να φυτεεις να σπρνεις
να ποτζεις τη γη, να μιλς
με τ' αρνι με τα δντρα
ν' ακος την ανσα του χρτου
να γυρνς
φορτωμνος τα βρδια στο σπτι
να σκορπς τη χαρ και το γλιο.

Δεν γραψες στχους εσ.
Και ποτ μου
Δε θ' λλαζα εγ
με τα' αλτρι την πννα.

Μ' απ' τους δυ μας πατρα
ποιητς μνο εσ 'σουν!

Τα Δχτυλα («Το τετρδιο της Γης»)

Μιλοσε με τα δχτυλ του
Ανμεσα απ' αυτ
βλεπε τα πντα
Ξαφνικτα δχτυλ του
σμιξαν
γιναν Γροθι

Η Συνντηση («Τα ρδα της Ιεριχς»)

να λευκ σννεφο
κυμτιζε στον ουραν

νας κουρασμνος οδοιπρος
σερνε τη μοναξι του στη γη.

Συναντηθκανε τυχαα
στην καρδι της νχτας.

Αντλλαξαν
να σντομο χαιρετισμ
και συνεχσανε
καθνας το δικ του πεπρωμνο.

μως με πση ευτυχα
αναθυμται κενη τη μικρ
την τσο σντομη λμψη
της μοναδικς τους συνντησης.

Ο Δρμος («Τεκμρια»)

Πσες χαμνες μχες
πσες νκες πικρς
πσα ποτμια αματα
χρειστηκαν
ν' ανοξει ο δρμος.

Μη σκαλζεις τους τφους. 
Κποτε
οι πνοι θα σωπσουν.

Τι θα φυτψεις
Τι θ' αφσεις
να σκφτεσαι μνο.

Εναι τσο σντομη
η διαδρομ.

Μου Φτνει («Εσπερινς Απλογος»)

Μ' λο το αβυσσαλο στμα
να με κατατρει
κυκλοφορ ανμεσ σας
νθρωποι αγννητοι
σας αγγζω
πως το χρι του λιου
τον σπιλο χιτνα του χρνου.

Σε σας στρφω τη σκψη μου
πως τα λευκ λογα των πηγν
με τις αφρισμνες χατες.

Δε ζητω λλη χαρ να βρ
στον ωκεαν των λξεων
οτε εικνες πιο καταπληκτικς.

Μου φτνει
ταν θα διαβζετε τους στχους μου
να λτε: ταν δικς μας.

Συνομιλα («Χαιρετισμς στον πρτο λιο»)

Και ξανανθσαν τα κλαδι και φγαν οι χειμνες
και γιμισε μ' ανθος η γη και γιολια κι ανεμνες
και πλημμυρσανε χαρς κι εναι ηδονς γεμτα
τα γρα τα καλτυχα και τα' ανθισμνα νιτα.

Μα εναι κποιοι κι λο αυτος στοχζομαι 'γω μνο,
που ακμα δρνει η χειμωνι κι ακμα ζουν στον πνο.
Κι λο τους σκφτομαι: ραγε της νοιξης η ευωδι
θα πει ν' αγγξει κποτε και η δικι τους καρδι.

Το Δντρο («Η κτη Εντολ»)

Ο νθρωπος, αγπη μου
Την δια ρα
γνεται ποιητς δολοφνος
νας γγελος τον παραστκει
νας δαμονας του Χαμογελ.

Σκυμμνος στις εξισσεις του
Με πολλος αγνστους
Σπρνει τον λεθρο στη Χιροσμα
Εξακοντζει τους Σποτνικ στους αιθρες.

Ο νθρωπος, αγπη μου
Μπορε μονχος του
Να γνεται φως νχτα
Να σκοτνεται σ' λους τους πολμους
Για τη λευτερι και τη δικαιοσνη
Και να λυντσρει το μικρ νγρο
Που τλμησε να ζητωκραυγσει ξαλλος
την ομορφι μις σπρης.

Ο νθρωπος, αγπη μου
Την δια ρα
Σηκνει απ τα Τρταρα
Τους σκιους του τρμου
Να φρξει το δρμο μας
Κι ανογει τους κρουνος της ζως
Να μας χαρσει το μλλον
Καθς εσ ανογεις την πρτα σου
και λες στους επισκπτες
-«Περστε!».

Ο νθρωπος, αγπη μου
Ποτζει μρα νχτα
Με το αμα του και με τα δκρυ του
Το δντρο της ζως
Που μεγαλνει αφνταστα
Για να μας δσει κποτε
Τους πιο γλυκος καρπος του.

Η Ανατολ («Το σπτι με τις χελιδονοφωλις»)

θε κοιτξω αρφνητοι σταυρο
πνου απ ανθρπους κι νειρα
Αχ, κ' χω να βουν καημ
που δε μπορ να πρω ανσα.

λα μωρ τρελοβορι με τη μεγλη σκοπα σου
Σρωσε τοτ' τα μαρα σννεφα
που μας σκεπζουνε τον λιο
Σρωσε τοτ' τα μαρα σννεφα
που μας βαρανουν σα μολβι.

Μσα στη νχτα περπατει η λεβεντι
-Λευτρωσε το δρμο της
Μσα στη νχτα περπατει η λεβεντι
-Πως μπανει στην καρδι μας το τραγοδι της.
Σιγ αδερφ
Δε λγεται με λγια αλλ με δκρυα
Σιγ αδερφ
Δε λγεται με δκρυα αλλ με τλμη

Μσα στη νχτα περπατει η λεβεντι!
Παραπονιρη βιολιτζ Δε θλω μοιρολγια.
Ταριαξε τα τραγοδια σου στο βμα το δικ της.
Το δρμο μας τον βρκαμε:
Εναι η Ανατολ.

Η Λξη («Μικρς Μαρτυρες»)

Σε γνωρζω απ την κψη
του σπαθιο την τρομερ  Σολωμς

Εναι μια λξη
την ακοω καθαρ
πσω απ αυτ τη σιωπ
που βασιλεει στην πατρδα μου

ταν υψνουν τη φων τους οι λαο
αυτ τη λξη χουν για σημαα τους

Μ' αυτ ποθον να δσουν
σρκα σ' να νειρο παλι

Μεσ' απ' αυτ τερστια ηλιοτρπια
τα δντρα καθρεφτζονται
στα μτια τους
και προχωρνε.

Πολυτεχνεο

φηβοι νρκισοι δεν ζησαν
να καθρεφτζονται στης λμνης τα νερ
χωρς να υπρχουνε να ζουν να πεθανουν

Σημαες που κατευοδσαν νδοξες
Δεν ντεχαν τις μρες να μουχλιζουν
τη φιλα να προδδεται
τη σιωπ να γρφει κκλους με το διαβτη

Και λω:
-Υπρχουν μτια που δεν εδαν
τους ενχους που πυροβολον την αθωτητα;
Αλθειες που δεν γνρισαν την απειλ του χρου;

Σκληρς οι μρες νοπλες οι μρες μας
νας λας αλγιστος στην παλξη του ονερου
και γρω αργιστη σιωπ ντμα θαντου

Δεν τραγουδ.
Η ιστορα κλαει μσα στο αμα μου
Σε κθε βμα μου νας νεκρς στενζει.

Οι Θελλες Της Μελωδας

λα εναι πρκληση
στο βασλειο του λγου
Οι λξεις
Εθραυστες ανκουν στη νχτα
Ο νεμος παρνει τα λγια
και τα σκορπζει στους γνιμους αγρος
φυτρνουν δντρα αειθαλ
δνονται με τη μουσικ της θλασσας
και τα χελη
παρνουν το σχμα μειδιματος
τσι γεννιονται οι ρυθμο
και γαληνεουν
οι θελλες της μελωδας

Η Συνντηση («μεροι»)

να λευκ σννεφο
κυμτιζε στον ουραν

νας κουρασμνος οδοιπρος
σερνε τη μοναξι του στη γη
Συναντηθκανε τυχαα
στην καρδι της νχτας.

Αντλλαξαν
να σντομο χαιρετισμ
και συνεχσανε
καθνας το δικ του πεπρωμνο.

μως με πση ευτυχα
αναθυμται κενη τη μικρ
την τσο σντομη λμψη
της μοναδικς τους συνντησης.

Π. Ι. («Αρκαδικ Ραψωδα»)

Εχα να φλο, κ’ τανε
Γιομτη η κμαρ μου
Κι ταν γλυκς ο πνος μου
Κι ταν διπλ η χαρ μου.

Μα ξφνου οι φλοι πλθυναν
Κι ω ανλπιστη χαρ μου
Πλτυν’ ο κσμος, κι λη η γη
Δικ μου, κμαρ μου

Η Μνα Μου («Ρθυμες ρες»)

Η μνα μου
πρω μεσημρι βρδυ
γονατισμνη
κανε τις παρακλσεις της

Η μρα ρχιζε γι αυτ
με την επκληση
της θεας βολησης

Δε ζητοσε δξες
και λαμπρς ανοξες
μνο λγο χμα
και λγο νερ
για να φυτψει τ’ νειρο...

Το Μεγλο Ποτμι («Ρθυμες ρες»)

Γυρεοντας τον ρωτα, γυρεοντας
την νοιξη, γυρεοντας τη γεση
του ψωμιο, γυρεοντας την ειρνη
γυρεοντας τα χελη που πλκουνε τραγοδια
γυρεοντας την τλεια μορφ, γυρεοντας
τον ρτιο λγο που θα ζωντανψει τη μορφ
γυρεοντας, γυρεοντας, λο γυρεοντας
σπαταλσαμε τη χρυσ νιτη που δενε
τη ζω με τ' νειρο

Κι οδεοντας
μσα στη νχτα φτσαμε
στα σνορα της νχτας. Κι αρμενζοντας
σ' ατελεωτους πντους φτσαμε
τα σνορα του θαντου. Και τρα
ρμαια της ανμνησης
τινζουμε τα ντροπιασμνα μας φτερ
και ζητμε βοθεια. Κοιτζουμε
το σνορο που δεν περσαμε
και ζητμε βοθεια. Απλνουμε
τα χρια στους φονιδες μας
και ζητμε βοθεια. Η φων μας
χνεται. Καννα αφτ δε βρσκεται
να την περιμαζψει.

Βαλαντωμνοι
γρνουμε στην πλρη. Βαλαντωμνοι
γρνουμε στην κουπαστ. Πλουμε στο αμα
ζητιανεοντας λγον πνο:
λα πνε και πρε μας. Πλουμε στο αμα
ζητιανεοντας λγο κουργιο:
Βηθα Χριστ που γνρισες
τον πλριο πνο. Πλουμε στο αμα
ζητιανεοντας λγο λεος:

Δσε μας Μορα το μαγικ κλειδ
ν' ανοξουμε τα παρθυρα του στοχασμο
ν' ανοξουμε τις πρτες της καρδις μας
να ξεχυθε πολτιμος ο θησαυρς
της πικρς περας μαρες κουκδες
στη λευκτητα του χαρτιο
τσι που να γνωρσουν οι απγονοι
την αγωνα τοτης της ρας
που αθροζοντας πνο στον πνο
μαρτριο στο μαρτριο
σπαραγμ στο σπαραγμ
κυοφορε τον αρατο κσμο
του εικοστο πρτου αινα.

Το Μεγλο Ποημα

να ποτμι αιμτινο
Κυλει πνου στ' αχνρια μας
Πσω απ' της νοιξης την παρση
Παραμονεει η νχτα.

Εδ σε τοτ' την ρημο
Που ζνουν μνο οι νεμοι
Η μαρη νχτα και η σιωπ
Τη μορα μας θα πομε.

Τα δχτυλ μας αγρυπνον
Απνου στη σκανδλη.
Μ' αυτ τα δχτυλα θα γρψουμε
Το πιο μεγλο ποημα.

Αλθεια πσο ειν' μορφο
Να ζεις και να ελπζεις
Τα δακρυσμνα μτια μας
Εναι γιομτα θραμβο.

λα ρξε δυο ριπς
Σημδεψε σια στην καρδι μας
Με τα μυδρλια των στχων σου
Αδελφ ποιητ.

Σ' αυτ το χμα που πατς
Τσοι νεκρο μας ξαγρυπνον
Ν' ακοσουν το τραγοδι σου.
Το μλλον μας ανκει.

Μοσκοβολει τριαντφυλλο η ζω
Ο λιος εναι μσα μας.
νοιξε το καλβι μου
Και πρε λο το βις μου
νοιξε και το στθος μου
Και πρε την καρδι μου.

Σαρντα χρνια ακοραστη
Χτυπει για σνα μνο.

Η Πληγωμνη Γη

Εμες
Εχτσαμε λα τα σπτια
του κσμου. μως
δεν χουμε σπτι.

Εμες
Εσπεραμε λα τα χωρφια
της γης. μως
δεν χουμε ψωμ

Εμες
Εσκοτωθκαμε
σε λους τους πολμους
μως δεν χουμε πατρδα

Που πμε
Η πληγωμνη γη στενζει
Κτου απ τα βαρι μας πλματα
Αλλ εμες εμαστε η γη
απ ττε που υπρχουμε

Εμες
τα σπλχνα μαχαιρνοντας
ο νας του αλλουνο
Σκεπσαμε τον ουραν με σννεφα
Σκορπσαμε τα δκρυα μας ποτμια.

Δοκιμασα

Εδ σ' αυτ τη γη
Την δια γη, τη γη της γης μας
Να μας σαν ξνοι φτσαμε
Και φεγουμε σαν ξνοι

Μα εμες σ' αυτ τη γη μας σπεραμε
τα πιο μεγλα νειρα.
Ποιος ρθε και τα γκρμισε
κι σπειρε την ερμωση;

ποιος ναψε την πυρκαγι
και καγεται ο πλαντης;
Ποιο χρι ανερο πτησε
το φοβερ κουμπ του ολθρο

Κι οθε στραφομε
οι γλσσες της φωτις φρζουν το δρμο μας
κι οθε στραφομε
τα σαγνια ολνοιχτα της νχτας μας προσμνουν!

Εδ σ' αυτ τη γη
Τη της γης μας φτσαμε
Χωρς να ξρουμ' απ πο
Χωρς να ξρουμ' απ ποιους
Κυνηγημνοι και λουφξαμε
Σαν τρομαγμνα αγρμια

Να 'χαμε μνο μια σταλι νερ
Να ξεδιψσουμε τη δψα μας.
Να 'χαμε μνο μια στιγμ καιρ
Να συμμαζψουμε τα σπαραγμνα μλη μας.
Να 'χαμε μνο το κουργιο, μια στιγμ
Την ρα που οι δειλο θα ουρλιζουν δπλα μας

-Ευλογημνος ναν' ο θνατος
ο μγας λυτρωτς του πνου
Να 'χαμε το κουργιο να τους κρξουμε:
-Ευλογημνη δυο φορς να 'ναι η ζω
που καταλε το θνατο!

Αρκαδικο Θρλοι

Μεσ' στη ροδφωτην αυγ στο κρουσταλνιο δελι
Υψνουνται ο Ταγετος κι ο Πρνωνας δυο στλοι
Χρυσς αψδας και περνον της Αρκαδας οι θρλοι.
Κι πως ξανογει ο ουρανς και χνεται η μαυρλα

Κι πως στα σπλχνα διαπερν μια κρφια ανατριχλα
Και της καρδις αναριγον στ' ακργγιγμα τα φλλα
Ω Θμα, θρλοι αντιλαλον το Μνυμ σου γρα:
Θεν κι ανθρπων ποιητ, μοναδικ σου η κλρα

Να σρνεις σκλβες τις καρδις σε μια κλωστ απ' τη λρα.
Μα τρα πια πλημμρισεν η γη μας δκρυα κι αμα.
Για τη χαρ, για τη σπορ, πρε λοστ και γκρμα.
Κι αν σ' αντισκβουν δραξε ντουφκι και πολμα. 

Η Ανατολ Του Ηλου

Τποτα δε ματνει πια. Θερμ κι ωραα
Στλισε με ταντλλες φως η αυγ τον κσμον λο.

νας λας ανηφορζουνε τα λατα.
Καλημρα σας δντρα

Γιγαντιαα λουλοδια της πλαγις, καλημρα σας!
Δεν χουμ' γνοιες τρα να κρεμσουμε στους κλνους σας

Μον' φρνουμε να δυναμτη απ χαρ
Ν' ανατινξουμε την πκρα λου του κσμου.

Χιλιδες χρνια σε προσμναμε
Και πντα αργοσες να ρθεις!

Οι κμποι του Μη
Τα' ανυπμονα στχυα, οι νεραντζις
Τα δωδεκχρονα παιδι και οι λυγερς κοπλες
Τα γιορτιν τους φρεσαν για να σε περιμνουν.

Ρτησαν: Γιατ πθανε ο πατρας μας;
Ρτησαν: Γιατ σκτωσαν τα' αδρφια μας;
Ρτησαν: Γιατ κψαν τα καλβια μας;
Και πραν την απντηση:

Για ν' ανατελει ο λιος!

Και 4 ποιματα απ τις σελδες του αγαπητο φλου Νκου Σαραντκου:

Μια Σταγνα Αμα

Σvτροφοι που σκοτθηκαν
ρχονται απ δρμους σκοτειvος
Θλω vα τους μιλσω
να κρατσω στην καρδι μου ανπαφο
το σκοτειν τους πρσωπο
-αυτ το τοπο που φωτζει η θελλα

να σμρι πουλιν διασχζει
τον αββαιο ορζοντα κι αγλλεται

-Πρπει να διαβες το θνατο
για να ζσεις. Η πιο αγν μαρτυρα
εναι μια σταγνα αμα

Ο Δρμος Τωv Ματιν

Ο νεμος
φρνει τη γεση της πκρας
οι νευρδεις λξεις σιωπον
λιγγοι ιζημτων ρκη μνμης

Σκελετο
και δχτυα που δεν πιασαν
παρ μονχα πληyωμνα στρα

Μικρς αναλαμπς τον ξεyελοv
βαρεi να του φυτρνουνε φτερ
μως τρμουν τα χρια και τα χελη
παρνουν το σχμα μειδιματος
που δε βρσκει τ δρμο των ματιν

Οι Κποι Του Νομβρη

Οι κποι του Νομβρη
χουνε χρμα βιολετ

Τποτα δεν ταρζει τη γαλνη τους
οτε ο αχς μιας ελανουσας θελλας
που δε λει να ξεσπσει

Λρα και χιονισμνος λφος η σελνη
vτνει τη σιωπ με τα χρυσφια της

Εφμερη αιωνιτητα
προβλλουν στην απραντη πεδιδα
οι σκις των δντρων

πρεπε

πρεπε να ονειρευτε το προσιτ
να στραφε σε κατοικημνους τπους

στους χους της μρας
στις χειρονομες της νχτας

Διστικτος με αγκδες δχεται
τα μαχαιρματα των καιρν

μφορτος βεβαιοττων
που τον αγγζουν με τις αμφιβολες τους

ΗΛΙΑΣ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ
(Καστανρι Αγουστος '98)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers