-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

Beyle Marie-Henri (Stendhal):

Τα δκρυα εναι να ακραο χαμγελο.
Η λογικ δεν εναι οτε τχνη οτε επιστμη, αλλ υπεκφυγ.
Το καλτερο στυλ εναι αυτ που δεν γνεται αντιληπτ.


Βιογραφικ

     Ο Μαρ-Ανρ Μπελ (Marie-Henri Beyle), γνωστς με το φιλολογικ του ψευδνυμο Σταντλ (Stendhal), τανε Γλλος συγγραφας. Οι βαθτατες ψυχολογικς αναλσεις του στα «μυθιστορματα μαθητεας» που γραψε, τον τοποθετον στην πρτη σειρ των μυθιστοριογρφων του 19ου αινα. Τα περιφημτερα απ τα μυθιστορματα αυτ, Το Κκκινο και το Μαρο και Το μοναστρι της Πρμας, αναφρονται σε νους με ρομαντικος πθους, δναμη αισθημτων και νειρα δξας. εκτιμται ιδιατερα για την οξεα ανλυση της ψυχολογας των χαρακτρων του και θεωρεται νας απ τους οι πρτοι και κορυφαοι ασκομενοι του ρεαλισμο. Αυτοαποκαλομενος εγωτικιστς, επινησε το διο χαρακτηριστικ στους χαρακτρες του Beylism (Η τση να 'χει κανες μεγαλτερη εκτμηση για τον εαυτ του απ' ,τι δικαιολογεται απ' τα γεγοντα και να καυχται για τις ικαντητες και τα κατορθματ του. Η υπερβολικ εκτμηση για τη σπουδαιτητα ενς ατμου για τον εαυτ του, εγωισμς, παρση. Η στση που καθορζεται απ την αντληψη τι βασικς καννας της συμπεριφορς εναι η επιδωξη της ατομικς τελειοποησης.).
     Θεωρεται νας απ τους μεγαλτερους γλλους λογοτχνες του 19ου αι. κι ορισμνα μυθιστορματ του, πως το Κκκινο και το Μαρο Το Μοναστρι της Πρμα, συγκαταλγονται στα αριστουργματα της παγκσμιας λογοτεχνας. Διορστηκε στο Συμβολιο της Επικρατεας (Conseil d'État) το 1810 κι λαβε μρος ως αξιωματικς της Επιμελητεας στην εκστρατεα του Ναπολοντα στη Ρωσα (1812). Εγκαταστθηκε μετ στο Μιλνο ως το 1821 και διετλεσε πρξενος της Γαλλας στη Τεργστη και στη Τσιβιταβκια. Υπρξε λτρης της Τχνης, της Ιταλας και των γυναικν.


      Γεννθηκε στη Γκρενμπλ στις 23 Γενρη 1783, της Ιζρ, τις παραμονς της μεγλης Γαλλικς Επανστασης, την ζησε στα παιδικ και νεανικ του χρνια και πρασε την ωριμτητ του στον απηχ της αλλ και της ρνησς της, στα χρνια που ο ιστορικς Χoμπσμπουμ αποκλεσε "Εποχ των Επαναστσεων", και στα 7 μεινε ορφανς απ μητρα, τανε δυστυχισμνο παιδ, που αντιπαθοσε τον χωρς φαντασα πατρα του και θρηνοσε τη μητρα του, που λτρευε με πθος. Ο πατρας ταν επορος δικηγρος και κτηματας. Πρασε τα πιο ευτυχισμνα χρνια της ζως του στο εξοχικ Beyle στο Claix κοντ στη Γκρενμπλ. Η στεντερη φλη του ταν η μικρτερη αδερφ του, Pauline, με την οποα διατηροσε σταθερ αλληλογραφα καθ' λη τη διρκεια της 1ης 10ετας του 19ου αι.. Η οικογνει του ταν μρος της αστικς τξης κι τανε προσκολλημνη στο αρχαο καθεστς, εξηγντας τη διφορομενη ποψ του για τον Ναπολοντα, την αποκατσταση των Βουρβνων και τη μοναρχα αργτερα.
     Το 1799 φυγε για το Παρσι, κυρως για να ξεφγει απ τη πατρικ εξουσα. Κατατχθηκε στον στρατ του Ναπολοντα το Μη του 1800 κι λαβε μρος στις εκστρατεες στην Αυστρα, στη Γερμανα και στη Ρωσα. Ο στρατιωτικς κι ο θεατρικς κσμος της 1ης Γαλλικς Αυτοκρατορας ταν μια αποκλυψη για τον Beyle. Ονομστηκε ελεγκτς με το Conseil d'État στις 3 Αυγοστου 1810 και στη συνχεια λαβε μρος στη γαλλικ διοκηση και στους Ναπολεντειους πολμους στην Ιταλα. Ταξδεψε πολ στη Γερμανα κι τανε μρος του στρατο του Ναπολοντα στην εισβολ του 1812 στη Ρωσα. ταν φτασε, εδε το κψιμο της Μσχας λγο ξω απ τη πλη καθς και τη χειμεριν υποχρηση του στρατο.
     Διορστηκε Επτροπος Πολεμικν Προμηθειν και στλθηκε στο Σμολνσκ για να προετοιμσει τις προμθειες για τον στρατ που επστρεφε. Δισχισε τον ποταμ Berezina βρσκοντας μια χρησιμοποισιμη γφυρα παρ τη κατακλυσμνη γφυρα, που πιθαντατα σωσε τη ζω του και των συντρφων του. φτασε στο Παρσι το 1813, αγνοντας σε μεγλο βαθμ το γενικ φισκο που εχε γνει η υποχρηση. Ο Σταντλ γινε γνωστς, στη διρκεια της ρωσικς εκστρατεας, για το τι του λεγε το μυαλ του κι τι διατρησε το τραγουδισμνο και καθαρ μυαλ του. Διατρησε επσης τη καθημεριν του ρουτνα, ξυριζτανε κθε μρα στη διρκεια της υποχρησης απ τη Μσχα.



    Μετ τη Συνθκη του Φοντενεμπλ του 1814 και τη πτση του Ναπολοντα, φυγε για την Ιταλα, που εγκαταστθηκε στο Μιλνο.  Το 1830 διορστηκε Γλλος πρξενος στην Τεργστη και τη Τσιβιταβκια. Διαμρφωσε να ιδιατερο δσιμο με την Ιταλα, που πρασε μεγλο μρος της υπλοιπης καρριρας του, απ' που απελανεται στερα απ 7 τη ως ποπτος κατασκοπεας. Επιστρφει στο Παρσι και διαμνει εκε ως το 1831, οπτε επανρχεται στην Ιταλα ως πρξενος στην Τσιβιταβκια, κοντ στη Ρμη. Ταυτστηκε με τον εκκολαπτμενο φιλελευθερισμ κι η παραμον του στην Ιταλα τον πεισε τι ο ρομαντισμς ταν ουσιαστικ το λογοτεχνικ αντστοιχο του φιλελευθερισμο στη πολιτικ. ταν διορστηκε σε προξενικ γραφεο στη Τεργστη το 1830, ο Metternich αρνθηκε το Διταγμα -με το οποο η κυβρνηση μιας χρας εξουσιοδοτε να ξνο πρξενο να ασκε τα καθκοντ του στη χρα αυτ- λγω του φιλελευθερισμο και του αντικληρικαλισμο του.
     Το μυθιστρημ του Το Μοναστρι Της Πρμα (The Charterhouse of Parma), γραμμνο σε 52 ημρες, διαδραματζεται στην Ιταλα, που τη θεωροσε πιο ειλικριν και πιο παθιασμνη χρα απ την Αναγεννημνη Γαλλα. να λλο μρος σε κενο το μυθιστρημα, που αναφρεται σε ναν χαρακτρα που σκφτεται να αυτοκτονσει αφο τον τσακσουν, μιλ για τη στση του απναντι στη πατρδα του: "Για να καταστσω σαφ αυτ τη πορεα δρσης στους Γλλους αναγνστες μου, πρπει να εξηγσω τι στην Ιταλα, μια χρα πολ μακρι μακρι μας, οι νθρωποι εξακολουθον να οδηγονται στην απγνωση απ την αγπη".
    Ο Σταντλ τανε δανδς κι ευφυς στη πλη του Παρισιο, καθς κι εμμονικς γυναικς. Η γνσια ενσυνασθησ του προς τις γυνακες εναι εμφανς στα βιβλα του. Η Σιμν ντε Μποβουρ μλησε με θετικ λγια για αυτν στο Δετερο Φλο. Απ τα 1α του ργα εναι το On Love, μια ορθολογικ ανλυση του ρομαντικο πθους που βασστηκε στον ανεκπλρωτο ρωτ του για τη Mathilde, τη Countess Dembowska, που τη γνρισε εν ζοσε στο Μιλνο. Αργτερα, θα υπφερε επσης με ανησυχα στο πνεμα, ταν μια απ τις παιδικς του φλες, η Victorine παντρετηκε. Σ' γρμμα προς τη Pauline, τη περιγραψε ως τη γυνακα των ονερων του και θα εχε ανακαλψει την ευτυχα αν γιντανε σζυγς της. Αυτ η συγχνευση κι η νταση μεταξ της ξεκθαρης ανλυσης και του ρομαντικο συναισθματος εναι χαρακτηριστικ των μεγλων μυθιστορημτων του, θα μποροσε να θεωρηθε ρομαντικς ρεαλιστς.



    Υπφερε απ θλιες σωματικς αναπηρες στα τελευταα του χρνια καθς συνχισε να παργει μερικ απ τα πιο δισημα ργα. Προσβλθηκε απ σφιλη Δεκμβρη του 1808. πως σημεωσε στο ημερολγι του, παιρνε ιωδιοχο κλιο και ζωικ ασμι για να θεραπεσει τη σεξουαλικ του νσο, με αποτλεσμα πρησμνες μασχλες, δυσκολα στη κατποση, πνους στους συρρικνωμνους ρχεις του, απνα, ζλη, βοισμα στ' αυτι, ταχυπαλμα και τρμουλο, τσο πολ που μετ βας μποροσε να κρατσει να πιρονι να στυλ. Η σγχρονη ιατρικ χει δεξει τι τα προβλματα υγεας του οφελονταν πιτερο στη θεραπεα παρ στη σφιλη. Αναζτησε τη καλτερη θεραπεα σε Παρσι, Βιννη και Ρμη.
     Πθανε στις 23 Μρτη 1842, σ' να δρμο του Παρισιο, που εχε επανλθει με αναρρωτικ δεια. Εχε δη συνθσει την επιτμβια επιγραφ του: "ζησα, γραψα, ερωτετηκα" και θβεται στο Cimetière de Montmartre. Η ζω του τανε γεμτη περιπλανσεις κι ερωτικ πθη. Στα νεανικ του χρνια αποπειρθηκε να γρψει θατρο. μαθε να ζωγραφζει και φιλοτχνησε αθουσες στο Παρσι. γραψε μυθιστορματα, βιβλο για την ιταλικ ζωγραφικ, βιογραφες του Χιντν και του Μτσαρτ, ταξιδιωτικς εντυπσεις. Στο αριστοργημα του Το Κκκινο και το Μαρο, η Ιστορα συνδεται με τις προσωπικς ιστορες εμβληματικν χαρακτρων. χει χαρακτηρισθε το μεγαλτερο μυθιστρημα του 19ου αι. κι εναι η 1η πραγματεα για την "επιτυχα", τη να κοινωνικ θετητα.
     Η αναζτησ του προχωρ σε 2 εππεδα. Το 1ο εππεδο συγκροτεται απ το ργο του και τον τρπο που ο λογοτχνης επεξεργζεται σ\ αυτ τα βιματ του -τον ενθουσιασμ του, τις ελπδες, τις απχθειες και τις απογοητεσεις του- απ τη συναρπαστικ περοδο της Επανστασης και του Ναπολοντα. Καθς μως, και σε αυτ την περπτωση, το ργο επζησε του δημιουργο του, η Διπλ Ζω αναζητ σε 2ο εππεδο τις εναλλαγς της δεξωσης του ργου του απ' τη λογοτεχνικ κριτικ και τη κοινωνα. Μας οδηγε εδ απ τη περιορισμνη απχηση που 'χε το ργο στη πλειοντητα των συγχρνων του Σταντλ, αλλ και την απρριψ του απ τους Ουγκ και Φλωμπρ, στην ανδειξ του στο 2ο μισ του 19ου αι. σε αγαπημνο θμα της λογοτεχνικς κριτικς απ τον Ταιν μχρι τον Προυστ. Οι μεταπτσεις της κριτικς συνεχστηκαν και στον 20 αι. που οι πολυσχιδες ψεις του ργου του επτρεψαν σ' εκ διαμτρου αντθετα πολιτικ και λογοτεχνικ κινματα και συγγραφες -π.χ. τη φιλομοναρχικ οργνωση Action francaise, τον Γκοργκι Λοκατς και τον Μαξμ Γκρκυ- να θεωρσουν τι βρκανε σ' αυτ τα στοιχεα που αναζητοσαν.


  
     Πριν καταλξει στη συγγραφ τελικ και στο Σταντλ πιο συγκεκριμνα, δημοσευσε με πολλ ψευδνυμα, συμπεριλαμβανομνων των "Louis Alexandre Bombet" και "Anastasius Serpière". Το μνο βιβλο που δημοσευσε με τ' νομ του τανε το The History of Painting (1817). Απ την κδοση Ρμης, Νπολι, Φλωρεντας (Σεπτμβρης 1817) και μετ δημοσευσε τα ργα του με το ψευδνυμο «M. de Stendhal, officier de cavalerie». Δανεστηκε αυτ το nom de plume απ τη γερμανικ πλη Stendal, γεντειρα του Johann Joachim Winckelmann, ενς ιστορικο τχνης και αρχαιολγου δισημου εκενη την εποχ. Παρμεινα σ' αυτ, ταν το 1807, ερωτετηκε μια γυνακα που ονομαζταν Wilhelmine, που την ονμασε Minette και για χρη της οποας στη πλη. "Δεν χω καμμα τση, τρα, εκτς απ τη Μιντ, γι' αυτν τη ξανθι και γοητευτικ Μιντ, αυτ τη ψυχ του Βορρ, πως δεν χω ξαναδε παρμοια στη Γαλλα την Ιταλα" και πρσθεσε να επιπλον "H" για να κνει πιο σαφ τη γερμανικ προφορ.
     Χρησιμοποιοσε πολλ ψευδνυμα στα αυτοβιογραφικ του γραπτ και στην αλληλογραφα του και συχν ριζε ψευδνυμα σε φλους, ορισμνοι απ τους οποους υιοθτησαν τα ονματα για τον εαυτ τους. Χρησιμοποησε περισστερα απ 100 ψευδνυμα, που ταν εκπληκτικ διαφορετικ. Κποια τα χρησιμοποησε χι περισστερο απ μα φορ, εν λλα τα κρτησε σε λη του τη ζω. Το "Dominique" και το "Salviati" χρησμευαν ως οικεα ονματα κατοικδιων. Δημιουργε κωμικ ονματα που τον κνουν ακμα πιο αστ απ ,τι πραγματικ εναι: Cotonnet, Bombet, Chamier». Χρησιμοποιε πολλ γελοα ονματα: Don phlegm, Giorgio Vasari, William Crocodile, Poverino, Baron de Cutendre κλπ. νας απ τους ανταποκριτς του, ο Prosper Mérimée, επε: "Ποτ δεν γραψε γρμμα χωρς να υπογρψει να ψετικο νομα". Το περιοδικ του και τ' αυτοβιογραφικ κεμενα περιλαμβνουνε πολλ σχλια για τις μσκες και τις απολασεις του "να νιθεις ζωντανς σε πολλς εκδοχς, κοτα τη ζω σαν μια καλυμμνη μπλα", εναι η συμβουλ που δνει στον εαυτ του στο ημερολγι του για το 1814. Στο Memoirs of an Egotist γρφει: "Θα με πιστψουν αν πω τι θα φοροσα μια μσκα με ευχαρστηση και θα μουν ευχαριστημνος να αλλξω το νομ μου;...για μνα η υπρτατη ευτυχα θα ταν να μεταμορφωθ σε μια μικρ, ξανθι Γερμανιδολα και να περπατσω τσι στο Παρσι".



     Οι σγχρονοι αναγνστες δεν εκτμησαν πλρως το ρεαλιστικ φος του στη ρομαντικ περοδο που ζησε. Δεν εκτιμθηκε πλρως μχρι τις αρχς του 20ο αι.. Αφιρωσε τη γραφ του στους The Happy Few (αγγλικ στο πρωττυπο). Αυτ μπορε να ερμηνευθε ως αναφορ στο Canto 11 του Δον Ζουν του Βρωνα, που αναφρεται στους χλιους ευτυχισμνους λγους που απολαμβνουνε την υψηλ κοινωνα στη γραμμ "εμες λγοι εμαστε, λγοι κι ευτυχισμνοι, εμες η ομδα των αδερφν" του Σαξπηρ Henry V, αλλ η χρση του Stendhal πιο πιθανν αναφρεται στον The Vicar of Wakefield του Oliver Goldsmith, πυ μρη του εχε απομνημονεσει για τη διρκεια της διδασκαλας του αγγλικ. Εκε λοιπν το, "οι λγοι ευτυχισμνοι" αναφρεται ειρωνικ στο μικρ αριθμ κοινο που διαβζει τη σκοτειν και παιδαγωγικ πραγματεα του χαρακτρα του ττλου για τη μονογαμα. Ως κριτικς λογοτεχνας, πως στο Racine και Shakespeare, υπερασπστηκε τη ρομαντικ αισθητικ συγκρνοντας δυσμενς τους καννες και τις αυστηρτητες του κλασσικισμο του πρτου με τον πιο ελεθερο στχο και τις ρυθμσεις του λλου, υποστηρζοντας τη συγγραφ θεατρικν ργων σε πεζογραφα.
     Σμφωνα με το θεωρητικ της λογοτεχνας Kornelije Kvas, στο μυθιστρημ του Το Κκκινο & Το Μαρο, ο Σταντλ αναφρεται σ' να μυθιστρημα ως ναν καθρφτη που μεταφρεται σε καλθι. Η μεταφορ του ρεαλιστικο μυθιστορματος ως καθρφτη της σγχρονης πραγματικτητας, προσιτ στον αφηγητ, χει ορισμνους περιορισμος, τους οποους γνωρζει ο καλλιτχνης. να πολτιμο ρεαλιστικ ργο ξεπερν τη πλατωνικ ννοια της τχνης ως αντγραφο της πραγματικτητας. νας καθρφτης δεν αντικατοπτρζει τη πραγματικτητα στο σνολ της, οτε ο στχος του καλλιτχνη εναι να τη τεκμηρισει πλρως. Στο Κκκινο & Το Μαρο, ο συγγραφας τονζει τη σημασα της επιλογς ταν πρκειται για τη περιγραφ της πραγματικτητας, με σκοπ την πραγματοποηση της γνωστικς λειτουργας ενς ργου τχνης, που επιτυγχνεται μσω των κατηγοριν της εντητας, της συνοχς και της τυπικτητας. Θαυμαστς του Ναπολοντα και του μυθιστορματς του Le Rouge et le Noir θεωρεται ο λογοτεχνικς φρος τιμς του στον αυτοκρτορα.
     Σμερα, τα ργα του Stendhal τραβον τη προσοχ για την ειρωνεα, τις ψυχολογικς κι ιστορικς τους διαστσεις. τανε φανατικς θαυμαστς της μουσικς, ιδιατερα των ργων των συνθετν Domenico Cimarosa, Wolfgang, Mozart και Rossini. γραψε μια βιογραφα του Rossini, Vie de Rossini (1824), που τρα εκτιμται πιτερο για την ευρεα μουσικ κριτικ της παρ για το ιστορικ της περιεχμενο. Εξιδανκευσε επσης την αριστοκρατα, σημεινοντας την αντι-ιστητα της, αλλ εκτιμντας πσο φιλελεθερη εναι στην αγπη της για την ελευθερα.
     Στα ργα του, επανλαβε αποσπσματα απ τους Giuseppe Carpani, Théophile Frédéric Winckler, Sismondi κι λλους.



ΡΗΤ:

 * Η αγπη ταν πντα η πιο σημαντικ επιχερηση στην ζω μου, μλλον η μνη.
 * Η εξουσα, μετ την αγπη, εναι η πρτη πηγ ευτυχας.
 * Η πιο χρσιμη ιδα για τους τυρννους εναι η ιδα του Θεο.
 * Η σεμνοτυφα εναι να εδος φιλαργυρας, το χειρτερο απ' λα.
 * Κποιος μπορε να αποκτσει τα πντα στη μοναξι, εκτς απ χαρακτρα.
 * Το βασικ προσν ενς ιστορικο εναι να μην χει την ικαντητα να επινοε.
 * Μια σαραντρα γυνακα χει αξα μνο για τους ντρες που την αγπησαν στα νιτα της!
 * Οι ηδονς της αγπης εναι πντα ανλογες με τους φβους μας.
 * Οι Ρσοι μιμονται τους γαλλικος τρπους, αλλ πντα απ μια απσταση πενντα χρνων.
 * Η μνη δικαιολογα που χει ο Θες για λα αυτ που συμβανουν, εναι τι δεν υπρχει.
 * λες οι θρησκεες εναι θεμελιωμνες στο φβο των πολλν και στην πονηρι των λγων.
 * Η λογικ δεν εναι οτε τχνη οτε επιστμη, αλλ υπεκφυγ.
 * Στην Αμερικ υπρχει πολ λιγτερο φθνος απ’ ,τι στη Γαλλα. Και πολ λιγτερο πνεμα.
 * Τα δκρυα εναι να ακραο χαμγελο.
 * Η απλαυση συχν καταστρφεται προσπαθντας να την περιγρψουμε.
 * Παρξενο πργμα: Η φωτειν περοδος στην Ιταλα ταν οι μικρο αιμοδιψες τραννοι αντικαταστθηκαν απ μετριοπαθες μονρχες.
 * Πρπει να δνει κανες στην κατκτηση μιας γυνακας την προσοχ που δνει σε μια παρτδα μπιλιρδο.
 * Η ζω εναι πολ σντομη και ο χρνος που σπαταλιται σε χασμουρητ δεν μπορε να αναπληρωθε.
 * Το στυλ εναι ο ξεχωριστς τρπος του καθενς να εκφρζει το διο πργμα.
 * λες οι θρησκεες εναι θεμελιωμνες στο φβο των πολλν και στην εξυπνδα των λγων.
 * Το καλτερο στυλ εναι αυτ που δεν γνεται αντιληπτ.
 * Η ζω εναι πολ σντομη και ο χρνος που σπαταλιται σε χασμουρητ δεν μπορε να αναπληρωθε.
 * Η ομορφι εναι μια υπσχεση ευτυχας.
 * Το καλτερο στυλ εναι αυτ που δεν γνεται αντιληπτ.
 * ,τι και να λνε οι διπλωμτες και οι ποιητς, το βασικ πλεονκτημα της γλσσας εναι η σαφνεια.
 * Η τχη σ’ αρπζει απ’ τα μαλλι, αλλ η δια εναι φαλακρ.



ΡΓΑ:

Armance (1827)
Le Rouge et le Noir (The Red and the Black, 1830)
Lucien Leuwen (1835, unfinished, published 1894)
The Pink and the Green (1837, unfinished)
La Chartreuse de Parme (1839) (The Charterhouse of Parma)
Lamiel (1839–1842, unfinished, published 1889)

Mina de Vanghel (1830, later published in the Paris periodical La Revue des Deux Mondes)
Vanina Vanini (1829)
Italian Chroniques, 1837–1839
Vittoria Accoramboni
The Cenci (Les Cenci, 1837)
The Duchess of Palliano (La Duchesse de Palliano)
The Abbess of Castro (L'Abbesse de Castro, 1832)

A Life of Napoleon (1817–1818, published 1929)
A Life of Rossini (1824)


     Τα σντομα απομνημονεματ του, Souvenirs d'Égotisme (Απομνημονεματα ενς εγωιστ) δημοσιεθηκαν μεταθαντια το 1892. Δημοσιετηκε επσης να πιο εκτεταμνο αυτοβιογραφικ ργο, λεπτς μεταμφιεσμνο ως Η ζω του Henry Brulard.

The Life of Henry Brulard (1835–1836, published 1890)
Souvenirs d'Égotisme (written in 1832 and published in 1892) (Memoirs of an Egotist)
Journal (1801–1817) (The Private Diaries of Stendhal)
Rome, Naples et Florence (1817)
De L'Amour (1822) (On Love [fr])
Racine et Shakespéare (1823–1835) (Racine and Shakespeare)
Voyage dans le midi de la France (1838; though first published posthumously in 1930) (Travels in the South of France)

     λλα ργα του περιλαμβνουν διηγματα, δημοσιογραφα, ταξιδιωτικ βιβλα (A Roman Journal), μια δισημη συλλογ δοκιμων για την ιταλικ ζωγραφικ και βιογραφες πολλν εξχων προσωπικοττων της εποχς του, συμπεριλαμβανομνων των Ναπολοντα, Χυντν, Μτσαρτ, Ροσνι και Μεταστσιο.


     Στο κλασσικ On Love του 1822 του Stendhal περιγρφει συγκρνει τη γννηση της αγπης, στην οποα το αντικεμενο αγπης κρυσταλλνει στο νου, ως μια διαδικασα παρμοια ανλογη μ' να ταξδι στη Ρμη. Στην αναλογα, η πλη της Μπολνια αντιπροσωπεει την αδιαφορα κι η Ρμη αντιπροσωπεει τη τλεια αγπη:
   "ταν βρισκμαστε στη Μπολνια, εμαστε εντελς αδιφοροι. Δεν μας ενδιαφρει να θαυμσουμε με κανναν ιδιατερο τρπο το τομο που σως μια μρα θα εμαστε τρελ ερωτευμνοι. Ακμη λιγτερο η φαντασα μας τενει να υπερεκτιμ την αξα τους. Με μια λξη, στη Μπολνια η κρυστλλωση δεν χει αρχσει ακμα. ταν ξεκιν το ταξδι, η αγπη φεγει. Φεγει κανες απ τη Μπολνια, ανεβανει στα Απννινα και παρνει το δρμο για τη Ρμη". Η αναχρηση, σμφωνα με τον Stendhal, δεν χει καμα σχση με τη θληση κποιου. εναι ενστικτδης στιγμ. Αυτ η διαδικασα μετασχηματισμο ενεργοποιεται με βση τσσερα βματα κατ τη διρκεια ενς ταξιδιο:

 * Θαυμασμς - θαυμζει κανες τις ιδιτητες του αγαπημνου προσπου.
 * Αναγνριση - αναγνωρζει κανες την ευχαρστηση του να χει κερδσει το ενδιαφρον του αγαπημνου του προσπου.
 * Ελπδα - οραματζεται κανες να κερδσει την αγπη του αγαπημνου προσπου.
 * Απλαυση - απολαμβνει κανες ταν υπερεκτιμ την ομορφι και την αξα του ατμου που την αγπη ελπζει να κερδσει.

     Αυτ το ταξδι η διαδικασα κρυστλλωσης περιγρφηκε λεπτομερς απ τον Stendhal στο πσω μρος ενς τραπουλχαρτου εν μιλοσε στη Madame Gherardi, στη διρκεια του ταξιδιο του στο αλατωρυχεο του Σλτσμπουργκ.
     Ο Ιππλυτος Τιν θερησε τι τα ψυχολογικ πορτρατα των χαρακτρων του τανε πραγματικ, γιατ εναι πολπλοκα, πολπλευρα, ιδιατερα και πρωττυπα, πως τα ζωνταν ανθρπινα ντα. Ο Émile Zola συμφνησε με την εκτμηση του Taine για τις δεξιτητες του Stendhal ως ψυχολγου και παρλο που επαινοσε τη ψυχολογικ ακρβει του και την απρριψη της σμβασης, αποδοκμασε τα διφορα απθανα των μυθιστορημτων και τη σαφ συγγραφικ παρμβαση του.
     Ο Γερμανς φιλσοφος Nietzsche αναφρεται στον Stendhal ως ο τελευταος μεγλος ψυχολγος της Γαλλας στο Beyond Good and Evil του (1886). Τον αναφρει επσης στο Twilight of the Idols (1889) στη διρκεια μιας συζτησης για τον Ντοστογιφσκυ ως ψυχολγο, λγοντας τι η συνντηση μαζ του τανε το πιο μορφο ατχημα της ζως μου, περισστερο απ την ανακλυψ μου για τον Σταντλ.
     Ο Φορντ Μντοξ Φορντ, στο Αγγλικ μυθιστρημα, ισχυρζεται τι στον Ντιντερ και στον Σταντλ το μυθιστρημα οφελει το επμενο μεγλο του βμα προς τα εμπρς. "...Σε κενο το σημεο γινε ξαφνικ φανερ τι το μυθιστρημα αυτ καθαυτ μποροσε να θεωρηθε ως μσο βαθις σοβαρτητας και πολπλευρη συζτηση κι επομνως ως μσο βαθεις σοβαρς ρευνας για την ανθρπινη υπθεση".
     Ο ριχ ουερμπαχ θεωρε τι ο σγχρονος σοβαρς ρεαλισμς ξεκνησε με τον Σταντλ και τον Μπαλζκ. Στο Mimesis, παρατηρε μια σκην στο Λκκινο & Το Μαρο τι "θα ταν σχεδν ακατανητο χωρς μια πιο ακριβ και λεπτομερ γνση της πολιτικς κατστασης, της κοινωνικς διαστρωμτωσης και των οικονομικν συνθηκν μιας απλυτα καθορισμνης ιστορικς στιγμς, δηλαδ αυτ στο οποο βρθηκε η Γαλλα λγο πριν την Επανσταση του Ιουλου". Κατ την ποψ του, στα μυθιστορματα του Stendhal "οι χαρακτρες, οι στσεις κι οι σχσεις του dramatis personæ, λοιπν, συνδονται πολ στεν με τις σγχρονες ιστορικς συνθκες, οι σγχρονες πολιτικς και κοινωνικς συνθκες εναι υφασμνες στη δρση με τρπο πιο λεπτομερ και πιο αληθιν απ ,τι εχε συμβε. χει εκτεθε σε οποιοδποτε προηγομενο μυθιστρημα και μλιστα σε οποιοδποτε ργο λογοτεχνικς τχνης, εκτς απ εκενα που ρητ ισχυρζονται τι εναι πολιτικοσατυρικ κομμτια".


 Ο κατλογος γυναικν που 'χε αγαπσει, μπκε στο Life of Henry Brulard, το 1835:
"Ονειρευμουνα βαθι αυτ τα ονματα και τις εκπληκτικς ηλιθιτητες και βλακεες που μου κνανε".
Απ αριστερ προς δεξι: Virginie Kubly, Angela Pietragrua, Adèle Rebuffel,
Mina de Griesheim, Mélanie Guilbert, Angelina Bereyter, Alexandrine Daru,
Angela Pietragrua,[b] Matilde Dembowski, Clémentine Curial,
Giulia Rinieri, Madame Azur-Alberthe de Rubempré.

     Η Simone de Beauvoir τονε χρησιμοποιε ως παρδειγμα φεμινιστ συγγραφα. Στο The Second Sex γρφει "Ο Stendhal δεν περιγρφει ποτ τις ηρωδες του ως συνρτηση των ηρων του: τους παρχει τη μορα τους". Επισημανει επιπλον τι "εναι αξιοσημεωτο το γεγονς τι ο Σταντλ εναι τσο βαθι ρομαντικς και τσο αποφασιστικ φεμινιστς. Οι φεμινστριες εναι συνθως λογικ μυαλ που υιοθετον μια καθολικ ποψη για λα τα πργματα. αλλ δεν εναι μνο στο νομα της ελευθερας γενικ, αλλ και στο νομα της ατομικς ευτυχας που ο Στανταλ ζητ τη χειραφτηση των γυναικν". Ωστσο, τον επικρνει γιατ, αν και θλει μια γυνακα να εναι ση του, το μνο πεπρωμνο που οραματζεται για αυτ παραμνει νας ντρας.
     Ακμη και τα αυτοβιογραφικ ργα του, πως The Life of Henry Brulard Memoirs of an Egotist, συνδονται "πολ πιο στεν, ουσιαστικ και συγκεκριμνα με πολιτικ, κοινωνιολογα κι οικονομα της περιδου απ ,τι, για παρδειγμα, τα αντστοιχα ργα του Ρουσσ Γκατε· νιθει κανες τι τα μεγλα γεγοντα της σγχρονης ιστορας επηρασαν τον Σταντλ πολ πιο μεσα απ' ,τι τ' λλα δο· ο Ρουσσ δεν ζησε για να τα δει κι ο Γκατε εχε καταφρει να μενει μακρι τους". Κι ο Auerbach συνεχζει λγοντας: "Μπορομε να αναρωτηθομε πς προκυψε τι η σγχρονη συνεδηση ​​της πραγματικτητας ρχισε να βρσκει λογοτεχνικ μορφ για πρτη φορ ακριβς στον Henri Beyle της Γκρενμπλ. Ο Beyle-Stendhal ταν νας νθρωπος με ντονη ευφυα, γργορος και ζωντανς, διανοητικ ανεξρτητος και θαρραλος, αλλ χι αρκετ σπουδαα φιγορα. Οι ιδες του εναι συχν ισχυρς κι εμπνευσμνες, αλλ εναι ακαννιστες, αυθαρετα προχωρημνες και, παρ τη τλμη τους, στερονται εσωτερικς βεβαιτητας και συνχειας. Υπρχει κτι αδιευκρνιστο σ' λη τη φση του: η διακμανσ του μεταξ της ρεαλιστικς ειλικρνειας γενικ και της ανητης μυστικοπθειας στις ιδιαιτερτητες, μεταξ της ψυχρς αυτοκυριαρχας, της αρπακτικς εγκατλειψης σε αισθησιακς απολασεις και της ανασφαλος και μερικς φορς συναισθηματικς ματαιοδοξας, δεν εναι πντα εκολο να υποβληθε. Το λογοτεχνικ του φος εναι πολ εντυπωσιακ κι αναμφισβτητα πρωττυπο, αλλ εναι σντομο, χι ομοιμορφα επιτυχημνο και σπνια καταλαμβνει και διορθνει πλρως το θμα. Αλλ, πως ταν, προσφρθηκε στη στιγμ. Οι περιστσεις τον πιασαν, τον πταξαν και του δωσαν να μοναδικ και απροσδκητο πεπρωμνο. τον διαμρφωσαν τσι στε αναγκστηκε να συμβιβαστε με την πραγματικτητα με τρπο που κανες πριν απ αυτν δεν εχε κνει".



     Ο Βλαντιμρ Ναμπκοφ τανε περιφρονητικς για τον Σταντλ, στο Strong Opinions αποκαλντας τον "αυτ το κατοικδιο λων εκενων που τους αρσει η γαλλικ πεδιδα τους". Στις σημεισεις στη μετφρασ του για τον Eugene Onegin, του Ποσκιν ισχυρζεται τι το Le Rouge et le Noir εναι πολ υπερεκτιμημνο κι τι ο Stendhal χει ασμαντο στυλ. Στο Pnin, ο Nabokov γραψε σατιρικ: "Τα λογοτεχνικ τμματα εξακολουθοσαν να δουλεουν με την εντπωση τι ο Stendhal, ο Galsworthy, ο Dreiser και ο Mann τανε σπουδαοι συγγραφες". (Ε αφο το λει ο συγγραφερας εμες... περισσεουμε! Δεν γραφε βλπεις για μικρ κοριτσκια τποτε! Σιχτρια κι χω και πεση!)
     Ο Μικλ Ντρντα θεωρε τον Σταντλ "τον σπουδαιτερο Γλλο συγγραφα λων των περιστσεων -του συγγραφα 2 απ τα 20 κορυφαα γαλλικ μυθιστορματα, του συγγραφα μιας εξαιρετικ πρωττυπης αυτοβιογραφας (Vie de Henry Brulard), ναν υπροχο ταξιδιωτικ συγγραφα και μια απαρμιλλη παρουσα στις σελδες ενς συγγραφα που θα μπορσεις να συναντσεις εκε".
     Το 1817 ο Stendhal φρεται να ξεπερστηκε απ τον πολιτιστικ πλοτο της Φλωρεντας που συνντησε ταν επισκφτηκε για 1η φορ τη πλη της Τοσκνης. πως περιγραψε στο βιβλο του Naples and Florence: A Journey from Milan to Reggio: "Καθς βγαινα απ τη βερντα του Santa Croce, μ' πιασε νας σφοδρς παλμς της καρδις (το διο σμπτωμα που, στο Βερολνο, αναφρεται ως επθεση των νερων). το πηγδι της ζως στρεψε μσα μου και περπατοσα με διαρκ φβο μην πσω στο δαφος".
_________
     Το Σνδρομο Σταντλ (Stendhal Syndrome) εναι μια ψυχοσωματικ ασθνεια που συμβανει ως αντδραση στην τχνη και εναι επσης γνωστ ως υπερκουλτορα. Η συγκεκριμνη κατσταση παργει μια συντριπτικ αντδραση σε να... overdose ργων τχνης που βρσκονται σε να μρος δημιουργεται αν να μεμονωμνο ργο τχνης εναι ιδιατερα ελκυστικ για τον θεατ. Το σνδρομο Σταντλ παργει πραγματικ σωματικ συμπτματα ως αποτλεσμα της ψυχολογικς και συναισθηματικς αντδρασης στην τχνη. Ονομστηκε τσι προς τιμ του δισημου Γλλου συγγραφα, Σταντλ, που βωσε συντριπτικ συμπτματα γχους και μλιστα λιποθμησε παρακολουθντας ργα τχνης στην Ιταλα. Ηταν, ωστσο, μλις το 1970 ταν η Ιταλδα ψυχολγος Γκρατσιλα Μαγκερνι χρησιμοποησε αυτ τον ρο για ασθενες της με συμπτματα παρμοια με αυτ που περιγρφει 1η φορ ο Σταντλ τον 19ο αι. Τα συμπτματα περιλαμβνουν γχος, ταχυπαλμα, ζλη, αποπροσανατολισμ και λιποθυμα. Ορισμνα τομα που βινουν αυτ την κατσταση χει παρατηρηθε πως παρουσιζουν ακμα και ψευδαισθσεις, την ρα που παρατηρον σπουδαα ργα τχνης.
     Μπορε να το βισει οποιοσδποτε συγκλονιστε απ καλλιτεχνικ αριστουργματα. Συχν εμφανζεται, ωστσο, σε τομα που επισκπτονται ργα τχνης στη Φλωρεντα της Ιταλας για το λγο αυτ ονομζεται επσης σνδρομο Φλωρεντας. Το συγκεκριμνο εμφανζεται μλιστα τσο συχν εκε, στε το νοσοκομειακ προσωπικ που εργζεται στη περιοχ αναφρει τι πολλς φορς αποπροσανατολισμνοι ασθενες φτνουν στα νοσοκομεα της πλης αμσως μετ την επσκεψ τους σε μουσεα γκαλερ, που εδαν απ κοντ κποια σημαντικ ργα τχνης.
     Οι ταξιδιωτικο πρκτορες συχν συμβουλεουν τους τουρστες να μην προσπαθον να επισκεφθον λα τα ργα τχνης μονομις ταν ταξιδεουν στην Ιταλα, προκειμνου να αποφγουν την ανπτυξη του συνδρμου Σταντλ. Τους συμβουλεουν, επσης, να εξισορροπον το χρνο τους ανμεσα στις επισκψεις σε μουσεα και βλτες στην αγορ, στην παρακολοθηση αθλητικν εκδηλσεων. Με τον τρπο αυτ μεινονται οι πιθαντητες ο τουρστας να συγκλονιστε απ την υπερβολικ καλλιτεχνικ ομορφι και κατ συνπεια μεινονται κι οι πιθαντητες να εμφανσει τα συμπτματα του συνδρμου Σταντλ.
     Στο βιβλο της για το σνδρομο Σταντλ η δρ Μαγκερνι εξηγε πως το σνδρομο αυτ εναι μια σπνια ψυχοσωματικ ασθνεια που εμφανζεται συνθως στους τουρστες που αγχνονται επειδ θλουν να προλβουν να τα δουν λα μονομις κι επισκπτονται σε πολ σντομο χρονικ διστημα μουσεα, γκαλερ τχνης και ιστορικ μνημεα. Παρμοια σνδρομα, πως το σνδρομο του Παρισιο το σνδρομο της Ιερουσαλμ χουν συμβε σ’ αυτς τις πλεις, καθς τα τομα βλπουν σημαντικ πολιτιστικ θρησκευτικ μνημεα. Για μερικος τα συμπτματα των συνδρμων αυτν χουν οδηγσει ακμα και σε νοσηλεα κι χουν δημιουργσει την ανγκη σε κποια τομα να υποβληθον σε αντικαταθλιπτικς θεραπεες.
__________



     Σε φρο τιμς στον Stendhal, η Trenitalia ονμασε τη νυχτεριν σιδηροδρομικ υπηρεσα απ το Παρσι στη Βενετα Stendhal Express, αν και δεν υπρχει καμμα σωματικ δυσφορα που να συνδεται μ' αυτν.


========================


                                 Το Μοναστρι Της Πρμα
   (απσπ.)

Κεφ. 1o: Το Μιλνο στα 1796

     Στις 15 Μη 1796, μπαινε στο Μιλνο ο στρατηγς Βοναπρτης, οδηγντας τη νεαρ εκενη στρατι που, πριν απ λγο, εχε διαβε τη γφυρα του Λντι7. Κι λος ο κσμος μαθε πως, στερα απ τσους αινες, φνηκε πια ο διδοχος του Κασαρα και του Αλεξνδρου. Η Ιταλα εδε με τα δια της τα μτια, μσα σε λγους μνες, τσα θαματα παλικαρις και μεγαλοφυας, που ξπνησαν ναν λα κοιμισμνο. Οκτ μλις μρες πριν απ τον ερχομ των Γλλων, οι Μιλανζοι τους βλεπαν σαν ναν συρφετ απ ληστς, που πντα το βαζαν στα πδια ταν αντκριζαν το στρατ της Αυτο Αυτοκρατορικς και Βασιλικς Μεγαλειτητας.
     Το Μεσαωνα οι Λομβαρδο δημοκρτες το εχανε δεξει πως τανε παλικρια, σαν τους Γλλους. Καλ τους κναν λοιπν οι Γερμανο αυτοκρτορες και δεν φησαν πτρα πνω στην πτρα ταν πτησαν την πλη τους. Απ ττε που γιναν πιστο υπκοοι, η πιο σπουδαα τους δουλει ταν να τυπνουν σοντα πνω σε μικρ μαντιλκια απ ροζ ταφτ, ταν γινταν ο γμος ενς νου κοριτσιο απ κποια αριστοκρατικ πλοσια οικογνεια. Κι αφο περνοσαν δυο-τρα χρνια μετ απ τη μεγλη τοτη στιγμ της ζως της, η κοπλα αποκτοσε μνιμο καβαλιρο: μερικς φορς το επνυμο του επιβτορα, που διλεγε πντα η οικογνεια του συζγου, κατεχε τιμητικ θση στο προικοσμφωνο. Πσο διαφορετικ, απ τα θηλυπρεπ αυτ θη, φνταζε η βαθι συγκνηση, που τους συγκλνισε με τον ξαφνικ ερχομ του γαλλικο στρατο! Σε λγο ξεπρβαλαν θη καινορια, γεμτα πθος. νας λας ολκληρος νιωσε, στις 15 Μαου 1796, πως λα σα εχε σεβασθε ως ττε ταν απθανα γελοα, και πολλς φορς αηδιαστικ. Η αναχρηση του τελευταου αυστριακο συντγματος ταν το σνθημα για το γκρμισμα λων των παλιν ιδεν. γινε της μδας να μη λογαριζουν τη ζω τους. Εδαν πως για να εναι ευτυχισμνοι πρεπε, στερα απ αινων ασθηση μαλθακτητας, να αγαπσουν την πατρδα τους με αληθιν ρωτα και με ηρωικς πρξεις.
     τανε βυθισμνοι σε νχτα βαθει, σο κρατοσε ο καχποπτος δεσποτισμς του Καρλου του 2ου. Γκρμισαν τ' αγλματ τους και, ξφνου, λα πλημμρισαν φως. Τρα και καμι πενηνταρι χρνια, κι εν η Εγκυκλοπαδεια κι ο Βολταρος συγκλνιζαν τη Γαλλα, οι καλγεροι διαλαλοσαν στον καλ λα του Μιλνου πως το να μαθανει κανες γρμματα, ,τι λλο, στον μταιο τοτο κσμο, ταν νας κπος ολτελα περιττς, και πως, πληρνοντας με ακρβεια τη δεκτη στο παπ της ενορας, κι εξιστορντας του λα τα μικροαμαρτματ του, ταν περπου σγουρος για μια καλ θση στον Παρδεισο. Και για να αποδυναμσει μια για πντα το λα αυτν, που κποτε ταν τσο φοβερς, κι λα τα ψιλολογοσε, η Αυστρα του εχε εκχωρσει, σε καλ τιμ, το προνμιο να μη στλνει κληρωτος στον στρατ της.
     Το 1796, ο μιλανζικος στρατς εχε, λους κι λους, εκοσι τσσερις μασκαρδες, ντυμνους στα κκκινα, που φρουροσαν την πλη, σε συνεργασα με τσσερα μεγαλπρεπα συντγματα Ογγρων γρεναδιρων. Η ελευθεριτητα των ηθν ταν απεριριστη, το ερωτικ μως πθος σπανιτατο. λλωστε, εκτς απ το δυσρεστο γεγονς να πρπει να τα εξιστορε κανες λα στον παπ της ενορας, υπ ποιν κολασμο ακμα και στον μταιο ετοτο κσμο, τον καλ λα του Μιλνου τον ταλαιπωροσαν και μερικ ακμα μοναρχικ περδικλματα που, σο να 'ναι, ταν εξοργιστικ. Ο αρχιδοκας, λγου χρη, που δρευε στο Μιλνο, και κυβερνοσε εν ονματι του αυτοκρτορα, εχε συλλβει την επικερδ ιδα να κνει αυτς ο διος το εμπριο του σταριο. Κατ συνπεια, απαγρευε στους χωριτες να πουλον το στρι τους, σπου η Αυτο Υψηλτης να γεμσει τις αποθκες της.
     Το Μη του 1796, τρεις μρες μετ τον ερχομ των Γλλων, νας νεαρς, εκκολαπτμενος ζωγρφος, λγο τρελοτσικος, ονματι Γκρο που αργτερα γινε δισημος και που ττε εχε ρθει μαζ με τον στρατ, κουσε να εξιστορον στο μεγλο καφενεο των Σρβι (πολ της μδας τον καιρ εκενο) τα κατορθματα του αρχιδοκα που, κοντ στ' λλα ταν και θερατος. Πρε τον κατλογο των παγωτν, τυπωμνο με αραι στοιχεα πνω σ' να φλλο κτρινο παλιχαρτο και στην πσω μερι του φλλου ζωγρφισε τον χοντρ αρχιδοκα. νας Γλλος στρατιτης τον λγχιζε στην κοιλι, κι αντ για αμα βγαινε απ μσα του μια απθανη ποστητα σταριο. Το πργμα αυτ, επονομαζμενο αστεο γελοιογραφα, ταν γνωστο στον τπο εκενο, που τον κυβερνοσε ως ττε νας κουτοπνηρος δεσποτισμς. Ο Γκρο παρτησε το σκτσο στο τραπζι του καφενεου των Σρβι. Θεωρθηκε ουρανοκατβατο θαμα. Το τπωσαν την δια νχτα, και την λλη μρα πουλθηκαν εκοσι χιλιδες ανττυπα.
Την δια μρα τοιχοκολλθηκε μια ανακονωση που μιλοσε για μια πολεμικ εισφορ ξι εκατομμυρων φργκων, για τις ανγκες του γαλλικο στρατο, που μλις πριν απ λγο εχε νικσει σε ξι μχες και κατακτσει εκοσι επαρχες, μα που του λειπαν μονχα οι αρβλες, τα πανταλνια, τα ροχα και τα πηλκια.
Η ευτυχα και η αγαλλαση που πλημμρισαν τη Λομβαρδα, μαζ με τους πμπτωχους αυτος Γλλους, ταν τσο μεγλες που μνο οι παπδες, και μερικο αριστοκρτες, νιωσαν το βρος αυτς της εισφορς των ξι εκατομμυρων, που σε λγο ακολουθθηκε απ πολλς λλες. Οι Γλλοι στρατιτες γελοσαν και τραγουδοσαν λη μρα. ταν λοι τους κτω απ τα εικοσιπντε, και τον αρχιστρτηγο, που ταν εκοσι επτ χρονν, τον θεωροσαν σαν το πιο ηλικιωμνο του στρατο τους. Η ευθυμα, τα νιτα, η ανεμελι ταν η χαρομενη απντηση στα λυσσαλα κηργματα των καλογρων που, απ ξι μνες πριν, ανγγελλαν, απ του ψους του ιερο μβωνος, πως οι Γλλοι ταν τρατα, υποχρεωμνοι, επ ποιν θαντου, να τα κψουν λα και να σφξουν λο τον κσμο και πως τχα κθε σνταγμα βδιζε με την καρμανιλα μπροστ.
Στα χωρι βλεπες στην πρτα κθε καλυβιο τον Γλλο φαντρο να νανουρζει το μωρ της γυνακας του σπιτιο και, σχεδν κθε βρδυ, κποιος τυμπανιστς, παζοντας βιολ, αυτοσχεδαζε ναν χορ. Κι επειδ οι καντρλιες ταν πολ περτεχνες και πολπλοκες για να μπορσουν οι στρατιτες, που λλωστε δεν τις ξεραν, να τις διδξουν στις γυνακες του τπου, εκενες δειχναν στους νεαρος Γλλους τη Μονφερνα, τον Πηδηχτ κι λλους ιταλικος χορος...

     (τλος αποσπ...)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers