Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Διαδικτύου 

Π. Δ.: Στιγμές & Ρήματα...

 

     Το Λούσιμο Του Ήλιου

Σκούπισα τις φλόγες από τα μάτια μου
Που τσουρούφλιζε το δέρμα από τα δαχτυλά μου
Γύρισα το βλέμμα ψηλά και πάγωσα τον ήλιο
Πάγωσα την εικόνα
Το φτερούγισμα των πουλιών
Τη σκέψη του χρόνου
Και με λίγα λόγια,
Νιφάδες χιονιού ίδρυσα τη καινούργια μέρα
Τη μέρα της νιότης, της ευτυχίας και της χαράς
Της ανυπέρβλητης ευτυχίας του ουρανού και της ζωής
Και ξύπνησα με δροσοσταλίδες στα μαλλιά και στα πόδια
Με λουλούδια στα χέρια και στο στόμα
Καλημέρισα τη σύζευξη και τη ακούμπησα στα χείλη
Τη σκόρπισα στο χώρο με την ανοιχτή παλάμη μου
και την έστειλα στον ουρανό ήλιος να γίνει
Για να 'χω Φως να με φωτίζει
Στη ζωή αυτή και στην άλλη
                                       
                                                                    22-5-2005
         Στο Γαλάζιο Τ' Ουρανού

Απόψε στο γαλάζιο τ' ουρανού σκοτείνιασε νωρίς
Και τα αστέρια απόψε δε μπορείς να τα δείς
Το φεγγάρι φλωμή φλόγα να φαντάζει
Και η σιγαλιά να τρομάζει
Φόρεσε τα μπλέ φτερά και κατεβαίνει
Κοιτάχτηκε στο καθρέπτη, βιάζεται δεν προλαβαίνει
Μαύρα σκαλοπάτια, σ' ένα στενό σπίτι
Από την πόρτα την κοντή γυρνάει το σύρτη
Δρόμος γνώριμος σκοτεινός
Περιμένει ένα σημάδι και αυτός
Μ' ένα βήμα και η γη ανατριχιάζει
Το παρελθόν δεν αλλάζει
Χάνεται μέσα στο τούνελ της αλήθειας σκεφτικός να περπατάει
Όλος ο κόσμος την θλίψη του δεν τη χωράει
Και αυτό το χλωμό φεγγάρι τον στενοχωρεί
Και σ' ένα πλήθος με ίχνη και ονόματα
Τις φωνές να ακούει από χιλιάδες στόματα
Και ανοίγει η καρδιά του, η επιλογή δεν ήταν δικιά του
Μέσα στη βρώμα και την ασχήμια
Τη ζωή την ίδια
να χαιρετάει τους νεκρούς
και να μιλάει με τους θεούς
Όμορφη μέρα
στο γαλάζιο τ' ουρανού ο ήλιος χρυσή σφαίρα
Με τα μαύρα γυαλιά που φοράει
Πάνω απ' τον δρόμο στις στέγες τον σπιτιών τραγουδάει
Το τραγούδι της σιωπής, ικετεύει να κατέβει ο ήλιος της ντροπής
Του φαίνονται όλα τόσο χαλασμένα
Μέσα στη λάσπη, στον βούρκο βυθισμένα
Πρόσωπα φοβισμένα
Και να ψιθυρίζει: «γιατί να διάλεξαν εμένα;»
Μέσα σε ξένες σκέψεις και συζητήσεις
Φαγωμένα λόγια κι εξηγήσεις
«Σ' αυτό τον κόσμο φίλε μόνο αν είσαι άγγελος θα επιζήσεις»
Είχε ακούσει να λένε
Και επειδή ξέρεις, αυτά τα λόγια σε καίνε
Του ονείρου γιέ ξεχασμένε
Στο γαλάζιο τ' ουρανού βυθίζεσαι
Για σένα τα βράδια λένε
Αδελφέ του φεγγαριού φοβισμένε
Μέσα στο γαλάζιο τ' ουρανού σκορπισέ με
Να πάρω μπλέ χρώμα απ' τα φτερά σου
Και λίγο διαμάντι απ' τη καρδιά σου
Να πέσω και να κοιμηθώ
αυτόν τον κόσμο να μη ξαναδώ
Στου ονείρου του μικρού
Στο γαλάζιο τ' ουρανού 
                
                                               26-5-2002
                          Στιγμές

Μέτρησα τα σύννεφα να δω ποιο λείπει από τη μοναξιά μου

Συζήτησα με τον άνεμο για λίγες ώρες μέχρι να 'ρθει το πρωί

Κι ύστερα χάθηκα,

Με απορρόφησε η αύρα της αυγής

Έκλεισα τα μάτια και αποκοιμήθηκα για δέκα αιώνες για δυο λεπτά

Κι ύστερα ήταν μεσημέρι κι ο ήλιος χτύπαγε το χώμα κι έκαιγε τις σκέψεις μου

Τα βλέφαρα δεν σήκωναν το βάρος τους από τη λάμψη της μέρας

Και για μια στιγμή έχασα το χρόνο

Τα πούλια με συνάντησαν στη γραμμή του δρόμου

Ένα θα σε δω το πρωί και μετά φτερουγίσματα και ανάσες αέρα στ' αφτιά μου

Απόγευμα και δεν ορίζω το χώρο, νύχτα και σκοτάδι

Σκιές και φωνές, όνειρα κι εφιάλτες,

Καρδιά και ψυχή μαζί στην ίδια πνοή

Ήχος από περπάτημα κουρασμένο κι αδύναμο

Βήματα αργά και σιγαλά

Ηχώ και σιωπή μέχρι να έρθει ο άνεμος την αυγή

Να μετρήσω τα σύννεφα

Να συζητήσω με τον άνεμο για λίγες ώρες

μέχρι να 'ρθει το πρωί...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers