-


Dali &









/




 
 

 

Ibsen Henrik Johan:

   

                                                             
Βιογραφικ

     Σ' λη την ιστορα της Λογοτεχνας, βρσκει κανες ελχιστες προσωπικτητες της ιδιοφυας του. Στη κυριολεξα η ζω του ολκερη κι η ενεργητικτητ του ταν αφιερωμνη στο θατρο. Η προσφορ του, πικρ μα και λυτρωτικ, λλαξε τη πορεα των βημτων στο σανδι. νας απ τους μεγαλτερους θεατρικος συγγραφες της νετερης ιστορας, ο νθρωπος που αντρεψε καννες κι θιμα δεκαετιν στο θατρο, ο συγγραφας που κποτε επε: «Με μεγλη ευχαρστηση θα τορπλιζα τη Κιβωτ του Νε». Στα νιτα του ταν ανικανοποητος απ τα πντα. Σκανδλισε πρα πολ με τα ργα του, την εποχ του. Αργτερα, ψαχνε μταια να βρει θεατρικ φρμα που να του ταιριζει. Κι επειδ δε βρκε καμι, δημιοργησε μια μνος του για τον εαυτ του.
     Ο Ερρκος Iωννης ψεν, -απγονος μιας απ τις παλαιτερες και πιο διακεκριμνες οικογνειες, μαζ με την οικογνεια Paus-, γεννθηκε 20 Μρτη 1828 στο Σκιεν (Skien, χωρι παραθαλσσιο με ιδιατερην μφαση στο εμπριο ξυλεας) της Νορβηγας, απ' που λγα χρνια αργτερα (στα 8 του) μετακομζουνε λγω της χρεωκοπας του πατρα Κνουντ (Knud Ibsen & μητρα η Μριχεν 'Αλντενμπουργκ = Marichen Altenburg, αρχικ επορη οικογνεια), πρμα που οδηγε τα μλη της οικογνειας σε αποξνωση. Μετ τη γννησ του, φανεται πως η τχη γρισε τη πλτη στην οικογνεια. Η μητρα το γρισε στη θρησκεα, απογοητευμνη απ τα εγκσμια κι ο πατρας παθε κατθλιψη απ την εμπορικ αποτυχα.
     Μεγλωσε λοιπν δσκολα και κτω απ πολλς στερσεις. Το 1844 αφνει το πατρικ και για να καταφρει να σπουδσει Ιατρικ, μπανει μαθητευμενος σ' να φαρμακεο στο Γκρμσταντ. Οι ελεθερς του ρες ταν αφιερωμνες στη προετοιμασα για την εισαγωγ του στο Πανεπιστμιο του σλο, που ανπτυξε ισχυρ φιλα με τον ποιητ και θεατρικ συγγραφα Bjornstjerne Bjornson. Παρλληλα δοκιμζει και τα πρτα του βματα στο δραματικ θατρο, δνοντας στα πρτα ργα του χαρακτρα επικ κι γριο: Οι ρως του ψχνουνε την απλυτη αλθεια, αλλ ποτ δε μποροσαν να τη βρουν. Αυτ τη περοδο γρφει το πρτο του ργο "Κατιλνας", μμετρο ιστορικ δρμα εμπνευσμνο απ τους αγνες για ανεξαρτησα που κυριαρχον στην Ευρπη. Μετ γινε θαυμαστς του Σλερ κι αυτ τον θησε να γρψει ιστορικ κι μμετρα δρματα, χοντας ως πηγ μπνευσης τις σκανδιναβικς σγκα (saga). Αργτερα τον θελξε η αναμρφωση του γαλλικο και του γερμανικο θετρου. Πστευε πως η σγκρουση χαρακτρων και στσεων ζως μες στη κοινωνα μπορε να δημιουργσει σγχρονες τραγωδες στο θατρο. Φυσικ, εγκατλειψε την ιδα να μπει στην Ιατρικ, αφο πρτα απτυχε σε μπλικους διαγωνισμος εισδου.
     Το 1850 εγκαθσταται στη Χριστιανα (σλο) κι εκδδει με τη βοθεια των φλων του τον "Κατιλνα" με το ψευδνυμο Μπρνιολφ Μπιρμε (Brynjulf Bjarme), στα 22 του μλις. Το θατρο της Χριστιανας ωστσο αρνεται να παρουσισει το ργο του και κνει τελικ τη  εμφνισ του ως θεατρικς συγγραφας με το μμετρο ργο "Ο Τφος Του Πολεμιστ", που περν σχεδν απαρατρητο. να χρνο μετ προσλαμβνεται απ το βιολιστ Ole Bull, ως θεατρικς ποιητς, συγγραφας και σκηνοθτης στο νεχτιστο ττε Εθνικ Θατρο του Μπργκεν και παραμνει ως το 1857. Εκε κατφερε να περσουν απ τα χρια του, πνω απ 150 θεατρικς παραστσεις κθε μορφς, καμμι δικ του, μως αυτ του πρσφερε θαυμσιαν εμπειρα, και τονε βοθησε πρα πολ μελλοντικ. Στα χρνια που ακολουθονε ταξιδεει, διορζεται διευθυντς του θετρου της Χριστιανας και παντρεεται το 1858, τη Σουζνα Τρεσεν (Suzannah Thoresen), -μορφωμνη γυνακα με ισχυρ θληση, που στριξε το γυναικεο κνημα της εποχς της κι εχαν αρραβωνιαστε απ το 1856- και κνουν να γιο, τον Σγκουρντ (Sigurd Henrik Ibsen). Κενη τη περοδο γρφει: "Τα Παλληκρια Του Χλγκελαντ", "Οι Μνηστρες Του Θρνου", "Η Κωμωδα Του ρωτα". Το 1862, με το τελευταο μλιστα γινε γνωστς ως νος, πολλ υποσχμενος θεατρικς συγγραφας.
           Το θατρο της Χριστιανας μως χρεωκοπε κι η οικονομικ κατσταση της οικογνειας ψεν επιδειννεται. 2 τη μετ, το κρτος εγκρνει μικρν υποτροφα κι αυτς εγκαθσταται στη Ρμη για 4 τη. Ακολουθον: Δρσδη, (1868) και Μναχο (1875). Δεν εχε καταφρει να κερδσει στην αρχ της καριρας του, την αγπη των συμπατριωτν του. Η ευθτητα του λγου του κι η ενασχλησ του με θματα που καλπτονταν απ κοινωνικ υποκρισα (ρωτας, σχση των δο φλων κ.λπ.) ενχλησε πολλος κι τσι φανερ απογοητευμνος εγκατλειψε την χρα του κι φυγε στο εξωτερικ. Δε γρισε σ' αυτ παρ μνον ταν γινε δισημος πια συγγραφας. Ανμεσα στα ργα του που ξεχωρζουν και γραφτκανε κυρως στο εξωτερικ εναι: "Μπραντ" (1η μεγλη του επιτυχα, που πιστεεται πως χει δεχτε ντονες επιρρος απ τη διδασκαλα του Κρκεργκαρντ = Soren Kierkegaard Δανς φιλσοφος) "ντα Γκμπλερ", "Περ Γκυντ", "Βρυκλακες", "Αγριπαπια", "Κουκλσπιτο", "Κυρ Της Θλασσας", "Εχθρς Του Λαο", "Στηργματα Της Κοινωνας" κ..
     Φαινομενικ, η οικογνεια ψεν διγει ρεμη ζω. Ωστσο, στη ζω του χουν εισβλει διαδοχικ 3 γυνακες που τον κατακτνε και σφραγζουνε το χαρακτρα του. Η "ντα Γκμπλερ" εναι το τελευταο ργο, που δημοσιεθηκε ταν ακμα ζοσε εκτς Νορβηγας. Δεν εναι ββαιο πτε συνλαβε την ιδα του ργου. Το καλοκαρι του 1889 βρισκταν στο Gossensass -τανε τελευταα φορ που θα 'μενε σ' αυτ το μικρ χωρι των 'Αλπεων, στο Τυρλο. Εκε τανε που πρωτοσυνντησε τη 18χρονη μιλι Μπρντας απ τη Βιννη. Η γνωριμα του μαζ της σντομα εξελχθηκε σ' ρωτα -απ τη δικ του πλευρ- παρλη τη διαφορ ηλικας. Εκενος ταν 61 ετν κι εκενη 18. Η σχση τους διρκεσε μλις 2 μνες, λγεται τι παρμεινε πλατωνικ κι οι μνοι καρπο του, ταν σως η "ντα" κι ο "Σλνες". ταν εκενη επστρεψε στη Βιννη κι αυτς στο Μναχο, ανταλλξανε σειρ επιστολν. Σε μια απ' αυτς, με ημερομηνα 7 Οκτωβρη 1889, της γρφει:

  «Μα ιδα για νο θεατρικ γεννιται μσα μου. Θα το τελεισω αυτ το χειμνα και θα προσπαθσω ν' αποτυπσω τη χαρομενη ατμσφαιρα των καλοκαιρινν διακοπν μας. Αλλ θα καταλγει στη θλψη. Το νιθω. τσι εμαι».

     Σ' λλο γρμμα προς την μιλι, στις 19 Νομβρη 1889, γρφει:

  «Εμαι πρα πολ απασχολημνος με τη συγγραφ του νου μου ργου. Κθομαι στο γραφεο μου σχεδν ολκερη τη μρα. Κνω μνον να μικρ περπατο το απγευμα. Ονειρεομαι κι ανακαλ τις αναμνσεις μου και ττε κθομαι να γρψω».

     Βσει μιας επιστολς του, γνωρζουμε τι το πρτο ολοκληρωμνο αντγραφο του ργου το 'στειλε στον εκδτη του στη Κοπεγχγη στις 16 Νοεμβρη 1890. Ο αρχικς ττλος του ργου ταν "ντα" αλλ σντομα το μετονμασε «ντα Γκμπλερ».

  «Μ' αυτ τον τρπο θελα να τονσω πως η ντα ως προσωπικτητα εναι η κρη του πατρα της, του στρατηγο Γκμπλερ κι χι η σζυγος του ντρα της, του δκτορα Τσμαν. Σ' αυτ δε προσπθησα ιδιατερα ν' ασχοληθ μ' αυτ που θεωρομε προβλματα. Βασικς μου σκοπς ταν να παρουσισω πραγματικος ανθρπους, με πραγματικς ψυχολογικς διαθσεις και προθσεις μσα σ' να συγκεκριμνο πλασιο συνθηκν και κοινωνικν επιταγν».

     Ο μεγλος συγγραφας σκπτεται σοβαρ να χωρσει τη γυνακα του Σουζνα και να παντρευτε την μιλι, αλλ δεν της το λει ποτ. Συνεχζουν ν' αλληλογραφον μχρι τουλχιστον το 1889, ταν ο γηραις πια συγγραφας αποφασζει να σταματσει. Σταματ οριστικ να επικοινωνε ταν γνωρζει λλον να μεγλο ρωτα της ζως του, τη Χλντουρ 'Αντερσεν.
     Η "ντα Γκμπλερ" ανβηκε 1η φορ στις 31 Γενρη 1891 στο ResidenzΤheater του Μονχου, κι τανε παρν στη πρεμιρα. Λγεται τι δεν τανε διλου ευχαριστημνος με την απδοση της Clare Heese που ερμνευσε το ρλο της ντα. Θεωροσε πως η ερμηνεα της τανε στομφδης. Οι κριτικς συνηγοροσανε στην ποψ του. Η αποδοχ του κοινο ταν μικτ, με χειροκροτματα κι αποδοκιμασες. Αυτο που χειροκρτησαν τανε σαφς περισστεροι, γεγονς που οφελεται μλλον στη φυσικ παρουσα του εκε.
     Στον "Εχθρ Του Λαο" νας ντιμος νθρωπος, νας γιατρς ιδεολγος, λει δημσια την αλθεια, για τον κνδυνο πανδημας στη πλη του και βρσκει συσπειρωμνο απναντ του, λο το σκληρ κατεστημνο των συμφερντων και της διαπλοκς, καθς και το αφιονισμνο απ τα ψεδη κοιν. Ο ψεν, απ απσταση διαμπερος βολς, μας κλενει μελαγχολικ το μτι και μας ψυχαγωγε στα οικεα κακ με τη δναμη και το πθος της προφητικς δραματουργας του.
     Στη Χριστιανα, ο πατρας του ψυχολογικο θετρου, επιστρφει για μνιμη εγκατσταση το 1891, πειτα απ 27χρονη διαμον σε Ιταλα και Γερμανα και τον υποδχονται πανηγυρικ. Το 1892τελεινει ν απ τα τελευταα ργα του εκε, που 'χει ντονο χαρακτρα αυτοπροσωπογραφας κι απολογισμο. Ο "Πρωτομστορας Σλνες" θεωρεται το ργο του το πιο αυτοβιογραφικ, -ο διος ομολογε πως ο ρωας τον αντιπροσωπεει πιτερο απ κθε λλο. Στο κεμεν του (αλλ και των περισστερων ργων του) ρουνε διλογοι μ' απλ γλσσα, αυτ που χρησιμοποιον νθρωποι καθημερινο, νθρωποι με πθη. Κθε φρση αποδδεται μ' ακρβεια κι εξυπνδα, κρβει μσα της δραματικ στοιχεα κι ισχυρ μηνματα, γεμτα συμβολισμος κι να τολμηρ ρεαλισμ, που αντχει στο χρνο. Ακολουθονται στοιχεα της αρχαας ελληνικς τραγωδας, πως ορζονται απ τον Αριστοτλη.
     Ο κεντρικς χαρακτρας, ο Σλνες, κατατρχεται απ τραγικ στοιχεο που δε θα μπορσει ν' αποφγει και θα τον οδηγσει στη πτση. χει επιβλητικ προσωπικτητα, χτζει εκκλησες και σπτια κι τσι εναι επαγγελματικ καταξιωμνος. Κρβει αινιγματικ χαρακτρα που κατχεται απ υπεροψα. Βινει το γμο με τη κα Σλνες, που λο και σαπζει πνω σε τραγικ γεγοντα του παρελθντος. Τη ζω του ρχεται να ταρξει η Χλντα, (εδ ουσιαστικ περιγρφει απ κποια απσταση, τη σχση του με την μιλι), κοπλα δροσερ, που αντικατοπτρζει τη δναμη, τα νιτα, το θρρος και την ελευθερα. Στοιχεα που ο Σλνες στη δση του κυριευμνος απ διφορες φοβες, τσο πολ χρειζεται να νισει και τα εισπρττει μσα απ κενη, για να φτσει στη κορφωση, στην υπρτατη ελευθερα και δημιουργα: στη λτρωση. Η 1η παρσταση του ργου δθηκε στο Βερολνο το 1893. Με την επιστροφ στη πατρδα γρφει λλα 2ργα εκτς του "Σλνες" τα: "Ιωννης Γαβριλ Μπργκμαν" & "ταν Εμες Οι Νεκρο Ξυπνσουμε".
     Στις 23 Μη 1906 πεθανει στο σλο, σ' ηλικα 78 ετν, συνεπεα πολλν αιτιν. ταν η νοσοκμα επε σε κποιον απ τους πολλος επισκπτες του, πως η πορεα της υγεας του πηγανει λιγκι καλτερα, ο ψεν φησε να βγε απ τα χελη του η φρση: "Το αντθετο!" και ξεψχησε. Η κηδεα, που παραβρεθκανε 12.000 νθρωποι, γνεται δημοσα δαπνη. Στο μνμα στθηκε μια αξνα, για να συμβολζει τον νθρωπο που 'σκαψε βαθι στην ανθρπινη ψυχ.

  "Η επιστημονικ και κοινωνικ εξλιξη εχανε δεξει, απ τη μια, τις τερστιες δημιουργικς ικαντητες του ανθρπου κι απ την λλη, την εξαφνιση και τη συντριβ του κτω απ το περιβλλον, το πλθος και τις δυνμεις που ο διος δημιοργησε. Αυτ το δρμα φερε στο θατρο ο ψεν, οπλζοντς το με της ποιητικς και της δραματικς του ιδιοφυας την αρματωσιΟ ψεν δδαξε τι το δρμα κι ταν φγει απ τις σφαρες της μμετρης ποησης και του τιτνιου πθους, μπορε να διατηρσει ποηση και πθος, ακμα κι αν ο στβος του εναι η τραπεζαρα η αυλ του απναντι γετονα", γραψεν ο Μριος Πλωρτης.

     ταν απ τους πιο αντιπροσωπευτικος ρεαλιστς δραματουργος, πατρας του σγχρονου ψυχολογικο δρματος, του ερωτικο ιψενικο, τραγικο τριγνου κι νας απ τους κορυφαους λων των εποχν. Πιστεει πνω απ' λα, με φανατισμ στην ατομικ ελευθερα. Το σνολο του ργου του στρφεται γρω απ δυο πλους: τη σπουδαιτητα του ατμου και τη σημασα της αγπης. Απ το πρτο του ργο, μχρι το τελευταο, πολεμ το συμβιβασμ, τις προλψεις, τη ρηχ κοινωνα κι αγωνζεται μες απ τα θεατρικ του για την απελευθρωση του ατμου απ τις αλυσδες του ψεδους και της συνθηκολγησης. Η επδραση που σκησε στο ευρωπακ θεατρικ στερωμα υπρξε κατ γενικν ομολογα τερστια. Το στσιμο των χαρακτρων γινταν με απλυτη συνπεια, χωρς σφλματα δραματικς υπερβσεις. Οι χαρακτρες μεταλλσσονται, αλλ υπακοουν σε μια λογικ μετλλαξης, χι σε αφαιρετικ αυθαιρεσα.
     Υπρξεν ο δραματουργς που επηρασε, σο κανες λλος, τη δραματουργα του ελληνικο θετρου στον 20ο αινα τσο καθοριστικ, σο οι ΜολιροςΓκολντνιΣλερ και Σξπιρ τη δραματουργα του 19ου αινα. Τη 1η παρσταση των "Βρυκολκων" του 1894 προλγισε ο Γρηγριος Ξενπουλος, ο πατρας του ελληνικο αστικο θετρου ιδεν, που ταν ο γονιμτερος δκτης της ιψενικς, θεατρικς ιδεολογας και τεχνικς. Πολλο Ελληνες συγγραφες, απ τον Ξενπουλο και τον Νιρβνα, ως τον Ικωβο Καμπανλλη μολογονε τις οφειλς τους στον ψεν, εν οι μεγαλτεροι λληνες πρωταγωνιστς, μεταφραστς και κυρως σκηνοθτες ανβασαν στη σκην επανειλημμνα το σνολο της ιψενικς δραματουργας, ισορροπντας μεταξ της βρειας και της μεσογειακς αστικς ηθικς.
     Το 2006 στην 100 επτειο του θαντου του, τιμθηκε η μνμη του στη Νορβηγα, αλλ και σε πολλς λλες χρες κι η χρονι ονομστηκε "Χρονι ψεν" απ τις νορβηγικς αρχς. Το Μη του 2006 στθηκε κουκλοθατρο για τη ζω του με ττλο: "Ο Θνατος Του Μικρο ψεν", (The Death Οf Little Ibsenστο Θατρο Sanford Meisner της Νας Υρκης.

-------------------------------------------

                                              Ρσμερσχολμ

                                                                                   δρμα σε 4 πρξεις
ΠΡΟΣΩΠΑ

Γιαν Ρσμερ                     ιδιοκττης του Ρσμερσχολμ, πρην πστωρ
Ρεβκα Γουστ                 φλη 
Κρολ                                 καθηγητς, γυναικδελφος του Ρσμερ
Ολριχ Βρντελ &
Πτερ Μρτενσγκαρντ    πολιτικ πρσωπα
κυρα λσεθ                     οικονμος του πργου

δρμα εκτυλισσμενο στο Ρσμερσχολμ, παλι παυλη κοντ σε μικρ πλη της Νορβηγας

-------------------------------------------

Α' πρξη: (ευρχωρη αθουσα, πιπλα παλιο ρυθμο αλλ κομψ κι αναπαυτικ. Στο τοχο δεξι, πολυτελς θερμστρα κι η πρτα. Στο βθος διπλ πρτα, κρια εσοδος της κατοικας. αριστερ παρθυρο με ζαρντινιρα γεμτη λουλοδια και φυτ. δπλα στη θερμστρα, μεγλο τραπζι, καναπς και μερικς πολυθρνες. στους τοχους κρεμασμνα πορτρτα, παλι και νετερα, που παριστον αξιωματικος και πστορες υπλληλους με στολ. το παρθυρο ανοιχτ κι η διπλ εσοδος στο βθος. πσω διακρνεται σειρ μεγλων και γερασμνων δντρων, που οδηγε στην αγροικα. εναι βρδυ, τι χει δσει ο λιος. η Ρεβκα κθεται στον καναπ και πλκει ζακτα, σχεδν χει τελεισει. κρυμμνη απ τα λουλοδια της ζαρντινιρας, ρχνει ανσυχα βλμματα ξω. συγχρνως μπανει απ δεξι η κυρα λσεθ).

Eλσ. Η κυρα θλει να ετοιμσω το τραπζι; Εναι ρα για το δεπνο.
Ρεβ. Ναι. Ο πστορας δε θ' αργσει να 'ρθει.
Eλσ. Δεσποινς γιατ κθεστε στο ρεμα; Θλετε να κλεσω;
Ρεβ. Πργματι, κλεσε αν θλεις.
Eλσ. Δεν εναι ο πστορας αυτς που 'ρχεται;
Ρεβ. Απ πο; Ναι... αυτς εναι. Απομακρνσου, δε πρπει να μας δει.
Eλσ. Φανταστετε λοιπν δεσποινς, αρχζει πλι να 'ρχεται απ το δρμο του μλου.
Ρεβ. Ναι. Και προχτς απ κει ρθε. Να δομε τρα...
Eλσ. Θα περσει απ τη μικρ γφυρα;
Ρεβ. Αυτ ακριβς θλω να δω. χι. Να... στρβει πως προχτς και πει κατ μκος του ρεματος. (απομακρνεται απ το παρθυρο). Κνει μεγλο γρο...
Eλσ. Θε μου, ναι. Καταλαβανω πως τονε στεναχωρε πολ να περσει απ κενο το πρασμα, που συνβη το ατχημα...
Ρεβ. Δεν αποχωρζονται εκολα απ τους νεκρος τους, εδ στο Ρσμερσχολμ.
Eλσ. σο γι' αυτ... πιστεω δεσποινς πως οι νεκρο του δεν αποχωρζονται τσι εκολα το Ρσμερσχολμ...
Ρεβ. Οι νεκρο;
Eλσ. Θα μποροσε κανες να πει, τι τους κνει κπος να χωρζουν εντελς απ' σους αφνουνε ξοπσω τους.
Ρεβ. Τ σε κνει να πιστεεις κτι ττοιο;
Eλσ. Μα αν δεν ταν αυτ, δε θα 'βλεπε κανες κενο το λευκ λογο να περν...
Ρεβ. Αλθεια κυρα λσεθ, τ εναι λοιπν αυτ με το λευκ λογο;
Eλσ. Γιατ να μιλμε γι' αυτ τα πρματα; Σεις πως ξρω, δε πιστεετε σε ττοια.
Ρεβ. Κι εσ;
Eλσ. Ω, δε θλω η δεσποινς να με περιγελ... (κοιτ απ το παρθυρο). Αλλ' αυτς που 'ρχεται δεν εναι ο πστορας... να! κενος κει κτω, που μας ρχεται...
Ρεβ. Αυτς εκε κτω εναι... (πλησιζει στο παρθυρο). αν δε κνω λθος... εναι ο καθηγητς Κρολ.
Ελσ. Αλθεια, αυτς εναι.
Ρεβ. Να δεις που 'ρχεται δω. Α! εμαι πολ ευχαριστημνη γι' αυτ.
Ελσ. Δε πολυστεναχωριται ο κριος καθηγητς. Αυτς που 'ταν αδελφς της, περν τη μικρ γφυρα, χωρς δισταγμ... Ας εναι... πρπει να πω να ετοιμσω το τραπζι. Δεν εναι ρα δεσποινς; (βγανει).
Ρεβ. (μνει λγο στο παρθυρο. χαμογελ, κουν το χρι και νεει με το κεφλι, εν σκοτεινιζει. μισανογει την εσοδο). Ε λοιπν κυρα λσεθ να προσθσεις απψε κτι σπσιαλ για το κριο καθηγητ.
Ελσ. (απξω). Πολ καλ δεσποινς, θα φροντσω.
Ρεβ. (ανογοντας τη κεντρικ εσοδο). Επιτλους αγαπητ καθηγητ, καλς ορσατε.
Κρολ. Δεν ενοχλ ε;
Ρεβ. Σεις; Μα δε ντρπεστε που...
Κρολ. Πντα περιποιητικ, ευγενικ και φιλφρων... Ο Ρσμερ εναι πνω;
Ρεβ. χι. χει βγει να περπατσει λιγκι. Συνθως επιστρφει νωρτερα. Δε θ' αργσει μως. Καθστε μως, παρακαλ. (του δεχνει το μεγλο καναπ).
Κρολ. Ευχαριστ. Πσο κομψ κι ωραα γινε τοτη η παλι αθουσα... 'Ανθη παντο!
Ρεβ. Ο Ρσμερ λατρεει τα λουλοδια. Θλει πντα να 'χει γρω του λουλοδια.
Κρολ. Κι εσες το διο θαρρ.
Ρεβ. Ναι! Μας μεθνε τσο ηδονικ! λλοτε δε μποροσαμε να 'χουμε αυτ την ευχαρστηση.
Κρολ. Η καημνη η Ευτυχα δε μποροσε να υποφρει τη μυρωδι τους.
Ρεβ. Μτε τη λαμπρτητ τους. Ταραζτανε πντα ταν βλεπε λουλοδια.
Κρολ. Το θυμμαι. Λοιπν, πς τα περντε δω;
Ρεβ. Ησυχα τξη κι ασφλεια. Οι μρες μας μοιζουνε μοντονα, η μια με την λλη. Εσες; Η σζυγς σας;
Κρολ. Δεσποινς Γουστ, ας μιλμε για τα δικ μου, σε κθε οικογνεια λλωστε υπρχει και κτι φλτσο. Ειδικ στην εποχ που ζομε.
Ρεβ. (μετ μικρ σιγ, κθεται σε μια πολυθρνα). Γιατ δε περσατε διλου να μας δετε τρα στις διακοπς;
Κρολ. Δε θλω να 'μαι ενοχλητικς.
Ρεβ. Αν ξρατε πσο σας αναζητσαμε...
Κρολ. πειτα μουνα σε ταξδι.
Ρεβ. Ναι, για δυο βδομδες. Πγατε νομζω, να παρακολουθσετε πολιτικς συγκεντρσεις.
Κρολ. Ναι; Τ λτε; Φανταστκατε πως τρα στα γερματα θα στραφ στη πολιτικ;
Ρεβ. (χαμογελαστ). Αγαπητ μου, εχατε πντα ενδιαφρον για τη πολιτικ.
Κρολ. στω. Ναι. Για την ευχαρστησ μου. Αλλ στο μλλον η ανμιξη μου θα 'ναι πιο σοβαρ, σας τ' ορκζομαι. Διαβσατε ποτ αυτς τις ριζοσπαστικς φυλλδες;
Ρεβ. Φλε μου κριε καθηγητ, δε μπορ ν' αρνηθ πως...
Κρολ. Αγαπητ δεσποινς, δεν εναι ανγκη να δικαιολογηθετε. Για σας η ανγνωσ τους δε μπορε να 'χει συνπεις.
Ρεβ. τσι δεν εναι; χω ββαια το δικαωμα να ενημερνομαι...
Κρολ. Θε μου, επιτλους δε μπορ να 'χω απαιτσεις απ μια γυνακα, να λβει ενεργ μρος στους πολιτικος αγνες καλτερα, στους εμφλιους σχεδν, αγνες, που μαστζουνε τη χρα μας. Εδατε λοιπν πως αυτο οι κριοι, οι λεγμενοι... λακο, επιτεθκανε στον κλρο; Εδατε πως τα βλανε και μαζ μου;
Ρεβ. Ναι. Αλλ θαρρ πως αποκροσατε επιδξια τις προσβολς.
Κρολ. Αλθεια εναι. Μπορ να το καυχηθ. Τρα θα δουν τι δεν εμαι απ' αυτος που υποκπτουν. Αλλ' χι παρακαλ, ας μη μιλσουμε σμερα γι' αυτ το θλιβερ ζτημα.
Ρεβ. Καλ. Ας μη μιλσουμε λλο γι' αυτ.
Κρολ. Πετε μου καλτερα, πως περντε δω στο Ρσμερσχολμ, απ' ταν μενατε μνη... απ ττε που η δυστυχισμνη Ευτυχα...
Ρεβ. Ευχαρστως. Περν πολ καλ. Αναμφβολα ο θνατς της φησε δω μσα, πολλ κεν και πολλ θλψη. Αλλ...
Κρολ. Και σχεδιζετε να μενετε δω; Θλω να πω... να μενετε οριστικ;
Ρεβ. Αγαπητ μου κριε Κρολ, δεν αποφσισα ακμα. Αλλ θαρρ πως ανκω σχεδν σε τοτο το σπτι του Ρσμερ, τσο που το συνθισα.
Κρολ. Το πιστεω.
Ρεβ. Κι εφσον ο κριος Ρσμερ βρσκει την εδ παρουσα μου ευχριστη και χρσιμη, ε... να σας πω την αλθεια, υποθτω πως ... θα 'θελα να μενω δω.
Κρολ. Ξρετε πως υπρχει μεγαλεο στη ζω της γυνακας εκενης που θυσιζει τα νιτα της για την ευχαρστηση των λλων...
Ρεβ. Θε μου, τ λλο ενδιαφρον μπορε να παρουσισει σε μνα η ζω;
Κρολ. Καταρχν αφοσιωθκατε στο θετ πατρα σας, που τανε παραλυτικς και που ο κακτροπος χαρακτρας του...
Ρεβ. Ω! δε πρπει να πιστεετε πως ο Δρ Γουστ τανε τσο κακτροπος, ταν μναμε στο Φνμαρκ. Εκενα τα φοβερ θαλασσιν ταξδια τονε τσακσανε κατπιν. ταν εγκατασταθκαμε δω, περσαμε μερικ ...δσκολα χρνια. Τελικ φτασε ο ρμος στο τρμα των βασνων του.
Κρολ. Και τα χρνια που ακολουθσαν μετ θα 'τανε χειρτερα για σας!...
Ρεβ. Ω! πς μπορετε να υποθσετε κτι ττοιο. μουνα τσο τρυφερ αφοσιωμνη στην Ευτυχα! Κι εκενη η δστυχη αισθαντανε τσο ζωηρ την ανγκη να περιτριγυρζεται απ ανθρπους που να μπορον να τη φροντζουνε και να τη περιποιονται...
Κρολ. Ο Θες να σας ανταμεψει για την επιεικ ανμνηση που διατηρετε για κενη.
Ρεβ. (πλησιζοντς τονε λγο). Απ την ειλικρνεια και την εγκαρδιτητα που μου λτε τοτα, κριε Κρολ, τολμ να συμπερνω πως δε νιθετε καμι δυσαρσκεια εναντον μου.
Κρολ. Δυσαρσκεια; Τ θλετε να πετε;
Ρεβ. Δε σας εναι δυσρεστη η παρουσα μιας λλης που διευθνει πλον το σπτι του Ρσμερ;
Κρολ. Μα πς μπορσατε να...
Ρεβ. Λοιπν δεν χετε ττοια δυσρεστη εντπωση; (του δνει το χρι της). Ευχαριστ αγαπητ καθηγητ, ευχαριστ, ευχαριστ.
Κρολ. Μα πς μπορσατε να σκεφτετε κτι ττοιο;
Ρεβ. Αραισατε τις επισκψεις σας κι τσι μου πρασε απ το νου ο φβος τι...
Κρολ. Αλθεια δεσποινς Γουστ, γελαστκατε τελεως. Εξλλου δεν γινε δα και καμι καινοτομα δω μσα. Σεις πντα και μνη σας διευθνατε το σπτι και τα πριν θλιβερ χρνια, πριν το θνατο της δστυχης Ευτυχας.
Ρεβ. Αλλα μνον σαν αναπληρτρια κι επ' ονματ της.
Κρολ. Οπωσδποτε, δις Γουστ, γνωρζετε πως σον αφορ σε μνα, δεν χω να κνω καμι παρατρηση, αν... αλλ μλλον αυτ εναι ζτημα που δε πρπει να θξουμε.
Ρεβ. Τ θλετε να πετε;
Κρολ. Αν τανε δυνατ να γνει... να πρετε σεις τη θση... τη χηρεουσα θση...
Ρεβ. χω ακριβς τη θση, που επιθυμ να 'χω, κριε καθηγητ.
Κρολ. σον αφορ στην εργασα ναι, αλλ πρκειται περ...
Ρεβ. (τονε διακπτει πολ σοβαρ). Θα 'πρεπε να ντρπεστε να μου μιλτε κατ' αυτ τον τρπο, κριε Κρολ.
Κρολ. Ββαια, η περα που διαθτει ο καλς μας Ρσμερ για το γμο, του 'ναι αρκετ για να... Κι μως...
Ρεβ. Το ξρετε πως σχεδν με κνετε να γελ;
Κρολ. ...κι μως, επιτρψτε μου να σας ρωτσω δεσποινς, χωρς να σας φαν πολ αδικριτος. Πσων ετν εστε;
Ρεβ. Ντρπομαι να το μολογσω κριε Κρολ: Εμαι εικοσιεννι και πατ γερ στα τριντα πλον.
Κρολ. Καλ. Κι ο Ρσμερ εναι ...πσο; Στσου... εναι πντε χρνια μικρτερς μου, ρα εναι σαραντατριν. Οι ηλικες σας ταιριζουνε θαυμσια.
Ρεβ. (ερεθισμνα). Πς επατε; Θαυμσια; Θα πιετε μαζ μας τσι;
Κρολ. Και ββαια. Λογαριζω να εγκατασταθ εδ, επειδ χω να κουβεντισω με το φλο μας. Κι εξλλου δεσποινς Γουστ, για να μη σας μπανουνε ξαν αλλκοτες ιδες, θα 'ρχομαι συχντατα, πως ποτ λλοτε...
Ρεβ. Ω ναι. Το δχως λλο, θα 'ρχεστε; (του ξανασφγγει το χρι). Ευχαριστ, εστε πντα πολ ευγενικς.
Κρολ. Αλθεια; Τοτο μως δε το παραδχονται στο σπτι μου.
Ρεβ. Κριε Ρσμερ, δετε ποις εναι δω!
Ροσ. Η κυρα λσεθ μου 'πε δη το μανττο. Καλς μας ρθες πλι δω φλε μου
Κρολ. (βζει το δεξ του χρι στον μο του Κρολ, κοιτζοντς τονε στα μτια). Αγαπητ μου, παλιφιλε. Το 'ξερα καλ, πως αργ γργορα θα 'ρχσουν να μας ξαναβρες.
Κρολ. Μα τ λοιπν, μη μου πεις πως κι εσ φαντστηκες περιργως πως υπρχε κποια ψυχρτητα μεταξ μας;
Ρεβ. Φανταστετε λοιπν κριε Ρσμερ, πως ταν αβσιμη εικασα μας. Τι ευτυχα! τσι δεν εναι;
Ροσ. Αλθεια Κρολ; Αλλ ττε γιατ τσο καιρ μεινες μακρι μας;
Κρολ. Γιατ δεν θελα να 'μαι για σνα, ζωνταν ανμνηση θλιβερν περασμνων στιγμν, να σου θυμζω με τη παρουσα μου, κενη που βρκε τον θνατο στο ρμα του μλου.
Ροσ. Εναι ευγενικ η σκψη σου. Πντα εσαι γεμτος λεπττητα. λα κτσε κοντ μου. (κθονται στο μεγλο καναπ). χι, δεν υποφρω ηθικ, ταν θυμμαι την Ευτυχα. Μιλμε για κενη κθε μρα. Μας φανεται μλιστα πως δεν χει φγει διλου απ' αυτ το σπτι.
Κρολ. Αληθιν, σας φανεται...
Ρεβ. (ανβοντας τη λμπα). Αναμφβολα.
Ροσ. Εναι πολ φυσικ. τανε τσο προσφιλς και στους δυο. Κι η Ρεβκ... η δις Γουστ δηλαδ κι εγ, χουμε συχη τη συνεδησ μας, γιατ κναμε ,τι μποροσαμε για τη δστυχη ρρωστη.
Κρολ. Εστε γενναες καρδις κι οι δυο. Στο εξς θλω να 'ρχομαι καθημεριν.
Ρεβ. (κθεται σε μια πολυθρνα). Να δομε θα κρατσετε το λγο σας.
Ροσ. (μετ απ δισταγμ). Φλε μου Κρολ, θα 'θελα πολ να μη διακψουμε τη συντροφι μας. Απ ττε που γνωριστκαμε, ταν μασταν φοιτητς, σουνα πντα ο φυσικς σμβουλς μου.
Κρολ. Αλθεια; Εμαι περφανος γι' αυτ. Θα 'θελες να μου μιλσεις λοιπν για...
Ροσ. χω τσα πρματα που θλω να συζητσουμε, με νεση κι ανοιχτ καρδι.
Ρεβ. Πργματι κ. Ρσμερ, μου φανεται πως εναι καλ να μοιρζεται κανες τις μχιες σκψεις του με παλιος και καλος του φλους.
Κρολ. Ε, καλ λοιπν. Κι εγ χω να σου πω πιτερα. Ξρεις ββαια πως ανακατετηκα με τη πολιτικ;
Ροσ. Ναι το 'μαθα. Αλλ εξγησ μου πως και συνβη τοτο;
Κρολ. Αναγκστηκα, θλοντας και μη. Στην εποχ που ζομε, εναι αδνατο να μενει κανες απαθς θεατς. Τρα που -για μεγλη δυστυχα μας- ανβηκαν οι ριζοσπστες στην εξουσα, εναι καιρς να δρσουμε μεσα.
Ρεβ. (κρυφοχαμογελντας). Δεν εναι κπως... αργ τρα;
Κρολ. Ββαια θα 'τανε καλτερα αν γνονταν γκαιρα προσπθειες για ν' ανακοπε ο χεμαρρος. Γιατ τρα που μιλμε, το επαναστατικ πνεμα χει χωθε ακμα και στα σχολεα.
Ροσ. Στα σχολεα; χι φυσικ σε κενο που διευθνεις.
Κρολ. Κι μως... Χθηκε ακμα και στο δικ μου. Πς σου φανεται αυτ; Πριν ξι μνες ανακλυψα, πως οι μαθητς των ανωτρων τξεων, στσαν μυστικ εταιρεα κι εναι συνδρομητς στη φυλλδα του Μρτενσγκαρντ!
Ρεβ. Μπα; Στο "Φρο";
Κρολ. Ναι! Υπρχει βλπετε υπρχει πολλ υγις τροφ στη φυλλδα αυτ, για τους μελλοντικος υπαλλλους του κρτους
Ρεβ. Κι αυτ σας στεναχωρε πολ, καθηγητ μου;
Κρολ. Αν με στεναχωρε λει; Να βλπω τσι μηδενισμνο το ργο που αφιρωσα σ' αυτ, ολκερη τη ζω μου! Κι μως θα το ντεχα με ηρεμα και τοτον ακμα το χτπημα. Αλλ μου 'ρθε και χειρτερο ακμη. Δε μας ακοει κανες απξω ε;
Ρεβ. χι, μενετε συχος.
Κρολ. Καλ λοιπν μθετε πως η διχνοια κι η επανσταση φτσανε και μσα στο σπτι μου και φωλισανε κτω απ τη στγη μου. Τλος πια η σπιτικ, οικογενειακ γαλνη.
Ροσ. Τ λες; Και στο σπτι σου;
Ρεβ. 'Ασε να δομε. Πες μας φλε μου τ συνβη;
Κρολ. Φανταστετε τα δια μου τα παιδι... ο Λρεντς μπκε επικεφαλς στη συνομωσα τοτη. Κι η Χλντε κντησε μια πλεχτ τσντα και μσα κρβανε το "Φρο".
Ροσ. Ορστε τ δε θα μου περνοσε ποτ απ το νου. Στο σπτι σου; Κτω απ την δια σου τη στγη;
Κρολ. τσι δεν εναι; Ποις θα μποροσε ποτ να το φανταστε! Στο σπτι μου, που η υπακο κι η πειθαρχα βασιλεανε πντα, που λοι μας ως τρα μασταν να πνεμα, μια ψυχ και με μια και μνη θληση...
Ρεβ. Και τ λει η γυνακα σας;
Κρολ. Α να τι εναι το πιο απστευτο. Κενη που σ' λη της τη ζω και στα μεγλα και στα μικρ πρματα, συμβδιζε με τις θσεις και τις θελσεις μου, τρα δεν απχει δα και πολ να ενταχθε με το μρος των παιδιν. Φυσικ, εννοεται πως δε το 'χω πει πουθεν... εναι απ' αυτ τα πρματα που πρπει να συγκαλπτονται καλ. Αχ Θε μου.. Θε μου! (σκεπζει το πρσωπ του με τις παλμες του, για κμποσο).
Ρεβ. (βρσκοντας ευκαιρα πλησιζει τον Ρσμερ και του λει, χωρς να γνει αντιληπτ απ τον Κρολ). Πες του...
Ροσ. (επσης χαμηλφωνα). χι απψε.
Ρεβ. (επσης). Ναι, τρα. (πλησιζει το τραπζι κι ανεβζει το φως της λμπας).
Κρολ. Βλπεις λοιπν, αγαπητ μου Ρσμερ, πως το πνεμα της εποχς ρχεται να επισκισει το κοινωνικ μου ργο και να δηλητηρισει την οικογενειακ μου γαλνη; Δε πρπει λοιπν να καταπολεμσω τοτο το πνεμα, της καταστροφς και της ερμωσης, μ' σα μσα διαθτω;
Ροσ. Κι ελπζεις να πετχεις κτι τσι;
Κρολ. Εν πσει περιπτσει, θλω να κνω αυτ που μου επιβλλει το καθκον και πιστεω πως κθε καλς πατριτης πρπει να δρσει πως εγ. Να λοιπν κι η πρτη αιτα της σημερινς μου επσκεψης εδ.
Ροσ. Τ θες να πεις; Τ περιμνεις απ μνα;
Κρολ. Πρπει να βοηθσεις τους παλιος φλους, -να κνεις τι κι αυτο.
Ρεβ. Μα καθηγητ μου γνωρζετε καλ τον κριο Ρσμερ και την απστροφ του γι' αυτο του εδους τα πρματα.
Κρολ. Εναι καιρς πλον να κατανικσει την αποστροφ αυτ... Δεν εσαι αρκετ ενμερος των τεκταινομνων Ρσμερ. Μνεις δω μσα κλεισμνος κι απορροφημνος απ τις ιστορικς σου μελτες. Θε μου, σου αναγνωρζω λη την αρμζουσα εκτμηση γι' αυτ την εργασα, αλλ η εποχ... αλμονο... δεν εναι κατλληλη για ττοιες ενασχολσεις. Κθε σεβασμς στο καθεστς χθηκε και χρειζεται πια Ηρκλεια δναμη κι εργασα για ν' απαλλαγε ο λας απ τις πλνες που τον χουνε ρξει.
Ροσ. Το πιστεω, μα ττοιου εδους ασχολες δεν εναι κατλληλες για μνα.
Ρεβ. Κι εξλλου, πιστεω πως ο κριος Ρσμερ βλπει τρα καθαρτερα τα κοινωνικ πρματα.
Κρολ. Καθαρτερα;
Ρεβ. Ναι. Τα κοιτ με μτι καθαρτερο κι απαλλαγμνο προκαταλψεων.
Κρολ. Τ λει Ρσμερ; Ελπζω πως δεν υπρξες τσον ασθενς, στε να παρασυρθες κι εσ απ τη προσωριν επικρτηση των οχλαγωγν!
Ροσ. Αγαπητ μου φλε, γνωρζεις καλ πως δε πολυκαταλαβανω πολιτικ, αλλ μου φανεται πως τα τελευταα χρνια, η προσωπικ γνμη του καθενς μας, απκτησε πια μεγαλτερην ανεξαρτησα.
Κρολ. Θαυμσια! Και δε διστζεις σως να το βρσκεις αυτ καλ! Αλλ πλανσαι πολ φλε μου. Πρτα μθε καλ, ποις εναι οι κοινωνικς δοξασες που διδσκουν οι ριζοσπστες. Δεν υπρχει διαφορ μεταξ αυτν κι αυτν που γρφονται στο "Φρο".
Ρεβ. Πργματι. Ο Μρτενσγκαρντ ασκε παντο μεγλη και σημαντικν επδραση.
Κρολ. Ναι, εναι ακατανητο! Με παρελθν τσο κηλιδωμνο, -δσκαλος που τον παυσαν εξ αιτας της ανηθικτητς του! νας ττοιος νθρωπος αναλαμβνει να οδηγσει το λα! Και το πετυχανει! Το πετυχανει θαυμσια!
Ρεβ. Εκπλσσομαι που σεις κι οι φλοι σας δεν του επιτεθκατε ακμα συστηματικ.
Κρολ. Ναι μα πρκειται να το κνουμε τρα. Ακριβς σμερα, αγορσαμε την "Επαρχιακ Εφημερδα". Για το χρηματικ, δεν υπρξανε δυσκολες αλλ -ορστε που φτνω και στην αιτα της σημερινς μου επσκεψης- χουμε δυσκολες για το πρσωπο που θ' αναλβει τη διεθυνσ της. Πες μου Ρσμερ δε νιθεις την ευχαρστηση και το καθκον ν' αναλβεις εσ αυτ τη θση, απ ενδιαφρον για τον ξιο αυτν αγνα;
Ροσ. (λιγκι ταραγμνος). Εγ;
Ρεβ. Πς μπορσατε να το φανταστετε;
Κρολ. Αν αποστρφεσαι τις πολιτικς συγκεντρσεις και τους θορβους την διαδηλσεων, εντξει, το κατανο. Αλλ η εργασα του διευθνοντος και συντκτη, ο μοναχικ κι συχη αυτ ενασχληση, καλτερα να πω...
Ροσ. χι φλε μου. Δε πρπει να μου το ζητσεις αυτ.
Κρολ. Δε θα 'θελα κτι καλτερο απ το ν' αναλβω εγ κι αυτ την εργασα, αλλ μου 'ναι απολτως αδνατο. Εμαι δη βαρυφορτωμνος εργασες. Συ μως, απεναντας, τσι καθς εσαι απαλλαγμνος απ κθε υποχρωση και παραιτημνος απ το επγγελμ σου... και θα σε βοηθσουμε κι εμες αναμφβολα, σο μπορομε.
Ροσ. Δε μπορ Κρολ, εμαι εντελς ακατλληλος.
Κρολ. Ακατλληλος; Το διο λεγες κι ταν ο πατρας σου αποφσισε να σε βλει στο ιερατικ αξωμα.
Ροσ. Κι εχα δκιο. Γι' αυτ κατπιν παραιτθηκα.
Κρολ. Εντοτοις, αν αποδειχτες σα δημοσιογρφος, τσον ικανς σο και πστορας, θα 'μαστε κατενθουσιασμνοι.
Ροσ. Αγαπητ μου Κρολ, στο λω παξ δια παντς: δε δχομαι πει και τλειωσε.
Κρολ. Τουλχιστον θα μας αφσεις να κνουμε χρση του ονματς σου;
Ροσ. Του ονματς μου;
Κρολ. Ναι, τ' νομα μνο του Γιαν Ρσμερ θα 'ναι σπουδαο πλεονκτημα για την εφημερδα μας. Εμς λους τους λλους, μας θεωρονε παρασυρμνους απ τα πολιτικ μας πθη και πιστεω. Εσ μως σουν ανκαθεν αμερληπτος και το πνεμα σου εναι προ κι ευθ, η ευγνεια των ιδεν σου, η αδιαπραγμτευτη ευθτητα του χαρακτρα σου κι η αβρτητ σου, εναι αδιαμφισβτητα χαρσματ σου, που αναγνωρζονται κι εκτιμνται απ' λους. Πρστεσε σ' αυτ και την υπληψη και το σεβασμ που αρμζει στο πρην αξωμ σου κι επσης τη μεγλην υπληψη του οικογενειακο σου ονματος... Σκψου λοιπν.
Ροσ. Ως προς το οικογενειακ μου νομα...
Κρολ. Οι Ρσμερ του Ρσμερσχολμ, -ιερες, στρατιτες, αντεροι δικαστικο και διοικητικο υπλληλοι, λοι νθρωποι τμιοι κι ευγενες. Μια οικογνεια, που επ δυο σχεδν αινες υπρξεν η πρτη, σε τοτη την επαρχα. Ρσμερ χεις υποχρωση προς τον εαυτ σου και τις παραδσεις της γενις σου, να μετχεις σ' αυτ τον αγνα και να υπερασπσεις κθε τι που ο χρνος κι η παρδοσ μας καθιερσανε. Τ λτε δεσποινς Γουστ;
Ρεβ. (χαμογελντας ελαφρ). Κριε καθηγητ δε μπορετε να φανταστετε πσον αλλκοτα μου φανονται, λα σα ακοω.
Κρολ. Αλλκοτα; Μα γιατ;
Ρεβ. Ναι. Γιατ, για να σας μιλσω ειλικριν...
Ροσ. χι, χι, περιμνετε. χι ακμα.
Κρολ. Μα για τ' νομα του Θεο, αγαπητο μου φλοι! Α...
Ελσ. νας νθρωπος θλει να δει τον κριο πστορα.
Ροσ. (ανακουφισμνος). χει καλς. Πες του να περσει.
Ελσ. Στο σαλνι;
Ροσ. Ναι... ββαια...
Ελσ. (διστακτικ). Δεν χει μως εμφνιση για...
Ρεβ. Τ εμφνιση χει λοιπν κυρα λσεθ;
Ελσ. χι πολ καθς πρπει, δεσποινς.
Ρεβ. Δεν επε τ' νομ του;
Ελσ. Ναι, πιστεω τι μου πε πως ονομζεται Κκμαν κπως τσι.
Ρσ. Αυτ τ' νομα δε μου 'ναι γνωστο.
Ελσ. πειτα πρστεσε πως λγεται Ολριχ.
Ροσ. (τινζεται πνω). Ολριχ κμαν. τσι δεν εναι;
Ρεβ. Δεν υπγραψε μως τσι ο παρδοξος αυτς νθρωπος.
Ροσ. (προς τον Κρολ). Εναι το ψευδνυμο του Ολριχ Βρντελ.
Κρολ. Ολριχ Βρντελ; Αλθεια; Κενος ο... χαμνος;
Ρεβ. Ζει λοιπν ακμα;
Ροσ. Νμιζα πως περιδευε με κποιο θασο κωμικν.
Κρολ. Το τελευταο που κουσα γι' αυτν εναι πως τανε φυλακ...
Ροσ. Πες του να περσει κυρα λσεθ.
Ελσ. Αμσως κριε.
Κρολ. Μπορες λοιπν ν' ανεχτες μες στο σπτι σου, αυτ τον νθρωπο;
Ροσ. Το ξρεις πως τανε δσκαλς μου για κμποσο;
Κρολ. Ναι. Ξρω πως σου παραγμιζε το κεφλι μ' επαναστατικς ιδες κι τι ο πατρας σου τον διωξεν οργισμνος.
Ροσ. Ο πτερας μου τανε πντα συνταγματρχης ακμα και στην οικογενειακ του ζω. Ποτ δε του 'λειψε η τραχτητα...
Κρολ. πρεπε αγαπητ μου Ρσμερ, να τον ευχαριστες ακμα και πνω απ τον τφο του, γι' αυτ... Α ντος!
Βρεν. Καλησπρα Γιαν.
Κρολ. Κριε!
Βρεν. Περμενες να με ξαναδες; Ε; Και μλιστα στον... καταραμνο αυτ τπο;
Κρολ. Κριε. Απ κει...
Βρεν. Α ναι! Κενος εναι. Ο Γιαν, το καλ μου παιδ που αγπησα πιτερο απ' λα στο κσμο.
Ροσ. Γερο-δσκαλ μου!
Βρεν. Παρλο που 'χω πικρς αναμνσεις εδ στο Ρσμερσχολμ, δε μπρεσα περνντας να μη σ' επισκεφθ για λγο.
Ροσ. Καλς ρισες. Στο εχομαι, πστεψ με, απ καρδις.
Βρεν. Ω! κι η θεσπσια κενη κυρα; Η σζυγς σου, χωρς αμφιβολα...
Ροσ. Η δεσποινς Γουστ.
Βρεν. Πολ κοντιν συγγενς λοιπν... κι ο γνωστς μου κριος; Συνδελφς σας, αν υποθτω σωστ...
Ροσ. Ο καθηγητς κριος Κρολ.
Βρεν. Κρολ... Κρολ... Περιμνετε... Σπουδσατε φιλολογα στα νιτα σας;
Κρολ. Ββαια.
Βρεν. Ττε, μα την αλθεια, σας χω γνωρσει προ πολλο!
Κρολ. Κριε...
Βρεν. Συ δεν σουν...
Κρολ. Κριε;
Βρεν. ...νας απ' αυτος τους υπερασπιστς της αρετς, που με διξαν απ τη διλεξη;
Κρολ. Πιθαντατα... Αλλ δεν χουμε κριε, μεταξ μας καμιν οικειτητα.
Βρεν. Καλ. Καλ! πως σου αρσει κριε ντκτορ, το διο μου κνει. Ο Ολριχ Βρντελ δε θα χσει εξ αυτο, τποτ' απ τη προσωπικτητ του.
Ρεβ. Σκφτεστε να κατεβετε στη πλη, κριε Βρντελ;
Βρεν. Η κυρα Ρσμερ αντελφθη καλ. Που και που βρσκομαι στην ανγκη να ριχτ στον περ παρξης αγνα, για να συντηρηθ. Το κνω δχως κφι, αλλ' η ανγκη βλπετε...
Ροσ. Αγαπητ μου κριε Βρντελ, θα μου επιτρψετε να σας βοηθσω με κποιο τρπο;
Βρεν. Θε μου τ πρταση! Θες λοιπν να χαλαρσεις το δεσμ που μας εννει; Ποτ Γιαν, ποτ!
Ροσ. Αλλ τ σκφτεστε να κνετε στη πλη; Δε θα σας εναι εκολο να βρετε δουλει. Πιστψτε με.
Βρεν. 'Αφησ τα αυτ παιδ μου. Ο κβος ερρφθη. Παρλη τη κατσταση που με βλπεις, ανλαβα μεγλο ταξδι, μεγαλτερο κι απ τις μχρι τρα εκδρομς μου. Κι μιας και το θυμθηκα τρα: μπορ να ρωτσω κτι τον καθηγητ; Υπρχει στη πλη καμι αθουσα κεντρικ και πολ ευρχωρη;
Κρολ. Η μεγαλτερη αθουσα εναι κενη που συγκεντρνονται οι εργτες των συντεχνιν.
Βρεν. Σεις χετε καμιν επιρρο σε κενο το σνδεσμο των συντεχνιν, μιας κι εστε φορος της παιδεας; Μου φανεται πως θα βγει κτι ωφλιμο απ τοτο.
Κρολ. Δεν ανακατεομαι σ' αυτ.
Ρεβ. Πρπει να βρετε τον κριο Πτερ Μρντενσγκαρντ.
Βρεν. Συγνμη κυρα, ποις εναι αυτς ο ηλθιος;
Ρεβ. Γιατ τον λτε ηλθιο;
Βρεν. Τ' νομ του με κνει να το υποθσω. νας νθρωπος του χλου...
Κρολ. Να μια απντηση που δε περμενα!
Βρεν. Θα προσπαθσω να τα καταφρω μαζ του Δεν χω λλην επιλογ. ταν κανες βρσκεται -πως εγ τρα- στο σταυροδρμι... Αποφασστηκε λοιπν! Θα ρθω σ' απευθεας παφ με τον νθρωπο τοτο.
Ροσ. Το σκφτεστε σοβαρ τοτο;
Βρεν. Αγαπητ μου παιδ, δεν μαθες ακμα πως τι κι αν αναλαμβνει να φρει σε πρας ο Βρντελ, το φρνει και μλιστα σοβαρ; Ναι φλτατ μου, θλω να δρσω, σαν νθρωπος, να βγω απ την επιφλαξη που τρησα μχρι τρα.
Ροσ. Με ποι τρπο;
Βρεν. Θλω να λβω ενεργ μρος στη ζω, να παραταχθ μαζ με τις εργαζμενες τξεις, της κοινωνας, να ξαναγνω παραγωγς. Περνμε δσκολους, θυελλδεις καιρος, θλω κι εγ να θσω κι εγ τον οβολ μου στο βωμ της απολτρωσης.
Κρολ. Κι εσες;
Βρεν. Κανες απ σας εδ, δεν εμβθυνε στα γραπτ μου;
Κρολ. χι, οφελω να ομολογσω πως...
Ρεβ. Διβασα πολλ εξ αυτν. Τα 'χεν ο πατρας μου.
Βρεν. Ωραα πυργοδσποινα, στη περπτωση αυτ, χσατε το καιρ σας. Ολ' αυτ τανε χωρς βση κι αναληθ.
Ρεβ. Αλθεια;
Βρεν. σα διαβσατε ναι. Τα πργματι αξιοσημεωτα ργα μου δε διαβαστκαν απ καννα κοιν, παρ μνον απ μνα τον διο.
Ρεβ. Πς αυτ;
Βρεν. Γιατ ουδποτε γραφτκανε.
Ροσ. Αλλ' αγαπητ μου κριε Βρντελ...
Βρεν. Ξρεις Γιαν παιδ μου, πως εμαι λιγκι συβαρτης στο πνεμα, λεπτς... πολ λεπτς... τσι μουνα πντα. Αγαπ ν' απολαμβνω μνος, διτι ττε απολαμβνω πολλαπλσια. Με πινεις; ταν τα χρυσ νειρα μ' επισκπτονταν, ταν νιωθα να γεννιονται μσα μου σκψεις κι ιλιγγιδεις υψηλς ιδες, τις φτιαχνα στχους, εικνες, οπτασες κι λα σ' ευρ κκλο... Με πινεις;
Ροσ. Ναι. Ναι.
Βρεν. Ω πσον απλαυσα, πσο ροφηξα την απλαυση στη ζω μου! Οι μυστικς χαρς της εστερης ανπτυξης ταν εκενες -πντα ευρεας κατανλωσης. Τα χειροκροτματα, τις απολυτρσεις, τους επανους, τα δφνινα στεφνια, λα τα μζεψα με τρεμμενα απ χαρ, χρια. Και κυριετηκα στις μοναχικς οπτασες μου απ χαρ... ω χαρ μεθυστικ.
Κρολ. Χμμ...!
Ροσ. Αλλ ποτ δε γρψατε κτι απ' λ' αυτ;
Βρεν. Οτε λξη. Μ' αδιαζε πντα το να 'μαι συγγραφας επαγγελματικ. Και γιατ να βεβηλσω το ιδεδες μου ταν μποροσα να το απολασω σ' λη την αγντητ του, μνος μου; Αλλ σμερα πρπει να το θυσισω. Αλθεια... μ' χει κυριεσει το συνασθημα κενο, που πινει τη μητρα ταν πρκειται ν' αφσει τη κρη της στα χρια του συζγου. Κι μως εμαι αποφασισμνος για τη θυσα. Θα τη προσφρω στο βωμ της χειραφτησης. Θα κνω λοιπν μια σειρ καλν διαλξεων σ' λη τη χρα.
Ρεβ. (ενθουσιασμνη). Πολ ευγενικ απ μρους σας κριε Βρντελ. Δνετε ,τι πολυτιμτερον χετε.
Βρεν. Τον μνο θησαυρ μου.
Ρεβ. (κοιτζοντας με νημα τον Ρσμερ). Δε φρονται τσι λοι οι νθρωποι. Δεν χουν λοι το θρρος...
Ροσ. (ανταποδδοντας το νεμα). Ποις ξρει;
Βρεν. Η κοινωνα συνταρζεται. Το γεγονς αυτ μου διεγερει το συνασθημα και μου δυναμνει τη θληση, γι' αυτ κι αποφσισα να εργαστ. Αλλ' ακμα μιαν ερτηση: (προς τον Κρολ). Μπορετε να μου πετε κριε καθηγητ, αν υπρχει στη πλη κανς σλλογος εγκρτειας; Εγκρτειας απλυτης: Πρπει να υπρχει.
Κρολ. Μλιστα κριε κι εμαι πρεδρος.
Βρεν. Το κατλαβα απ τη φυσιογνωμα σας. Καλ λοιπν. Πιστεω τι θα μου 'ναι δυνατ να μπω στο σλλογο για καμι βδομδα.
Κρολ. Συγνμη, μα δε γρφουμε μλη με τη βδομδα.
Βρεν. Καλ ρα κριε καθηγητ! Ο Ολριχ Βρντελ δε συνηθζει να μπανει με το στανι σε ττοια ιδρματα. (προς τον Ρσμερ). Αλλ δε θλω να παρατενω την επσκεψ μου στο σπτι σας, που 'χει για μνα τσο πλοσιες αναμνσεις. Πρπει να πηγανω, στη πλη χω να 'βρω μιαν αναπαυτικ διαμον. Ελπζω να μπορσω να βρω καν υποφερτ ξενοδοχεο.
Ρεβ. Δε θλετε να πιετε κτι ζεστ πριν μας αφσετε;
Βρεν. Τ εδους, ωραα μου κυρα;
Ρεβ. Μια κοπα τσι ...
Βρεν. Ευχαριστ γενναα δσποινα. Δε μου αρσει να καταχρμαι τη φιλοξενα. (χαιρετ). Χαρετε κριες και κριοι. (πει προς τη κεντρικν εσοδο). Α! Αλθεια, Γιαν, πστορα Ρσμερ, θλεις να μου προσφρεις κποια σπουδαα υπηρεσα στ' νομα της παλις φιλας μας;
Ροσ. Ββαια και με μεγλη μου ευχαρστηση.
Βρεν. Καλ. Δνεισ μου για μια-δυο μρες να πουκμισο με λευκ μανκια, σιδερωμνο.
Ροσ. Αυτ μνο;
Βρεν. Γιατ πως βλπεις, ταξιδεω με τα πδια τοτη τη φορ. Οι αποσκευς μου θα σταλον αργτερα.
Ροσ. Καλ, καλ. Το δχως λλο, θα κμω πρθυμα ,τι μου ζητσατε. Αλλ δε χρειζεστε τποτ' λλο;
Βρεν. Ξρεις τ θα 'θελα; Αν μποροσες να μου δσεις και μια καλοκαιριν ρεντιγκτα, χι καινορια.
Ροσ. Βεβαως!
Βρεν. Κι αν υπρχε και καν ζευγρι παποτσια, με τη ρεντιγκτα...
Ροσ. Υπρχει τρπος να τακτοποιηθον λ' αυτ. Μλις μθουμε τη διεθυνσ σας, θα σας τα στελουμε.
Βρεν. Α με τποτα! Δε θλω να ενοχλ συνεχς. Θα τα πρω τρα μαζ μου αυτ τα μικροπρματα.
Ροσ. χει καλς. Θλετε να 'ρθετε για λγο, μαζ μου πνω;
Ρεβ. χι, αφστε, θα το τακτοποισω εγ με τη κυρα λσεθ.
Βρεν. Με τποτα! Δε θα επιτρψω μια κυρα τσο διακεκριμνη...
Ρεβ. Μνον ελτε κριε Βρντελ. (βγανει).
Ροσ. (κρατντας τον Βρντελ). Πστε μου δε χρειζεστε τποτ' λλο απ μνα;
Βρεν. Δε ξρω ακριβς τ θα 'τανε δυνατ να χρειζομαι... Α ναι! Κατρα! σο σκπτομαι... Γιαν... μπως κατ τχην, χεις εκαιρες στο πορτοφλι σου οχτ κορνες;
Ροσ. Για να δω... (ανογει το πορτοφλι του). χω δυο χαρτονομσματα των δκα.
Βρεν. Καλ, καλ. Το διο κνει. Μπορ να τα πρω. Να θυμσαι καλ πως μου 'δωσες εκοσι κορνες. Καληνχτα, αγαπητ μου παιδ! Καληνχτα, εντιμτατε κριε! (προχωρε προς τη πρτα, ο Ρσμερ τονε συνοδεει και τη κλενει πσω του).
Κρολ. Κριε των Δυνμεων! Και να φανταστε κανες πως σε τοτον τον νθρωπο, αναγνωρσανε κποτε, προτερματα μεγλου ανδρς!
Ροσ. (ρεμα). Εν πση περιπτσει, εχε το θρρος να ζσει κατ τα κφια του. Μου φανεται πως αυτ κτι σημανει...
Κρολ. Μα τ λες; Ζω πως η δικ του! Θα πστευε κανες αλθεια, πως αυτς εναι ικανς να ταρξει το μυαλ σου λλη μια φορ.
Ροσ. χι, χι φλτατε. Τρα εμαι ββαιος για μνα, πως πντα.
Κρολ. Μακρι να 'ναι αληθς αυτ, αγαπητ μου Ρσμερ. Επιδρον επνω σου οι εξωτερικς εντυπσεις, τσον εκολα...
Ροσ. Ας καθσουμε. χω να σου μιλσω.
Κρολ. Ευχαρστως.
Ροσ. (μετ σντομη σιγ). Δε βρσκεις πως βασιλεει εδ μσα ατμσφαιρα ειρνης κι ευτυχας;
Κρολ. Ββαια. Ζετε καλ κι ειρηνικ εδ. Εσ κρδισες οικογενειακν εστα Ρσμερ, εν γω χασα τη δικ μου.
Ροσ. Μη το λες φλες μου. Κει που βασιλεει τρα διχνοια, αριο θα ξαναγεννηθε αρμονα.
Κρολ. Ποτ! Ποτ! Ο σπρος της διχνοιας θα υπρχει πντα. Δε πρκειται να ξαναβρ το παρελθν.
Ροσ. 'Ακουσ με καλ, Κρολ. Υπρξαμε δεμνοι γα πολλ, πρα πολλ χρνια. Μπορες ποτ να υποθσεις τι τοτη η φιλα εναι δυνατ να διαρραγε;
Κρολ. Τποτε απ' σο γνωρζω, δε θα μποροσε να τη ψυχρνει. Αλλ πς σου μπανουνε ττοιες ιδες;
Ροσ. Γιατ συ δνεις μεγλη σημασα στη συμφωνα των πιστεω και των κρσεων.
Κρολ. στω λοιπν, ναι. Αλλ σον αφορ σε μας τους δυο, εμαστε σμφωνοι σ' λα τα θεμελιδη ζητματα.
Ροσ. (συχα). χι, δεν εμαστε πλον.
Κρολ. Τ σημανει αυτ;
Ροσ. Κθησε παρακαλ, Κρολ.
Κρολ. Τ θες να πεις; Δε σε καλαβανω. Μλα καθαρ.
Ροσ. γινε μια ανανωση στο πνεμα μου. Να αχτδα νετητας με φτισε. Κι ορστε πως φτασα ως εκε... Κι εγ ακμα.
Κρολ. Πο φτασες;
Ροσ. Εκε που φτσανε και τα παιδι σου.
Κρολ. (φανερ κπληκτος). Συ; Συ; Μα εναι αδνατο. Λες ,τι...
Ροσ. Συμφων με τις ιδες του Λρεντς και της Χλντε.
Κρολ. Αποσττης! Ο Γιαν Ρσμερ, αποσττης!
Ροσ. Ποι χαρ, πσην ευτυχα, θα μποροσα να βρω σ' αυτ την... αποστασα, πως τη λες! Αντ' αυτο μως, υπφερα πολ, ξροντας πως θα σου προξενσω τση πκρα.
Κρολ. Ρσμερ... Ρσμερ! Ποτ δε θα συνλθω απ' αυτ. Ορστε λοιπν κι εσ μεταξ κενων που διαφθερουνε, που γκρεμζουνε, που καταστρφουνε την τυχη χρα μας!
Ροσ. Θλω να συμμετσχω στο ργο της ανοικοδμησης και της απελευθρωσης!
Κρολ. Ναι το ξρω... τσι λνε οι διαφθορες κι οι παραπλανημνοι.
Ροσ. Δε παρασρθηκα απ το λεγμενο πνεμα της εποχς. Θλω να κνω κκληση προς πντας, να προσπαθσω να ενσω σο το δυνατ περισστερους ανθρπους κι σο το δυνατ κονττερα. Θλω να ζσω και να μεταχειριστ λες τις δυνμεις μου, προς το σκοπ τοτο. Προς το σκοπ της ανψωσης, αληθινς λακς κυριαρχας, στη χρα τοτη.
Κρολ. Βρσκεις λοιπν, πως δεν χουμε υποστε αρκετ αυτ τη ...λακ κυριαρχα, πως τη λες;
Ροσ. Ορστε λοιπν γιατ θλω λακ πολτευμα, που να εκπληρνει τη πραγματικ αποστολ του.
Κρολ. Ποιν αποστολ;
Ροσ. Τον εξευγενισμ λων των πολιτν.
Κρολ. Με ποι μσα;
Ροσ. Με την απελευθρωση του πνεματος απ τις προκαταλψεις και με τον εξαγνισμ των θελσεων.
Κρολ. Εσαι ιδεολγος Ρσμερ. Θες να τους απελευθερσεις;
Ροσ. χι αγαπητ μου. Θλω μνο να τους βγλω απ το λθαργο. Αυτο κατπιν θα ενεργσουν απ μνοι τους.
Κρολ. Και τους νομζεις ικανος να ενεργσουν τσι, σωστ;
Ροσ. Ναι!
Κρολ. Με τις δικς τους δυνμεις;
Ροσ. Ναι! Δε γνεται αλλις.
Κρολ. Εναι αυτ γλσσα που αρμζει σ' ιερα;
Ροσ. Δεν εμαι πια ιερας.
Κρολ. Ναι, αλλ... η πστη των παιδικν σου χρνων;
Ροσ. Δεν την χω πλον.
Κρολ. Δεν την χεις πλον;
Ροσ. (σηκνεται). Την εγκατλειψα. φειλα να την εγκαταλεψω, Κρολ!
Κρολ. Α! Α! Ναι, ναι, ναι! Το 'να δεν ρχεται δχως τ' λλο. Τχα τοτο σ' κανε να παραιτηθες του ιερατικο αξιματος;
Ροσ. Ναι. ταν σχηματστηκε μσα μου η πεποθηση, ταν βεβαιθηκα τι δε πρκειται περ παροδικο πειρασμο, αλλ κτι απ' που δε θα μπορσω ποτ ν' απαλλαγ, παραιτθηκα.
Κρολ. Συνεπς, αυτ η κατσταση υπρχε μσα σου προ πολλο κι εμες οι φλοι σου δε ξραμε τποτα; Ρσμερ, Ρσμερ, πς μπρεσες να μας κρψεις αυτ τη θλιβερ αλθεια;
Ροσ. Το πρμα αφοροσε μνο μνα. Κι πειτα, θελα ν' απαλλξω και σνα και τους λλους απ ανφελη πκρα. Σκεφτμουν να εξακολουθσω ζντας εδ, συχος, ευχαριστημνος κι ευτυχς.
Κρολ. Αποσττη! Κθε λξη σου σε καταχωρε τσι! Αλλ ττε γιατ αυτ η εξομολγησ σου; Και γιατ ακριβς αυτ τη στιγμ;
Ροσ. Συ το θλησες, Κρολ.
Κρολ. Εγ;
Ροσ. Ναι. Γιατ μαθα τη βιαιτητ σου, τις πλρους μσους επιθσεις σου, εναντον των αντιφρονοντων σου... Α Κρολ, πσον αλλαγμνο σ' εδα! Κι τσι, εδα πως εχα επιτακτικν ανγκη και καθκον να εκτελσω. Ο δη γενμενος αγνας, χει κνει τους ανθρπους κακος. Τα πνεματα χουν ανγκη χαρς, ειρνη και συμφιλωση. Ορστε γιατ προβανω στον αγνα, χοντας πρει θση, ανεπιφλακτα, μαζ με τους ομοδετες μου. Κι εξ λλου θλω να δοκιμσω τις δυνμεις μου. 'Ακουσ με Κρολ! Δε θες και συ να βοηθσεις την ενργει μου;
Κρολ. Ποτ! Ποτ! Δε θα συνεννοηθ με τους καταστροφες της κοινωνας!
Ροσ. στω. Αν λοιπν υπρξει ανγκη να πολεμσουμε, πρπει να χρησιμοποισουμεν πλα ευγενικ.
Κρολ. Οποιοσδποτε δεν εναι μαζ μου στις θεμελιδεις κοινωνικς αρχς κι ιδες, μου εναι γνωστος και δεν χω ουδεμαν επιφλαξη για κενον.
Ροσ. Αυτ να το εκλβω και για μνα προσωπικ;
Κρολ. Απ σνα ρθε, Ρσμερ, η δισπαση.
Ροσ. Μα εναι λοιπν δισπαση;
Κρολ. Αν εναι λει; Εμφανστατα εναι δισπαση απ' λους τους φλους σου. Ναι! Και θα υποστες τις συνπειες.
Ρεβ. (μπανει κι αφνει τη πρτα ανοιχτ μιλντας μονχη). Επιτλους! Ορστε, βαδζει πλον στο δρμο της αυτοθυσας. (μεγαλφωνα). Εναι τοιμο το δεπνο. Ελτε κριε Κρολ.
Κρολ. Καληνχτα δεσποινς Γουστ. Δεν χω καμι δουλει πλον εδ πρα.
Ρεβ. (συγκινημνη κλενει τη πρτα και πλησιζει). Τ συμβανει; Μιλσατε;
Ροσ. Ξρει πλον τα πντα.
Κρολ. Δε θα σ' αφσουμε Ρσμερ. Θα σ' αναγκσουμε να επανρθεις στον σιο δρμο.
Ροσ. Ουδποτε.
Κρολ. Θα το δομε αυτ. Δεν εσαι απ κενους που μπορον ν' αντξουνε στην απομνωση.
Ροσ. Δεν εμαι μνος. Εμαστε δη δυο εδ, για να την αντξουμε.
Κρολ. Α! τσι λοιπν ε! Κενα τα λγια της Ευτυχας...
Ροσ. Της Ευτυχας;
Κρολ. χι. χι! χω δικο. Σχρα με! Γει σου.
Ροσ. Πς; Τ θες να πεις; Μλα.
Κρολ. Ας μη κνουμε κουβντα... Ουφ! Σχρα με. Γει σου.
Ροσ. Κρολ, δε πρπει να χωριστομε τσι. Θα περσω να σε δω αριο.
Κρολ. Δε θα πατσεις το πδι σου ξαν στο σπτι μου! (βγανει απτομα).
Ροσ. Δεν εναι τποτα, Ρεβκα. Θα μπορσουμε ν' αντξουμε τα πντα οι δυο μας, πιστο φλοι καθς εμαστε.
Ρεβ. Τ σκεφτταν, ταν επε: "ουφ"! Το γνωρζει ραγε;
Ροσ. Μην ανησυχες γι' αυτ, αγαπητ μου φλη. Δε πστεψε στην υποψα του, μτ' αυτς ο διος. Αριο θα πω να τονε βρω. Καληνχτα.
Ρεβ. Αποσρεσαι τσο νωρς απψε. Φταν σα συνβησαν;
Κρολ. Κι απψε, πως συνθως. Τρα που φανερωθκανε τα πντα, νιθω μεγλην ανακοφιση. Εμαι πως βλπεις εντελς γαλνιος. Να 'σαι κι εσ αγαπητ Ρεβκα. Καληνχτα.
Ρεβ. Καληνχτα φλε μου. (ο Ρσμερ πηγανει προς τη πρτα στο βθος, τον ακομε ν' ανεβανει τη σκλα. η Ρεβκα πλησιζει στη θερμστρα και χτυπ το κουδονι. η κυρα λσεθ μπανει). Ξεστρστε το τραπζι κυρα λσεθ. Ο πστορας δε θλει να δειπνσει κι ο κριος Κρολ φυγε.
Ελσ. φυγε; Τ του 'ρθε πλι;
Ρεβ. (πινοντας το κντημ της) Προβλεψε πως θα 'ρχοταν μεγλη κακοκαιρα.
Ελσ. Περεργο! Ο ουρανς δεν χει καννα σννεφο απψε.
Ρεβ. Φτνει μνο να μη συναντσει τα φαντσματ σου με το λευκ λογο. Φοβμαι πως πολ σντομα θ' ακοσουμε να γνεται λγος και πλι για φαντσματα.
Ελσ. Χριστ μου! Μη λτε ττοια δεσποινς.
Ρεβ. Εμπρς. Εμπρς...
Ελσ. (πιο σιγ). Η δεσποινς πιστεει αλθεια θα πεθνει κανες γργορα, δω μσα;
Ρεβ. χι δα, Αλλ υπρχουνε διφορα εδη λευκν αλγων στο κσμο αυτ, κυρα λσεθ. Εμπρς. Καληνχτα. Θα πω να κοιμηθ.
Ελσ. Καληνχτα δεσποινς. (η Ρεβκα κρατντας το κντημα βγανει. η κυρα λσεθ σβνει τη λμπα, κουν το κεφλι και ψιθυρζει). Χριστ μου! Αυτ η δεσποινς Γουστ, τ παρξενα που τα λει μερικς φορς!

                                     Aυλαα της 1ης πρξης

                                           Συνεχζεται... εδ  ---> 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers