-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Rimbaud Jean-Nicolas Arthur:

                                            Βιογραφικ

    O Ζαν-Νικολ-Αρτρ Ρεμπ (Jean-Nicolas Arthur Rimbaud, 20 Οκτβρη 1854 -10 Νομβρη 1891) τανε Γλλος ποιητς. Θεωρεται απ τους μεζονες εκπροσπους του συμβολισμο, με σημαντικ επδραση στη μοντρνα ποηση, παρ το γεγονς πως εγκατλειψε οριστικ τη λογοτεχνα στην ηλικα των 20 ετν. Απ το σνολο του ργου του ξεχωρζουν οι ποιητικς συλλογς Εκλμψεις και Μια Εποχ Στη Κλαση. Η τελευταα υπρξε το μοναδικ βιβλο του που δημοσιετηκε κατπιν επιθυμας κι ενεργειν του διου, εν σημαντικ μρος των ποιημτων του δημοσιετηκαν ενσω ταν εν ζω αλλ χωρς τη συγκατθεσ του εν αγνοα του.
    Θεωρεται ο 1ος ποιητς που επινησε μιαν επιστημονικ πειστικ μθοδο μεταβολς της φσης της παρξης, ο 1ος που βωσε τη περιπτεια της ομοφυλοφιλας του ως μοντλο κοινωνικς αλλαγς, αλλ κι ο 1ος που αποκρυξε τους μθους απ τους οποους εξαρτται ακμα η φμη του. Μχρι και την ηλικα των 20, ταν αποφασζει να εγκαταλεψει τη λογοτεχνα, εχε ταξιδψει σε 13 διαφορετικς χρες κι εχε ζσει ως εργοστασιακς εργτης, παιδαγωγς, επατης, λιμενεργτης, μισθοφρος, ναυτικς, εξερευνητς, μπορος, λαθρμπορος πλων, αργυραμοιβς και, για ορισμνους κατοκους της ντιας Αβησσυνας, ως μουσουλμνος Προφτης.



     Γεννθηκε στη Γαλλικ αγροτικ πλη Σαρλβλ των Αρδεννν, που ζησε τα νεανικ του χρνια, πριν ξεκινσει η πολχρονη περιπλνηση του σε πολυριθμες πλεις της Ευρπης. Στη διρκεια του πολυτραχου βου του ταξδεψε σε δεκατρες διαφορετικς χρες και ζησε ως επατης, μισθοφρος, εργτης, παιδαγωγς και ναυτικς, παρλληλα με τη συγγραφικ δραστηριτητα. Στα τελευταα χρνια της ζως του, χοντας δη εγκαταλεψει την ποηση, περιπλανθηκε στη Β.Α.Αφρικ που εργστηκε ως μπορος κι εξερευνητς, την δια περοδο που ρχισε να αναγνωρζεται το ποιητικ ργο του μεταξ των λογοτεχνικν κκλων του Παρισιο.
      Ο Ρεμπ γεννθηκε στην αγροτικ περιοχ Σαρλβλ (Charleville) των Αρδεννν στη βορειοανατολικ Γαλλα, κοντ στα σνορα με το Βλγιο. Ο πατρας του, Φρεντερκ Ρεμπ, τανε στρατιωτικς κι η μητρα του, Βιταλ Κυφ, κρη επορου αγρτη απ' τη περιοχ Ρος (Roche), κοντ στη Σαρλβλ. Οι 2 γνωρστηκαν σε κονσρτο της ορχστρας του 47ου Συντγματος Πεζικο και παντρετηκαν με συνοπτικς διαδικασες, χωρς ανφελους συναισθηματισμος. Οι αρετς που συνψιζε η 27 ετν Βιταλ και τις οποες εκτμησε ο 38 ετν λοχαγς, τουτστιν η ανεξντλητη εργατικτητα, το υψηλ ασθημα ευθνης κι η μφυτη κλση προς την οικονομα, αποδεχθηκαν ανυπφορα ελαττματα κι γιναν η θηλι που σφιξε το λαιμ του, τσο στε να εγκαταλεψει δια παντς το σπιτικ του, ταν ο Αρτρ ταν 6 ετν.
    Τα παιδικ χρνια του Αρθορου φρουν την επρεια της μητρικς απολυταρχας. Η νοητικ στεντητα κι ακαμψα της κυρας Ρεμπ, ο υπερθετικς εγωισμς κι η μισαλλοδοξα της, δεσαν αρμονικ με το φαρισασμ και τη θρησκευτικ σχολαστικτητα. Αποτυχημνη ως σζυγος, αποφασζει να αφοσιωθε στη διαπαιδαγγηση των παιδιν της. Τα παιδι διαβιον σε καθεστς επιτρησης, λα περννε μσα απ το κσκινο της Βιταλ, προπαντς οι συναναστροφς τους. Αναγκζονται μλιστα ν' αλλζουνε σχολεα μχρι να καταλξουνε σε κενο που πληρο τα υψηλ κριτρια επιστημοσνης και θρησκευτικτητας που η μητρα Ρεμπ χει θσει.
     Πρασε το μεγαλτερο μρος της παιδικς του ηλικας στο αγρκτημα της οικογνειας της μητρας του στη Ρος, μαζ με τον μεγαλτερο αδελφ του Φρεντερκ και τις νετερες αδελφς του, Βιταλ κι Ιζαμπλ. ταν ταν 6 ετν, ο πατρας του εγκατλειψε την οικογνεια χωρς να γυρσει ποτ πσω. Για τη ρξη που προκλθηκε μεταξ των γονων του, χουν υποστηριχθε αρκετς εκδοχς, χωρς κποια απ αυτς να μπορε να αποδειχθε. Ο Φρεντερκ Ρεμπ λειπε συχν απ το σπτι, εξαιτας του επαγγλματς του, εν κατ τις λγες επισκψεις του, ανλωνε τον ελεθερο χρνο του στη συγγραφ. Απ την λλη, η μητρα του θεωροσε κθε λογοτεχνικ ργο ανφελο, εν ο δσκολος χαρακτρας της ενδεχομνως να συντλεσε στο χωρισμ του ζευγαριο. να δεγμα του σκληρο χαρακτρα της περιγραψε ο διος ο Ρεμπ στο ποημ του Les Poètes de Sept Ans (Ο επτχρονος ποιητς), στο οποο περιγρφει τον ποιητ με "μτωπο γεμτο εξογκματα".


    Ανρ Φαντν-Λατορ: Βερλαν (1ος απ αριστερ) δπλα Ρεμπ (2ος απ αριστερ).

     Μετ τη φυγ του πατρα, ο Ρεμπ και τα 4 αδλφια του αναγκστηκαν να ζσουνε φτωχικ και δσκολα χρνια, υπ την αυστηρ παρουσα της μητρας τους, που φρντισε με επιμλεια για τη μρφωσ τους. Τον Οκτβρη του 1861, εισχθη μαζ με τον αδελφ του στο Ινστιτοτο Ροσσ, που φοτησε για περπου 3 τη. Στο διστημα αυτ, διακρθηκε κερδζοντας πολυριθμα αριστεα κι επανους, στα λατινικ, στη γραμματικ, στην ιστορα, στη γεωγραφα, αλλ και στην αριθμητικ. Στερημνος απ παιδικς παρες, λγω της αυστηρς επαγρπνησης της μητρας του, ασχολθηκε σχεδν αποκλειστικ με το διβασμα και τη μελτη. Τον Απρλη του 1865, μετ απ απφαση της μητρας, μεταφρθηκε στο Κολλγιο της Σαρλβλ, που σντομα διακρθηκε εκ νου στα μαθματα κι οι ικαντητς του προκλεσαν μεγλη εντπωση, μεταπηδντας απ την Ε' τξη του δημοτικο στη 1η του γυμνασου. Μεταξ των διακρσεν του, ξεχωρζουν επσης οι δημοσιεσεις εργασιν του στην εφημερδα της εκπαιδευτικς κοιντητας Moniteur de l'Enseignement Superieur καθς και πολυριθμα βραβεα που κρδιζε σε διαγωνισμος των σχολεων της περιφρειας. Στις αρχς του επμενου χρνου, το ποημ του με ττλο Les Étrennes des ophelins, δημοσιετηκε στην εφημερδα La Revue pour Tous κι αποτελε πιθαντατα να απ τα καλλτερα δεγματα των πριμων ργων του.
     Στο κολλγιο της Σαρλεβλ ο Αρθορος θα ανθσει. Εναι ντεκα χρονν και η εντπωση που προξενε στους καθηγητς του εναι μεγλη. νας απ αυτος το προαισθνεται: «απ εξυπνδα χει ση θλετε, αλλ χει κτι μτια κι να χαμγελο που δε μ’ αρσουν καθλου. Θα χει κακ τλος». Μχρι να ρθει, λοιπν, το τλος ο Αρθορος αρκεται να σκαρνει στιχκια στα λατινικ, να σαρνει τα πρτα βραβεα στις εξετσεις και να χνεται για ρες ατελεωτες στα βιβλιοπωλεα. Το ενδιαφρον του κεντρζουν τα ποιματα του περιοδικο Σγχρονος Παρνασσς. Λγο περισστερο στκεται σε εκενα που χει γρψει κποιος Πολ Βερλαν. Το Γενρη του 1870 διορζεται καθηγητς στο κολγιο της Σαρλεβλ ο Ζρζ Ιζαμπρ, νας νθρωπος που θα διαδραματσει σημαντικ ρλο στη ζω του Ρεμπ ως μντορας και πνευματικς καθοδηγητς. Δανεζει στον Αρθορο βιβλα, μαζ διεξγουν λογοτεχνικς συζητσεις, εναι εκενος που πρτος θα διαβσει και θα σχολισει τα πρωτλεια ποιματα του καλτερου μαθητ του.


                         Εδ στην ηλικα της 1ης κοινωνας

     Λγες ημρες μετ τη δημοσευση του ποιματος, το Κολλγιο της Σαρλβλ υποδχτηκε να νο δσκαλο, τον Ζωρζ Ιζαμπρ (Georges Izambard), ο οποος εξελχθηκε σε να εδος λογοτεχνικο συμβολου του Ρεμπ. Εκενος, με τη σειρ του, συνχιζε να γρφει ποηση και να παρουσιζει αντγραφα των ργων του στον Ιζαμπρ, ο οποος με τη σειρ του δνειζε βιβλα απ τη προσωπικ του συλλογ στο μαθητ του. Στις πριμες λογοτεχνικς του συνθσεις, ντλησε στοιχεα απ την ανθολογα Le Parnasse contemporain των παρνασσιστν, στλνοντας μλιστα να δικ του ποημα προς δημοσευση, με αποδκτη τον Τεοντρ ντε Μπανβλ, που μως δεν γινε τελικ δεκτ. Στις 19 Ιουλου 1870 κηρχθηκε ο Γαλλοπρωσικς Πλεμος, με αποτλεσμα ο Ιζαμπρ να εγκαταλεψει τη Σαρλεβλ. Το Κολλγιο της πλης παψε να λειτουργε κατ τη διρκεια του πολμου, γεγονς που θα 'δινε κι να οριστικ τλος στην επσημη σχολικ εκπαδευση του Ρεμπ. Οι πολιτικς εξελξεις σε συνδυασμ με τη φυγ του Ιζαμπρ, το προκαλσανε μελαγχολα και τσεις φυγς, σημεινοντας σε μια επιστολ προς το δσκαλ του: "Η πατρδα μου ξεσηκνεται. Προσωπικ θα προτιμοσα να τη δω να ξανακθεται". Στις 31 Αυγοστου εγκατλειψε το σπτι του κι επιβιβστηκε στο τρανο, με προορισμ το Παρσι. Εξαιτας της αδυναμας του να καλψει οικονομικ το ανττιμο του εισιτηρου, εχε προμηθευτε να για τη συντομτερη διαδρομ μχρι το Σαιν Κεντν, ταξιδεοντας στο υπλοιπο της διαδρομς κρυφ. Κατ την φιξ του στο Παρσι γινε αντιληπτς απ την αστυνομα, με αποτλεσμα να συλληφθε και να φυλακιστε.


                                O Ρεμπ στη Χαρρρ

    Η συσσωρευμνη καταπεση γννησε στη ψυχ του μια επαναστατικ φση τοιμη να εκραγε, μια φση που αποδεται στην αναζτηση της απλυτης ελευθερας. Ο γαλλογερμανικς πλεμος του 1870 ωθε τον Ιζαμπρ να εγκαταλεψει τη Σαρλεβλ κι ο Αρθορος, μνος χωρς το δσκαλο, αποφασζει να δραπετεσει στο Παρσι. Εναι 16 ετν. Καθς δεν χει να πληρσει τα ναλα συλλαμβνεται και κρατεται. Ο Ιζαμπρ πληρνει το χρος του και τον φιλοξενε στο Ντουα. Παρμεινε εκε για περπου 3 εβδομδες, εργαζμενος ως δημοσιογρφος της εφημερδας Liberal du Nord, της οποας ο Ιζαμπρ ταν εκδτης. Τις ξγνοιαστες μρες θα διακψει η Βιταλ, απαιτντας την επιστροφ του γιο της στη Σαρλεβλ. Αρνομενος αρχικ να επιστρψει στη μητρα του, η οποα σε αλληλογραφα με τον Ιζαμπρ τονε κατηγοροσε για τη φυγ του γιου της, επστρεψε τελικ στη Σαρλβλ, στις 27 Σεπτμβρη, με συνοδ τον Ιζαμπρ. Τα καινοργια του ποιματα ταν εμπνευσμνα απ τις πρσφατες εμπειρες του κι επιθυμοσε να εκδοθον με τη βοθεια του Πωλ Ντεμεν, τον οποο εχε γνωρσει στο Ντουα κι ταν συνιδιοκττης εκδοτικο οκου στο Παρσι. Μια βδομδα μετ την επιστροφ του, εγκατλειψε ξαν τη Σαρλβλ με προορισμ αυτ τη φορ τη βελγικ πλη Σαρλερου, που αναζτησε εργασα στην εφημερδα Journal de Charleroi, χωρς μως επιτυχα. Επμενοι σταθμο της περιπλνησς του υπρξανε το Φυμ, το Βιρ, οι Βρυξλλες και τλος το Ντουα, που επισκφτηκε εκ νου το σπτι του Ιζαμπρ.
    Η 1η μχη χθηκε, χι μως κι ο πλεμος. Ο Αρθορος εξαφανζεται εκ νου, πηγανει στο Σαρλερου να γνει δημοσιογρφος, για να καταλξει και πλι στο σπτι του Ιζαμπρ. Ο τελευταος αρχζει να δυσανασχετε με τον παρφορο αυτ νεαρ και οι σχσεις των δυο διαρρηγνονται. Τον στλνει πσω στη μνα του. Η επμενη αππειρα να ζσει στο Παρσι δεν εναι περισστερο επιτυχημνη: φιλοδοξε να μπει στο λογοτεχνικ κκλο των παρνασσιστν, θα βρεθε ωστσο να ψχνει στα σκουπδια για φαγητ και να κοιμται στις μαονες που ταν αγκυροβολημνες στις χθες του Σηκουνα. Ξαν πσω.
    O Ρεμπ επστρεψε στο Παρσι και θεωρεται πιθαν πως βρθηκε εκε στο αποκορφωμα των γεγοντων της Κομμονας, στα τλη Απρλη του 1871. Η σχση του με τη παρισιν Κομμονα εναι εν γνει αμφιλεγμενη, πως και το αν βρισκτανε στη πλη κατ τη διρκει της, ωστσο κτι ττοιο φανεται να βεβαινεται απ ισχυρισμος του Βερλαν, καθς και απ αστυνομικ κθεση του 1873, σμφωνα με την οποα ταν μλος των ατκτων της Κομμονας. 3 ποιματ του θεωρονται επηρεασμνα απ αυτ και πρκειται για τα L’Orgie parisienne, Les Mains de Jeanne-Marie και Chant de guerre parisien. Πιθανς απογοητευμνος απ τις αντξοες εμπειρες του, ο Ρεμπ στειλε στις 13 Μη 1871, απ τη Σαρλβλ, επιστολ στον Ιζαμπρ που περιεχε επσης το ποημα Le Cœur volé (Κλεμμνη καρδι). Το γρμμα προκλεσε την αντιπθεια του πρην δασκλου του, που θα το χαρακτριζε αργτερα ως κακηθες στ' απομνημονεματ του. 2 μρες αργτερα, γραψε μα 2η σημαντικ μακροσκελ επιστολ στον Πωλ Ντεμεν, γνωστ ως η Επιστολ του προφτη (Lettre du voyant), στην οποα εξθετε το ποιητικ του ραμα και τις αισθητικς του θεωρες, αναφερμενος στο ρλο του ποιητ ως προφτη και της διας της ποησης ως να μσο που θα παυε να συμβαδζει με τη πραγματικτητα αλλ θα τη ξεπερνοσε.



     Κτω απ τη πεση της μητρας του να βρει μα εργασα, προσπθησε ν' ανακτσει την επαφ του με το λογοτεχνικ κσμο του Παρισιο, ελπζοντας στη βοθεια των παρνασσιστν. Την δια περοδο, καθοριστικ υπρξε η γνωριμα του με τον Σαρλ Μπρετν, ο οποος εχε γνωρσει παλαιτερα τον Πωλ Βερλαν και προσφρθηκε να του συστσει τον νεαρ ποιητ. Ο Ρεμπ, με τη σειρ του, γραψε να οικεο κι αυτοβιογραφικ γρμμα στο Βερλαν, δηλνοντας νθερμος θαυμαστς του και τονζοντας την επιθυμα του να εγκατασταθε στο Παρσι, εσωκλεοντας επσης μερικ απ τα ποιματ του.
    Η απντηση εναι λυτρωτικ για τον Αρθορο: τον προσκαλε στο Παρσι, τον περιμνει! Το νειρο του γνεται πραγματικτητα, θα γνει νας απ τους παρνασσιστς. Πρπει ωστσο να κνει καλ εντπωση, να ετοιμσει κτι εξαιρετικ για τη 1η συνντηση με τους καινοργιους του συντρφους, να ργο ενδεικτικ του ποιητικο του διαμετρματος. Συνθτει το αριστουργηματικ Μεθυσμνο Καρβι, το οποο γνεται δεκτ με ενθουσιασμ. Ο Αρθορος δεν εναι οτε 18 ετν.
    Ο Βερλαν, εξσου γοητευμνος απ το ργο του Ρεμπ, φρντισε για την εγκατσταση του στο σπτι του διου, συγκεντρνοντας επσης να χρηματικ ποσ για την κλυψη των εξδων του ταξιδιο του. Ο Ρεμπ ενσωματθηκε για να διστημα στον κκλο των παρνασσιστν, εν σε ολκληρο το διστημα της διαμονς του στο Παρσι, προκαλοσε με τη συμπεριφορ του την λογοτεχνικ ελτ της εποχς, διγοντας κλυτο βο. Ο ποιητς Λεν Βαλντ περιγραψε τη παρουσα του Ρεμπ σε μα επιστολ στις 5 Οκτβρη του 1871, γρφοντας:

   "Μεγλα χρια, μεγλα πδια, αληθιν παιδικ πρσωπο που θα μποροσε κλλιστα να ανκει σε 13χρονο, βαθυγλανα μτια, μλλον γρια παρ συνεσταλμνα -αυτς εναι ο νεαρς που με τη φαντασα του, τις εκπληκτικς δυναττητες και την αχρειτητ του χει συναρπσει φοβσει λους τους φλους μας".

    Τον αρχικ ενθουσιασμ διαδχεται μια βαθμιαα αποστροφ, απτοκη του χαρακτρα και της συμπεριφορς που ο Αρθορος, σκπιμα μη, επιδεικνει. Οι παρνασσιστς κνουν ,τι μπορον, φιλοξενον εκ περιτροπς τον Ρεμπ, οργαννουν ερνους για να καλψουν τα ξοδ του, μως το παιδ θαμα μοιζει ασυγκνητο: εναι βαρς, δσθυμος, απρσιτος, επιθετικς. Αχριστος νθρωπος. Στο εξς λοι θα τον αποφεγουν. λοι εκτς απ ναν. Ο Βερλαν, 27 ετν ττε, παντρεμνος με παιδ, θα ερωτευθε το Ρεμπ. Μαζ επιδδονται σε κθε λογς ασωτες, τριγυρζοντας στα καφ και τις μπιραρες, και πνοντας χασς και αψντι. Η Ματλντη Βερλαν οσφρανεται τι κτι δεν πει καλ και αποφασζει να διεκδικσει τον ντρα της. Εγκαταλεπει το σπτι θτοντας ως μοναδικ ρο για την επιστροφ της την απομκρυνση του Ρεμπ απ το Παρσι. Ο Βερλαν, νθρωπος που περιγρφεται γενικ ως βουλος, υπερευασθητος κι ευσυγκνητος, υπαναχωρε και ζητ, συντετριμμνος, απ τον Ρεμπ να φγει για λγο απ κοντ του. Ντροπιασμνος και γεμτος μσος για την Ματλντη ο Αρθορος φεγει, σχεδιζοντας παρλληλα την εκδκησ του. Πργματι, θα ακολουθσει μια τρομερ διελκυστνδα με τον Βερλαν να γεται και να φρεται ανμεσα στη νμιμη σζυγ του και τον παρνομο ρωτ του, ρμαιο στις ορξεις αμφοτρων.
    Στην ησυχα της Σαρλεβλ ο Ρεμπ ξαναπινει την πνα του. Η μυστικ αλληλογραφα που διατηρε με τον Βερλαν δεχνει πως μεθοδεει την επιστροφ του στο Παρσι, ωστσο η τελευταα δεν εναι πως την φαντζεται. Ο Βερλαν, φοβομενος τη Ματλντη, φροντζει να τον κρατσει σε κποια απσταση. Προδομνος κι εξαπατημνος ο Ρεμπ σκπτεται να αναχωρσει για το Βλγιο. Το πρω της αναχρησης συναντ τυχαα τον Βερλαν και του ανακοιννει το πλνο του. "Φεγω κι εγ μαζ σου!" εναι η απντηση του Βερλαν. Η Ματλντη θα καταφρει να ξετρυπσει τους δυο εξριστους και θα μεταβε στις Βρυξλλες για να μεταπεσει τον ντρα της. Ο Βερλαν χει πρει την απφαση του, ανκει στον Αρθορο: "αγαπιμαστε σαν τγρεις", θα πει στη Ματλντη δεχνοντας το στθος του, γεμτο χαρακις και σημδια απ τις μαχαιρις του Ρεμπ.
    Ο Σεπτμβρης του 1872 βρσκει τους 2 ποιητς στο Λονδνο να διγουνε βον κλυτο, ενοτε μως παραγωγικ. Εκε ο Αρθορος θα συνθσει τις Εκλμψεις, να σνολο πεζν ποιημτων, κι ο Βερλαν τις Ρομντζες χωρς λγια. Εναι η ηρεμα πριν απ την καταιγδα. Τα χρματα χουνε τελεισει. Η Ματλντη σρνει τον Βερλαν στα δικαστρια, προσπτοντας του τη κατηγορα της ομοφυλοφιλας και της αποπλνησης ανηλκου. Η μητρα Ρεμπ ενημερνεται για την ανερη σχση κι αξινει να της φρουν πσω το γιο της. Ο Αρθορος, για πολλοστ φορ, αναγκζεται να επιστρψει στη Σαρλεβλ και κατπιν στο οικογενειακ αγρκτημα της Ρος. Εκε συλλαμβνει την ιδα ενς βιβλου το οποο θα διηγεται τη περιπτεια του. Πρκειται για το ργο του Μια εποχ στην Κλαση, το να και μοναδικ βιβλο που εξδωσε με τη θλησ του. Εναι 19 ετν.
     Η νδοξη πορεα του δεν εχε ωστσο μεγλη διρκεια, κυρως εξαιτας της αντικοινωνικς και προκλητικς συμπεριφορς του, που συνδαζε 2 διαφορετικος χαρακτρες, του ομοφυλφιλου και του αναρχικο κι οι 2 ιδιατερα απωθητικο στη 10ετα του 1870. Το Μρτη του 1872, εγκαταστθηκε για να διστημα στο σπτι της μητρας του στη Σαρλβλ, μετ απ παρτρυνση του Βερλαν που επιθυμοσε να σσει το γμο του, που 'χε οδηγηθε σε διλυση εξ αιτας της ερωτικς σχσης του με τον Ρεμπ. Τον Ιολιο του διου τους, ο Βερλαν εγκατλειψε τη σζυγο και το γιο του, ταξιδεοντας μαζ με το Ρεμπ, αρχικ στο Βλγιο και κατπιν στο Λονδνο. Στην αγγλικ πλη, συνθεσε μα σειρ πεζν ποιημτων που αργτερα συγκροτσανε τη συλλογ Εκλμψεις (Les Illuminations), που ανκει στα σημαντικτερα ργα του. Τον Απρλη του 1873, επισκφθηκε την οικογνει του στη Σαρλβλ. Στο αγρκτημα της Ρος, ξεκνησε να επιμελεται το 1ο σχεδασμα για το Μια εποχ στη κλαση, το μοναδικ ργο που εξδωσε ο διος και το βιβλο που επρκειτο να του χαρσει την αναγνριση.

    Ο Μης του 1873 ξαναβρσκει τους 2 ποιητς στο Λονδνο να προσπαθον να επιβισουν παραδδοντας μαθματα γαλλικν. Οι ψθυροι για το βαθμ της οικειτητας που μοιρζονται χουνε μετατραπε τρα σε φωνς διαμαρτυρας. Οι καλλιτεχνικο κκλοι του Λονδνου τους απορρπτουνε. Εναι κι επισμως απβλητοι, αποσυνγωγοι.. Τη σχση τους διακρνει η νταση: "τυλγουν σε μια πετστα λμες κοφτερς, που τις κρατνε με ττοιο τρπο στε να ξχουν μνον οι κρες τους, και στοχεουνε στο πρσωπο στο λαιμ". Δια στματος Ρεμπ: "πολλς νχτες με διακατεχε νας δαμονας, κυλιμαστε κτω παλεοντας". Ο Βερλαν δεν αντχει λλο, βρσκει μια πρφαση, εγκαταλεπει τον Ρεμπ και τραβει για τις Βρυξλλες. Ο Αρθορος πηγανει να τον βρει και, στις 10 Ιουλου, το δρμα αγγζει την κορφωσ του: ο Βερλαν, σε κατσταση μθης, θα πυροβολσει τον Ρεμπ δυο φορς πετυχανοντας τον στον αριστερ πνεμονα (στο αριστερ χρι σμφωνα με λλους). Θα συλληφθε και θα καταδικαστε σε δυο χρνια φυλκιση.. Νοσηλετηκε για λγες μρες στο νοσοκομεο Σαιν Ζαν των Βρυξελλν κι αργτερα εγκαταστθηκε εκ νου στη Ρος, που ολοκλρωσε το Μια εποχ στη κλαση, ργο σε μεγλο βαθμ εξομολογητικ. Το βιβλο τυπθηκε με χρηματοδτηση της μητρας του, σε τυπογραφεο των Βρυξελλν, αν κι ελχιστα ανττυπα κυκλοφρησαν αρχικ. Ο Ρεμπ παρλαβε περπου 10, απ τα συνολικ 500 που 'χε παραγγελει, τα οποα μορασε σε οικεα πρσωπα κι λλους λογοτχνες, ωστσο δεν πλρωσε για τα υπλοιπα. Μχρι το 1884, τος δημοσευσης του Les Poètes maudits (Οι καταραμνοι ποιητς) του Βερλαν, δεν εχανε καταγραφε αντιδρσεις κριτικς απναντι στο βιβλο, το οποο παρμενε στην αφνεια.


                                    Βερλαν & Ρεμπ

     Tους μνες που ακολοθησαν την εκτπωση του Μια Εποχ στη Κλαση o Ρεμπ ζησε στο Λονδνο, που για να διστημα συγκατοκησε με τον ποιητ Ζερμαν Νουβ, εν κατ τη διρκεια των καλοκαιρινν διακοπν του 1874, δχθηκε την επσκεψη της μητρας του και της αδελφς του, Βιταλ. Tην δια περοδο αναζτησε επμονα εργασα ως δσκαλος γαλλικν. Σμφωνα με μα αγγελα στους Times, βεβαινεται πως εργστηκε για να διστημα ως δσκαλος στη βιομηχανικ πλη του Ρντιγκ, που θεωρεται επσης πιθαν πως επεξεργστηκε μρος των Εκλμψεων. Παρμεινε εκε για περπου 3 μνες, πριν επιστρψει στο σπτι της μητρας του, στις 29 Δεκμβρη 1874.
     Ο Ρεμπ αναζητοσε να ασχοληθε με πρακτικ εργασα, πως το εμπριο τη μηχανολογα. Παρλληλα, πστευε πως η εκμθηση χρσιμων γλωσσν θα ταν ν επιπλον εφδιο και για το σκοπ αυτ ταξδεψε στη Στουτγκρδη, προκειμνου να εξοικειωθε με τη γερμανικ γλσσα. Θεωρεται πιθαν πως φοτησε σε κποια σχολ της πλης παρδιδε μαθματα γαλλικν κατ' οκον. Στη Στουτγκρδη, ο Ρεμπ συνντησε για τελευταα φορ το Βερλαν, στον οποο παρδωσε τα ποιματα που συγκρτησαν αργτερα τις Εκλμψεις. Στα τλη Απρλη, εγκατλειψε τη Γερμανα και ξεκνησε να περοδος περιπλνησης, κατ την οποα ταξδεψε στο Μιλνο, στο Λιβρνο (που εργστηκε ως λιμενεργτης) και στη Μασσαλα, που δηλνοντας υποστηρικτς του Δον Κρλος, λαβε χρματα απ να στρατολογικ γραφεο των Καρλιστν κι οδηγες για να μεταβε και να ενταχθε στον αντρτικο ισπανικ στρατ. Με τα χρματα αυτ, ο Ρεμπ επστρεψε τελικ στο Παρσι κι αργτερα στη Σαρλβλ, που συνχισε να μελετ ξνες γλσσες.
    Το Μη του 1875, σε καθοριστικ για το υπλοιπο της ζως του ταξδι στο Βλγιο, ρθε σ' επαφ με στρατολγο του ολλανδικο αποικιακο στρατο. Με βασικ κνητρο τις οικονομικς απολαβς, δλωσε συμμετοχ και στο διστημα απ τις 18 Μη ως τις 10 Ιουνου ακολοθησε τη βασικ εκπαδευση στο λιμνι του Χρντερβεκ, μαζ με περπου 200 στρατιτες, στη πλειοψηφα τους μισθοφροι. Μετ απ πολυμερο ταξδι με το ατμπλοιο Prins van Oranje, το τγμα στο οποο ανκε ο Ρεμπ, προσραξε στη Μπατβια (Τζακρτα). Στις 15 Αυγοστου, ο Ρεμπ λιποτκτησε και παρ τη καταδωξ του απ απσπασμα του ολλανδικο στρατο κατφερε να ξεφγει. Οι διηγσεις του ταιριζουνε σε μεγλο βαθμ με τις ημερομηνες του ημερολογου καταστρματος του πλοου The Wandering Chief, τσο στε να θεωρεται πολ πιθαν πως τελικ φυγε απ την Ιβα με αυτ, χρησιμοποιντας το πλαστ νομα ντουν Χολμς. Στις 9 Δεκεμβρη του 1875, επστρεψε στο σπτι της μητρας του. Αν και δεν εναι εξακριβωμνη η πορεα που ακολοθησε κατ την επιστροφ, ο φλος του Ντελα ανφερε σε γρμμα στις 28 Γενρη 1877, πως ταξδεψε "...απ τις Βρυξλλες στο Κορκ (Ιρλανδα), μσω Ιβας, στερα στο Λβερπουλ, τη Χβρη, το Παρσι, για να καταλξει πως πντα στη Πλη του Καρλου". Η περοδος απ τις αρχς του 1876 μχρι την νοιξη του 1877, υπρξε μλλον απλυτα αδρανς για αυτν, καθς ελχιστα στοιχεα εναι γνωστ για τις δραστηριτητς του.



     Απ το Μη του 1877, ξεκνησε να περιπλνηση με σταθμος πως η Β. Γερμανα, η Βρμη, το Αμβοργο, η Κοπεγχγη, η Στοκχλμη και πιθαν το Παρσι. Το Δεκμβρη του 1878 προσελφθη ως διερμηνας για μια γαλλικ κατασκευαστικ εταιρεα με επιχειρηματικ δραστηριτητα στη Κπρο. Ταξδεψε στη Κπρο το Δεκμβρη του 1878 κι ανλαβε τελικ επικεφαλς ενς λατομεου στη τοποθεσα Ποταμς, εργασα που εκτλεσε με επιτυχα, σμφωνα με την συστατικ επιστολ που λαβε απ την εταιρεα την νοιξη του 1879. Ο Ρεμπ επστρεψε στη Κπρο στα τλη Απρλη του 1880 για να αναχωρσει ξαφνικ απ το νησ το καλοκαρι του διου τους. Η αλληλογραφα του, περιχει αντιφατικς εξηγσεις σχετικ με τα ατια της αναχρησς του, εν θεωρεται πιθαν πως προκλθηκε απ παρπτωμα που 'χε υποπσει. Ειδικτερα, σμφωνα με μαρτυρα του Ιταλο εμπρου Οττορνο Ρζα (που τον εχε συνοδεσει σε αποστολς), ο λγος της φυγς του ταν εργατικ ατχημα, κατ το οποο εχε σκοτσει απ αμλεια να ντπιο εργτη, πετντας μα πτρα.
     Τo επμενο διστημα κατφυγε στην Αφρικ, περιπλανμενος προς αναζτηση εργασας. Στο ντεν της Υεμνης, προσελφθη στο πρακτορεο του Αλφρντ Μπαρντ, απ το συνταγματρχη Ντυμπρ, μλος του συνδσμου εξαγωγων καφ, προκειμνου να επιβλπει τη διαλογ και τη συσκευασα του. Το Νομβρη του 1880, υπγραψε νο συμβλαιο με σημαντικ αυξημνες αποδοχς, αυτ τη φορ για να εργαστε σε εμπορευματικ σταθμ του Χαρρ. Παρλληλα οργνωσε εξερευνητικς αποστολς και περιοδεες, με στχο τη χαρτογρφηση γνωστων περιοχν, στα πλασια των οποων φθασε μχρι την περιοχ Ογκαντν της Αιθιοπας, το νοτιτερο σημεο που 'χεν επισκεφθε ποτ Ευρωπαος κι απ τις μεγαλτερες ανεξερενητες περιοχς του κσμου κενη την εποχ.
     Μα λεπτομερς αναφορ του για το Ογκαντν δημοσιετηκε αργτερα απ τη Γαλλικ Γεωγραφικ Εταιρεα, αποτελντας τη 1η αξιπιστη περιγραφ της περιοχς αλλ και το 2ο ργο που εξδωσε ο διος, μετ το Μια Εποχ στη Κλαση. ταν το εμπορικ πρακτορεο του Χαρρ κλεισε, ο Ρεμπ εγκαταστθηκε εκ νου στο ντεν. Λγους μνες αργτερα δικοψε τη συνεργασα του με τον Μπαρντ, προκειμνου να συνεργαστε με λλο Γλλο μπορο, τον Πιερ Λαμπατ, στο εμπριο πλων, αποβλποντας σε γργορο πλουτισμ. Η αποστολ του στη Σα κι η συνεργασα του με το βασιλι Μενελκ, αποδεχθηκε εξαιρετικ επικερδς, μετ το πρας των οποων μεινε 7 βδομδες στο Κιρο, αναρρνοντας απ τις κακουχες και την επιβρυνση της υγεας του. Απ τα τλη του 1888, το μεγαλτερο ποσοστ του ξνου εμπορου στη ντια Αβησσυνα διεξαγταν μ' επκεντρο τον Αρθορο Ρεμπ, ο οποος εχε ανελιχθε σε κορυφαο επιχειρηματα κι μπορο της περιοχς, ικαν να διαμορφνει τις τιμς σημαντικν εμπορευμτων.


    Στις 7 Απρλη του 1891 ο Ρεμπ εγκατλειψε το Χαρρ με την υγεα του σε κακ κατσταση και τη δεξι κνμη του πρησμνη. Το 1891 δεν εναι μια καλ χρονι. Το εμπριο φυτοζωε, η ατμσφαιρα εναι δυσοωνη. λα αυτ δεν θα εχαν καμα σημασα για τον Αρθορο, θα μποροσε να φγει, να επισκεφθε νους τπους, αυτ ξρει να κνει, αυτ εναι η ιστορα της ζως του. Δεν μπορε μως, η κατσταση της υγεας του εναι κακ. Ο πνος στο γνατο εναι ανυπφορος και εξαπλνεται στη γμπα και το πνω μρος του μηρο. νας αποκρουστικς γκος, σκληρς σαν πτρα, θα εμφανιστε στο γνατο του. Τρα πρπει να φγει. Οι ρευματισμο απ τους οποους υπφερε ο Ρεμπ εξελχθηκαν σε υδρθρωση, κληρονομικ ασθνεια απ την οποα μλιστα χασε και την αδελφ του, και η υδρθρωση, με την επικουρα της σφιλης, εξελχθηκε σε σρκωμα και καρκνωμα. Ο οργανισμς του, υποσιτισμνος και εξασθενημνος (ο Ρεμπ περπατοσε 20 ως 40 χιλιμετρα καθημεριν) δεν μπρεσε να προβλλει καμα αντσταση. Ζτησε να του φτιξουν να φορεο απ δρμα και νοκιασε 16 βαστζους για να τον οδηγσουν στην ακτ. Ο δικς του Γολγοθς, η οδς του μαρτυρου του, χει μκος τριακσια ατελεωτα χιλιμετρα. Στο νοσοκομεο του ντεν διαγνστηκε λανθασμνα αρθροορογοντιδα σε προχωρημνο στδιο. Στις 20 Μη μεταφρθηκε στο νοσοκομεο Κονσεψιν της Μασσαλας που η αρχικ διγνωση κανε λγο για νεπλασμα στο γοφ, εν οι επμενες ιατρικς αναφορς παραπμπουνε σε εδος καρκνου στα οστ. Μια βδομδα μετ, οι φβοι του θα επιβεβαιωθον: ακρωτηριασμς της γμπας μχρι το μηρ. Καλε τη μητρα και την αδελφ του Ιζαμπλ να βρεθονε κοντ του. 12 τη εχαν να τον δονε και το σοκ που αισθνονται εναι μεγλο. Στις 25 Μη θα γνει ο ακρωτηριασμς. O Ρεμπ παρμεινε στο νοσοκομεο για τους επμενους 2 μνες και στη συνχεια επστρεψε στο οικογενειακ αγρκτημα της Ρος, που λμβανε τη φροντδα της αδελφς του Ιζαμπλ, αλλ το κλμα εκε κνει κακ στον Αρθορο: το μπρτσο κι ο μος του παθανουν αγκλωση, η αριστερ του γμπα συμφρηση. Το μυαλ του εναι πλι στην Αφρικ, θλει να επιστρψει, πιστεει πως ο λιος και το ξηρ κλμα θα τονε γιατρψουνε. Στις 23 Αυγοστου ξεκιν για τη Μασσαλα με τη προοπτικ να πρει το καρβι για την Αφρικ. Δεν θα προφτσει. Εισγεται ξαν στο νοσοκομεο, το αριστερ του χρι χει παραλσει, η γμπα του χει πρηστε μχρι τη βουβωνικ χρα. Μια 2η επμβαση τανε πια επιβεβλημνη. Η κατστασ του επιδεινθηκε και σντομα παρλυσε το αριστερ χρι του κατ τα 3/4.
    "Εμαι τελεως παρλυτος, παρ’ λα αυτ επιθυμ να βρεθ το συντομτερο στο πλοο. Πετε μου τι ρα αναχωρε";. Εναι το γρμμα που υπαγορεει για το διευθυντ των ακτοπλοκν γραμμν Messageries Maritimes στις 9 Νομβρη. Θα πεθνει το πρω της επομνης, σε ηλικα 37 ετν, 10 Νομβρη 1891. Θα ταφε στη Σαρλεβλ παρουσα 2 ατμων, της μητρας του και της αδελφς του, Ιζαμπλ.. Στην επιτμβια πλκα του τφου του αναγρφεται εκτς απ το νομα, την ηλικα και την ημερομηνα θαντου, η φρση: "Προσευχηθετε γι' αυτν" (Priez pour lui). 10 τη μετ, στη πλατεα de la Gare της Σαρλβλ στθηκε μνημεο προς τιμ του, πως και το 1984 στο Παρσι, στη Πλας Ντε Λ' Αρσενλ. Στη πλη της Σαρλβλ λειτουργε επσης το Μουσεο Αρθορου Ρεμπ, που φιλοξενε χειργραφα ργα του καθς και προσωπικ αντικεμενα. Μετ το θνατ, του η αδερφ του Ιζαμπλ Ρεμπ εδε, ντρομη, τις εφημερδες να παρουσιζουνε τον αδελφ της ως να πρστυχο ομοφυλφιλο τρομοκρτη. "Πσο πιθαν εναι να αγρι μεταξ 15-16 ετν να υπρξε ο κακς δαμονας του Βερλαν, που τανε κατ 11 χρνια μεγαλτερς του;" αναρωτιταν.



     Υπρξε απ τους 1ους μοντρνους ποιητς που επιδωξαν να εγκαταλεψουνε τους περιορισμος του κλασσικο μτρου, που κυριαρχοσε στη γαλλικ ποηση, προτενοντας τη κατργηση του αλεξανδρινο στχου κι αφνοντας τα ορματ του να διαμορφσουνε τις νες ελεθερες φρμες που θ' ακολουθοσε. Επιχερησε ν' απαλλξει τη ποησ απ τους περιορισμος της πραγματικτητας, συνδοντας συχν στον ποιητικ του λγο αντθετα απομακρυσμνα στοιχεα και χρησιμοποιντας ελεθερους συνειρμος, στοιχεα που υπρξαν αργτερα σημεα επαφς του με τον υπερρεαλισμ.
    χουνε γραφτε πολλ για τη προσωπικτητα του και πολ περισστερα για λους σοι επηρεστηκαν απ το ργο του αλλ κι αυτν. Πολλ φτνουνε στο σημεο ν' αποτελονε πλον αστικος μθους. να απ τα γεγοντα που αμφισβητθηκε ντονα, ταν η συμμετοχ του στη Παρισιν Κομμονα, το 1871. Ωστσο -εκτς των δικν του σχετικν αναφορν- ο φλος του Βερλαν, η αστυνομα του Παρισιο κι οι βιογρφοι του βεβαινουν τι συμμετεχε και μλιστα φυγε κι απ κε απογοητευμνος. Το σγουρο εναι σεπηρεστηκε απ το ιστορικ αυτ γεγονς. Ζωνταν απδειξη, φυσικ, οι στχοι του. "…Κι τσι η Κομμονα ερεπωσε κι ορφνεψε κι ο κσμος".
    Το 1870 δημοσιευτκανε 1η φορ ποιματ του, με τη συγκατθεσ του. Επρκειτο για τα Les Étrennes des orphelins & Trois baisers ( Première soirée) που παρουσιαστκανε στα περιοδικ La Revue pour tous και La Charge αντστοιχα. Το Μια Εποχ στην Κλαση υπρξε το μοναδικ του βιβλο που εκδθηκε κατπιν επιθυμας κι ενεργειν του διου, γραμμνο απ τον Απρλη μχρι τον Αγουστο του 1873. Η εκτπωση του χρηματοδοτθηκε απ τη μητρα του κι ολοκληρθηκε περπου στα τλη Οκτβρη του διου τους, στο τυπογραφεο της επιχερησης του Ζακ Πουτ, στις Βρυξλλες. Ο Ρεμπ παργγειλε συνολικ 500 ανττυπα, αριθμς ιδιατερα υψηλς για τα δεδομνα της εποχς, απ τα οποα παρλαβε ο διος 10, υποσχμενος να πληρσει εν καιρ για τα υπλοιπα. Για αρκετ χρνια, το ποσ που οφειλτανε δε πληρθηκε, με αποτλεσμα τα λιγοστ ανττυπα που 'χε παραλβει ο Ρεμπ να αποτελονε τα μοναδικ που 'χανε διαρρεσει σε πολ περιορισμνο κκλο. Σμφωνα με ισχυρισμ της αδελφς του, Ιζαμπλ, τα υπλοιπα ανττυπα του βιβλου κηκαν απ τον διο τον Ρεμπ, ωστσο η ανακλυψη των απλρωτων αντιτπων διαψεδει αυτ το ενδεχμενο.



     Σημαντικ μρος των ποιημτων του δημοσιετηκε ενσω ταν εν ζω, ωστσο χωρς να χει δσει ο διος τη συγκατθεσ του. Το ργο του ξεκνησε ν' αναγνωρζεται και να εκδδεται τη περοδο που 'χεν δη εγκαταλεψει τη λογοτεχνα κι ειδικτερα στο διστημα της παραμονς του στην Αφρικ. Απ το Νομβρη του 1886, ποιματ του ρχισαν να εμφανζονται σε περιοδικς εκδσεις, εν για να διστημα αποδοθκανε στον Ρεμπ κι αρκετ πλαστ ργα. Οι Εκλμψεις εκδοθκανε 1η φορ τον διο χρνο, στην επιθερηση La Vogue, χρη σ' ενργειες του Βερλαν και του Νουβ. Δεν εναι γνωστ αν ο διος επιθυμοσε τη δημοσευσ τους, οτε ακμα αν τα ποιματα που εκδοθκανε συγκροτοσανε το πλρες ργο, ωστσο θεωρεται πως αυτ που περιχονταν στη συλλογ εχανε γραφτε πργματι ως να ενιαο σνολο.
     Το 1892, επανεκδθηκαν 2 κυριτερα ργα του, Μια Εποχ στη Κλαση κι Εκλμψεις, εν το 1895 ακολοθησε η κδοση της συλλογς Poésies Complètes που περιεχε ποιματ του γραμμνα μχρι το 1873. Σχεδν το σνολο του ργου του εκδθηκε πριν τον Α' Παγκ. Πολ., με λγες εξαιρσεις. Δεν εναι γνωστ αν προμηθετηκε κποιες απ τις εκδσεις των ργων του αλλ βεβαιωμνα γνριζε για την ολονα μεγαλτερη αναγνρισ του, καθς το 1885 λαβε μα επιστολ απ τον εκδτη του λογοτεχνικο περιοδικο La France moderne, που ζητοσε τη συνεργασα του με το περιοδικ, χαρακτηρζοντς τον "ηγτη της σχολς της παρακμς".
     Η σειρ με την οποα γρφτηκαν οι Εκλμψεις και το Μια Εποχ στη Κλαση αποτελε αντικεμενο διαφωνιν, καθς οι μελετητς του ργου του δεν χουνε καταλξει αν τα ποιματα των Εκλμψεων, μρος τους, ολοκληρθηκαν μετ το Μια Εποχ στη Κλαση. Τα 1α πεζ ποιματα του Ρεμπ χρονολογονται το 1871-72, γεγονς που καθιστ, με μεγλη πιθαντητα, τα 1α σχεδισματα για τις Εκλμψεις προγενστερα. Επιπλον, το τελευταο μρος του Μια Εποχ στη Κλαση, με ττλο Αποχαιρετισμς (Adieu), ερμηνεεται απ ορισμνους μελετητς ως ο τελικς αποχαιρετισμς του συγγραφα στην δια τη ποηση. Σμφωνα ωστσο με το εισαγωγικ σημεωμα του Πωλ Βερλαν για τη 1η κδοσ τους του 1886, οι Εκλμψεις γραφτκανε τη περοδο 1873-75, κατ τη διρκεια των ταξιδιν του Ρεμπ στο Βλγιο, την Αγγλα και τη Γερμανα. Επιπλον, γραφολογικ μελτη των χειρογρφων απ τον Ανρ ντε Μπουγιν ντε Λακστ, δειξε τι τμμα των Εκλμψεων φρει το γραφικ χαρακτρα του ποιητ Ζερμαν Νουβ, με τον οποο μως ζησε ο Ρεμπ μετ το 1874. Αν και γενικ υπρχει συμφωνα πως τα χειργραφα των Εκλμψεων εναι μεταγενστερα, δεν εναι απ λους παραδεκτ πως πργματι η σνθεσ τους χρονολογεται επσης μετ το Μια Εποχ στη Κλαση. Απ την λλη πλευρ, δε θεωρεται πιθαν πως ο Ρεμπ θα αφιρωνε χρνο στην αντιγραφ και πιθαν στη βελτωση των ποιημτων, εν εχε δη εγκαταλεψει τη ποηση.


                Ο Ρεμπ δια χειρς Πικσσο  13 Φλεβρη 1960

    Μχρι το θνατ του, ο Ρεμπ ταν γνωστς σε ναν περιορισμνο λογοτεχνικ κκλο της αβν-γκαρντ. Αρκετο ποιητς του 20ο αινα επηρεστηκαν απ το ργο του, και ειδικτερα απ την ελεθερη φρμα της ποησς του, σε ττοιο βαθμ στε να θεωρεται νας απ τους «πατρες» του μοντερνισμο. Σημαντικ επιρρο σκησε στους Γλλους υπερρεαλιστς, με τον Αντρ Μπρετν να τον ονομζει «σουρρεαλιστ στην πρακτικ της ζως και αλλο»,[24] εν συχν αναφρεται και ως επιρρο των συγγραφων της μπητ γενις. Ο Αμερικανς συγγραφας Χνρυ Μλλερ, εξφρασε το δικ του θαυμασμ για το ργο και την προσωπικτητα του Ρεμπ, στο βιβλο του Ο Καιρς των Δολοφνων (1956). Τσο το λογοτεχνικ του ργο, σο και και η περιπετειδης ζω του, διαμρφωσαν την εικνα ενς επαναστατικο καλλιτχνη πως τον αποκλεσε ο Αλμπρ Καμ, ενς «ποιητ της εξγερσης», αποτελντας εδωλο των φοιτητν του Μη του '68, διανοομενων μουσικν ακμα του κινματος των ομοφυλφιλων, εισγοντας τα ρομαντικ ιδεδη στον 20ο αινα.
     Η ποηση και σεξουαλικ αντισυμβατικτητα του Ρεμπ ενπνευσαν δισημους καλλιτχνες πως ο Τζιμ Μρισον, ο Μπομπ Ντλαν, ο Τζον Λνον και η Πτι Σμιθ. Η σχση Ρεμπ και Βερλν μεταφρθηκε το 1995 στη μεγλη οθνη με την ταινα Καταραμνη σχση (Total eclipse), σε σκηνοθεσα Ανισκα Χλαντ και πρωταγωνιστ τον Λεονρντο Ντι Κπριο. Στη μουσικ, ο Μπντζαμιν Μπρτεν μελοποησε τμμα των Εκλμψεων (ργο 18, 1939) σε να σνολο τραγουδιν για σοπρνο τενρο. Στον ελληνικ χρο, ο Γιργος Καρρς μαζ με τον Γιννη Αγγελκα και λλους μουσικος, μελοποησαν το ποημα Μια Εποχ Στην Κλαση στο δσκο τους Υπροχο Τποτα, εν ο Θνος Μικροτσικος ολοκλρωσε το 1987 την περα «Μια εποχ στην κλαση» που απαγγλλει ο Γιργος Κιμολης με ντονα στοιχεα δραματικτητας, λυρικτητας και σαρκασμο. To 2015 εκδθηκε απ τον Γαβριηλδη το θεατρικ με ττλο "Σαρλβλ" του συγγραφα Αχιλλα Κομπου με αφορμ τη ζω του Ρεμπ. Το κεμενο παρουσιστηκε 1η φορ στο δρυμα Μιχλης Κακογιννης τον Μιο του 2014.

ΕΡΓΑ του:

 * Μια Εποχ στη Κλαση (Une Saison en Enfer, 1873)
 * Οι Εκλμψεις (Les Illuminations, 1873-75)
 * Poésies complètes (1895)

     Στη διρκεια της ζως του Ρεμπ δημοσιετηκαν με την δει του, τα ποιματα Μια Εποχ στη Κλαση (1873), Les Étrennes des orphelins (1870) και Trois baisers ( Première soirée) (1870). Εν αγνοα του, δημοσιετηκαν επσης τα ποιματα:

 * Les Corbeaux (1872)
 * Petites Pauvres ( Les Effarés) (1878, 1883)
 * Les Assis (1883)
 * Le Bateau Ivre (1883)
 * Les Chercheuses de poux (1883)
 * Oraison de soir (1883)
 * Voyelles (1883)
 * Les Premières communions (1886)
 * Le Buffet (1888)
 * Le Dormeur du val (1888)
 * Le Coeur du pitre (1888)
 * A la musique (1889)
 * Ma Bohème (1889)
 * Le Mal (1889)
 * Sensation (1889)
 * Au Cabaret vert (1890)
 * Paris se repeuple (1890)
 * Bal de pendus (1891)
 * Vénus anadyomène (1891)
 * Le Reliquaire, (1891)

=========================

ΡΗΘΝΤΑ του

 *
Εχα πργματι, με λη την ειλικρνεια του πνεματος, λβει τη δσμευση να τον φρω στην αρχγονη κατσταση του γιου το λιου, - και περιπλανιμασταν, τρεφμενοι με το κρασ των σπηλαων και με τη γαλτα του δρμου, εγ βιαστικς να βρω τον τπο και τη φρμουλα.

        Εκλμψεις (Illuminations), Αλτες (Vagabonds)

 * Αν θυμμαι καλ, κποτε ταν η ζω μου κπαγλη γιορτ που νοιγαν λες οι καρδις κι λα τα κρασι κυλοσαν. Μια νχτα πρα την ομορφι στα γνατ μου. Και τη βρκα πικρ. Και τη βλαστμησα.

 *
Στο τλος θερησα ιερ την αταξα του νου μου.

 * Η ηθικ εναι η αδυναμα του εγκεφλου.

    Αλχημεα του λγου (Alchimie du verbe)

 * Για ποι λγο να μιλ για χρι φιλικ; Εν' οφελς μου πως πια μπορ να γελ με τους παλιος, ψετες ρωτς μου και να κνω να ντρπονται κενα τα απατηλ ζευγρια, -αντκρυσα τη κλαση κθε γυνακας πσω εκε- και θα' μαι ελεθερος να αδρξω την αλθεια μσα σε μια ψυχ και σε να σμα.

 =     Αποχαιρετισμς (Adieu)

 * "
... η εφερεση του αγνστου απαιτε νες φρμες".

 * "Το πρτο καθκον του ανθρπου που επιθυμε να γνει ποιητς εναι να γνωρσει πλρως τον εαυτ του. Ανιχνεει το μυαλ του, το εξετζει, το δοκιμζει και μαθανει να το χρησιμοποιε. Μλις γνωρσει το μυαλ του, πρπει να το καλλιεργσει.

  =    Επιστολ προς Πωλ Ντεμεν, 15 Μη 1871


ΚΡΙΤΙΚΕΣ:

 * Αν δεν πρκειται για να απ τα σχημα κολπκια της μορας, ττε γινμαστε μρτυρες της γννησης μιας ιδιοφυας.

 = Λεν Βαλντ, Επιστολ 5 Οκτωβρου 1871 (Robb, σελ. 146)

 * νας αληθινς θες της εφηβεας.

 = Αντρ Μπρετν

 *Μια Εποχ στη Κλαση εναι αναμφισβτητα το αριστοργημα της εφηβεας -της ηλικας των κακοποιν. σως να μην υπρχει κτι παρμοιο σε καμμαν λλη λογοτεχνα. Το πλησιστερο μ' αυτ βιβλο στην αγγλικ γλσσα εναι η Αλκη στη Χρα των Θαυμτων, του Λιοις Κρολλ, να λλο ργο που μνο οι αθοι μπορον να εννοσουν.

 = Καρλ Σαπρο, Μια Εποχ στη Κλαση, εκδ. Γνση, 6η κδοση, 1993.

 * Ο Ρεμπ ξανφερε τη λογοτεχνα μες στη ζω.

  =    Χνρυ Μλλερ, Ο Καιρς των Δολοφνων

     Χαρακτηρστηκε απ τον Καμ ως ο ποιητς της εξγερσης, και μλιστα ο σημαντικτερος απ' λους. Μετ το θνατ του, χρησιμοποιθηκε απ 4 γενις καλλιτεχνν της αβν-γκαρντ ως ξοδος κινδνου απ το χρο των συμβσεων. "λη η γνωστ λογοτεχνα εναι γραμμνη στη γλσσα της κοινς λογικς -εκτς απ εκενη που χει γρψει ο Ρεμπ", εχε δηλσει ο Βαλερ. Το ργο κι η ζω του επηρεασανε κατ τρπο εντυπωσιακ συγγραφες, μουσικος και καλλιτχνες που εδανε τη ζω του ως αναπσπαστο μρος του ργου: τον Πικσσο, τον Μπρετν, τον Κοκτ, τον Γκνσμπεργκ, τον Ντλαν και τον Μρρισον, για τον οποο χει ειπωθε τι δεν πθανε, αλλ ακολοθησε τα βματα του Ρεμπ στην Αιθιοπα.
     Πολλ χουνε γραφτε για τη ζω του, πολλ περισστερα τουλχιστον απ τον αριθμ των ποιημτων που δημοσευσε. Η επιστολ του προς τον Ντεμεν, στις 15 Οκτβρη 1871, συνιστ να απ τα σημαντικτερα κεμεν του, με αντικεμενο το ρλο της ποησης, πως τον αντιλαμβανταν ο διος. Σμφωνα με το Ρεμπ, ο αληθινς ποιητς αποτελοσε να εδος προφτη, ικαν να διαμορφσει να πραγματικτητα, εφευρσκοντας το γνωστο. Ως χρος του, αντιλαμβανταν τη γνωριμα με τον εαυτ του, τη καλλιργεια του μυαλο και της ψυχς του, στε τελικ να δημιουργσει μαν οικουμενικ γλσσα. Ο ποιητς, κατ το Ρεμπ, θα γιντανε προφτης μσω μιας μακρς, απραντης και λελογισμνης απορρθμισης λων των αισθσεων, υπονομεοντας συστηματικ τη καθιερωμνη και συμβατικ λειτουργα τους. Η διαδικασα αυτ συνδθηκε στη περπτωσ του, με τον τρπο ζως του κι ειδικτερα με τη μετπειτα χρση ψυχοτρπων ουσιν, που πιθανς συμβλλανε στο παραισθησιακ παραληρηματικ φος ορισμνων ποιημτων του. Στο διο γρμμα, αναφερτανε συνοπτικ στην ιστορα της ποησης, απορρπτοντας μεγλο μρος της αλλ αναγνωρζοντας τη συνεισφορ ποιητν πως ο Μπωντλαρ, ο παρνασσιστς Αλμπρ Μερ καθς κι ο Βερλαν.
     Μχρι πρτινος, ο Ρεμπ εχε χαραχθε στη μνμη του αναγνωστικο κοινο ως μα αναη εφηβικ μορφ, καθς λα τα μετπειτα πορτρτα του δειχναν τη θολ απεικνιση του. μως μια ασπρμαυρη καρτ-ποστλ του 1880, που βρθηκε τυχαα σε παλαιοπωλεο του Παρισιο φερε στο φως 1η φορ, τσο καθαρ, το πρσωπο του ποιητ στην ενλικη ζω του. Δεχνει μια παρα Γλλων αστν και μα γυνακα ντυμνη στα λευκ να κθονται στη βερντα του ξενοδοχεου Grand Hôtel de l'Univers, στο ντεν, της Υεμνης. Ο Ρεμπ εναι ο ντρας που κθεται ακριβς δπλα στη γυνακα της φωτογραφας.



     Η περπτωση του Ρεμπ εναι ιδιζουσα στα λογοτεχνικ χρονικ. Δε συμβανει συχν νας νθρωπος, να παιδ 20 ετν για την ακρβεια, να επηρεζει με τσο κρσιμο τρπο τη σγχρονη ποηση, και μλιστα χοντας παραγγει να τσο μικρ σε κταση ργο. Ηγτης του συμβολισμο; Θεμελιωτς του μοντερνισμο; Ποιητς της εξγερσης; Καταραμνος ποιητς; Δεν χει καμα σημασα: ο Ρεμπ ανκει στη χορεα των μεγλων.



=====================


ΠΟΙΜΑΤ του:


Μια Εποχ Στη Κλαση

Αν θυμμαι καλ, κποτε, ταν η ζω μου
κπαγλη γιορτ που νοιγαν λες οι καρδις
κ λα τα κρασι κυλοσαν.

Μια νχτα πρα την ομορφι στα γνατ μου

τη βρκα πικρ και τη βλαστμησα
οπλστηκα ενντια στη δικαιοσνη
δραπτευσα...

Μγισσες, μιζρια, μσος
εσες θα διαφυλξετε το θησαυρ μου
κατρθωσα να σβσω απ' τα λογικ μου
κθε ελπδα ανθρπινη

με πουλο σλτο
χμηξα σα θηρο
πνω σ' λες τις χαρς σας
να τις κατασπαρξω

Επικαλστηκα τους δμιους
να δαγκσω πεθανοντας
τα κοντκια των πλων τους

Επικαλστηκα κθε οργ και μστιγα
να πνιγ στο αμα, στην μμο.
Η απγνωση ταν ο θες μου.

Κυλστηκα στη λσπη
στγνωσα στον αρα του εγκλματος
ξεγλασα τη τρλα
κι η νοιξη μου πρσφερε
το φρικαλο γλιο του ηλθιου.

Μα τρα τελευταα,
πριν τα τινξω για καλ,
λω να ζητσω το κλειδ
του αρχαου συμπσιου
μπως και βρω ξαν την ρεξ μου.

Το κλειδ αυτ εν' η συμπνοια.
Τοτη η μπνευση
δεχνει πως ονειρετηκα.

"Θα μενεις αινα...". ολολζει ο διβολος:

και με στεφαννει με πλθος ιλαρς παπαρονες.
"Φτσε στ θνατο μ' λες τις αχαλνωτες ορξεις σου,
τη φιλαυτα σου και κθε ασυγχρητο αμρτημα !"

Αχ ! απαδησα.
Αλλ, Σαταν, φλτατ μου,
να χαρες, χι βλοσυρς ματις.
Περιμνω μερικς βδελυρτητες,
αναδρομικ.

Ωστσο, για σς, τους εραστς της απουσας
του περιγραφικο η διδακτικο φους
σ' να συγγραφα,
για σας αποσπ τις λγες,
ελεεινς αυτς σελδες
απ' το σημειωματριο νς κολασμνου.

          Τα Φοβισμνα

Μαρα μες στην ομχλη και το χινι,
μπροστ στη τρπα που η φωτι φουντνει,
με τα κολι τους να γρω και σκυφτ,

πντε φτωχ, -τι λυπημς σε πινει!-
κοιτζουνε το φορναρη να κνει
τα ξανθωπ βαρι ψωμι.

Γερ τα μπρτσα του μεταγυρζουν
τη ζμη τη σταχτι και τη φουρνζουν
μες στο φουρνστομα το φωτειν.

Να ψνεται τ' σπρο ψωμκι ακονε,
κι ο φορναρης με χελη που γελονε,
να τραγοδι τραγουδει παλι.

Κι ταν μεσνυχτα στερν σημανουν
κι τοιμα τα ψωμι απ' το φορνο βγανουν,
κτρινα με τη κρα τη σκαστ,

ταν κτω απ' τα ολμαυρα καδρνια,
οι κροστες που ευωδον και τα τριζνια
τρζουν και σιγοτραγουδον,

πς μσα τους ξαν η ζω χαρζει,
πσο η ψυχολα τους αναγαλλιζει,
κτω απ’ τα κουρλια που φορον!

Νιθουν πως ζονε τσο ευτυχισμνα!
τα φτωχαδκια τα κρουσταλλωμνα
-που μνουνε μπρς στη θυρδα εκε,

τις κκκινες μυττσες τους κολλντας
στα κγκελα και κτι τραγουδντας,
μως πολ σιγ -σα προσευχ!...

Στο φως αυτ τα μτια τσι καρφνουν,
και τσο τα κορμκια τους τεντνουν
προς τον ξανανοιγμνον ουραν,

που τα βρακκια τους ξοπσω σκζουν,
και τα πουκαμισκια τους τρεμζουν,
στ' αγρι το χειμεριν…

            Μεθυαμνο Καρβι

Σε ποταμος ατραχους καθς αργοκατβαινα,
μ’ αφκαν αρυμολκητο οι αγγαρεμνοι ανθρποι:
Κποιοι ξαλλοι Ερυθρδερμοι, γυμνος αφο τους κρφωσαν
στα παρδαλ τους ξανα, τους τξευαν κατπι.

γνοια καμμι για πλρωμα δεν εχα εγ, γεννματα
φλαμανδικ κι εγγλζικα μπαμπκια εχα φορτο.
Μι και με τους ανθρπους μου τελεισαν τα καθκαστα,
που ’θελα κι οι Ποταμο μ’ αφκανε να φγω.

Παιδ εγ κακοτρχαλο, του κεφαλιο μου κνοντας,
πρσυ το μισοχεμωνο ρχτηκα μες στο σλο
τον γριο των παλιρροιν! Και του κπλου μου οι Χερρσνησες
δε θα θυμονται αναβρασμ ποτ τους πιο μεγλο.

Η καταιγδα ευλγησε τις ναυτικς αγρπνιες μου.
Δκα νυχτις, λαφρ φελλ, χωρς ν’ αποθυμσω
το ηλθιο μτι των φανν, με χρεψαν τα κματα
που μορα τους ν’ αργοκυλν απ πνιγμνους πσω.

Πρσινο αφρν ερροφηξεν η πλρη μου η ελτινη,
σαν το χυμ ξυνμηλου παιδ σαν το δαγκνει,
απ κρασι κι απ’ μετους με ξπλυνεν η θλασσα,
σκορπντας μου στη μνητα κι αρπγες και τιμνι.

Και ττε ταν που λοστηκα στο γαλατνιο αστρχυτο
θαλσσιο ποημα, τους βυθος ρουφντας, που συμβανει
κποτε εκε, κατχλωμο κι εκστατικ ναυγιο,
νας πνιγμνος σκεφτικς να σιγοκατεβανει,

που τις κυαντητες αιφνδια χρωματζοντας,
ντελρια κι αργο ρυθμο, φωτς χρυσοπλημμρες,
οι πικραμνες του ρωτος εξψεις συφλογζονται,
δριμτερες κι απ τ’ αλκολ κι απ’ τις πλατις σας λρες!

Οι ξεσκισμνοι απ’ αστραπς γνωστο μο εν’ ουρανθολοι
τα ρματα κι οι σφουνες, γνωστ μου και το βρδι
κι η αυγ που σα φτερογισμα περιστερν εν ξαλλη,
κι εδα σα νμισε γνωστ τ’ ανθρπινο κοπδι.

Την πρσινη ονειρετηκα νυχτι, τα κθαμβα χινια της,
στα μτια του νερο φιλιν μετδοση αργοπρων,
τον κυκλισμ των ρρητων χυμν και την εγργορση
τη γαλαν και κτρινη των ωδικν φωσφρων.

Τον λιο εδα κατστιχτο με φρκες υπερκσμιες
ν’ αλλζει νφη δυσμικ σε πγους ιοχρους,
τα κματα να στλνουνε κατμακρα τα ργη τους
καθς οι αρχαοι ερμηνευτς της τραγωδας τους γους.

Μνες οι φουσκοθαλασσις να τρων το βρχο αγνντεψα,
δαμλινες αφρζουσες μεγλες υστερες,
ξροντας πως του Ωκεανο το ργχος δεν θα δμαζαν
οι φωτοβηματζουσες θαλασσινς Μαρες.

Σ’ αφνταστες εξκειλα Φλωρδες που συνταριαζαν
νθη με μτια πνθηρων, δρματα των αγρων
μ’ ουρνια τξα, χαλινος που ς κτω στον ορζοντα
τεντνανε να συγκρατον πλθη γλαυκν ποιμνων.

Βρμικα εδα βαλτνερα, τερστια καλαμκλουβα,
μσα τους να ολκερο Λεβιθαν να σαπζουν,
σφοδρ νεροποντσματα μσα σε αγλες βνασων,
σ’ αβσσους καταρραχτικ τα μκρη να γκρεμζουν.

λιους θαμπος, πγους, νερ μαργρινα, διπυρους
ουρανος και ξεβρσματα σε μυχος κλπων που
τ’ αφανισμνα απ κοριος γιγντια φδια πφτουνε
δυσδη πν’ απ’ τα ραιβ ξερδεντρα του τπου.

Θ’ αποθυμοσα ν ’δειχνα στα παιδι τα χρυσψαρα,
τα ωραα τα ψρια τα ωδικ του γαλανο αυτο πλτους.
νθινοι αφρο κυλσανε και με κατευοδσανε
κι ρρητοι ανμοι κποτες μο εδσαν τα φτερ τους.

Κι λλοτε πλι η θλασσα, ζωνν και πλων μρτυρας,
με του λυγμο της το ρυθμ καθς γλυκοκυλοσα,
μου ανβαζεν ανθος σκιν τς κτρινς της μδουσες
και σα γυνακα που πεσε στα γνατα ηρεμοσα.

Χερσνησος λικνζοντας στις χθες μου τις ριδες,
την κπρο κιτρινφθαλμων πουλιν που εθορυβοσαν,
κι λαμνα εν κατβαιναν απ’ τα σχοινι μου ανμεσα
πνιγμνοι που το λκνο τους στα βθη αποζητοσαν…

Λοιπν, ναυγιο ττοιο εγ, κτ’ απ’ ορμσκων πλκαμους,
σε μοναξις που εχθηκεν πτερου αιθρα ερμου,
εγ που των Χανσεατν τα πλοα κι οι Μοντορες
το μεθυσμνο απ νερ θ’ απφευγαν σκαρ μου,

λετερο πια, μενεξελι φορντας ομιχλματα,
εγ που τους πλινθχρωμους τρυποσα ουρανοθλους,
λιου λειχνες μπλεο και βλννες κυαντητας,
εδη πολ επιθυμητ στους ποιητς σας λους,

πο ’φευγα με μηνοειδες ηλεχτρικς κατστιχτο,
τρελ σανδα ιππκαμποι που την ακολουθοσαν,
εν τους πντιους ουρανος, χονες φλογερτατες,
οι Ιολιοι με χτυπματα ροπλων εγκρεμοσαν,

εγ, πο ’τρεμα ακοοντας μλια μακρι να οργζουνε
τ’ αβυσσαλα Μελστρομ κι οι Βεεμθ κατπι,
εγ, ο πολς ταξιδευτς των γαλανν εκτσεων,
κατβαθ μου λαχταρ τη γηραιν Ευρπη.

Εδα αστρικ αρχιπλαγα, νησι με στερεματα
παροξυσμν που εν’ ανοιχτο για κθε νατη δρμοι:
Σ’ απθμενες ττοιες νυχτις κοιμσαι κι εξορζεσαι,
ω σμρι απ χρυσ πουλι, μελλοντικ εσ ρμη;

Μ’ αλθεια, εθρνησα πολ. λες οι αυγς αφρητες,
πικρς ο λιος και φριχτ το κθε εναι φεγγρι.
Σε νρκωση μεθυστικ ο αψς με βθισε ρωτας.
Να σπσει πια η καρνα μου! Το κμα να με πρει!

Αν της Ευρπης λαχταρ κποια νερ, τα στσιμα
θαμπ νερ αποθμησα που εν γλυκοβραδιζει,
με θλψη αφνει να παιδ σ’ αυτ το καραβκι του,
τσο λεπτ, που ωσν Μαγιο πεταλουδολα μοιζει.

Δεν το μπορ πι, ω κματα, λουσμνο μες στα θλπη σας,
τα μπρκα εγ του μπαμπακιο να παραβγ κι ακμα
σημαες αλαζονικς ν’ αντιπερνω και φλμπουρα
και κτω απ των ποντονιν να κολυμπω το σκμμα!

        Ο Κοιμισμνος Στη Κοιλδα

Εναι μια χλοερ γωνι, που τραγουδε ποτμι
κι ασημοκορελα κρεμ παζοντας στα χορτρια,
κι που περφανου βουνο, λαμπρς ο λιος πφτει.
Μια κοιλαδολα εναι μικρ που αφρζει απ’ τις αχτδες.

Στρατιτης νος, ξεσκοφωτος, το στμα του ανοιγμνο,
και το λαιμ στο νιβλαστο το κρδαμο χωμνο,
κοιμται μες στη χλωρασι, στα σγνεφ’ αποκτου,
χλωμς, σε κλνη πρσινη απ φως περιλουσμνη.

Τα πδια στα σπαθχορτα, κοιμται. Και γελντας
πως παιδ ρρωστο γελ, κοιμται βαθν πνο.
Φση νανορισ τονε ζεστ, γιατ κρυνει.

Δεν τρμουν τα ρουθονια του απ τ’ ρωμα. Κοιμται
μσα στον λιο, ακουμπιστ το χρι του στο στθος,
συχος. -χει στο πλευρ δυο κκκινες τρυπολες.

         Ασθηση

Στο μπλε των δειλινν του θρους,
θα τριγυρν τα μονοπτια,
τσιμπημνος απ’ τ’ αυτι του σιταριο,
πατντας στο χορτρι:
Ονειροπλος, θ’ ατενζω,
καθς θα νιθω τη δροσι
στα πλματ μου.

Θ’ αφσω τον νεμο να λοσει
το γυμν κεφλι μου.
Δεν θα μιλ,
δεν θα σκφτομαι τποτα:
αλλ ο απραντος ρωτας
θα ξεσηκσει τη ψυχ μου,
και θα ξεμακρανω, λο  πιο πρα,
σαν τον τσιγγνο,
μες στη Φση, ευτυχισμνος
σαν να εχα να κορτσι.

           Οφηλα

Ι

Στα ρεμα κατμαυρα νερ

'κε που τ' στρα αποκοιμιονται
η Οφηλα η λευκ πλει σα μγα κρνο,
πλει πνω στα μακρι της ππλα
πλαγιασμνη αργ, αργ...

-Πρα στα μακριν ξερκλαδα
μπορες ν’ ακος το σλπισμα του Χρου.

Πνω απ χλια χρνια η Οφηλα
θλιμμνο, φντασμα λευκ, περνοσε
το μαρο ατλειωτο ποτμι...

Πνω απ χλια χρνια η τρλα της
ψιθριζε στο νυχτεριν αερκι,
το λυπημνο της το τραγουδκι.

νεμος της φιλ το στθος
και της ξεπλκει τ' νθινο στεφνι,
λικνζουν στο νερ τα ππλα της,
τα μακρι, κι η ιτι της κλαει στον μο
θροζοντας, κι οι καλαμις λυγνε
στο 'νειρεμνο και πλατ το μτωπ της,

Νοφαρα αναστενζοντας σκαλνουν γρω,
κι αυτ ξυπνει που και που στις καλαμις,
απ καποι φωλι, χοι φτερν ξακρζουν,
-κι μνος βαθς απ' τα χρυσ φτνει στρα.

ΙΙ.
Ω χλωμ Οφηλα! μορφη σαν το χινι!
Να 'σαι νεκρ, μικρ μου, νικημνη απ’ το ποτμι!

–τανε τχα νεμος που 'φτασε απ τα ρη
εκενα τα πανρια βουν της Νορβηγας
και σου 'πε για καλλτερη, λλην ελευθερα.

ταν η ανσα τ' ανμου, τα υπροχα μαλλι
σου ανακτωσε, κι φερε στ' νειρ σου
εκενη τη παρξενη μαυλιστικ βου.

Τχα η καρδι σου, που κουγε της Φσης
το τραγοδι, του δντρου τα βογγματα,
της νχτας τους βαθες τους αναστεναγμος.

ταν το κλεσμα των τρελαμνων θαλασσν,
ο μγας βρυχηθμς, που τσκισ' τη καρδι σου
τη παιδικ, ανθρπινη και τη γλυκει καρδι.
ταν μια μορφη ωχρ νυχτι, χαρματα τ’ Απρλη,
που νας φτωχς τρελς βουβς κθισ' στα γνατ σου!

Ουραν! Ω ρωτα! Ελευθερα!
Τ νειρο, φτωχ τρελ μου!
Που λινεις, χριν του, σα χινι στη φωτι:
μεγλα ορματ σου πνγονται στις λξεις,
–και τ' λγος του Αναου χει τρομξει
τα γαλαν σου μτια!

ΙΙΙ.
–Κι ο ποιητς επε πως μες απ το φως
των στρων, ρχεσαι τη νχτα να 'βρεις
ψχνωντας τ' νθη που κρατοσες,
κι τι εδε τη Λευκ Οφηλα
να επιπλει αργ μες στα νερ
πα' στα μακρ της ππλα πλαγιασμνη
σαν εν ολλευκο μεγλο κρνο.

Ξεκνημα

Αρκετ εδα
Τ' ραμα αντμωσα
σε λους τους αιθρες.

Αρκετ πρα.
Βμβος των πλεων, το βρδυ
και στον λιο και πντα.

Αρκετ γνρισα.
Τις στσεις της ζως.
Ω, βμβοι και ορματα.

Ξεκνημα
μες σε καινοργιες αγπες
και θορβους...


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers