-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Го́ренко А́нна Андре́евна (' ): ...

      Το χρυσφι σκουριζει,
                          το ατσλι σαπζει,
                                   το μρμαρο καταρρει.
                       λα εναι τοιμα για το θνατο.
                                         Το πιο μνιμο απ' λα,
                                                     στη γη, εναι η θλψη...
 Βιογραφικ

     Η ννα Αντργιεβνα "Αχμτοβα" Γκρενκο (А́нна Андре́евна "Ахма́това", γενν. Го́ренко) τανε Ρωσδα ποιτρια, ρομαντικ κι αντισυμβατικ μχρι τλους, πρασε στο ποιητικ πνθεον, τολμντας ν' αψηφσει το σοβιετικ καθεστς κι ας τανε, καθς γραφε, η ποησ της μονχα "πεφταστρι στο σκοτδι", απ τις κορυφαες φυσιογνωμες της Αργυρς Εποχς στη ρωσικ ποηση. Επλεξε το επνυμο Αχμτοβα, που ανκε σε προγιαγι της απ' τη φυλ των Τατρων, απγονη του θρυλικο Τζνγκις Χαν. Τ' νομα ακουγτανε ρομαντικ και μυστριο, γεμτο αυτοπεποθηση, υπογραμμζοντας μια ασθηση πεπρωμνου που εχε νισει η ννα απ πολ νωρς και που ποτ δεν την εγκατλειψε. ταν απ τις σημαντικτερες του 20ο αι. Επανεμφανστηκε ως φων της ρωσικς ποησης στη διρκεια του Β 'Παγκ. Πολ.. ταν υποψφια για το Βραβεο Νμπελ το 1965 κι λαβε τις 2ες περισστερες (3) υποψηφιτητες για το βραβεο το επμενο τος.
     Γεννθηκε στο Μπολσι Φοντν (Большой Фонтан), χωρι, προστιο θρετρο του λιμανιο, κοντ στην Οδησσ, στη Μαρη Θλασσα, στις 23 Ιουνου 1889. Ο πατρας της Αντρι Αντνοβιτς Γκρενκο (απεβ. 1915) ταν ηλεκτρολγος-μηχανολγος στο ναυτικ. Οι γονες της μετακμισαν στην Αγα Πετροπολη λγω υπηρεσιακς μετθεσης του πατρα. Εκε ζησαν οι γονες της μχρι το διαζγι τους το 1905. Στη Ρωσα, η τσαρικ εξουσα περνοσε στη τελευταα φση των καταχρσεων, εν ετοιμζονταν υποχθνια οι εργατικς εξεγρσεις: ο τσρος Αλξανδρος ΙΙΙ εχε βαλθε να εξαρθρσει τις ομδες Μηδενιστν, ο αντισημιτισμς βρισκτανε σ' ξαρση, εν απ την λλη φτιαχνταν ο Υπερσιβηρικς Σιδηρδρομος κι η χρα πσχιζε να εκβιομηχανιστε.
Οι μρες εκενες ταν οι τελευταες της παλις Ρωσας: οι φουτουριστς γριζαν ταινες σαν το Δρμα στο Καμπαρ Νο 13, παρωδοσανε τους συμβολιστς, φορντας φανταχτερ πανωφρια, προκλητικ σκουλαρκια και ραπανκια κουτλια στις μπουτονιρες τους. Ο Μλεβιτς σχεδαζε τα σκηνικ για τη φουτουριστικ περα Νκη επ του λιου, εν εχε δη αρχσει να ζωγραφζει σουρρεαλιστικος και παρλογα ρεαλιστικος πνακες, για να φτσει σντομα στο Μαρο Τετργωνο. Ο Σαγκλ που 'χε φγει για το Παρσι ζωγρφιζε θματα απ τη ζω και τα τοπα της Ρωσας.


                                                         1904

     Η ννα μεγλωσε στο Τσαρκε Σλο -το σημεριν Ποσκιν- και σποδασε στο Κεβο. μως η ζω της συνδθηκε με την Πετροπολη, που ταν το κντρο της επορης ιντελιγκντσιας, της ομδας των Πινγκουικιανν και των μπαλτων του Ντιαγκλεφ. Το ποιητικ της ταλντο φνηκε νωρς: οι στχοι της πρωτοεκδθηκαν το 1907 και η 1η της συλλογ, Βρδυ, κυκλοφρησε το 1912. Μεγλωσε σε περιβλλον προνομιοχο και κουλτορα αριστοκρατικ. Πρασε τα μαθητικ της χρνια στο κλασσικ περιβλλον του γυμνασου στο Τσρσκογιε Σελ (Ца́рское Село́), εν αποφοτησε απ το λκειο Φουντουκλγιεφ στο Κεβο, που την εχε στελει η μητρα της μετ το χωρισμ των γονων. Κατπιν φοτησε στη Νομικ Σχολ Πανεπιστημου Κιβου. Στα νεανικ της χρνια διβασε κι επηρεστηκε απ' τη σγχρονη ευρωπακ λογοτεχνα κι ιδιατερα απ' τους Σκανδιναυος συγγραφες. Εν συνχιζε ακμη τις νομικς και φιλολογικς σπουδς της παντρετηκε τον Απρλη του 1910 τον φιλομοναρχικ ποιητ Νικολι Γκουμιλιφ (Гумилёв) κι γινε μλος στη λογοτεχνικ ομδα της Αγας Πετροπολης Συντεχνα των Ποιητν (Zech poetow), λκνου του κινματος του ακμεσμο, του οποου πρωτοσττης και θεωρητικς ταν ο Γκουμιλιφ.
     Η συμβωσ της με τον Γκουμιλιφ ρχισε να γνεται τελεως συμβατικ. Στο γαμλιο ταξδι του ζευγαριο στο Παρσι, η νενυμφη Αχμτοβα κνει τη γνωριμα της με το νεαρ ζωγρφο Αμεντο Μοντιλινι, με τον οποο μελλε αργτερα να ζσει να θυελλδη ρωτα. Τον Αγουστο του 1918, στα 30 της παρνει διαζγιο απ τον Γκουμιλιφ, που εκτελστηκε απ το σοβιετικ καθεστς το 1921 ως εχθρς του λαο κατηγορομενος για συμμετοχ σε συνωμοσα εναντον του Σοβιετικο καθεσττος. Υπρχει ως πιο η πιθαν εκδοχ τι η συνωμοσα ταν φτιαγμνη απ τη Σοβιετικ αστυνομα. Η Αχμτοβα εχε αποκτσει μαζ του το 1912 να γιο, τον Λεβ Γκουμιλιφ. Πολ σντομα, ξαναπαντρετηκε τον εξχοντα ασσυριολγο και καθηγητ στο Πανεπιστμιο Αγας Πετροπολης Βλαντιμρ Σιλκο (Влади́мир Шиле́йко, 1891-1930), μεγαλτερ της σε ηλικα, αλλ κι ο 2ος αυτς γμος διαλθηκε το 1921. Αφο πρε το διαζγι της, παντρετηκε 3η φορ το 1923 τον Νικολι Πονιν (Николай Пунин, 1888 -1953), ιστορικ τχνης, που πθανε στα σταλινικ γκουλγκ το 1953. Κι ο γιος της Λεβ (αργτερα χρεθηκε απ διφορους μελετητς για αντισημιτισμ κι εθνικισμ για το ργο του) καταδικστηκε σε 10 τη καταναγκαστικ ργα σε στρατπεδο συγκντρωσης στη Σιβηρα, απ' που απελευθερθηκε οριστικ το 1956.


                                                         1906

     Με την Οκτωβριαν Επανσταση του 1917 στη Ρωσα, η Αχμτοβα αντιστκεται στον πειρασμ της αποδημας. Η σταλινικ μως τρομοκρατα με συνεχες διξεις, εξορες, εξευτελισμος και απαγορεσεις κυκλοφορας των ργων της, αν και δεν επηρασαν τη ποιητικ δημιουργα της, κλνισαν σημαντικ την κατσταση της υγεας της, δεδομνου τι πασχε απ συνεχ κροσματα φυματωσης. Λγω της σημαντικτητας του ργου της με διαταγ του Στλιν, ταν απ τους λγους διανοομενους που επιλχθηκε να μεταφερθε απ τη Πολιορκα του Λνινγκραντ και να σταλθε στη Τασκνδη.

     Μετ την κδοση του πιο γνωστο της ργου Anno Domini το 1922, δεν εξδωσε τποτα για 18 τη. ταν μακρχρονη, μαρη περοδος για τη πολπαθη Ρωσα: ο Λνιν πθανε το 1924 και σιγ-σιγ ρχισε να παρνει μορφ νας κκκινος φασισμς. Μετ την εξντωση του Ζινβιεφ, του Κμενεφ και του Τρτσκι, ο Στλιν συγκντρωσε λες τις εξουσες, οι κουλκοι εξολοθρετηκαν οριστικ και τα ιδανικ των Μπολσεβκων χασαν κθε νημα. Η Αχμτοβα επλεξε τη σιωπ, πως ο Πστερνακ επλεξε να μεταφρζει τον Γκατε και τον Σαξπηρ: πως εναι γνωστ, στη Σοβιετικ νωση ποιος δεν βρισκε τρπο να μνει αθατος περνοσε δι πυρς και σιδρου -η ποιτρια λγα Μπργκολτς, που εχε επηρεαστε βαθι απ την Αχμτοβα, μεινε 2 τη στη φυλακ, εν ο Μαρτνοφ δεν εξδωσε τποτα απ το 1945 ως το 1955. Το 1940, η Αχμτοβα δημοσευσε συλλογ ποιημτων που συνπεσε με τη σχετικ φιλελευθεροποηση που επβαλε ο πλεμος. Μετ το τλος του πολμου, ο Ζντνοφ (το κομματσκυλο του ΚΚΣΕ και δεξ χρι του Στλιν) της επετθη, μεταξ λλων, με αποτλεσμα να τη διαγρψουν απ την νωση Συγγραφων, πως και τον Πστερνακ.
     Η ποησ της γινε τσι μθος που συνδθηκε με τα βσανα εκατομμυρων ανθρπων, τη προσωπικ απλεια, την αιματηρ περιπτεια του σταλινισμο: το ποημ της Βρειες Ελεγεες αναπολε τη Ρωσα του Ντοστογιφσκυ, εν στο Ρκβιεμ μακαρζει τους νεκρος ("....οι μνοι που του χαμογελοσαν, ταν οι νεκρο, περιχαρες που αναπαονταν"), που δε βρθηκαν στις φυλακς, οτε περμεναν ξω απ' τις πλες τους κρατομενους. Η απχηση που βρισκαν τα ποιματ της στο κοιν ανησυχοσαν το κομμουνιστικ κμμα. Τον Αγουστο του 1946, στερα απ εισγηση του αρμοδου για τον πολιτισμ γραμματα της Κεντρικς Επιτροπς Κομμουνιστικο Κμματος Αντρι Ζντνοφ (Андре́й Жда́нов), η Αχμτοβα καταγγλθηκε ενπιον των μελν της νωσης Συγγραφων ως ιδεολογικς αποδιοργανωτς κι εκπρσωπος του αντιδραστικο σκοταδισμο και διαγρφηκε, που μνο μετ το θνατο του Ιωσφ Στλιν ( 1953) αποκαταστθηκε.


                                                            1912

Στις 5 Μρτη 1966, η Αχμτοβα φησε την τελευταα της πνο απ μφραγμα σε ηλικα 76 ετν σε σανατριο στη πλη Ντομοντντοβο (Домодедово), ντια της Μσχας, η σορς της μεταφρθηκε αεροπορικς στην Αγα Πετροπολη (ττε Λνινγκραντ) κι ετφη στο κοιμητρι του Κομαρβο (Комаро́во), κοντ στην Αγα Πετροπολη. Το 1965 απονμεται στην Αχμτοβα ο ττλος της επτιμης διδκτορος απ το Πανεπιστμιο Οξφρδης, εν η UNESCO κρυξε το τος 1989 τος Αχμτοβα.
     Η 1η ποιητικ συλλογ της Το Απβραδο Вечер (Vetcher) εκδθηκε στην Αγα Πετροπολη το Μρτη του 1912, εν η 2η συλλογ της Ροζριο Чётки (Tchetki) δημοσιετηκε νοιξη 1914, λγο πριν απ την κρηξη του Α' Παγκ. Πολ.. Οι συλλογς αυτς εναι σντομες λυρικς εξομολογσεις απ τη προσωπικ ζω της. Ιδιατερα τα ποιματα του Ροζριο εναι αυτ που καθιρωσαν κι καναν την Αχμτοβα δισημη σ' λη τη Ρωσα. Η συναισθηματικ φρτιση και το προσωπικ της δρμα απ τα χρνια του πολμου, της Οκτωβριανς Επανστασης και του εμφυλου πολμου εκφρζονται και μετουσινονται σε κραυγς πνου κι απογοτευσης στις συλλογς Το λευκ κοπδι Белая стая (Bielaia staia, 1917), Αγριοβτανο Подорожник (Podorojnik, 1921) και Σωτριον τος (Anno domini, 1922).
   Ο προσωπικς χαρακτρας της ποησς της κι η αντιμπολσεβικικ χροι της, αν κι χι πντα εμφανς, εχαν αποκλεσει τη πρσβασ της στις πρτες των εκδοτικν οκων. Για παραπνω απ 10ετα, απ το 1923 μχρι το 1935, εχε πψει ουσιαστικ να γρφει ποηση κι εξοικονομοσε τα στοιχειδη προς το ζην εργαζμενη ως βιβλιοθηκριος στο Αγρονομικ Ινστιτοτο Αγας Πετροπολης, εν συγχρνως αφιρωνε το χρνο της στη λογοτεχνικ ρευνα και στη μελτη του ργου του Ποσκιν. Η τρομοκρατα του σταλινικο καθεσττος, οι προσωπικς διξεις κι οι απαγορεσεις δημοσευσης καταστροφς των βιβλων της την καναν να ολισθσει σε αστικ και συνμα πατριωτικ ποηση με τη συλλογ Ρκβιεμ (1935-1940), που μως δεν εκδθηκε ποτ στη Σοβιετικ νωση. Το 1965 δημοσιεεται Το διβα του χρνου Бег времени (Beg vremeni), το τελευταο βιβλο στη διρκεια της ζως της. Τα χρνια του Β' Παγκ. Πολ. εμπλοτισαν το ργο της με ιστορικ δισταση, πως στο Ποημα χωρς ρωα Поэма без героя (Poema bez geroja), γραμμνο στο μεγαλτερο μρος ανμεσα στα 1940 και 1942.
     Η ποηση της Αχμτοβα, μολοντι εχε χαρακτηριστε απ το σοβιετικ καθεστς ως παρακμιακ, εξπεμπε τερστια γοητεα , υπογραμμζοντας ασθηση πεπρωμνου, που ξεπρασε τα σνορα της χρας της κι σκησε ιδιατερη λξη, χι μνο στη Ρωσα, αλλ και σε παγκσμια κλμακα. Η Ρωσδα ποιτρια Μαρνα Τσβετγεβα (που αυτοκτνησε το 1941) εχε αποκαλσει την Αχμτοβα "ννα Πασν των Ρωσιν". Η χαρισματικ προσωπικτητ της, ο μυστικιστικς ερωτισμς κι η θυελλδης συναισθηματικ ζω της επηρασαν, χι μνο λογοτχνες, αλλ και ζωγρφους, γλπτες και φωτογρφους, που δεν μπρεσαν να αντισταθον στη μυστηριακ ακαταμχητη γοητεα της. Ιδιατερη λξη σκησε η Ρωσδα ποιτρια στον Ιταλ ζωγρφο Αμεντο Μοντιλινι, ταν συναντθηκε μαζ της στο Παρσι το 1910, που εχε πει για το μνα του μλιτος με τον ντρα της Νικολι Γκουμιλιφ. Τον ξανασυνντησε σε 2ο ταξδι στο Παρσι το 1911 κι ζησαν μαζ ντονη ερωτικ σχση. Στο διστημα αυτ (1910-12), ο Μοντιλινι την απαθαντισε σε 16 σκτσα, σε πολλ απ αυτ γυμν, που της τα χρισε με το χωρισμ τους και που αυτ τα φλαγε μχρι το τλος της ζως της.


                                                          1914

     Δισημοι Ρσοι καλλιτχνες χουν επσης απεικονσει τη χαρακτηριστικ μορφ της σε πνακες ζωγραφικς, που κοσμονε τα μεγλα μουσεα της Ρωσας. Ανμεσα σ' αυτος εναι τα πορτρατα που χουν φιλοτεχνσει ο Νατν λτμαν, το 1914 (Nathan Altman 1889-1970), η λγα Ντλα-Βος-Καρντφσκαγια, το 1914 (Olga Della-Vos-Kardovskaya), ο Κουζμ Πετρφ-Βντκιν, τo 1922 (Kuzma Petrov-Vodkin, 1878-1939), ο Αλεξντερ Αλεξντροβιτς Οσμιρκιν, περ. 1939 (Αlexander Alexandrovich Osmiorkin, 1892-1953) κ. . Πιο πρσφατα, το 1990, σ' να πνακα της Λντια Νταβιντνκοβα (Lidia Davidenkova, γεν. 1939), η Αχμτοβα απεικονζεται μπρος σ' να καθρπτη μαζ με το Ρσο ποιητ και φλο της Αλεξντρ Μπλοκ. Στο Μουσεο Αυτοκρατορικς Πορσελνης Αγας Πετροπολης υπρχει πανμορφο αγαλματδι της απ πορσελνη (1924), ργο της γλπτριας Νατλια Ντνκο (Наталья Данько, 1892-1942).
     Πολλ μνημεα, φιλοτεχνημνα απ Ρσους καλλιτχνες, εναι αφιερωμνα στη πιο δισημη Ρωσδα ποιτρια του 20ο αι. να επιβλητικ μνημεο της, ργο της γλπτριας Γκαλνα Ντοντνοβα (Galina Dodonova), ψους 3.3 μ., αποκαλφθηκε το Δεκμβρη 2006 στη Προκυμαα Ροβεσπιρου του ποταμο Νβα στην Αγα Πετροπολη. χει στηθε, σμφωνα με την εκφρασμνη στο ποημ της Ρκβιεμ δικ της επιθυμα, μπρος στις φυλακς Κρστι (Kresty), που εχε εγκλειστε ο γιος της Λεβ απ το σταλινικ καθεστς. 2ο μνημεο της στθηκε, το 2004, στο προαλιο της Φιλοσοφικς Σχολς Πανεπιστημου Αγας Πετροπολης, ργο του Ρσου γλπτη Βαντμ Τρογιανφσκι (Vadim Troyanovsky, γεν. 1937). να ακμη μνημεο της τοποθετθηκε το τος 2000 στην αυλ ενς σπιτιο στη Μσχα, που μενε η ποιτρια στις επισκψεις της στη ρωσικ πρωτεουσα μεταξ 1934 και 1963. Εναι ργο του δισημου Ρσου γλπτη Βλαντιμρ Σουρφτσεφ (Vladimir Surovtsev, γεν. 1951), βασισμνο σε σκτσο του Μοντιλινι.
     Γλυπτικ σνθεση σε υπαθριο χρο, που απεικονζονται η Αχμτοβα μαζ με τον 1ο σζυγ της Γκουμιλιφ και το γιο τους Λεβ, υπρχει στη ρωσικ πλη Μπζετσκ (Бежецк). Το Μουσεο ννας Αχμτοβα (Музей Анны Ахматовой в Фонтанном доме) εναι αφιερωμνο στη ζω της, που θεωρεται η πιο σημαντικ ποιητικ εκπρσωπος της Αργυρς Εποχς (Серебряный век русской поэзии) στη Ρωσα. Το μουσεο στεγζεται στο μπαρκ Ανκτορο Σερεμτεφ στην Αγα Πετροπολη, να κτριο που χρονολογεται απ τη 10ετα του 1750, δπλα στην αποβθρα του καναλιο Φοντνκα και με εσοδο απ την αυλ στον αριθμ 53 της Λιτινι Προσπκτ. Καταλαμβνει τα παλι διαμερσματα του προσωπικο του ανακτρου, που ζησε κι εργστηκε η Αχμτοβα για πολλ χρνια, απ το 1933 ως το 1941 και ξαν απ το 1944 ως το 1954. Οι αθουσες του μουσεου περιχουν προσωπικ αντικεμενα απ την ιδιατερη ζω της Αχμτοβα. Υπρχουνε κι ηχογραφσεις με τη φων της διας να διαβζει ποιματ της.


                               Με το σζυγο Γκουμιλιφ και το γιο Λεβ

     Το ργο της κυμανεται απ σντομα λυρικ ποιματα ως περπλοκα δομημνους κκλους, πως το Ρκβιεμ (1935-40), το τραγικ αριστοργημ της για τη σταλινικ τρομοκρατα. Το στυλ που χαρακτηρζεται απ την οικονομα και τη συναισθηματικ αυτοσυγκρτηση, ταν εντυπωσιακ πρωττυπο και διακριτικ για τους συγχρνους της. Η ισχυρ και καθαρ ηγετικ γυναικεα φων χτπησε να χορδ στη ρωσικ ποηση. Η γραφ της μπορε να ειπωθε τι εμππτει σε 2 περιδους -το πριμο ργο (1912-25) και το μεταγενστερο (απ περπου το 1936 μχρι το θνατ της), διαιρομενο απ 10ετα μειωμνης λογοτεχνικς παραγωγς. Το ργο της καταδικστηκε και λογοκρθηκε απ τις σταλινικς αρχς κι εναι αξιοσημεωτη για την επιλογ της να μη μεταναστεσει και να παραμενει στη Σοβιετικ νωση, ενεργντας ως μρτυρας των γεγοντων γρω της. Τα αινια θματ της περιλαμβνουν στοχασμος για το χρνο και τη μνμη και τις δυσκολες της ζως και της γραφς στη σκι του σταλινισμο.
     Οι πρωτογενες πηγς πληροφοριν για τη ζω της εναι σχετικ ελχιστες, καθς ο πλεμος, η επανσταση και το σοβιετικ καθεστς προκλεσαν τη καταστροφ μεγλου μρους των γραπτν αρχεων. Για μεγλα χρονικ διαστματα βρισκταν σ' επσημη δυσμνεια και πολλο απ κενους που τανε κοντ της πθαναν μετ την επανσταση.. Ο 1ος σζυγς της, Νικολι Γκουμιλιφ, εκτελστηκε απ τη σοβιετικ μυστικ αστυνομα κι ο γιος της Λεβ κι ο σζυγς της Νικολι Πονιν πρασαν πολλ χρνια στο Γκουλγκ, που πθανε ο Πονιν.
Ο πατρας της, Andrey Antonovich Gorenko, ταν ναυτικς μηχανικς κι απγονος μιας ευγενος ουκρανικς οικογνειας κοζκων κι η μητρα της, Inna Erazmovna Stogova, ταν απγονος της ρωσικς αριστοκρατας με στενος δεσμος με το Κεβο.  γραψε:

   "Κανες στη μεγλη οικογνει μου δεν γραψε ποηση. Αλλ η πρτη ρωσικ ποιτρια, η ννα Μπονινα, ταν η θεα του παππο μου Erasm Ivanovich Stogov. Οι Stogovs ταν μτριοι γαιοκτμονες στη περιοχ Mozhaisk της επαρχας της Μσχας. Μεταφρθηκαν εδ μετ την εξγερση κατ τη διρκεια της Posadnitsa Marfa. Στο Νβγκοροντ ταν πλουσιτερη και πιο διακεκριμνη οικογνεια. Ο Χαν Αχμτ, ο πργονς μου, σκοτθηκε μια νχτα στη σκην του απ ναν Ρσο δολοφνο. Ο Karamzin μας λει τι αυτ σηματοδτησε το τλος του μογγολικο ζυγο στη Ρωσα. [...] ταν γνωστ τι αυτς ο Akhmat ταν απγονος του Genghiz Khan. Τον δκατο γδοο αινα, μα απ τις πριγκπισσες Akhmatov - Praskovia Yegorovna - παντρετηκε τον πλοσιο και δισημο γαιοκτμονα Simbirsk Motovilov. Ο Yegor Motovilov ταν ο προπππους μου. η κρη του, ννα Γιεγκροβνα, ταν η γιαγι μου. Πθανε ταν η μητρα μου ταν εννα χρονν και ονομστηκα προς τιμν της. Αρκετ διαμαντνια δαχτυλδια και να σμαργδι γιναν απ την καρφτσα της. Αν και τα δχτυλ μου εναι λεπτ, ακμα η δαχτυλθρα της δεν μου ταιριζει".


     Η οικογνει της μετακμισε βρεια στο Tsarskoye Selo, κοντ στην Αγα Πετροπολη, ταν ταν ντεκα μηνν. Η οικογνεια ζοσε σε σπτι στη γωνα της οδο Shirokaya και της Bezymyanny Lane (το κτριο δεν υπρχει πλον σμερα), περνντας τα καλοκαρια απ τα 7 ως τα 13 σε ντκα κοντ στη Σεβαστοπολη. Σποδασε στο γυμνσιο Mariinskaya, μετακομζοντας στο Κεβο (1906-10) και τελεωσε την εκπαδευσ της εκε, αφο οι γονες της χρισαν το 1905. Σποδασε νομικ στο Πανεπιστμιο Κιβου, φεγοντας 1 χρνο μετ για να σπουδσει λογοτεχνα στην Αγα Πετροπολη.
     Η Αχμτοβα ρχισε να γρφει ποηση στην ηλικα των 11 ετν και δημοσιεθηκε στα τλη της εφηβεας της, εμπνευσμνη απ τους ποιητς Νικολι Νεκρσοφ, Ζαν Ρασν, Ποσκιν, Εβγκνι Μπαρατνσκι και τους Συμβολιστς. Ωστσο, κανν απ τα νεαρ παιδι της δεν επιβωσε. Η αδελφ της Inna γραψε επσης ποηση, αν και δεν ακολοθησε τη πρακτικ και παντρετηκε λγο μετ το γυμνσιο. Ο πατρας της Αχμτοβα δεν θελε να δει στχους τυπωμνους κτω απ το αξιοσβαστο νομ του, οπτε επλεξε να υιοθετσει το σαφς ταταρικ επνυμο της γιαγις της "Αχμτοβα" ως ψευδνυμο.
     Γνρισε ναν νεαρ ποιητ, τον Νικολι Γκουμλεφ, παραμον Χριστουγννων 1903. Ο Gumilev την ενθρρυνε να γρψει και την ακολοθησε ντονα, κνοντας πολλς προτσεις γμου ξεκινντας απ το 1905. Σε ηλικα 17 ετν, στο ημερολγι του Σεριος, δημοσευσε το 1ο της ποημα που θα μποροσε να μεταφραστε ως "Στο χρι του μπορετε να δετε πολλ λαμπερ δαχτυλδια" (1907) υπογρφοντας "ννα Γ". Σντομα γινε γνωστ στους καλλιτεχνικος κκλους της Αγας Πετροπολης, δνοντας τακτικ δημσιες αναγνσεις. Εκενη τη χρονι, γραψε χωρς ενθουσιασμ σε φλο: "Με αγαπει εδ και 3 τη και πιστεω τι εναι η μορα μου να εμαι σζυγς του. Αν τον αγαπ χι, δεν ξρω, αλλ μου φανεται τι τον αγαπ". Παντρετηκε τον Gumilev στο Κεβο τον Απρλη του 1910. Ωστσο, καννας απ την οικογνεια της δεν παρευρθηκε στο γμο. Το ζευγρι κανε μνα του μλιτος στο Παρσι κι εκε γνρισε και γινε φλη με τον Ιταλ καλλιτχνη Modigliani.
     Στα τλη του 1910, συναντθηκε με ποιητς πως ο Osip Mandelstam κι ο Sergey Gorodetsky για να σχηματσουν τη Συντεχνα Ποιητν. Προθησε την ιδα της τχνης ως το κλειδ για τη ποηση κι χι ως μπνευση μυστριο, παρνοντας θματα του συγκεκριμνου κι χι του πιο εφμερου κσμου των Συμβολιστν. Με τη προδο του χρνου, ανπτυξαν την επιρρο της αντι-συμβολιστικς σχολς Acmeist, ταυτχρονα με την ανπτυξη του Imagism στην Ευρπη και την Αμερικ. Απ το 1ο τος του γμου τους, ο Gumilev ρχισε να ενοχλεται απ τους περιορισμος του. γραψε τι εχε χσει το πθος του για κενη και μχρι το τλος του διου τους φυγε για 6 μνες ταξδι στην Αφρικ. Εχε τη 1η γεση της φμης της, γινε γνωστ, χι τσο για την ομορφι, αλλ για τον ντονο μαγνητισμ και τη γοητεα της, προσελκοντας τη γοητευμνη προσοχ πολλν ανδρν, συμπεριλαμβανομνων των μεγλων και των καλν. Επστρεψε για να επισκεφθε τον Μοντιλινι στο Παρσι, που δημιοργησε τουλχιστον 20 πνακς της, συμπεριλαμβανομνων αρκετν γυμνν.


                                                         1922

     Μετ ξεκνησε σχση με τον δισημο ποιητ Acmeist Osip Mandelstam, του οποου η σζυγος, Nadezhda, δλωσε αργτερα, στην αυτοβιογραφα της τι ρθε να συγχωρσει την Akhmatova γι 'αυτ εγκαρως. Ο γιος της Αχμτοβα, Λεβ, γεννθηκε το 1912 και θα γινταν δισημος νεο-ευρασιατιστς ιστορικς. Το 1912, η Συντεχνα των Ποιητν δημοσευσε το βιβλο στχων της Αχμτοβα Evening (Vecher) - το 1ο απ τα 5 σε 9 τη. Η μικρ κδοση των 500 αντιτπων εξαντλθηκε γργορα κι λαβε περπου 12 θετικς ανακοινσεις στον λογοτεχνικ τπο. σκησε ισχυρ επιλεκτικτητα για τα κομμτια -συμπεριλαμβανομνων μνο 35 απ τα 200 ποιματα που εχε γρψει μχρι το τλος του 1911.(το Τραγοδι της Τελευταας Συνντησης, 29 Σεπτμβρη 1911, τανε το 200 ποημ της). Το βιβλο εξασφλισε τη φμη της ως νας κι εντυπωσιακς νεαρς συγγραφως, τα ποιματα Grey-eyed king, In the Forest, Over the Water, και I don't need my legs anymore making her famous -στο δσος, πνω απ το νερ και δεν χρειζομαι πια τα πδια μου για να γνει δισημη. Αργτερα γραψε: "Αυτ τα αφελ ποιματα απ επιπλαιο κορτσι για κποιο λγο ανατυπθηκαν 13 φορς [...] Και βγκανε σε πολλς μεταφρσεις. Η δια η κοπλα (απ σο θυμμαι) δεν προβλεψε μια ττοια μορα γι 'αυτος και συνθιζε να κρβει τα τεχη των περιοδικν που δημοσιεθηκαν 1η φορ κτω απ τα μαξιλρια του καναπ".
     Η 2η συλλογ της, Το Ροζριο ( Χντρες Τστκι) εμφανστηκε Μρτη του 1914 και τη καθιρωσε σταθερ ως μα απ τις πιο δημοφιλες και περιζτητες ποιτριες της εποχς. Χιλιδες γυνακες συνθεσαν ποιματα προς τιμν της, μιμομενες το φος της και προτρποντς τη να αναφωνσει: "μαθα στις γυνακες μας πς να μιλον, αλλ δεν ξρουν πς να τις κνουν να σωπσουν". Οι αριστοκρατικο τρποι κι η καλλιτεχνικ της ακεραιτητα της χρισαν τους ττλους Βασλισσα του Νβα και Ψυχ της Ασημνιας Εποχς, πως γινε γνωστ η περοδος στην ιστορα της ρωσικς ποησης. Στο Ποημα χωρς ρωα, το μεγαλτερο κι απ τα πιο γνωστ ργα της, γραμμνο πολλς 10ετες μετ, θα το θυμταν ως η ευλογημνη στιγμ της ζως της.
     Η Αχμτοβα γινε στεν φλη με τον Μπρις Πστερνακ (που, αν και παντρεμνος, της κανε πρταση γμου πολλκις) κι ρχισαν να κυκλοφορον φμες τι εχε σχση με τον σημαντικ λυρικ ποιητ Αλεξντερ Μπλοκ. Τον Ιολιο του 1914, γραψε: "Τρομακτικο καιρο πλησιζουν / Σντομα νοι τφοι θα καλψουν τη γη". Την 1η Αυγοστου, η Γερμανα κρυξε τον πλεμο στη Ρωσα, σηματοδοτντας την ναρξη της σκοτεινς καταιγδας του παγκσμιου πολμου, του εμφυλου πολμου, της επανστασης και της ολοκληρωτικς καταστολς για τη Ρωσα. Η Ασημνια Εποχ φτασε στο τλος της.



     Η Αχμτοβα εχε σχση με τον καλλιτχνη και ποιητ Μπρις Ανρπ. Πολλ απ τα ποιματ της της περιδου εναι γι' 'αυτν κι αυτς με τη σειρ του δημιοργησε ψηφιδωτ που εμφανζεται. Επλεξε ποιματα για τη 3η συλλογ της, Belaya Staya (Λευκ κοπδι), το 1917, να τμο που ο ποιητς και κριτικς Joseph Brodsky περιγραψε αργτερα ως γραφ προσωπικο λυρισμο χρωματισμνου με τη ντα ελεγχμενου τρμου. Αργτερα μνημονετηκε απ τη περιγραφ της ως η ντονη μοσα. Ο δοκιμιογρφος John Bayley περιγρφει τα γραπτ της εκενη την εποχ ως ζοφερ, φειδωλ και λακωνικ.
     Τον Φλρβρη του 1917, η επανσταση ξεκνησε στη Πετροπολη (ττε ονομαζταν Πετροπολη). Στρατιτες πυροβλησαν εναντον διαδηλωτν που παρλασαν κι λλοι στασασαν. Κοταξαν σε παρελθν που το μλλον σπιζ». Σε πλη χωρς ηλεκτρικ αποχτευση, με λγο νερ τρφιμα, αντιμετπιζαν πενα κι αρρστειες. Οι φλοι της Αχμτοβα πθαναν γρω της κι λλοι φυγαν μαζικ για ασφαλστερα καταφγια στην Ευρπη και την Αμερικ, συμπεριλαμβανομνου του Anrep, που διφυγε στην Αγγλα. Εχε την επιλογ να φγει, και το σκφτηκε για να διστημα, αλλ επλεξε να μενει κι τανε περφανη για την απφασ της να παραμενει.

Εσαι προδτης
και για να καταπρσινο νησ,
Πρδωσες, ναι,
πρδωσες τη πατρδα σου,
Εγκατλειψες λα τα τραγοδια
και τις ιερς εικνες μας,
Και το πεκο
πνω απ μια συχη λμνη.

Μια φων ρθε σε μνα.
Φναξε παρηγορητικ.
λεγε: «Ελτε εδ,
αφστε τη κουφ
κι αμαρτωλ γη σας,
αφστε τη Ρωσα για πντα,
θα πλνω το αμα απ τα χρια σας,
ξεριζστε τη μαρη ντροπ
απ την καρδι σας,

[...] ρεμα κι αδιφορα,
κλυψα τα αυτι μου
με τα χρια μου,
τσι στε το θλιμμνο πνεμα
μου να μη κηλιδωθε
απ αυτ τα επασχυντα λγια.


     Στο απγειο της φμης της, το 1918, χρισε τον σζυγ της και την δια χρονι, αν και πολλο απ τους φλους της το θερησαν λθος, παντρετηκε τον εξχοντα ασσυριολγο και ποιητ Βλαντιμρ Σιλικο. Αργτερα επε: "νιωσα τσο βρμικη. Νμιζα τι θα ταν σαν κθαρση, σαν να πηγανεις σε μοναστρι, γνωρζοντας τι θα χσεις την ελευθερα σου". Ξεκνησε σχσεις με το θεατρικ σκηνοθτη Mikhail Zimmerman και τον συνθτη Arthur Lourié, που μελοποησε πολλ απ τα ποιματ της.
     Το 1921, ο πρην σζυγος της, Γκουμιλιφ, διχθηκε για τον υποτιθμενο ρλο του σε μοναρχικ αντι-μπολσεβκικη συνωμοσα και τον Αγουστο πυροβολθηκε μαζ με 61 λλους. Σμφωνα με τον ιστορικ Rayfield, η δολοφονα του ταν μρος της κρατικς απντησης στην εξγερση της Κροστνδης. Η Τσεκ (μυστικ αστυνομα) κατηγρησε για την εξγερση τους διανοομενους της Πετροπολης, ωθντας τον αντερο αξιωματικ της Γικοβ Αγκρνοφ να αποσπσει βαια τα ονματα των συνωμοτν απ φυλακισμνο καθηγητ, εγγυμενος αμνηστεα απ την εκτλεση. Η εγγησ του αποδεχθηκε χωρς νημα. Καταδκασε 16 απ τα κατονομαζμενα τομα σε θνατο, συμπεριλαμβανομνου του Gumilev. Ο Μαξμ Γκρκυ κι λλοι καναν κκληση για επιεκεια, αλλ μχρι τη στιγμ που ο Λνιν συμφνησε σε αρκετς χρες, οι καταδικασθντες εχαν εκτελεστε. Μσα σε λγες μρες απ το θνατ του, η Αχμτοβα γραψε:

Τρμος δχτυλα λα τα πργματα στο σκοτδι,
οδηγε το φως του φεγγαριο στο τσεκορι.
Υπρχει να δυσοωνο χτπημα πσω απ τον τοχο:
να φντασμα, νας κλφτης νας αρουραος...

     Οι εκτελσεις εχαν ισχυρ επδραση στη ρωσικ διανηση, καταστρφοντας την ομδα ποησης acmeist και στιγματζοντας την Akhmatova και τον γιο της Lev. Η μεταγενστερη σλληψη του στη διρκεια των εκκαθαρσεων και του τρμου της 10ετας του 1930 βασστηκε στο γεγονς τι τανε γιος του πατρα του. Απ να μαρξιστικ προοπτικ, η ποησ της θεωρθηκε τι αντιπροσωπεει ενδοσκοπικ αστικ αισθητικ, αντανακλντας μνο ασμαντες γυναικεες ανησυχες, που δεν συνδουν με αυτς τις νες επαναστατικς πολιτικς της εποχς. Δχτηκε σφοδρ επθεση απ το κρτος κι απ πρην υποστηρικτς και φλους και θεωρθηκε αναχρονισμς. Στη διρκεια αυτο που ονμασε "Τα χορτοφαγικ χρνια", το ργο της απαγορετηκε ανεπσημα με απφαση του κμματος το 1925 και δυσκολετηκε να δημοσιεσει, αν και δεν σταμτησε να γρφει. κανε αναγνωρισμνες μεταφρσεις ργων των Βκτωρος Ουγκ, Ραμπιντρανθ Ταγκρ και Τζκομο Λεοπρντι και συνχισε το ακαδημακ ργο για τον Ποσκιν και τον Ντοστογιφσκι. Εργστηκε ως κριτικς και δοκιμιογρφος, αν και πολλο κριτικο κι αναγνστες της ΕΣΣΔ και ξνων κατληξαν στο συμπρασμα τι εχε πεθνει.
     Εχε λγο φαγητ και σχεδν καθλου χρματα. Στο γιο της απαγορετηκε η πρσβαση στις σπουδς σε ακαδημακ ιδρματα λγω των υποτιθμενων αντικρατικν δραστηριοττων των γονιν του. Η εθνικ καταστολ κι οι εκκαθαρσεις αποδεκτισαν τον κκλο φλων, καλλιτεχνν και διανοουμνων της Αγας Πετροπολης. Ο στενς φλος και συνδελφς της ποιητς Mandelstam απελθηκε και στη συνχεια καταδικστηκε σε στρατπεδο εργασας Gulag, που θα πθαινε. Η Αχμτοβα γλτωσε οριακ τη σλληψη, αν κι ο γιος της Λεβ φυλακστηκε πολλς φορς απ το σταλινικ καθεστς, κατηγορομενος για αντεπαναστατικ δραστηριτητα. Συχν περμενε στην ουρ για ρες για να του παραδσει πακτα τροφμων και να παρακαλσει για λογαριασμ του. Περιγρφει τι στκεται ξω απ μια πτρινη φυλακ:


   "Μια μρα κποιος απ το πλθος με αναγνρισε. Πσω μου στεκταν μια γυνακα, με χελη μπλε απ το κρο, που φυσικ, δεν με εχε ξανακοσει να με φωνζουν με το νομ μου. Τρα ξεκνησε απ τη λαλαπα που ταν κοιν σε λους μας και με ρτησε ψιθυριστ (λοι ψιθριζαν εκε): "Μπορες να το περιγρψεις αυτ;".
Και επα: «Μπορ».
Ττε κτι σαν χαμγελο πρασε φευγαλα πνω απ αυτ που κποτε ταν το πρσωπ της".

     Η Αχμτοβα γραψε τι μχρι το 1935, κθε φορ που πγαινε να δει κποιον στο σιδηροδρομικ σταθμ καθς πγαιναν στην εξορα, βρισκε τον εαυτ της να χαιρετ φλους σε κθε βμα, καθς τσες πολλς απ τις πνευματικς και πολιτιστικς προσωπικτητες της Αγας Πετροπολης φευγαν με το διο τρανο. Στους ποιητικος κκλους της, ο Μαγιακφσκι κι ο Εσνιν αυτοκτνησαν κι η Μαρνα Τσβετεβα θα ακολουθοσε το 1941, μετ την επιστροφ τους απ την εξορα.

Δεκαεπτ μνες σε παρακαλ
να γυρσεις σπτι.
Πταξα τον εαυτ μου
στα πδια του δμιου.
Ο τρμος μου, ω γιε μου.
Και δεν μπορ να καταλβω.
Τρα λα εναι αινια σγχυση.
Ποιος εναι κτνος
και ποιος εναι νθρωπος;
Πσο καιρ μχρι την εκτλεση;


     Το 1939, ο Στλιν ενκρινε τη δημοσευση ενς τμου ποησης, Απ 6 βιβλα. Ωστσο, η συλλογ αποσρθηκε και πολτοποιθηκε μετ απ λγους μνο μνες. Το 1993, αποκαλφθηκε τι οι αρχς εχανε βλει κοριος στο διαμρισμ της και τη κρατοσαν υπ συνεχ παρακολοθηση, διατηρντας λεπτομερ αρχεα γι 'αυτν απ κενη τη στιγμ, συγκεντρνοντας περπου 900 σελδες καταγγελιν, αναφορν τηλεφωνικν υποκλοπν, παραθσεων απ γραπτ, ομολογες των οικεων της. Αν κι επσημα καταπνγηκε, το ργο της συνχισε να κυκλοφορε μυστικ. Η στεν φλη της, χρονικογρφος Λυδα Τσουκφσκαγια περιγραψε πς οι συγγραφες που εργζονταν για να κρατσουν ζωνταν τα ποιητικ μηνματα χρησιμοποησαν διφορες στρατηγικς. νας μικρς μπιστος κκλος, π.χ., θα απομνημνευε ο νας τα ργα του λλου και θα τα κυκλοφοροσε μνο προφορικ. Λει πς η Αχμτοβα γραφε το ποημ της για ναν επισκπτη σε κομμτι χαρτ για να διαβαστε στη στιγμ και στη συνχεια να καε στη σμπα της. Τα ποιματα διαδθηκαν προσεκτικ με αυτν τον τρπο, αλλ εναι πιθαν τι πολλ που συντχθηκαν με αυτν τον τρπο χθηκαν. ταν σαν τελετουργικ, γραψε η Τσουκφσκαγια. Χρια, σπρτα, τασκι. Μια τελετουργα μορφη και πικρ. Στη διρκεια του Β' Παγκ. Πολ., γινε μρτυρας της πολιορκας 900 ημερν του Λνινγκραντ (τρα Αγα Πετροπολη).
     Το 1940, ξεκνησε το Ποημα χωρς ρωα, ολοκληρνοντας 1ο προσχδιο στη Τασκνδη, αλλ δουλεοντας πνω του για 20 τη και θεωρντας το ως το σημαντικτερο ργο της ζως της, αφιερνοντς το στη μνμη του πρτου ακροατηρου του -των φλων και συμπολιτν που χθηκαν στο Λνινγκραντ στη διρκεια της πολιορκας. Μεταφρθηκε στη Τσιστοπλ την νοιξη του 1942 και στη συνχεια στη πιο πρσινη, ασφαλστερη Τασκνδη στο Ουζμπεκιστν, μαζ με λλους καλλιτχνες, πως ο Σοστακβιτς. Στη διρκεια της απουσας της αρρστησε σοβαρ απ τφο (εχε υποφρει απ σοβαρ βρογχτιδα και φυματωση ως νεαρ). Επιστρφοντας στο Λνινγκραντ τον Μη του 1944, γρφει για το πσο ενοχλθηκε ταν βρκε τρομερ φντασμα που προσποιθηκε τι ταν η πλη μου.
     Διβαζε τακτικ σε στρατιτες στα στρατιωτικ νοσοκομεα και στη 1η γραμμ. Τα μεταγενστερα κομμτια της φανεται να εναι η φων εκενων που εχαν αγωνιστε και των πολλν που εχε ξεπερσει. Απομακρνθηκε απ τα ρομαντικ θματα προς πιο ποικλο, σνθετο και φιλοσοφικ ργο και μερικ απ τα πιο πατριωτικ ποιματ της βρκανε το δρμο τους στα πρωτοσλιδα της Πρβντα. Το 1946 η Κεντρικ Επιτροπ του ΚΚΣΕ, ενεργντας με εντολ του Στλιν, ξεκνησε επσημη εκστρατεα ενντια στα αστικ, ατομικιστικ ργα της Αχμτοβα και του σατιρικο Μιχαλ Ζοστσνκο. Καταδικστηκε για την επσκεψη του φιλελεθερου, δυτικο, Εβραου φιλοσφου Ησαα Μπερλν το 1945 κι ο Ζντνοφ τη χαρακτρισε δημσια μισ-μισ καλγρια, το ργο της ποηση μιας υπερβολικς κυρας της αντερης τξης, το ργο της προν ερωτισμο, μυστικισμο και πολιτικς αδιαφορας. Απαγρευσε τη δημοσευση ποιημτων της στα περιοδικ Zvezda και Leningrad, κατηγορντας την τι δηλητηρασε το μυαλ της σοβιετικς νεολαας. Η παρακολοθησ της αυξθηκε κι εκδιχθηκε απ την νωση Σοβιετικν Συγγραφων.
     Ο Μπερλν περιγραψε την επσκεψ του στο διαμρισμ της: "ταν ελχιστα επιπλωμνο -σχεδν τα πντα σε αυτ εχανε, συγκεντρωθε, αφαιρεθε -λεηλατηθε πωληθε- στη διρκεια της πολιορκας... Μια αρχοντικ, γκριζομλλη κυρα, λευκ σλι τυλιγμνο στους μους της, σηκθηκε αργ για να μας χαιρετσει. Η ννα Αχμτοβα ταν εξαιρετικ αξιοπρεπς, με αβαστες χειρονομες, ευγενς κεφλι, μορφα, κπως σοβαρ χαρακτηριστικ και κφραση τερστιας θλψης".
     Ο γιος της Αχμτοβα, Λεβ, συνελφθη ξαν τλη του 1949 και καταδικστηκε σε 10 τη σε στρατπεδο αιχμαλτων της Σιβηρας. Πρασε μεγλο μρος των επμενων ετν προσπαθντας να εξασφαλσει την απελευθρωσ του. Για το σκοπ αυτ και για 1η φορ, δημοσευσε απροκλυπτα προπαγανδιστικ ποηση, In Praise of Peace, στο περιοδικ Ogoniok, υποστηρζοντας ανοιχτ τον Στλιν και το καθεστς του. Ο Λεβ παρμεινε στα στρατπεδα μχρι το 1956, πολ μετ το θνατο του Στλιν, η τελικ απελευθρωσ του ενδεχομνως βοηθθηκε απ τις συντονισμνες προσπθειες της μητρας. Η Bayley προτενει τι η περοδος του φιλοσταλινικο ργου της μπορε επσης να σωσε τη ζω της. Αξζει να σημειωθε τι η Αχμτοβα δεν αναγνρισε ποτ αυτ τα κομμτια στο επσημο σμα της. Το ανστημ της μεταξ των σοβιετικν ποιητν παραχωρθηκε σιγ-σιγ απ τους αξιωματοχους του κμματος, τ' νομ της δεν αναφρεται πλον μνο σε καυστικ πλασια κι γινε ξαν δεκτ στην νωση Συγγραφων το 1951, πλρως αναγνωρισμνη ξαν μετ το θνατο του Στλιν το 1953. Με τον Τπο να εξακολουθε να ελγχεται και να λογοκρνεται σε μεγλο βαθμ υπ τον Νικτα Χρουστσφ, μετφρασ της επαινθηκε σε δημσια επιθερηση το 1955 και τα δικ της ποιματα ρχισαν να επανεμφανζονται το 1956. Την δια χρονι ο Λεβ απελευθερθηκε απ τα στρατπεδα, πικραμνος, πιστεοντας τι η μητρα του νοιαζταν πιτερο για τη ποησ της παρ γι' αυτν κι τι δεν εχε εργαστε σκληρ για την απελευθρωσ του. Το καθεστς της Αχμτοβα επιβεβαιθηκε απ το 1958, με τη δημοσευση του Stikhotvoreniya (Ποιματα) και στη συνχεια του Stikhotvoreniya 1909-1960 (Ποιματα: 1909-1960) το 1961. Το Beg vremeni (Το πταγμα του χρνου), συλλογ ργων 1909-1965, που δημοσιεθηκε το 1965, ταν ο πληρστερος τμος των ργων της στη διρκεια της ζως της, αν και το μακρ καταδικαστικ ποημα Requiem, που καταδκαζε τις σταλινικς εκκαθαρσεις, ταν εμφανς απν. Ο Isaiah Berlin προβλεψε ττε τι δεν θα μποροσε ποτ να δημοσιευθε στη Σοβιετικ νωση.
     Στα τελευταα χρνια της ζως της, συνχισε να ζει με την οικογνεια Πονιν στο Λνινγκραντ, εξακολουθντας να μεταφρζει, να ερευν τον Ποσκιν και να γρφει τη δικ της ποηση. Αν κι εξακολουθοσε να λογοκρνεται, ανησυχοσε για την ανακατασκευ ργων που εχαν καταστραφε κατασταλε στη διρκεια των εκκαθαρσεων που αποτελοσαν απειλ για τη ζω του γιου της στα στρατπεδα, πως το χαμνο ημι-αυτοβιογραφικ ργο Enûma Elish. Εργστηκε στα επσημα απομνημονεματ της, σχεδασε μυθιστορματα κι εργστηκε στο επικ της ποημα χωρς ρωα, 20 χρνια στη συγγραφ.



     Η Αχμτοβα τιμθηκε ευρως στην ΕΣΣΔ και τη Δση. Το 1962, την επισκφθηκε ο Robert Frost. Ο Berlin προσπθησε να την επισκεφθε ξαν, αλλ κενη τον αρνθηκε, ανησυχντας τι ο γιος της θα μποροσε να συλληφθε ξαν λγω οικογενειακς σχσης με τον ιδεολογικ ποπτο δυτικ φιλσοφο. Ενπνευσε και συμβολεψε μεγλο κκλο βασικν νων σοβιετικν συγγραφων. Η νττσα της στο Komarovo γμιζε απ ποιητς πως ο Yevgeny Rein κι ο Joseph Brodsky, που τους καθοδηγοσε. Ο Μπρντσκι, που συνελφθη το 1963 και φυλακστηκε για κοινωνικ παρασιτισμ, θα κρδιζε το Βραβεο Νμπελ Λογοτεχνας (1987) και θα γινταν βραβευμνος ποιητς (1991) ως εξριστος στις ΗΠΑ.
     Ως απ τις τελευταες εναπομενασες μεγλες ποιτριες της Ασημνιας Εποχς, αναγνωρστηκε πρσφατα απ τις σοβιετικς αρχς ως καλ και πιστ εκπρσωπος της χρας τους και της επιτρπηκε να ταξιδψει. Ταυτχρονα, λγω ργων πως το Requiem, χαιρετστηκε στο εσωτερικ και στο εξωτερικ ως ανεπσημος ηγτης του κινματος αντιφρονοντων και ενσχυσε αυτ την εικνα η δια. Γινταν εκπρσωπος τσο της Σοβιετικς νωσης σο και της τσαρικς Ρωσας, πιο δημοφιλς στη 10ετα του 1960 απ ,τι τανε ποτ πριν απ' την επανσταση, αυτ η φμη συνχισε να αυξνεται μνο μετ το θνατ της. Για τα 75α γενθλι της το 1964, δημοσιεθηκαν νες συλλογς στχων της.
     Μπρεσε να συναντσει μερικος απ τους προεπαναστατικος γνωστος της το 1965, ταν της επετρπη να ταξιδψει στη Σικελα και την Αγγλα, προκειμνου να λβει το βραβεο της Ταορμνα και τιμητικ διδακτορικ δπλωμα απ το Πανεπιστμιο Οξφρδης, συνοδευμενη απ τη δια βου φλη και γραμματα της Λυδα Τσουκφσκαγια. Το Ρκβιεμ της στα ρωσικ εμφανστηκε τελικ σε μορφ βιβλου στο Μναχο το 1963, το σνολο του ργου δεν δημοσιεθηκε στην ΕΣΣΔ μχρι το 1987. Το μακρ ποημ της The Way of All the Earth or Woman of Kitezh (Kitezhanka) δημοσιεθηκε σε πλρη μορφ το 1965.
     Νομβρη του 1965, λγο μετ την επσκεψ της στην Οξφρδη, υπστη καρδιακ προσβολ και νοσηλετηκε. Μεταφρθηκε σε σανατριο στη Μσχα νοιξη του 1966 και πθανε απ καρδιακ ανεπρκεια στις 5 Μρτη, στα 76 της. Χιλιδες παρακολοθησαν τις 2 τελετς μνμης, που πραγματοποιθηκαν στη Μσχα και στο Λνινγκραντ. Αφο εκτθηκε σε ανοιχτ φρετρο, ενταφιστηκε στο νεκροταφεο Komarovo στην Αγα Πετροπολη.
     Ο Isaiah Berlin περιγραψε τον αντκτυπο της ζως της, πως τον εδε ο διος:

   "Η ευρεα λατρεα της μνμης της στη Σοβιετικ νωση σμερα, τσο ως καλλιτχνης σο κι ως νθρωπος που δεν παραδδεται, δεν χει, απ' σο γνωρζω, μοι της. Ο θρλος της ζως της κι η ανυποχρητη παθητικ αντσταση σ' αυτ που θεωροσε ανξιο της χρας της και του εαυτο της, τη μεταμρφωσαν σε φιγορα [...] χι μνο στη ρωσικ λογοτεχνα, αλλ και στη ρωσικ ιστορα του 20ο αι".

     Η Αχμτοβα διβαζε Ποσκιν και θαμαζε τον Αλεξντρ Μπλοκ που ταν 9 χρνια μεγαλτερς της: ο Μπλοκ εχε ζσει, ακμα και πριν απ τον Α' Παγκ. Πλ., μπομικη ζω κι ναν πολ μεγλο ρωτα που απαθαντισε στα ποιματ του. Αργτερα, η Αχμτοβα γραφε για τον Μπλοκ:

Εναι καιρς
να πμε στις ακακες

και τα μοντρια,
στο μεγλο φθινπωρο της Μσχας

Εκε λα λμπουν,
λα εναι πχνη

κι ο ουρανς
ανεβανει ψηλ

κι ο αυτοκινητδρομος Ρογκατσφ
θυμται
τον νεαρ Μπλοκ
που σφυρει σα ληστς...

     Πρασε λη της τη ζω στο Λνινγκραντ, ανμεσα στο φως και τη σκι, επιμνοντας στον λυρισμ, το λακωνικ και αντιηρωκ της φος, κρατντας να εδος ποιητικο ημερολογου (αν κι χι εξομολογητικο χαρακτρα) κι να εδος αξιοπρπειας. τανε ποιτρια που γραφε για τον ρωτα, για τη ρωσικ παιθρο, για τα συγκεκριμνα πργματα: η ποησ της ταν απολιτικ, ποηση μιας μικρς, χαρομενης αμαρτωλς που ανκε σε μια εποχ λαμπρτητας και παρακμς του παλιο καθεσττος, στην εποχ των ζωγραφικν αναζητσεων του Λαρινοφ και του Καντνσκι. γινε αυτπτης μρτυς κοινωνας που λλαζε μσα σε τρβη, κοινωνας που, πως γρφει η δια, η καλοσνη εναι χρηστο δρο: ζησε τον πλεμο ανμεσα στον Κκκινο Στρατ και τους Λευκοφρουρος, την εξντωση της παλις ηγεσας των μπολσεβκων, τη μαζικ κολεκτιβοποηση, τη κορσα των 5χρονων πλνων, τις μεγλες εκκαθαρσεις, τον Β' Παγκ. Πλ.. Κι επζησε σαν να εχε κνει συμβλαιο με το διβολο, εν ο Αλεξντρ Μπλοκ, ο Σεργκι Γιεσνιν κι ο Μαγιακβσκι φυγαν νοι -οι τραγικο ποιητς μια ανελητης εποχς.



     Ο σταλινισμς εξντωσε και τον σιπ Μντελσταμ, τον ποιητ της Τρστια, που πθανε στην Ανατολικ Σιβηρα μετ απ 5 τη εξορα. Η ποησ της καταγρφει με μμεσο, αλλ καυστικ τρπο την ανοησα και τη βαρβαρτητα της εξουσας, το κυνηγητ κατ των φορμαλιστν κι ατομικιστν συγγραφων, την υποκρισα των ιθυνντων, που, πως θα πει το 1986 ο Γιεβγκνι Γιεφτουσνκο, επιζητοσαν διθυρμβους και λιβανσματα.
     Η Αχμτοβα επζησε μσω ενς εδους αλαζονεας που μποροσε να θεωρηθε δογματικ: ορισμνες λεπτομρειες απ τη ζω της δεχνουν μεγαλοστομα, να εδος τρλας του μεγαλεου, εκενο το μεγμα ρομαντισμο και ξιπασις που αποτελε το υλικ των Ρσων ηρων. ταν μια αυστηρ μορφ, ανυποχρητη, τοιμη για λα, μια γυνακα που, πως λει η Ναντζντα Μντελσταμ, «μποροσε να τα διακινδυνεσει λα για τα πιστεω της», μια γυνακα με γαμψ, υπερφανη μτη. Κι απ ,τι φανεται, ακολοθησε αυτ που λεγε ο Τολστι, τον οποο θαμαζε: "Μη κρβεις τποτα. Το να μην ψεδεσαι εναι λγο. Πρπει να αποφεγεις εκενο το ψεδος που προρχεται απ την αποσιπηση του κακο". Μετ τον θνατο του Στλιν το 1953, η Αχμτοβα αποκαταστθηκε, κατ τη συνθεια της χρουστσοφικς περιδου, μαζ με λλους συγγραφες που εχαν περιθωριοποιηθε εξοριστε στη διρκεια του σταλινισμο.

η φμη φτασε
κολυμπντας σαν κκνος

μες στη χρυσ ομχλη
και συ, αγπη μου,
σουν για μνα πντα
η απγνωση.

Θλετε αμσως τα ποιματ μου
μως θα ζσετε και χωρς αυτ.
Δεν μεινε οτε να γραμμριο στο αμα
που να μη το ροφηξε η πκρα τους...

     Το 1988, για να γιορτσει τα 100α γενθλια της Αχμτοβα, το Πανεπιστμιο Χρβαρντ διοργνωσε διεθνς συνδριο για τη ζω και το ργο της. Σμερα το ργο της μπορε να διερευνηθε στο Λογοτεχνικ & Αναμνηστικ Μουσεο ννας Αχμτοβα στην Αγα Πετροπολη. Προθησε τη χρση της τχνης και της αυστηρς ποιητικς φρμας ναντι του μυστικισμο των πνευματικν οδν προς τη σνθεση, ευνοντας το συγκεκριμνο ναντι του εφμερου. Διαμρφωσε τις αρχς της γραφς με σαφνεια, απλτητα και πειθαρχημνη μορφ. Τα πριμα ποιματ της συνθως απεικονζουν ναν νδρα και μια γυνακα που εμπλκονται στη πιο οδυνηρ, διφορομενη στιγμ της σχσης τους, που μιμθηκαν πολ και μετ παρωδθηκαν απ τον Ναμπκοφ και λλους. Η κριτικς Roberta Reeder σημεινει τι τα 1α ποιματα προσλκυαν πντα μεγλο αριθμ θαυμαστν: "Γιατ η Αχμτοβα ταν σε θση να συλλβει και να μεταφρει το ευρ φσμα των εξελισσμενων συναισθημτων που βινονται σ' ερωτικ σχση, απ τη 1η συγκνηση της συνντησης, σε βαθτερη αγπη που παλεει με το μσος και τελικ στο βαιο καταστροφικ πθος τη πλρη αδιαφορα. Αλλ [...] η ποησ της σηματοδοτε ριζικ ρξη με το πολυμαθς, περτεχνο φος και τη μυστικιστικ αναπαρσταση της αγπης που 'ναι τσο χαρακτηριστικ για ποιητς πως ο Alexander Blok κι ο Andrey Bely. Οι στχοι της αποτελονται απ σντομα αποσπσματα απλο λγου που δεν σχηματζουνε λογικ συνεκτικ μοτβο. Αντ' αυτο, αντικατοπτρζουνε τον τρπο που πραγματικ σκεφτμαστε, οι δεσμο μεταξ των εικνων εναι συναισθηματικο κι απλ καθημεριν αντικεμενα φορτζονται με ψυχολογικος συσχετισμος. πως ο Ποσκιν, που ταν το πρτυπ της με πολλος τρπους, η Αχμτοβα εχε τη πρθεση να μεταφρει κσμους νοματος μσω ακριβν λεπτομερειν".
     Η Αχμτοβα συχν παραπονιταν τι οι κριτικο τη περιβαλλαν» στην αντληψ τους για το ργο της στα 1α τη του ρομαντικο πθους, παρ τις σημαντικς αλλαγς θματος στα τελευταα χρνια του Τρμου. Αυτ οφειλταν κυρως στη μυστικ φση του ργου της μετ το κοιν και στη κριτικ διχυση των 1ων τμων της. Οι κνδυνοι στη διρκεια των εκκαθαρσεων τανε πολ μεγλοι. Πολλο απ τους στενος φλους και την οικογνει της εξορστηκαν, φυλακστηκαν εκτελστηκαν. Ο γιος της ταν υπ συνεχ απειλ σλληψης και συχν υπ στεν παρακολοθηση. Μετ τη καλλιτεχνικ καταστολ και τη δημσια καταδκη απ το κρτος στη 10ετα του 1920, πολλο μσα στους λογοτεχνικος και δημσιους κκλους, στο εσωτερικ και στο εξωτερικ, νμιζαν τι εχε πεθνει. Το αναγνωστικ της κοιν γενικ δεν γνριζε το μεταγενστερο ργο της, το πθος του Ρκβιεμ του Ποιματος χωρς ρωα και τ' λλα καυστικ ργα της,που μοιρζονταν μνο με λγους μπιστους κυκλοφοροσαν μυστικ απ στμα σε στμα (samizdat).
     Μεταξ 1935 και 1940 συνθεσε, δολεψε και ξαναδολεψε το μακρ ποημα Ρκβιεμ στα κρυφ, να λυρικ κκλο θρνου και μαρτυρας, που απεικονζει τα δειν των απλν ανθρπων κτω απ τη σοβιετικ τρομοκρατα. Το κουβαλοσε μαζ της καθς εργαζταν και ζοσε σε κωμοπλεις και πλεις σε λη τη Σοβιετικ νωση. ταν εμφανς αποσα απ τα συλλεχθντα ργα της, δεδομνης της ρητς καταδκης των εκκαθαρσεων. Το ργο στα ρωσικ εμφανστηκε τελικ σε μορφ βιβλου στο Μναχο το 1963, ολκληρο το ργο δεν δημοσιεθηκε στην ΕΣΣΔ μχρι το 1987. Αποτελεται απ 10 αριθμημνα ποιματα που εξετζουνε σειρ συναισθηματικν καταστσεων, εξερευνντας τον πνο, την απελπισα, την αφοσωση, παρ σαφ αφγηση. Βιβλικ θματα, πως η σταρωση του Χριστο κι η ερμωση της Μαρας, της Μητρας του και της Μαρας της Μαγδαληνς, αντικατοπτρζουν τη ρξη της Ρωσας, ιδιατερα τη μαρτυρα του πνου των γυναικν στη 10ετα του 1930. Αντιπροσπευε, σε κποιο βαθμ, μια απρριψη του δικο της προηγομενου ρομαντικο ργου καθς ανλαβε τον δημσιο ρλο ως χρονικογρφος του Τρμου. Αυτς εναι νας ρλος που κατχει μχρι σμερα.



Τα δοκμι της για τον Ποσκιν και το ποημα χωρς ρωα, το μεγαλτερο ργο της, δημοσιεθηκαν μνο μετ το θνατ της. Αυτ το μακρ ποημα, που γρφτηκε μεταξ 1940 και 1965, θεωρεται συχν κριτικ ως το καλτερο ργο της και επσης να απ τα καλτερα ποιματα του εικοστο αινα. [50] Δνει μια βαθι και λεπτομερ ανλυση της εποχς της και της προσγγισς της σε αυτν, συμπεριλαμβανομνης της σημαντικς συνντησς της με τον Isaiah Berlin (1909-97) το 1945. Το ταλντο της στη σνθεση και τη μετφραση αποδεικνεται απ τις εξαιρετικς μεταφρσεις των ργων ποιητν που γρφουν στα γαλλικ, αγγλικ, ιταλικ, αρμενικ και κορεατικ. Η Αμερικανδα συνθτρια Ivana Marburger Themmen μελοποησε τη ποησ της.
     Μεταφρσεις μερικν απ τα ποιματ της απ τη Babette Deutsch και τη Lyn Coffin χουν μελοποιηθε στο λμπουμ The Trackless Woods του 2015 απ την Iris DeMent.
     Η ννα Αχμτοβα εναι ο κριος χαρακτρας του αυστραλιανο ργου The Woman in the Window της Alma De Groen, που κανε πρεμιρα στο Fairfax Studio Μελβορνης το 1998, στο Σδνε.
     Η Ολλανδ συνθτρια Marjo Tal μελοποησε τη ποησ της.
     Οι Ουκρανο συνθτες Inna Abramovna Zhvanetskaia και Yudif Grigorevna Rozhavskaya μελοποησαν αρκετ απ τα ποιματ της.
     ταν η Αχμτοβα βρισκτανε στο αποκορφωμα της δημοτικτητς της, για να τιμσει τα 35α γενθλι της (1924), κατασκευστηκε μαζικ να πορσελνινο ειδλιο που της μοιαζε με γκρι φρεμα με μοτβο λουλουδιν καλυμμνο με κκκινο σλι. Στη διρκεια των επμενων ετν, το ειδλιο αναπαρχθηκε πολλς φορς σε διαφορετικς περιστσεις: μα φορ το 1954, στα 65α γενθλι της, καθς αναγνωρστηκε πλρως κι επαινθηκε ξαν μετ το θνατο του Στλιν και ξαν το 1965 ως φρος τιμς στη βραχεα λστα της για το βραβεο Νμπελ το 1965 και για τα 75α γενθλι της 1 τος μετ. Αυτ ταν η τελευταα φορ που το πορσελνινο ειδλιο παρχθη στη διρκεια της ζως της. Το ειδλιο τανε τσο δημοφιλς που αναπαρχθηκε μετ το θνατ της, στα 85α γενθλι της το 1974 και ξαν για τα 100α γενθλι της το 1988, καθιστντας το να απ τα πιο δημοφιλ και ευρως διαθσιμα ειδλια πορσελνης στην ΕΣΣΔ. Μετ τη κατρρευση της Σοβιετικς νωσης το 1993, υπρξε τερστια αξηση της δημοτικτητς της και το πορσελνινο ειδλι της παρχθη μαζικ λλη μια φορ, αυτ σε να απλ γκρι φρεμα με κτρινο σλι. Η φιγορα της βρσκεται τρα σχεδν σε κθε μετασοβιετικ σπτι.
     Η Akhmatova εμφανζεται σε περοπτη θση στο ργο της Hélène Cixous Black Sail White Sail".

ΠΟΙΗΤΙΚ ΡΗΤΑ:

Ω αφστε το ργανο, με πολλς φωνς,
να τραγουδσει θαρραλα,

Ω αφστε το να βρυχηθε
σαν την πρτη καταιγδα της νοιξης!

Τα μισκλειστα μτια μου
πνω απ τον μο

της νεαρς νφης σου
θα συναντσουν τα μτια σου

μνο μα φορ και μετ χι περισστερο.

Προχωρ για να αναζητσω -
Να αναζητσω και να διεκδικσω
τον υπροχο μαγικ κπο

που τα χρτα αναστενζουν απαλ
και οι Μοσες μιλον.

Νμιζες τι μουν αυτς ο τπος:
τι θα μποροσες να με ξεχσεις,
Και τι θα παρακαλοσα και θα κλαιγα
Και θα πεφτα κτω απ τις οπλς μιας φορδας του κλπου...

Γαμτο! Δεν θα δσω στη καταραμνη ψυχ
σου δκρυα εξ υποκαταστσεως οτε μια ματι.
Και σου ορκζομαι στον κπο των αγγλων,
ορκζομαι στη θαυματουργ εικνα,
και στη φωτι και τον καπν των νυχτν μας:
δεν θα επιστρψω ποτ σε σνα.

Δεν ξρω αν εσαι ζωντανς νεκρς.
Μπορες να αναζητηθες στη γη,
μνο ταν τα ηλιοβασιλματα ξεθωριζουν
Να θρηνες γαλνια στη σκψη μου;

Κανες δεν ταν πιο αγαπητς, κανες δεν Με βασνισε
περισστερο, οτε
καν αυτς που με πρδωσε για να βασανσω,
οτε καν αυτς που με χιδεψε και με ξχασε.

Γιατ αυτς ο αινας εναι χειρτερος απ τους λλους;
σως, επειδ, μσα στη θλψη και τον συναγερμ,
γγιξε μνο το πιο μαρο απ τα λκη,
αλλ δεν μποροσε να το θεραπεσει στο χρονικ διστημα του.

λα χουν λεηλατηθε, προδοθε, πουληθε.
Το φτερ του Μαρου Θαντου λαμψε μπροστ.

Θα ακοσετε βροντς και θα με θυμηθετε,
Και σκεφτετε: θελε καταιγδες. Το χελος
του ουρανο θα εναι το χρμα του σκληρο πορφυρο
, Και η καρδι σου, πως ταν ττε, θα φλγεται.

Θα υπρξει βροντ ττε. Θυμσου με.
Πετε «Ζτησε καταιγδες». Ολκληρος
ο κσμος θα πρει το χρμα της πορφυρς πτρας
και η καρδι σας, πως ττε, θα μετατραπε σε φωτι.

Εκενη τη μρα στη Μσχα, λα θα γνουν πραγματικτητα,
ταν, για τελευταα φορ, πρω την δει μου,
Και σπεδω στα ψη που λαχταροσα,
Αφνοντας τη σκι μου ακμα να εναι μαζ σας.

Εκενη την ημρα, στη Μσχα, μια αληθιν προφητεα,
ταν για τελευταα φορ λω αντο,
ανεβανοντας στους ουρανος που λαχταροσα να δω,
αφνοντας τη σκι μου εδ στον ουραν.

να πολχρωμο πλθος τρεχε τριγρω,
και ξαφνικ λα λλαξαν εντελς.
Δεν ταν η συνηθισμνη ρακτα της πλης.
ρθε απ μια παρξενη χρα.

Η φυσικ βροντ προαναγγλλει την υγρασα του γλυκο νερο,
τα ψηλ σννεφα
για να σβσουν τη δψα των αγρν που χουν ξεραθε και ξεραθε,
νας αγγελιοφρος ευλογημνης βροχς,
αλλ αυτ ταν τσο ξηρ σο πρπει να εναι η κλαση.
Η αλλκοτη αντληψ μου αρνθηκε
να το πιστψει, λγω της τρελς
ξαφνικτητας με την οποα ακουγταν, πρζονταν και χτυποσε,
και πσο τυχαα ρθε
να δολοφονσει το παιδ μου.

Δσε μου πικρ χρνια αρρστιας,
ασφυξας, απνας, πυρετο,
πρε το παιδ μου και τον εραστ μου,
Και το μυστηριδες δρο μου του τραγουδιο — Αυτ προσεχομαι στη λειτουργα σου
Μετ
απ τσες βασανισμνες μρες,
τσι στε το σννεφο καταιγδας πνω απ τη σκοτειν Ρωσα
να γνει να σννεφο νδοξων ακτνων.

Τρα κανες δεν θα ακοσει τραγοδια.
Οι προφητευμνες ημρες χουν αρχσει.
Τελευταο ποημ μου, ο κσμος χει χσει το θαμα του,
Μην ραγζεις την καρδι μου, μην χτυπς.

Δεν εμαι απ εκενους που φησαν τη γη
στο λεος των εχθρν της.
Η κολακεα τους με αφνει ψυχρ,
τα τραγοδια μου δεν εναι για να τα επαινσουν.

Αλλ εδ, στο σκοτδι της πυρκαγις,
που μλις και μετ βας νας φλος χει απομενει να γνωρζει τι
εμες, οι επιζντες, δεν πτοομαστε
απ τποτα, οτε απ να μνο χτπημα.
Σγουρα ο υπολογισμς θα γνει
μετ το πρασμα αυτο του σννεφου.
Εμαστε οι νθρωποι χωρς δκρυα,
πιο σιοι απ εσς... πιο περφανοι...

Γλυκι για μνα δεν ταν η φων του ανθρπου,
αλλ η φων του ανμου γινε κατανοητ απ μνα.
Οι κολλιτσδες και οι τσουκνδες θρεψαν την ψυχ μου,
αλλ αγπησα την ασημνια ιτι καλτερα απ λα.


     Κθε μα απ τις ζως μας εναι να σαιξπηρικ δρμα που ανεβανει στον χιλιοστ βαθμ. Σγαση διαχωρισμν, σγαση μαρων, αιματηρν γεγοντων σε κθε οικογνεια. Αρατο πνθος που φορον οι μητρες και οι σζυγοι. Τρα οι συλληφθντες επιστρφουν και δο Ρσοι κοιτζουν ο νας τον λλον στα μτια: αυτο που τους βαλαν στη φυλακ κι αυτο που μπκαν στη φυλακ. Μια να εποχ χει αρχσει. Εσες κι εγ θα το περιμνουμε μαζ.

Η μμος λευκ
σαν παλι κκκαλα,
τα πεκα
παρξενα κκκινα
εκε που δει ο λιος.

Δεν μπορ να πω
αν εναι η αγπη μας,

η μρα, που τελεινει.

ΕΡΓΑ:

1912 - Vecher/Вечер (Βρδυ)
1914 – Chetki/ Чётки (Ροζριο κυριολεκτικ χντρες)
1917 - Belaya Staya/ Белая Стая (Λευκ κοπδι)
1921 - Podorozhnik/ Подорожник (Wayside Grass/Plantain)
1921 - Anno Domini
1921 - Reed  -2τομη συλλογ επιλεγμνων ποιημτων (1924–1926).
1921 - νιση
1940 - Απ ξι βιβλα
1943 - Izbrannoe Stikhi/ Избранные стишки (Επιλογς ποησης)
1943 - Iva/ Ива
1943 - Sed'maya kniga/ Седьмая Книга (7ο βιβλο)
1958 – Stikhotvoreniya/ Стихотворения (Ποιματα)
1961 – Stikhotvoreniya 1909-1960/ Стихотворения 1909-1960
1965 – Beg vremeni/ Бег Времени (Η πτση του χρνου: Συλλογ ργων 1909–1965)
1967 - Ποιματα της Αχμτοβα. Ed. και trans.
1976 - ννα Αχμτοβα: Επιλεγμνα ποιματα
1985 - Εκοσι ποιματα της ννας Αχμτοβα
1988 – Selected Poems
2000 – The Complete Poems of Anna Akhmatova
2004 – The Word That Causes Death's Defeat: Poems of Memory (Annals of Communism)
2006 – Selected Poems
2009 – Selected Poems


==========================


    Ο γκριζομτης βασιλις

Δξα σε σνα, ατλειωτε πνε!
Ο γκριζομτης βασιλις πθανε χθες.

Το πορφυρ του φθινοπρου δελι τανε πνιγηρ,
ο ντρας μου επιστρφοντας επε ρεμα:

Ξρεις, τον φεραν απ το κυνγι,
βρκαν το σμα του στη γρικη δρυ.

Κρμα τη βασλισσα. Τσο νος!
Σε μια νχτα ασπρσαν τα μαλλι της.

Βρκε τη ππα του στο τζκι
και βγκε για βρδια νυχτεριν.

Θα ξυπνσω αμσως τη κρη μου
θα τη κοιτ στα γκρζα μτια.

Πσω απ' το παραθρι ψιθυρζουν λεκες:
Δεν υπρχει στη γη ο βασιλις σου...

Η Σκψη Του λιου

Η σκψη του λιου
προκαλε γργορο
χτπο
στη καρδι μου

ο χιονισμνος καιρς
ρχεται στον νεμο

που παρασρεται ελαφρ.

Το ασημνιο δντρο ανογει
σε ναν δειο ουραν
σως εναι καλτερα
που δεν εμαι σζυγς σας.

Η ιτι στον δειο ουραν
πλωσε τη διφανη βεντλια της,
σως ταν καλτερα
να μην εμαι
η γυνακα σου.

Η σκψη του λιου κνει
την καρδι μου να χτυπ
πιο γργορα - πολ γργορα!

Τι σκοτδι!
Απ αυτ τη νχτα
αρχζει ο χειμνας.

Η σκψη του λιου
ξεθωριζει στη καρδι
μου
Τι εναι αυτ;
Σκοτδι; σως!

Τη νχτα ρχεται
χειμνας...

          Ο επισκπτης

λα πως πριν:
στα παρθυρα
της τραπεζαρας
Χτυπ το δισπαρτο ανεμοδαρμνο χινι,

Και δεν χω αλλξει οτε,
Αλλ νας νθρωπος ρθε σε μνα.

Ρτησα: "Τι θλεις;"
Εκενος απντησε: "Να εμαι μαζ σου στην κλαση".
Γλασα: "Ω, θα μας καταδικσετε
και τους δο στην καταστροφ".

Αλλ σηκνοντας το στεγν χρι
του γγιξε ελαφρ τα λουλοδια:
"Πες μου πς σε φιλον οι ντρες,
πες μου πς φιλς τους ντρες".

Και τα λαμπερ μτια του
δεν κινθηκαν
απ το
δαχτυλδι μου.
Οτε νας μυς δεν τρεμε
στο ακτινοβλο κακ πρσωπ του.

Ω, ξρω: η χαρ
του εναι η τεταμνη και παθιασμνη γνση
τι δεν χρειζεται τποτα,
τι δεν μπορ να του αρνηθ τποτα. 
                                                                     1 Γενρη 1914

Στον Μσα Μπουλγκκωφ

Ζοσατε απμακρος,
διατηρντας μχρι τλους
ην υπροχη περιφρνησ
σας.
Τρα χεις φγει
και κανες δεν λει λξη

για την ταραγμνη
και εξυψωμνη ζω σου.

Μνο η φων μου,
σαν φλουτο, θα θρηνσει

στη βουβ κηδεα σου.

Ω, ποιος θα τολμοσε να πιστψει
τι μιστρελλη εγ,

εγ, ρρωστη απ θλψη
για το θαμμνο παρελθν,

εγ, σιγοκαγοντας
σε μια αργ φωτι,

χοντας χσει τα πντα
κι χοντας ξεχσει λα,

θα ταν μοιραο
να τιμσω ναν νθρωπο

τσο γεμτο δναμη και θληση
και φωτεινς εφευρσεις,

πους μλις χθες φανεται,
κουβντιασε μαζ μου,

κρβοντας το τρμουλο
του θανσιμου πνου του.

               Στη Γυνακα Του Λωτ

Και ο δκαιος ακολοθησε τον λαμπρ πρκτορα του Θεο,
πνω απ να μαρο βουν, στη γιγντια διαδρομ του,
εν μια ανσυχη φων συνχιζε να τσακζει τη γυνακα του:
«Δεν εναι πολ αργ, μπορετε ακμα να κοιτξετε πσω

στους κκκινους πργους της πατρδας σου Σοδμων,
η πλατεα που κποτε τραγουδοσες, το κλωστριο,
στα δεια παρθυρα στο ψηλ σπτι
που γιοι και κρες ευλγησαν το γαμλιο κρεβτι σου».

Μια μνο ματι: να ξαφνικ βλος πνου
ρβοντας τα μτια της πριν κνει χο . . .
Το σμα της ξεφλουδστηκε σε διφανο αλτι,
και τα γργορα πδια της ριζωμνα στο δαφος.

Ποιος θα θρηνσει για αυτ τη γυνακα;
Μπως δεν φανεται

πολ ασμαντο για την ανησυχα μας;
μως στην καρδι μου
δεν θα την αρνηθ ποτ,

που υπστη το θνατο
επειδ επλεξε να στραφε.

Κι ο δκαιος νδρας ακολουθοσε
τον λαμπρ παργοντα του Θεο,

πνω απ να μαρο βουν,
στο γιγντιο χνος του,

εν μια ανσυχη φων
συνχιζε να βασανζει τη γυνακα του:

«Δεν εναι πολ αργ,
μπορετε ακμα να κοιτξετε πσω

στους κκκινους πργους
της πατρδας σας των Σοδμων,

την πλατεα που κποτε τραγουδοσατε,
το περιστρεφμενο υπστεγο,

στα δεια παρθυρα
που βρσκονται στο ψηλ σπτι

που οι γιοι κι οι κρες ευλογοσαν
το γαμλιο κρεβτι σας».

Ο δκαιος νθρωπος ακολοθησε ττε
τον γγελ του οδηγ

που περπτησε στη μαρη λεωφρο,
ογκδης και φωτεινς.

Αλλ μια γρια θλψη
στην αγκαλι της γυνακας του φναξε:

Κοιτξτε πσω, δεν εναι πολ αργ
για μια τελευταα ματι

Απ τους κκκινους πργους
της πατρδας σας Σδομα, την πλατεα

που κποτε τραγουδσατε,
τους κπους που θα θρηνσετε,

Και το ψηλ σπτι
με τα δεια παρθυρα
που
αγαπσατε τον σζυγ σας
και τα μωρ σας γεννθηκαν.

Ποιος θα θρηνσει για αυτ τη γυνακα;
Δεν φανεται
πολ ασμαντη
για την ανησυχα μας;

Ωστσο, στη καρδι μου
δεν θα την αρνηθ ποτ,

η οποα υπστη θνατο
επειδ επλεξε να στραφε.

Ποιος θα τη θρηνσει
ως να απ τα μλη
της οικογνειας του Λωτ;

Δεν μας φανεται
η μικρτερη απλεια;

Αλλ βαθι μσα στη καρδι μου
θα θυμμαι
πντα Εκενη
που δωσε τη ζω της για μια μνο ματι.


Μια απλεια, αλλ ποιος
εξακολουθε να θρηνε την ανσα

μιας γυνακας θρηνε μια γυνακα;
Αν και η καρδι μου
δεν μπορε ποτ να ξεχσει,

πς, για μια ματι, δωσε τη ζω της.

Ποιος θα σπαταλοσε δκρυα πνω της; Δεν
εναι η μικρτερη απ τις απλεις μας,
αυτ η δυστυχισμνη σζυγος;

Ωστσο, στην καρδι μου δεν θα ξεχαστε
Που, με μια ματι, δωσε τη ζω της.

   Μυρζει Ξφωτο

Μυρζει ξφωτο το μλι,
Η σκνη ηλιαχτδα,
Κοπλας στμα ο μενεξς,
Τποτα το χρυσφι.
Νερ μυρζει η ρεζντα
Και η αγπη μλο.
μως το αμα ξρουμε
Μυρζει μνο αμα.

         τιτλο

Το μαρο και μνιμο χωρισμ
Μσα μου κουβαλω σα.

Μα γιατ κλαις;
Δσ' μου καλτερα το χρι,

Υποσχσου πως στον πνο μου θα ‘ρθεις,
Εγ κι εσ, σαν πνθος με το πνθος…

Εγ κι εσ, στον κσμο
δε θα συναντηθομε.

Μνο γρω στα μεσνυχτα
Χαιρετισμ στελε με τ' στρα...

 Η Καταδικαστικ Απφαση

Κι πεσε βαρει σαν πτρα η λξη
Στο στθος μου, το ακμα ζωνταν,
Δεν πειρζει, γιατ τοιμη με βρκε.
Κπως θα το καταφρω αυτ.

χω σμερα πολλ να κνω:
Πρπει η μνμη ως πρα να θανατωθε,
Πρπει τη ψυχ μου να πετρσω,
Πρπει τη ζω να μθω απ' την αρχ.
Αλλις…

Το καυτ θρισμα του καλοκαιριο
Μοιζει μπρος στο παρθυρ μου με γιορτ.
Απ καιρ την νιωθα τη μρα ετοτη.
ρημο σπιτικ, μρα λαμπρ....

   Προς Θνατον

τσι κι αλλις θα 'ρθεις,
γιατ οχι τοτη τη στιγμ:
Σε περιμνω, αδνατο
να επουλωθε το τραμα.

λα τα φτα τα 'σβησα
κι η πρτα μου ανοιχτ
να μπεις εσ καθημερνς
και σπνιος σα θαμα.

ποια μορφ σ’ αρσει
πρε για να 'ρθεις
σα βλμα εισρμησε
και σκτωσ με

μ' να ζγι ζγωσε
σαν μπειρος ληστς
με του τφου τον καπν
φαρμκωσ με.

ως μθο πο 'χεις σοφιστε
και λες απ καιρ
κι λοι τον μθαν πια
μχρι ναυτας και κρου

στε το μπλε πηλκιο
'δω στην αυλ να δω
κι απ τον τρμο του χλωμ
το θυρωρ μου.

Το διο πια μου κνει.
Ο Γιενισι κυλ μες στον αφρ
το πολικ τ’ αστρι φγγει
μσα στην αμφιλκη

και τη γαλζια λμψη
των λατρεμμνων μου ματιν
προσφτως τη καλπτει
αυτ η γρια φρκη.

Σκουριζει μσα ο χρυσς,
τ' ατσλι πινει σψη,
η πτρα θρυμματζεται,
κι ο θνατος παντο.

Πιο σταθερ πνω στη γη
εναι μονχα η θλψη
και εναι πιο ανθεκτικς
ο λγος του σοφο.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers