-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

.  

(): ... !

                                   Πρλογος-Εισαγωγ

    Αυτ το ρθρο, -μετ τη... Προλευση Του Κσμου-, νομζω, εναι η λογικ συνχεια, τηρουμνης της οπτικς γωνας του καθενς και τα γοστα του, για το θμα. Δεν πρκειται, πρπει να τονσω, για προβοκατρικο οπτικ υλικ -πραν της 1ης φωτογραφας, που απλ σε μπζει χοντρ με τη μα στο κλμα,- μα καθαρ για τη Τχνη και μλιστα Υψηλ Τχνη, μεγλων ζωγρφων και φωτογρφων, παλιτερων εποχν. χει πντα σημασα, το πως εμφανζει ο εκστοτε καλλιτχνης, το μοντλο του. Τα αρχαα γυμν αντρικ αγλματα, δεν τανε ποτ προκλητικ κι ο λγος απλς: Εφσον δεν ταν ερωτικς ο σκοπς, τα γυμν αγλματα αυτ δεχνανε τον νδρα μ' να μικρ πος σε ηρεμα. Αντθετα, τα αγλματα των Σατρων του Βκχου, δειχναν ντρες με κρατα, τραχες και τριχωτος και με τερστια πη. Η πρκληση λοιπν εναι στη σκψη... καμμι σχση με το οπτικ υλικ του εν λγω ρθρου! Πμε λοιπν γερ...




     Σκοπς αυτο του ρθρου εναι να παρουσισει πρωττυπες εικνες προσχοντας ν' αποφγει τις διεθνς συνθεις γνωστς, απ δισημους φωτογρφους που χουν γνει συχν αντικεμενο μονογραφιν πολλς δημοσιεσεις. Κυρως χοντας κατεξοχν υποκειμενικ κριτρια. Η επιλογ που γνεται εδ δεν χει αξα εγκυκλοπαιδικ. Δεν εναι οτε εξαντλητικ απογραφ, οτε καν αντικειμενικ: Η επιλογ εικνων εκφρζει πνω απ' λα τα δικ του γοστα, τον ερεθισμ του με αυτς τις γυνακες με τις συχν ξεπερασμνες γοητεες, που με τη γοητεα του φωτογραφικο θαματος χουνε διατηρηθε απ τη φθορ του χρνου.
     Εναι σαφς τι οι πρτες δεκαετες της ερωτικς φωτογραφας εναι ουσιαστικ γαλλικς. Ο κριος λγος γι' αυτ εναι τι η γννηση της φωτογραφας λαμβνει χρα στη Γαλλα, που η ρευνα για νες διαδικασες εικονογραφικς αναπαραγωγς βρσκεται σε εξλιξη απ τον 18ο αι. Στη συνχεια, τον 19ο αινα, η Γαλλα ωφελθηκε απ τον πιο ανεπτυγμνο φιλελευθερισμ απ' ,τι αλλο. Η Ιταλα, η Ισπανα, οι ΗΠΑ, η Γερμανα κι η Μεγλη Βρεττανα εισγουν αχρεαστες γαλλικς εικνες, με τη δικ τους παραγωγ να εναι πολ πιο περιθωριακ επειδ εναι πιο αυστηρ καταπιεσμνη.



     σον αφορ τον πρτο αινα της ιστορας της φωτογραφας (1839 - 1939), λες οι διεθνες συλλογς, παλις σγχρονες, αποτελονται κυρως απ γαλλικς εικνες. ταν οι γγλοι Graham Ovenden και Peter Mendes αποκαλον το ργο τους Victorian Erotic Photography, στην ουσα πρκειται για ργα παριζινικης καταγωγς των Belloc, Braquehais, Durieu, Vallou de Villeneuve. ταν ο Αμερικανς Richard Merkin, καθηγητς στο Rhode Island School of Design στη Να Υρκη, παρουσιζει τη συλλογ του στο βιβλο Velvet Eden, η πλειοντητα των εικνων εναι γαλλικς. Οι πρτες αμερικανικς εικνες που επλεξε χρονολογονται απ το 1920, οι γερμανικς απ το 1930 κι αντιπροσωπεουν μνον να μικρ μρος του συνλου. Το διο ισχει για τις γνιμες συλλογς πως αυτς του Uwe Scheid, του Ινστιτοτου Kinsey ακμα και των Γαλλικν, τσο σε θεσμικ εππεδο (το ερμρι εκτυπσεων της Εθνικς Βιβλιοθκης της Γαλλας), σο και για ιδιωτικς συλλογς.


                                     Κοιμισμνος Ερμαφρδιτος

                                       το σμα της αγπης

     Καθς κατακερματζουμε το σμα, κνουμε τα μλη του θμα φετχ. Κθε μεμονωμνο μλος μπορε να γνει εστα ερωτικο πθους, αντικεμενο φετιχιστικς λατρεας. Απ την λλη, το σμα σαν σνολο εξακολουθε να εναι το θροισμα των μελν του.
Η διαρεση του σματος που πραγματοποιεται εδ φρνει στο νου τη λατρεα των λειψνων. Η λατρεα των λειψνων ξεκνησε τον Μεσαωνα με τη λατρεα των οστν των μαρτρων και βασιζτανε στη πεποθηση τι τα μρη του σματος των αγων διθεταν ιδιατερη δναμη. Απ' αυτ την ποψη, κθε φετιχιστς, σο φωτισμνος προσποιεται πως εναι, αποδδει φρο τιμς στη λατρεα των λειψνων.
     Στην αρχ, αυτς ο τεμαχισμς συνβη μνο σε αγους, σμφωνα με τη πεποθηση πως στον παρδεισο το σμα θα γνει ξαν ολκληρο. Μνον αργτερα ανακαλυφθκανε κι λλοι ισχυρο νθρωποι, πως επσκοποι και βασιλιδες μετ το θνατ τους. Στη πολιτιστικ αυτ ρευνα για τα μρη του σματος, μας απασχολε ιδιατερα η ιστορα αυτν μ' ερωτικ σημασα. Ανεξρτητα απ το αν η σημασα τους εναι θρησκευτικ ερωτικ, λ' αποκτονε τη μεγαλτερη σημασα τσο για τον πιστ σο και για τον εραστ λγω της λξης και της δναμης που εναι εγγενς μσα τους. Με αυτν τον τρπο, η φετιχιστικ κληρονομι των παλαιτερων πολιτισμν επιβινει τσο στον πιστ σο και στον εραστ.


                                        Αννυμος: τιτλο (~1880)

Ω Σμα, πσο ευγενικ φησες τη ψυχ μου
Νισε την ευτυχα που κρατ κρυφ,
Κι εν η γενναα γλσσα μου διστζει,
Απ' ,τι υπρχει για παινο, που μου φρνει χαρ.

Θα μποροσες, ω Σμα, να 'σαι πιο δυνατ,
Ναι, χωρς εσνα τποτα δεν εναι ολοκληρωμνο,
Ακμα και το Πνεμα λυνει αν δεν εν' απτ,
Σαν μουντς σκις φευγαλο αγρι, θυμωμνο


                           Αννυμο Μωσακ: Λδα & Κκνος

     Το Anatomical Bazons of the Female Body εμφανστηκε το 1536, μια πρσφατα τυπωμνη, πολυτομικ συλλογ ωδν για κθε μεμονωμνο μρος του σματος. Αυτ τα ποιματα, που εξυμνον μρη του γυναικεου σματος, αποτελοσαν μια πριμη μορφ σεξουαλικο φετιχισμο. "Ποτ", γραψε ο Hartmut Böhme, "δεν τραγουδ το λο το σμα, πσο μλλον τη περσνα του λατρεμμνου, αλλ μλλον εναι μια ρητορικ κθεση μερν στοιχεων του σματος". Σε αυτ τα ποιματα, το κεφλι κι η μτρα αντιπροσπευαν τα κεντρικ ργανα. ταν αναμενμενο τι οι εκπρσωποι της εκκλησας υποπτεονταν μια να μορφ ειδωλολατρας σ' αυτ τη ποιητικ προσγγιση κι εντπισαν μιαν αμαρτωλ απρπεια σ' αυτ την απεικνιση της γυναικεας γμνιας:

     τσι, εκφρζεται με ττοια καταδκη σ' αυτ το απσπασμα του ποιματος με ττλο Against the Blazoners of Body Parts γραμμνο το 1539:

Για να τραγουδσω τα γυναικεα μλη
και να τα φτσω ως τ' αυτι του Θεο,
εναι τρλλα ασφαλς και ειδωλολατρα,
για την οποα η γη θα κλψει πικρ,
τη μρα της κρσης.


                                  Ραφαλ: βη & Περσεφνη

     Οι ποιητς των Blazons ταν οι πρτοι φετιχιστς στην ιστορα της λογοτεχνας. Οι Anatomical Blazons αντιπροσπευαν να εδος σεξουαλικο μενο à la carte: απ τη κορφ ως τα νχια, μια σειρ απ φετιχιστικς λιχουδις (και στους Counterblazons απ τη κορφ ως τα νχια μια σειρ απ αισθησιακς φρικαλετητες και δυσφημσεις). Μα ττοια γαστροσφια γυναικεας σρκας εναι νοητα μνο ταν η γυνακα δεν θεωρεται πρσωπο. Το φετχ του γυναικεου σματος συνεπγεται τη κατργηση της γυνακας σαν πρσωπο. Απ' αυτ την ποψη, οι Blazons θα τανε χωρς γυνακες. Η ποιητικ δισπαση του γυναικεου σματος ικανοποιε τον φετιχιστικ φαλλοκεντρισμ, που, πως επισημανει ο Böhme, βρσκεται επσης στη ρζα της ανδρικς επιθετικτητας. Σμερα θα ονομαζτανε σεξιστικ.

   "Μια γυνακα εναι να σνολο απ σεξουαλικ ρητορικ μρη του σματος, που επιθυμον οι νδρες: βλπει κανες το γυναικεο σμα με τσες σαφες λεπτομρειες που η δια η γυνακα αναιρεται. νας δουλικς, καλλιεργημνος τεμαχισμς μιας γυνακας γιορτζεται στην υπηρεσα της αρσενικης φαντασας. Εναι τσι το γυναικεο σμα ανγλυφο σ' να παιχνδι λαγνεας";


                                       Αννυμος: τιτλο (~1890)

     Η ανλυση του απηχε μεγλο μρος της σγχρονης φεμινιστικς κριτικς: Το σωματικ θα πρπει να του αποδδεται φρος τιμς μνον ταν εννεται με τη προσωπικτητα, σαν να ταν το διο το σμα κτι καττερο. Αυτ που ο Böhme αναφρει ως φαλλοκεντρισμ, μπορε να παρατηρηθε ακμη και στο πλασιο των προηγμνων πολιτισμν: η προδος του πολιτισμο συνοδετηκε απ μια διαρκς αυξανμενη αποξνωση του σματος -αυτ η διαδικασα επαναλαμβνεται σε κθε στδιο της ιστορας. Η λγνα ενασχληση με το σμα εναι το πρωταρχικ ενδιαφρον ενς παιδιο. Τα παιδι εναι σε θση να βισουν την επιθυμα στη δραστηριτητα ολκληρου του σματς τους σε πολ μεγαλτερο βαθμ απ τους ενλικες. Στους ενλικες, αυτ η πρωττυπη, καταναλωτικ επιθυμα της παιδικς ηλικας επικεντρνεται σε μια μικρ περιοχ -τα γεννητικ τους ργανα.
     τσι περιγρφει ο Norman O. Brown την ερωτικ επιθυμα στο The Resurrection of the Body:

   "Οι εκτοπισμνες επιθυμες μας δεν δεχνουν την επιθυμα γενικ, αλλ συγκεκριμνα την επιθυμα για ικανοποηση της ζως στο διο μας το σμα. λα τα θη εναι σωματικ θη. Το φθαρτο ασυνεδητ μας επιθυμε να επιστρψει στη παιδικ ηλικα".



 1850 - 1860
     Οι δαγκεροτυπες, πντα μοναδικς, απευθνονται σε μια πλοσια πελατεα. Στη συνχεια, διφορες φωτογραφικς διαδικασες, ιδως το χαρτ, θα επιτρψουν την αντιγραφ των εικνων.

 1861 - 1913
     Η αυτοκρατορικ λογοκρισα, σε συνδυασμ με αυτ της Δημοκρατας, υποχρενει τους φωτογρφους να εργαστον ετε σε ναν ακαδημασμ που προορζεται υποκριτικ να βοηθσει τις παραδοσιακς καλς τχνες που εναι ζωγραφικ και γλυπτικ, ετε με τη πιο πλρη ανωνυμα, επιτρποντας στον εαυτ τους τις χειρτερες αυταπτες ταν απευθνονται στους λτρεις της πορνογραφας: η ανωνυμα εναι αναπφευκτη για να τους γλιτσει απ' την οργ της δικαιοσνης και τη ταλαιπωρα των φυλακν, αλλ κερδοφρα αν πρκειται γι' απεικνιση πιο δσκολων θεμτων. .


                                     Αννυμος: τιτλο (~1900)

 1914 - 1918
     Η καρτ ποστλ ευτελζει τη γυμν φωτογραφα. Εναι κατ εκατοντδες χιλιδες. που αυτ τα μικρ κουτι θα φρουνε στο μτωπο τη παρηγορητικ εικνα μιας επιθυμητς γυνακας, με τη σιωπηρ γκριση απ τις αρχς.

 1919 - 1939
     Το τλος του πολμου, χοντας κι αυτς τις δυσκολες και τους πνους τους, μνοντας μνες στα μετπισθεν, οι γυνακες χειραφετθηκαν. Ανακλυψαν, μεταξ λλων, τι ταν αρκετ ικανς να κνουν αντρικς δουλεις. Οι συμπεριφορς αλλζουν. Με το φωτογρφο, δεν ποζρουνε πλον ακαδημακ για να χρησιμεσουν ως μοντλα για υποθετικος καλλιτχνες. Εναι ελεθερες κι αυτ το συνασθημα αντανακλται στην εικνα.


                         Palma Giovane: Αφροδτη & ρης (1585-60)

     Αυτ η παιδικ προσλωση χει τις ρζες της στη λαχτρα για την αρχ της ευχαρστησης, για την εκ νου ανακλυψη του σματος, που μας χει αποξενσει ο πολιτισμς. "Το αινιο παιδ μσα μας εναι στη πραγματικτητα απογοητευμνο απ τη σεξουαλικ πρξη και συγκεκριμνα απ' τη τυραννα της, στη φση των γεννητικν οργνων". Εναι βαθει ναρκισσιστικ λαχτρα που εκφρζεται στη θεωρα του Norman O. Brown.
     Για αυτν, η ψυχανλυση δρα σα θεραπεα για την ανιστητα μεταξ σματος και πνεματος: η μετατροπ του εγ του ανθρπου σε σωματικ εγ κι η ανσταση του σματος. Αυτ η διχοτμηση μεταξ σματος και πνεματος ορζει τον πολιτισμ μας.


                     Βελσκεθ: Η Τουαλττα Της Αφροδτης (1647-51)

     Ο Dietmar Kamper κι ο Christoph Wulf το συζητον στη μελτη τους για το πεπρωμνο του σματος σ' λη την ιστορα και καταλγουνε στο συμπρασμα τι "...η ιστορικ προδος της ευρωπακς αποτπωσης απ τον Μεσαωνα γινε δυνατ απ τον διακριτικ δυτικ διαχωρισμ, σματος και πνεματος και στη συνχεια εκπληρθηκε ως πνευματοποηση της ζως, ως εξορθολογισμς, ως υποτμηση του ανθρπινου σματος, δηλαδ ως απολοποηση".
     Στη πορεα της προδου, η αποξνωση του σματος εξελχθηκε σ' εχθρικ αποξνωση. Το σμα με τη ποικιλα των αισθσεων, των παθν και των επιθυμιν του συσφχθηκε σ' να καμπτο πλασιο εντολν και ταμπο και μετατρπηκε σ' ναν απλ βουβ υπηρτη μσω μιας σειρς κατασταλτικν μτρων.


                                 Κορτζιο: Η & Δας (~1530)

     Ως εκ τοτου, πρεπε να ανακτσει την αξα του μ' ναν εναλλακτικ τρπο. Αυτ η αποξνωση συνστατο σε μια συνεχ διαδικασα αφαρεσης, της ολονα αυξανμενης απομνωσης των ανθρπων χι μνο απ το δικ τους σμα, αλλ κι απ το σμα των λλων. Η προδος στ' νομα της κατκτησης της φσης τους τελευταους 2 αι. χει οδηγσει λο και περισστερο στη καταστροφ της φσης κι χι μνο στον εξωτερικ κσμο, αλλ και στην εσωτερικ φση του ανθρπου.
     Η δναμη των ανθρπων πνω στη φση επηρασε ταυτχρονα την εξουσα πνω ανθρπινη φση. Η σχση αγπης-μσους με το σμα εναι η βση αυτο που ονομζουμε κουλτορα:

   "Μνον ο πολιτισμς βλπει το σμα ως να πργμα που μπορε κανες να κατχει, μνο στο πλασιο του πολιτισμο το σμα διαφοροποιθηκε πρτα απ το πνεμα -η επιτομ της εξουσας και της κυριαρχας- ως αντικεμενο, να νεκρ πργμα, να σμα. Στην υποτμηση του διου του σματος, απ τον νθρωπο, η φση τον εκδικεται επειδ το ανγει σ' εππεδο ενς αντικειμνου κυριαρχας, πρτης λης". (Max Horkheimer - Th.W.Adorno, Dialektik der Aufklärung).


                                  Αννυμος: Νο 499 (~1900)

    ν απ τα πρτα ργα αναφορς στον τομα της ερωτικς φωτογραφας, το Die Erotik in der Fotografie (3 τμοι που εκδθηκαν απ μισ ντουζνα επιφανες γιατρος το 1931 στη Βιννη), που συγκεντρνει τις καλλτερες απ τις γερμανικς συλλογς της εποχς και περιλαμβνει αρκετς εκατοντδες. Οι αναπαραγωγς της γερμανικς και της αυστριακς μειοντητας, δνουν υπερηφνεια στη γαλλικ παραγωγ για τη περοδο πριν απ τον Πρτο Παγκσμιο Πλεμο.
     Αυτ η γαλλικ ιδιαιτερτητα θα μειωθε στη διρκεια του 20ο αι. και θα εξαφανιστε εντελς στις μρες μας. Το διο ισχει για λα τα θματα που καλπτει η φωτογραφα. πως και να χει, η ιστορα αυτς της γαλλικς ιδιαιτερτητας δεν θα μποροσε να ανιχνευθε χωρς τη διαφλαξη αυτς της κληρονομις απ μια σειρ παθιασμνων συλλεκτν (λγνα και διασκεδαστικ κληρονομι, φυσικ, αλλ αντιπροσωπευτικ των εθμων και των νοοτροπιν κθε εποχς).

                        Τζιαμπολνια: Η Αρπαγ Των Σαβνων (1581-3)

                          Η Φωτογραφα Κατακτ Το Γυμν

     Ετε εναι ζωγραφικ, γλυπτικ, χαρακτικ λιθογραφα, καμα απ αυτς τις τχνες δεν χει τεθε, απ την ανακλυψ της, στην υπηρεσα του ερωτισμο. Η φωτογραφα δεν χει ξεφγει απ αυτν τον καννα. Οι δαγκεροτυπες, οι πρτες φωτογραφικς διαδικασες, εμπλουτστηκαν απ τη γννηση με γυμν που προσφρουν εικνες που θυμζουν πιο ρεαλιστικ και σκληρ τη ζωγραφικ της στιγμς.
    Στις 19 Αυγοστου 1839, ο Louis-Jacques-Mandé Daguerre, εγκαταλεποντας τις δραστηριτητς του ως ζωγρφος και σχεδιαστς θετρου, παρουσασε την εφερεσ του στη διρκεια μιας δημσιας συνεδρασης της Ακαδημας Επιστημν. Εχε μεγλην επιτυχα και μια σνταξη που τη μοιρστηκε με τον Isidore Niepce, τον γιο του Nicéphore, που πθανε το 1833. Σ' αντλλαγμα, σ' να κμα γενναιοδωρας που δεν υπρχει πλον, το γαλλικ κρτος παρνει τα δικαιματα της διαδικασας και τα διαθτει δωρεν σε μαθητευμενους φωτογρφους σ' λο τον κσμο. Η περιγραφ του σχεδιασμο των 1ων φωτογραφικν εικνων δεν αφνει περιθρια κπληξης: πς οι ερευνητς βρκαν αυτ τη συνταγ που τανε πολ δσκολη, αυτ τη μαγικ φρμουλα που μας επιτρπει ν' αναπαργουμε σε 2 διαστσεις, αυτ που μας προσφρει το μτι σε καθημεριν βση; Η επμβαση εναι τσο περπλοκη που οι χειρισμο κι οι ουσες για την επτευξη των σκοπν της δεχνει απεριριστη.


             Ρομπενς: Η Αρπαγ Των Θυγατρων Του Λεκιπου (~1608)

    Για να φτιαχτε μια δαγκεροτυπα, χρειζεται μια κκκινη χλκινη πλκα, που πρπει να 'ναι επργυρη, να καθαριστε και να γυαλιστε καλ με ελαφρπετρα. Σε να κουτ, η πλκα σκεπζεται καλ με να λεπτ στρμα ιωδιοχου αργρου υπ το φως των κεριν μιας πρτας, μλις μισνοιχτης, για να αποφευχθε η πριμη ευαισθητοποηση στο φως. Στη συνχεια, σ' να σκοτειν δωμτιο για να εκτεθε για αριστο χρονικ διστημα, που ορζεται απ το νστικτο του καλλιτχνη και μνο, το αποτλεσμα εξαρτται απ' τη θερμοκρασα, την υγρασα, τον καιρ, το χρνο κθεσης...
     Η πλκα δεν χει αλλξει ακμα. Για να αποκαλυφθε η εικνα, πρπει να κρατηθε πνω απ μια σμπα που εκπμπει αναθυμισεις υδραργρου (ιδιατερα δσοσμες κι επικνδυνες), που προσκολλνται στα εκτεθειμνα μρη. Η επμβαση ολοκληρνεται με πλσιμο της πλκας με πολ ζεστ αλατισμνο νερ. Για το χρμα, οι χρωστικς συγκολλονται ξηρ χρησιμοποιντας υγρ αραβικ κμμι.


                                   Αννυμος: τιτλο (~1900)

    Λγω των απαιτσεων της εντατικοποησης της εργασας, της πειθαρχας και του αυξημνου νοητικο ελγχου, το σμα μετατρπεται λο και περισστερο, απ ργανο επιθυμας σε ργανο παραγωγς. Σμφωνα με την αρχ του καταμερισμο της εργασας, οι βιομηχανικς κοινωνες διαχρισαν την εργασα απ τη ζω, τη μθηση απ την εργασα, τη διανοητικ απ τη χειρωνακτικ εργασα.
     Το αποτλεσμα χει μετατρψει το σμα σε μηχαν. Απ μνη της, η σεξουαλικ ελευθερα αλλζει ελχιστα, σ' αυτ τη παραμρφωση της εσωτερικς φσης του ανθρπου. "Η σεξουαλικτητα εναι, τουλχιστον στη σγχρονη αναγωγ της σε σεξ, νας ρος πολ στενς για να περιγρψει σωστ τη πληρτητα και την ευελιξα των συναισθημτων, των ενεργειν και των συνδσεων", καταλγει ο Rudolf zur Lippe.


          Jacob Jordaens: Allegory of Fertility (Homage to Pomona) ~1623

    Στη ψηφιακ εποχ, το σμα χνει εντελς την ουσιαστικ του σημασα. Οι λσχες Volkssport και swinger αντιπροσωπεουν μια προσπθεια αναβωσης του αποξενωμνου σματος. Στη σκψη του Φρντριχ Ντσε, του πρτου σγχρονου φιλοσφου του σματος, ,τι περιφρονονταν προηγουμνως τθηκε στο προσκνιο. πως αρχικ παρατρησε, η καταστροφ της ανθρωπτητας στην εποχ του καπιταλισμο ξεκνησε με τη καταστροφ του σματος. Επανεσε το ζωνταν σμα ως τον μοναδικ φορα της ευτυχας, της χαρς και της ανψωσης του εαυτο του κι επκρινε ντονα την ποψη του σματος που ταν χαρακτηριστικ της χριστιανικς ηθικς. Ο Χριστιανισμς δδαξε τι κθε τι σαρκικ εναι αμαρτωλ κι εν επαινοσε την εργασα, μεωνε τη σρκα ως πηγ κθε κακο.


                                 Αννυμος: τιτλο Νο 18 (~1900)

    Η αμαρτωλ σρκα πρεπε να γονατσει στο ασκητικ πνεμα. Ο Χριστιανισμς ταν για αυτν "το μσος των αισθσεων, της χαρς στις αισθσεις, της διας της χαρς". Απντησε στους καταφρονητς του σματος: "Υπρχει πιτερος λγος στο σμα σου παρ στη καλτερη σοφα σου". Εδ το πνεμα θα εχε την τση να ερμηνεει εσφαλμνα τον εαυτ του, συμβουλεει ο Ντσε, να δραπετεσει απ το σμα και να το χρησιμοποισει ως οδηγ... Η πστη στο σμα εκδηλνεται καλτερα απ τη πστη στο πνεμα, μια θση που σμερα επιβεβαινεται μσω ψυχοσωματικς ρευνας. Ο Ντσε προσδοκ τη ψυχαναλυτικ ενραση τι οτιδποτε χει να κνει με την ψυχ και το πνεμα χει τις ρζες του στη φυσικ εμπειρα:

   "Σας το λω, κι εστε περφανοι γι' αυτ τη φρση. Αλλ το μεγαλτερο πργμα -στο οποο δεν εστε διατεθειμνοι να πιστψετε- εναι πως το σμα σας με τη μεγλη του σοφα. ποτ δε λει 'εγ', αλλ' ωστσο σας το δεχνει εμφανς".


                                                       Αννυμο

         Πρπει να προσχουμε τη παρεξγηση ταν ερμηνεουμε τον Ντσε, ειδικ απναντι στη φασιστικ ιδεολογα που δικαιολογοσε τη βρβαρη αντληψ της για τον νθρωπο μσω των αναφορν στα γραπτ του. "Σμερα χουμε κουραστε απ τον πολιτισμ": ο φασισμς χρησιμοποησε αυτ το παρπονο που εξφρασε ο Ντσε για να υποστηρξει τη γυμν βα. Ττοια βα εναι ακριβς αυτ πνω στο οποο βασστηκε εξαρχς η προδος του πολιτισμο που επικρνει ο Ντσε.
     Η απελευθρωση των ανθρπων δεν βασζεται στη περσσεια λογικς και φτισης, αλλ, μλλον, στην λλειψη της, παρ τη σωματικ λογικ. Η φασιστικ λατρεα του σματος ταν μνο η απλυτη εκδλωση της διαδικασας που φμωσε το σμα. Εκενοι που εξυψσανε το σμα στο Τρτο Ριχ, "...εχανε την δια συγγνεια με το φνο πως ο λτρης της φσης με το κυνγι. Βλπανε το σμα σαν να κινητ μηχανισμ, με τις αρθρσεις-μεντεσδες και τη σρκα ως επθεμα του σκελετο. Σχετστηκαν με το σμα και δολεψαν μαζ του τα κρα τους σαν να ταν δη χωρισμνα".
     Ο νος νθρωπος εναι να σμα-μηχαν: η σωματικ του διπλαση εναι μηχανοποιημνη, η ψυχ του χει αλωθε. "Δεν ακολουθ το δρμο σας, εσες εστε οι περιφρονητς του σματος!" ταν η απντηση του Ντσε σε κενους τους φιλισταους.



                                         τιτλο 1935

  Τινζει το μαξιλρι κι αρωματζει τα κκκινα μαλλι της.
  Στρφει τη λμπα και γλιστρει απ' τα ροχα της.
  Οι υπηρτριες ξρουν πως η νχτα θα 'ναι μεγλη,
  μα καμμι εντολ να τις στελει σπτι τους.  (Dai Hao, -6ος αι.)



                  Αννυμος: "Γεμτη με Τριφλλια" (1908, καρτ ποστλ)

                           Δεσμευμνη Ευτυχα: Το & Ερωτισμς

     Απ την λλη μερι, ο στχος της ταοστικς τχνης και πολιτισμο ταν να φτσει σε μια κατσταση αρμονας που θα οδηγοσε τον νθρωπο, αντιμτωπο μ' να χαοτικ σμπαν, σε μια να γαλνη. Σ' αυτ το πνευματικ πλασιο, η αγπη αντιπροσωπεει για το Το, μια δναμη που υποτθεται τι εννει ουραν και γη σ' ισορροπα και διατηρε τον αναπαραγωγικ κκλο της φσης. τσι, ο ερωτισμς γινε τχνη της ζως κι αποτλεσε αναπσπαστο μρος της θρησκεας (στο βαθμ που ττοιες δυτικς αντιλψεις μπορον να εφαρμοστον στη φιλοσοφικ σκψη αυτο του εδους).
    Η ταοστικ θρησκεα υποθτει τι η ευχαρστηση κι η αγπη εναι αγνς. "Για να αποκτσουμε κποια κατανηση του κινεζικο ερωτισμο", γρφει ο Etiemble, νας μεγλος γνστης της κινεζικς τχνης, "πρπει ν' αποστασιοποιηθομε απ την ννοια της αμαρτας και τη δυαδικτητα μεταξ του διεφθαρμνου σματος και του ιερο πνεματος". Αυτ η ιδεολογα βρσκεται στην δια βση με το Χριστιανισμ. Η ερωτικ κινεζικ τχνη αντανακλ το βαθμ που εμαστε "ηθικ διεφθαρμνοι" και "γεμτοι προκαταλψεις". 


            Qinglou Duoying: "Selected Scenes from Verduous Towers"1

 1. Verduous Towers, στη στερη δυναστεα των Μινγκ (1ο μισ 17ου αι.), ταν ευφημισμς, που αναφερτανε στα μπορντλα της εποχς. "Σκηνς Απ Καταπρσινους Κπους".

     Το γνωστ πλον ζεγος Γιν-Γιανγκ, μας εισγει απευθεας στον κσμο του κινεζικο ερωτισμο: Το "μονοπτι του Γιν και του Γιανγκ" δεν σημανει τποτα λιγτερο απ την δια τη σεξουαλικ πρξη. να απ τα πιο γνωστ ρητ της αρχαας κινεζικς φιλοσοφας εναι: "Yi yin yi yang cheh we tao" (Απ τη μια πλευρ γιν, απ την λλη γιανγκ, αυτ εναι η ουσα του Το), δεχνει το γεγονς τι το σεξ μεταξ ενς ντρα και μιας γυνακας εκφρζει την δια αρμονα με τις αλλαγς μεταξ μρας και νχτας καλοκαιριο και χειμνα. Το σεξ συμβολζει τη τξη του κσμου, την ηθικ τξη, εν ο πολιτισμς μας το στιγματζει ως κακ.
     Υπ αυτ την ννοια, ο δσκαλος Tung-huan γραψε στο Art of Love του: "Ο νθρωπος εναι το πιο υπροχο πλσμα κτω απ τους ουρανος. Τποτα που απολαμβνει δεν μπορε να συγκριθε με τη πρξη της σεξουαλικς νωσης. Διατυπωμνο σμφωνα με την αρμονα μεταξ ουρανο και γης, κυβερν το Γιν και κυριαρχε στο Γιανγκ. σοι κατανοονε την ννοια αυτν των λξεων μπορον να διατηρσουνε την ουσα τους και να παρατενουνε τη ζω τους. σοι δεν αντιλαμβνονται τη πραγματικ τους σημασα οδεουνε προς τη καταδκη τους". Η δισπαση στο Σμπαν μεταξ Γιν και Γιανγκ εναι ακμη πιο σημαντικ επειδ αυτς οι δο αχριστες αρχς επηρεζουν αμοιβαα η μα την λλη.


                Jacob Jordaens: "Αλληγορα Της Γονιμτητας" (~1623)
     
                                 Το Ακαδημακ... λλοθι
   
    Εναι προφανς πως ,τι εναι ερωτικ, για κποιους, μπορε να 'ναι πορνογραφικ, γι λλους. Απ τις πρτες μρες της φωτογραφας, υπρχε τσι, αφενς, μια πορνογραφικ παραγωγ κι αφετρου, μια δηλωμνη παραγωγ, που καταχωρθηκε και κατατθηκε στην αθουσα εκτπωσης της Αυτοκρατορικς Βιβλιοθκης, υπ το καθεστς του Ναπολοντα Γ', στη συνχεια η Εθνικ Βιβλιοθκη υπ τη Γ' Δημοκρατα, προκειμνου να λβει δεια να εκμεταλλευτε εμπορικ τα αρνητικ ως "σπουδς για ζωγρφους" "ακαδημα" (η ακαδημα εναι να γυμν μοντλο που δεν μπανει σε σνθεση, που χρησιμοποιθηκε απ την Αρχαιτητα στη ζωγραφικ και τη γλυπτικ).
     Κληρονμοι των μινιατουριστν του 18ου αι., οι πρωτοπροι δεξιοτχνες της γυμνς φωτογραφας εναι λοι Γλλοι. Τα ονματ τους εναι Auguste Belloc, Vallou de Villeneuve, Félix-Jacques-Antoine Moulin, Bruno Braquehais, Alexis Gouin.
 Εργζονται στο Παρσι, εναι λοι εγκατεστημνοι στην δια περιοχ, γρω απ τις Grands Boulevards, γνωρζονται μεταξ τους κι ανταλλσσουν τα μοντλα τους, τα αξεσουρ τους, μερικς φορς ακμη και τις φωτογραφες τους, θολνοντας τσι τα χνη της αστυνομας και δυσκολεοντας σμερα να αποδοθε σε κποιον απ' αυτος, εικνες που θλανε να τις αφσουν αννυμες. Η εμφνιση γυμνο στις φωτογραφες, πιο ωμ απ κενη της γλυπτικς της ζωγραφικς, δυσκολεεται να περσει στα καλλιτεχνικ θη. Με τη φωτογραφα, το σμα εναι αντανκλαση της διας της πραγματικτητας και δεν μπορε πλον ν' αλλαχτε. Κθε πλνο πλθει μια στιγμ αλθειας κι η αλθεια δεν εναι πντα καλ να λγεται...


                                Αννυμος: τιτλο (-1900)

     Πρθεση αυτο του ρθρου εναι να παρουσισει αδημοσευτες εικνες, φροντζοντας ν' αποφεγονται οι διεθνς γνωστς, τραβηγμνες απ δισημους φωτογρφους που χουν δη γνει συχν αντικεμενο μονογραφιν πολυριθμων δημοσιεσεων. Με βση κατεξοχν υποκειμενικ κριτρια, η επιλογ που γνεται εδ δεν χει εγκυκλοπαιδικ αξα. Δεν εναι οτε εξαντλητικ απθεμα, οτε καν αντικειμενικ: το να επιλγεις δηλαδ εικνες, για να εκφρσεις πνω απ' λα τα δικ σου γοστα, τον ρωτ σου γι' αυτς τις γυνακες με τις συχν απαρχαιωμνες γητεις, που με τη γοητεα του φωτογραφικο θαματος χουνε διατηρηθε απ τη φθορ του χρνου.
     Εναι σαφς τι οι πρτες 10ετες της ερωτικς φωτογραφας εναι ουσιαστικ γαλλικς. Ο κριος λγος γι' αυτ εναι πως η γνεση της φωτογραφας λαμβνει χρα στη Γαλλα, που η ρευνα για νες διαδικασες εικονογραφικς αναπαραγωγς βρσκεται σ' εξλιξη απ τον 18ο αι.. Στη συνχεια, τον 19ο αι., η Γαλλα ωφελθηκε απ ναν πιο ανεπτυγμνο φιλελευθερισμ απ' ,τι αλλο. Η Ιταλα, η Ισπανα, οι ΗΠΑ, η Γερμανα κι η Βρεττανα εισγουν αχρεαστες γαλλικς εικνες, με τη δικ τους παραγωγ να 'ναι πολ πιο περιθωριακ επειδ υφσταται πιο αυστηρ καταστολ.
     Σχετικ με τον πρτο αινα της ιστορας της φωτογραφας (1839-1939), λες οι διεθνες συλλογς, παλαις σγχρονες, αποτελονται κυρως απ γαλλικς εικνες. ταν οι γγλοι Graham Ovenden & Peter Mendes τιτλοφορον το ργο τους Victorian Erotic Photography, στη πραγματικτητα πρκειται ουσιαστικ για ργα παριζινικης καταγωγς των Belloc, Braquehais, Durieu, Vallou de Villeneuve. ταν ο Αμερικανς Richard Merkin, καθηγητς στο Rhode Island School of Design στη Να Υρκη, παρουσιζει τη συλλογ του στο βιβλο Velvet Eden, οι περισστερες φωτογραφες εναι γαλλικς.


                                     Αννυμος: τιτλο (~1900)

                             Λγο Τχνη... Παραπνω

                             Μια Ερωτικ Υπθεση

          Ο μεγλος ρωτας του Πραξιτλη ταν η Φρνη, μια πρσφυγας απ τις Θεσπις που ζοσε στην Αθνα. Η ερωτικ αυτ σχση ξεκνησε το 367-366 π.Χ. Ποι ταν μως η Φρνη; Το πραγματικ νομ της ταν Μνησαρτη κι εχε γεννηθε στις Θεσπις, γρω στο 385 π.Χ.. τανε κρη του πμφτωχου Επικλ κι βγαζε τα προς το ζην, μαζεοντας και πουλντας κπαρη. μως, οι φιλοδοξες της νεαρς την οδγησαν στην Αθνα, που χτισε τη λαμπρ της καριρα. Ξεκνησε να εργζεται ως αυλητρδα κι η ομορφι κι η γοητεα της πολ γργορα την καναν να ξεχωρσει.
     ταν γινε εταρα, λλαξε το νομ της σε Φρνη κι τσι χει μενει γνωστ μχρι σμερα. Το νομα «Φρνη» προερχταν απ τους μικρος βατρχους, που εναι σχεδν διφανοι ταν γεννιονται. Το δρμα της ταν εξσου λευκ κι αψεγδιαστο. πως και πολλς λλες εταρες, φημιζτανε για τις υψηλς τιμς της. Μα νχτα μαζ της κστιζε μα μνα, δηλαδ 100 δραχμς. Το ποσ τανε τερστιο, αλλ κανες δεν μεινε παραπονεμνος (σσ:  και κανες δεν σε ‘βαζε με το ζρι! Λω εγ). Λγεται πως λλαζε τις τιμς, ανλογα με τη συμπθεια που τρεφε για τον κθε πελτη της. Γι’ αυτ προσφερε δωρεν της υπηρεσες της στον φιλσοφο Διογνη, που τον εκτιμοσε πολ.  Φανεται πως εχε μεγλη πραση στις γυνακες. Αντιθτως, ταν αντιπαθοσε κποιον, αρνονταν να τον δεχτε ως πελτη, σα χρματα κι αν της δινε (σσ: μαγκιαααα, ξαναλω εγ).
     Κποια στιγμ, τη προσγγισε ο ρτορας Ευθας κι αυτ απρριψε λες του τις προτσεις, γιατ τονε θεωροσε πολ σχημο κι αγεν. Ο Ευθας θχτηκε (σσ: Ε! Ευθας & εθικτος… λογικ θα μου πετε, τριτοξαναλω εγ)  κι αποφσισε να τιμωρσει την αυθδη εταρα. Τη κατηγρησε τι προσπαθοσε να εισγει στην Αθνα μα θρησκεα απ’ τη Θρκη, που θα βλαπτε τα θη των νεαρν κοριτσιν. Αυτ ταν σως η πιο συνηθισμνη κατηγορα στην αρχαα Αθνα. Την συρε στο δικαστριο, που την εκπροσπησε ο πρην εραστς της, Υπερεδης. Παρ το ανυπστατο της κατηγορας του Ευθα, η δκη δεν εξελισσταν αισως. Οι δικαστς φανονταν να χουν πειστε απ’ το κατηγορητριο και πστευαν τι ο Υπερεδης ταν επηρεασμνος απ’ τη σχση του με τη Φρνη. Λγο πριν παρθε η τελικ απφαση, ο Υπερεδης τρβηξε την εταρα στο κντρο του δικαστηρου, για να μπορον να τη δουν λοι. Χωρς να πει κουβντα, σκισε τα ροχα της κι αποκλυψε στον κσμο, το εκθαμβωτικ μορφο κορμ της.
     Οι δικαστς τα χσανε. Νομσανε πως βλεπαν μπροστ τους την δια τη Θε Αφροδτη. Οι φμες για το απαρμιλλο κλλος της εταρας αποδεχθηκαν αληθινς. Την εποχ εκενη, ο κσμος πστευε τι η σωματικ ομορφι εχε σχση με το θος και την ενοια των Θεν. ταν οι δικαστς αντκρισαν τη τελειτητα της Φρνης (σσ: !!!!!!!!!!!), πεστηκαν τι αν καταδκαζαν αυτ τη γυνακα, καταδκαζαν την αγαπημνη των Θεν. Η εταρα αθωθηκε κι η φμη τι ταν η επγεια Θε Αφροδτη εξαπλθηκε.

        Αννυμον Επγραμμα στο γαλμα της Αφροδτης της Κνδου

               Γυμνν εδε Πρις με, και Αγχσης, και δωνις.
               τος τρες οδα μνους. Πραξιτλης δ πθεν;

              Πρις, Αγχσης κι δωνις μ' εδαν γυμν μονχα.
              Ο Πραξιτλης πτε, πο και πς με πτυχ' τσι τχα;



                             Πραξιτλης: Η Αφροδτη Της Κνδου

     Η Φρνη τανε πλον απ’ τις διασημτερες εταρες της αρχαας Ελλδας. Εχε συγκεντρσει τσα πλοτη, που προσφρθηκε ναξανα χτσει τα τεχη της Θβας, που εχε καταστρψει ο Μγας Αλξανδρος το 336 π.Χ. Το μνο που ζτησε σαν αντλλαγμα, ταν να προστεθε μα επιγραφ που θα 'λεγε: "Καταστρφηκαν απ τον Αλξανδρο, επισκευστηκαν απ τη Φρνη την εταρα". Οι Θηβαοι απρριψαν τη πρτασ της, απ φβο μπως προσβλουν τον Αλξανδρο.
     Ο Πραξιτλης λοιπν την εδε πρτη φορ κατ τη διρκεια μιας γιορτς. Η Φρνη φρντιζε να μη δεχνει ποτ το γυμν κορμ της δημοσως, για να διατηρε την αγλη της. μως σε εκενη τη γιορτ, χωρς καμα ντροπ, λυσε τα μαλλι της, βγαλε το χιτνα της και βοτηξε αμριμνη στη θλασσα. Οι παρευρισκμενοι  πστεψαν πλι, πως βλεπαν μπροστ τους την Αφροδτη. Πολ γργορα, ο Πραξιτλης γινε νας απ’ τους πιο αφοσιωμνους εραστς της. Λγεται πως ταν ο μνος που αγπησε πραγματικ η εταρα. γινε η μοσα του και με πρτυπο εκενη, φτιαξε 3 αγλματα. Το 1ο το αγρασαν οι Κνδιοι κι γινε ξακουστ ως η Αφροδτη της Κνδου. Το 2ο ταν απ πεντελικ μρμαρο κι ο Πραξιτλης το δρισε στη γεντειρα της Φρνης, στις Θεσπις. Το 3ο ταν ολχρυσο και στθηκε στους Δελφος.
     Η Φρνη, παρ τον ρωτ της, δεν χανε ευκαιρα να αποκομσει δρα απ’ τον Πραξιτλη. Κποια στιγμ της επε, τι θα της δινε τι του ζητοσε. Εκενη θελε το μεγαλτερο αριστοργημ του. Ττε ο Πραξιτλης της απντησε, τι δεν μποροσε να ξεχωρσει ανμεσα στα ργα του, σως για να αποφγει να της δσει το αγαπημνο του. Η πανοργα Φρνη δεν τον πστεψε. βαλε ναν υπηρτη του Πραξιτλη να φωνξει μες στη μση της νχτας, τι εχε πρει φωτι το εργαστρι του γλπτη. Ο Πραξιτλης ντρομος, ζτησε να βγλουν ξω το γαλμα του ρωτα. Η Φρνη, που τανε ξαπλωμνη δπλα του, χαμογλασε πονηρ και τον ενημρωσε πως το εργαστρι δεν κινδνευε. Κενη εχε στσει λο το σχδιο, για να μθει ποιο τανε το αγαπημνο του ργο. "Τον ρωτα θα μου δσεις", του επε κι ο Πραξιτλης δεν μπρεσε να αρνηθε.
     Η Φρνη εχε βλει στοχημα, τι κανες ντρας δεν μποροσε να αντισταθε στα κλλη της. Επλεξε ως θμα το φιλσοφο Ξενοκρτη, μαθητ του Πλτωνα και δσκαλο του Δημοσθνη. Πγε στο σπτι του και του ζτησε να διανυκτερεσει εκε, με τη δικαιολογα τι την κυνηγοσανε ληστς. Ο Ξενοκρτης τη φιλοξνησε. Τη νχτα, η Φρνη μπκε κρυφ στο δωμτιο του Ξενοκρτη και ξπλωσε δπλα του. Ο φιλσοφος δεν ενδωσε στον πειρασμ. Της ζτησε να επιστρψει στο δωμτι της κι αυτ υπκουσε απογοητευμνη. Την επμενη μρα, ταν γνωστοποιθηκε η αποτυχα της, η Φρνη προσπθησε να δικαιολογηθε λγοντας: "Στοιχημτισα να νικσω νθρωπο, χι γαλμα". Η εταρα συνχισε να ασκε το επγγελμ της ακμα και σε μεγλη ηλικα. Ο αισθησιασμς κι η γοητεα της δεν εξασθνησαν με τη προδο του χρνου. Υπολογζεται τι πθανε γρω στα 310 π.Χ.
     Ο Πραξιτλης φιλοτχνησε να γαλμα ρωτα προκειμνου να εκφρσει τη δικ του κατσταση ως σκλαβωμνου απ αγπη προς την Φρνη, δηλνοντας απερφραστα το μνυμα αυτ σ’ επγραμμα που χαρχτηκε στη βση του αγλματος. Δρισε το γαλμα αυτ στη Φρνη κι εκενη το αφιρωσε στο ιερ του ρωτα στις Θεσπις. Ο ρωτας αυτς βρισκτανε στα αριστερ του θεατ μας τριδας αγαλμτων, η οποα περιλμβανε το πορτρατο της Φρνης στο μσο και την Αφροδτη στα δεξι. Η Φρνη δοξστηκε ως ο καλλτερος τρπος για τον επγειο κσμο να γνωρσει τη θεκ αγπη (ρωτα) και τη θεκ ομορφι (Αφροδτη). Σζεται απσπασμα επιστολς της Φρνης προς τον Πραξιτλη με το σχλι της για τη 3δα των Θεσπιν. Ο Πραξιτλης δημιοργησε την Αφροδτη της Κνδου χρησιμοποιντας τη Φρνη ως μοντλο για το σμα της θες. Επιπλον, η γυνακα αυτ τανε το μοντλο για το χλκινο γαλμα μιας εθυμης εταρας που δημιοργησε.


             Blake: "Κλφτες & Ερπετ" (απ τη "Κλαση" του Δντη)

Ζντας Σ' να Κσμο Μαγικ...

Βαδζω σ' να δσο σκοτειν,
χαμνο σε αφρζουσα, χυμδη,
πυρσσουσα ζογκλα, βαλτδη,
δρποντας φροτo χραντo, δειν,
-αυτ το πρωιν.

Ζω σε να κσμο μαγικ,
που θολς ιδες ζοφερ ωθονται,
σε λλης διστασης ακτνες, απωθονται,
φρνοντας θνατον εντς μου, κοντιν.

Κι εκε, στα τλη της αρχς,
τελεινω να κορφζω
κι, ιδροκωπντας, μαθητς,
απ' την αρχ, αρχζω...
                                                        (Πτροκλος Χατζηαλεξνδρου)


                 Αννυμος: Φωτ. Σρα Μπερνρ -εξτρα- ~1968

Πολλκι δ᾽ ἐν κορυφαῖς ὀρων, ὅκα
σιοῖσι ϝδηι πολφανος ἑορτ,
χρσιον ἄγγος ἔχοισα, μγαν σκφον,
οἷ τε ποιμνες ἄνδρες ἔχοισιν,
χερσὶ λεντεον ἐν γλα θεῖσα
τυρὸν ἐτρησας μγαν ἄτρυφον ἀργεφνταν.

Στα κορφοβονια τα ψηλ, πολλς φορς,
εκε ποποτε χαρονται θεο και οι θες,
κρατντας μαλαμτινο στο χρι αγγεο
τραν σαν κενο που 'χουν οι βοσκο,
ρμεξες μνη, λιονταρσιο γλα απ κει,
κι φτιαξες χλωροτρι μορφο και θεο.
                                                                           (Αλκμν)


                           Τιτσινο: Το Βουκολικ Κοντσρτο (~1508)

             Και Λγο... Σεξχιομορ

-Τι χεις πθει κρη μου κι εσ' τσι αλαφιασμνη;
-χω φαγορα στο μουν , Αγα Ηγουμνη !
-Σρε μπροστ στην εσοδο, εκε στην για Βρση,
και τρψε το με Αγιασμ. Θα σε ανακουφσει ...
Πγα μπροστ στην εσοδο, πγα στην για Βρση
μα δεν ανακουφστηκα, χρειζομαι γαμσι !
-Τ λγια λες, αμαρτωλ; Σπα και μας ακονε
κι εμς μας λεπει η ψωλ, αλλ δε βλασφημομε.
-Και τ να κνω η χριστιαν που εμαι καυλωμνη;
Εσες δεν χετε ορμς, Αγα Ηγουμνη;
-Λες να μην χω, κρη μου; Τ λες; Να 'χω αγισει;
Καμμι αδερφ μες στη μον δεν χει ττοια κρση.
-Και ττε; Πς τη βγζετε; Ποι εν' το μυστικ σας;
-Κοτα να δεις, κοπλα μου. Εσαι μικρ, δε ξρεις,
μ' αν συνεχσεις πως πας, για πντα θα υποφρεις.
Τσο καιρ που φλαγες τη τρπα σου για προκα
σου γναν' τα μουνχειλα σαν ξεραμνα σκα
Πρπει λοιπν σιγ-σιγ τον πνο να απαλνεις.
Γι' αυτ σου λω μ' Αγιασμ τη τρπα σου να πλνεις.
-Τη πσω τη μπροστιν; Ποι δχτυλο να βλω;
Πες μου πς γνεται σωστ. Αχ! Δεν αντχω λλο.
-κουσε, κρη μου, καλ, δσε τη προσοχ σου:
Ποτ δεν πρπει μνη σου να πλνεις το μουν σου.
Τρβα λοιπν στην εσοδο, εκε στην για Βρση
κι εγ θα στελω μεσα κποιον να σε φροντσει
-Ποιος θα ναι; Πς θα λγεται; Και ποια η καταγωγ του;
Θα 'χει λεφτ και νομα; Αξες στη ζω του;
-Κρη, μην εσαι αφελς. Αφο κι εσ το ξρεις
πως ταν φτνει η στιγμ της καλας κι υποφρεις
δεν χουν νημα τα λεφτ οτε η ανατροφ του,
μα να 'χει μκος αρκετ και πχος το καυλ του !
Να στκεται αγρωχο, περφανο γενναο,
κι σο κι αν το ταλαιπωρες να παραμνει ακμαο.
Τρβα, λοιπν, και μη ρωτς στη Βρση, που σου επα.
Να, συμβουλ: πρτη φορ, ποτ τη πσω τρπα !


                                       Αννυμος: "τιτλο" (~1935

Μ' αυτ τα λγια τα σοφ που 'πε η Ηγουμνη,
η κρη φεγει τρχοντας κι απ' τη χαρ χεσμνη.
Αμσως πγε μνη της και στθηκε στη Βρση,
προσμνοντας καρτερικ κποιον να τη φροντσει.
ταν ντυμνη ελαφρ, κυλτα δεν φοροσε,
γιατ η κψα στο μουν τηνε ταλαιπωροσε.
Πφτει στα δυο τα γνατα τχα πως προσευχταν
και μσα της τον ψωλαρ περμενε κι ευχταν
να 'ναι μαζ της τρυφερς μα κι γριος σαν πρπει
και να 'ναι η ποτσα του ορθ σαν την Αγα Σκπη !
Να φρεται με σεβασμ, να ξρει να προσφρει
αυτ που δεν κατφερνε μονχη με το χρι.
Κι εκε, σκυφτ στα τσσερα, βλπει τον καβαλλρη,
μ' υπροχη κορμοστασι, τερστιο παπρι,
και βγζει αναστεναγμ που πλνταξε η φση:
-Ορστε ο λεβντης μου! Αυτς θα με γαμσει!
Σηκνει το κεφλι της και του γελ με τρπο,
κλενει το μτι πονηρ, του κνει λγο τπο,
να 'ρθει απ τα δεξι τη φρα του να πρει
και να μπορσει εκολα τη τρπα να κεντρρει.
Κι ο καβαλλρης βλποντας τον κλο τον παρθνο
τσι λευκ, λαχταριστ, τσι καλοστημνο,
αρπζει το παπρι του, φωνζει -Εν Τοτω Νκα !,
και της το βζει γαρμπα απ την πσω τρπα.
Τ ταν να το κνει αυτ; Τη ξφνιασε τη Κρη,
της γρισαν τα μτια της, βροντστραψαν τα ρη.
βγαλε δυνατ κραυγ, της κπηκε η ανσα,
της λγισαν τα γνατα, της φυγαν τα ρσα.
μως μετ το ξφνιασμα, μετ τη πρτη αντρα
μετ το σοκ που νιωσε της κρης η κωλρα,
ο πνος -τι παρξενο!- ρχισε να 'χει γλκα,
πολ το 'φχαριστιτανε αυτ το "Εν Τοτω Νκα!".
Τι κι αν λιγκι πιο νωρς την εχαν ορμηνψει
διεσδυση στον κλο της να μην την επιτρψει;
Τ κι αν η κψα στο μουν ταν το πρβλημ της;
Τ κι αν τη ξφνιασ' γαρμπα ο ωραος αναβτης;
Αυτ το 'φχαριστθηκε. Θα το 'κανε και πλι,
θα το 'κανε και με ψωλ ακμα πιο μεγλη !
σ' την να λει η σχετη Αγα Ηγουμνη,
διπλ σε φτιχνει το καυλ, που απ πσω μπανει!...


                      Αννυμος: "τιτλο Νο 171" (1915, καρτ ποστλ)

-Τι χεις πθει, κρη μου, και πας σαν συγκαμμνη;
-Μου 'κναν Οθωμανικ Αγα Ηγουμνη...
-Σου ρεσε;-Μου ρεσε. -Θα ξαναπς; Δεν ξρω.
Καλ το πισωκολλητ, μα τρα υποφρω.
-Δσε καιρ στον κλο σου να ηρεμσει λγο...
-Πσο καιρ; Πονω πολ τα πδια σαν ανογω.
-Σε δο μρες αρχικ θα πψεις να υποφρεις,
θλει μετ κι λλες εφτ, μχρι να συνεφρεις.....
Ο,ΤΙ ΣΟ ΛΕΩ ΟΙ ΣΟΦΟ, ΠΑΤΕΡΕΣ ΜΑΣ ΤΟ ΒΡΚΑΝ,
ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ ΠΩΣ ΛΕΣ ΜΩΡΗ ΠΩΣ ΒΓΚΑΝ ;;

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers