Πεζά

Ποίηση-Μύθια

Ο Dali & Εγώ

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Σχόλια-Αρθρα

Λαογραφικά

Ενδιαφέροντες

Κλασσικά

Αρχαία Ελλ Γραμμ

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Παγκ. Θέατρο

Ινφ-Σχολ-Επικοιν.

Φανταστικό

Ερ. Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Κλασσικά 

Samuel Beckett: Περιμένοντας & Δημιουργώντας (συνέχεια και τέλος)

                            --->  ...συνέχεια

Πράξη 2η: (επόμενη μέρα, ίδια ώρα & μέρος. οι μπότες του Εστρ στο κέντρο, τα τακούνια μαζί, τα δάχτυλα των ποδιών στραμμένα προς τα έξω. το καπέλο του Λάκι στο ίδιο μέρος. το δέντρο έχει 4-5 φύλλα. μπαίνει ο Βλαντ ταραγμένος. σταματά, κοιτά ώρα πολλή το δέντρο, μετά ξάφνου αρχίζει να κινείται πυρετωδώς γύρω απ' τη σκηνή. σταματά μπρος στις μπότες, σηκώνει μια τη κοιτά, τη μυρίζει, δείχνοντας αηδία, τη ξαναβάζει προσεχτικά κάτω. πηγαινοέρχεται, σταματά στη δεξιά άκρη και κοιτά μακριά, σκιάζοντας τα μάτια με το χέρι. πηγαινοέρχεται. σταματά στην αριστερή άκρη, όπως πριν. πηγαινοέρχεται. σταματά ξαφνικά κι αρχίζει να τραγουδά δυνατά).

Βλαντ. Ένας σκύλος μπήκε μέσα... (άρχισε με πολύ ψηλές νότες, σταματά, καθαρίζει το λαιμό του και συνεχίζει).
Ένας σκύλος μπήκε μέσα στη κουζίνα
κι έκλεψε μια κόρα ψωμιού
μετά ήρθε ο μάγειρας με μια κουτάλα
και τονε χτύπησε ώσπου πέθανε.
Τότε ήρθαν όλοι οι σκύλοι τρέχοντας
κι έσκαψαν στο σκύλο ένα τάφο...
(σταματά, συλλογίζεται).
κι έγραψαν πάνω στη ταφόπετρα
για να το δούν οι σκύλοι που θα έρχονταν.
Ένας σκύλος ήρθε στη κουζίνα
κι έκλεψε μια κόρα ψωμιού
Μετά ήρθε ο μάγειρας με μια κουτάλα
και τονε χτύπησε ώσπου πέθανε
Τότε ήρθαν όλοι οι σκύλοι τρέχοντας
κι έσκαψαν στο σκύλο ένα τάφο...
(σταματά, συλλογίζεται, συνεχίζει λέγοντας το ίδιο ξανά και ξανά... Μένει μια στιγμή σιωπηλός κι ακίνητος, μετά αρχίζει να κινείται πυρετωδώς στη σκηνή. σταματά μπρος στο δέντρο, συνεχίζει, σταματά μπρος στις μπότες, το ίδιο, σταματά στη δεξιά άκρη της σκηνής, το ίδιο, στην αριστερή άκρη, κοιτάζει μακριά. μπαίνει ο Εστρ από δεξιά, ξυπόλητος με το κεφάλι σκυμμένο. διασχίζει αργά τη σκηνή. ο Βλαντ στρέφεται και τονε βλέπει).
Βλαντ. Πάλι εσύ! (ο Εστρ σταματά αλλά δε σηκώνει κεφάλι, ο Βλαντ πηγαίνει προς το μέρος του). Έλα να σ' αγκαλιάσω.
Εστρ. Μη μ' αγγίζεις! (ο Βλαντ κάνει πίσω θυμωμένος).
Βλαντ. Θες να φύγω μακριά; (παύση). Γκογκό! (παύση. ο Βλαντ τονε παρατηρεί προσεκτικά). Σε χτυπήσανε; (παύση). Γκογκό! (ο Εστρ παραμένει σιωπηλός με κεφάλι σκυμμένο). Πού πέρασες τη νύχτα;
Εστρ. Μη μ' αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου!
Βλαντ. Σ' άφησα ποτέ;
Εστρ. 'Ασε με να φύγω.
Βλαντ. Κοίταξέ με. (ο Εστρ δε σηκώνει κεφάλι. επιθετικά). Κοίταξέ με λοιπόν! (ο Εστρ σηκώνει το κεφάλι κοιτιούνται ώρα πολλή και μετά ξάφνου αγκαλιάζονται χτυπώντας ο ένας τον άλλο στη πλάτη. το αγκάλιασμα σταματά. ο Εστρ που δε στηρίζεται πια κοντεύει να πέσει).
Εστρ. Τί μέρα!
Βλαντ. Ποιός σε χτύπησε; Πες μου.
Εστρ. 'Αλλη μια μέρα αντέξαμε.
Βλαντ. Όχι ακόμα.
Εστρ. Για μένα τέλειωσε και την αντέξαμε, ό,τι κι αν συμβεί. (σιγή). Σ' άκουσα που τραγουδούσες.
Βλαντ. Σωστά, το θυμάμαι.
Εστρ.  Αυτό με θανάτωσε. Είπα μέσα μου, είναι ολομόναχος, νομίζει πως έφυγα για πάντα και τραγουδά.
Βλαντ. Δεν είναι κανείς κύριος των αισθημάτων του. Όλη τη μέρα νιώθαμε σε μεγάλη φόρμα. (παύση). Δε σηκώθηκα τη νύχτα ούτε μια φορά!
Εστρ. (λυπημένα). Βλέπεις; Ουρείς καλύτερα όταν δεν είμαι μαζί σου.
Βλαντ. Μου 'λειψες... και ταυτόχρονα ήμουν ευτυχισμένος. Δεν είναι περίεργο;
Εστρ. (σοκαρισμένα). Ευτυχισμένος;
Βλαντ. Ίσως δεν είναι η σωστή λέξη.
Εστρ. Και τώρα;
Βλαντ. Τώρα;... (χαρούμενα). Να 'σαι πάλι... (αδιάφορα). Να 'μαστε πάλι... (σκυθρωπά). Να 'μαι πάλι...
Εστρ. Βλέπεις; Νιώθεις χειρότερα όταν είμαι μαζί σου. Κι εγώ νιώθω καλύτερα μόνος.
Βλαντ. (πειραγμένος). Τότε γιατί έρχεσαι πάντα πίσω σουρνάμενος;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Όχι, αλλά ξέρω 'γω. Είναι επειδή δε ξέρεις πως ν' απολογηθείς. Δε θα τους άφηνα να σε χτυπήσουν.
Εστρ. Δε θα μπορούσες να τους σταματήσεις.
Βλαντ. Γιατί όχι;
Εστρ. Ήτανε δέκα.
Βλαντ. Όχι, εννοώ πριν σε χτυπήσουν. Θα σ' είχα μποδίσει να κάνεις ό,τι κι αν έκανες.
Εστρ. Δεν έκανα τίποτα.
Βλαντ. Τότε γιατί σ' έδειραν;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Α όχι Γκογκό. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουνε πράματα που σου ξεφεύγουν που σε μένα δε θα ξεφεύγανε, πρέπει να το καταλαβαίνεις μόνος σου.
Εστρ. Σου λέω δεν έκανα τίποτα.
Βλαντ. Ίσως δεν έκανες. Αλλά είναι ο τρόπος που κάνεις το καθετί. Πρόσεχε λοιπόν αν θες να συνεχίσεις να ζεις.
Εστρ. Δεν έκανα τίποτα.
Βλαντ. Και θα πρέπει να 'σουν ευτυχισμένος, πολύ ευτυχισμένος αν το 'ξερες.
Εστρ. Ποιό πράμα;
Βλαντ. Που 'σαι μαζί μου ξανά.
Εστρ. Νομίζεις;
Βλαντ. Πες πως είσαι ακόμα και στα ψέμματα.
Εστρ. Τί πρέπει να πω;
Βλαντ. Πες, είμαι ευτυχισμένος.
Εστρ. Είμαι ευτυχισμένος.
Βλαντ. Το ίδιο κι εγώ.
Εστρ. Το ίδιο κι εγώ.
Βλαντ. Είμαστε ευτυχισμένοι.
Εστρ. Είμαστε ευτυχισμένοι. (σιγή). Τί κάνουμε τώρα που 'μαστε ευτυχισμένοι;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό. (ο Εστρ αναστενάζει. σιγή). Τα πράματα έχουν αλλάξει από χτες.
Εστρ. Τα πάντα κινούνται αργά.
Βλαντ. Κοίτα το δέντρο.
Εστρ. Δεν είναι ποτέ το ίδιο από τη μια στιγμή στην άλλη.   
Βλαντ. Το δέντρο, κοίτα το δέντρο.
Εστρ. (κοιτά το δέντρο). Δεν ήταν εκεί χτες;
Βλαντ. Ναι, βέβαια ήταν εκεί. Δε θυμάσαι; Παραλίγο να κρεμαστούμε απ' αυτό. Αλλά δε το 'κανες, θυμάσαι;
Εστρ. Το ονειρεύτηκες.
Βλαντ. Είναι δυνατό να το ξέχασες κιόλας;
Εστρ. Έτσι είμαι. Είτε ξεχνώ αμέσως, είτε δε ξεχνώ ποτέ.
Βλαντ. Και τον Πότζο και το Λάκι; Τους ξέχασες κι αυτούς;
Εστρ. Τον Πότζο και το Λάκι;
Βλαντ. Τα ξέχασε όλα!
Εστρ. Θυμάμαι ένα παλαβό τύπο που μου κλωτσούσε τα καλάμια. Μετά παρίστανε τον τρελό.
Βλαντ. Αυτός ήταν ο Λάκι.
Εστρ. Το θυμάμαι. Αλλά πότε ήταν;
Βλαντ. Και το φύλακά του, δε τονε θυμάσαι;
Εστρ. Μου 'δωσε κόκαλο.
Βλαντ. Αυτός ήταν ο Πότζο.
Εστρ. Κι όλα αυτά γίνανε χτες;
Βλαντ. Ναι, βέβαια, χτες γίνανε.
Εστρ. Κι εδώ που 'μαστε τώρα;
Βλαντ. Πού αλλού θαρρείς; Δεν αναγνωρίζεις το μέρος;
Εστρ. (θυμώνει ξαφνικά). Ναι το αναγνωρίζω! Τί υπάρχει ν' αναγνωρίσω; Σ' όλη μου την άθλια ζωή, σερνόμουνα στη λάσπη! Κι εσύ μου μιλάς για τοπία! (κοιτά αγριεμένα γύρω). Κοίτα αυτές τις κοπριές! Ποτέ δε μετακινήθηκα απ' αυτές!
Βλαντ. Ηρέμησε, ηρέμησε.
Εστρ. Εσύ και τα τοπία σου! Μίλα μου για σκουλήκια!
Βλαντ. Παρολαυτά, δε μπορείς να μου πεις ότι αυτό... (κάνει χειρονομία)... μοιάζει διόλου με... (διστάζει)... με τη πολιτεία Μέικον, για παράδειγμα. Δε μπορείς ν' αρνηθείς ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά.
Εστρ. Τη Μέικον; Ποιός σου μιλά για τη Μέικον;
Βλαντ. Μα ήσουν εκεί ο ίδιος, στη πολιτεία Μέικον.
Εστρ. Όχι, ποτέ δεν ήμουνα στη πολιτεία Μέικον. Έχω ξεράσει εδώ τον εμετό μιας ολάκερης ζωής, σου λέω. Στη πολιτεία Κάκον.
Βλαντ. Μα είχαμε βρεθεί μαζί κει, θα 'παιρνα όρκο! Μαζεύαμε σταφύλια για ένα τύπο που τονε λέγανε... (κροταλίζει τα δάχτυλά του)... δε μπορώ να θυμηθώ πως, σ' ένα μέρος που το λέγανε... (κροταλίζει τα δάχτυλά του)... δε μπορώ να θυμηθώ τ' όνομα του μέρους, δε το θυμάσαι συ;
Εστρ. (λίγο πιο ήρεμα). Μπορεί. Δε πρόσεξα τίποτα.
Βλαντ. Μα κει κάτω ήταν όλα κόκκινα!
Εστρ. (ευερέθιστα). Δε πρόσεξα τίποτα σου λέω! (σιγή. Βλαντ αναστενάζει βαθιά).
Βλαντ. Είναι δύσκολο να κάνει μαζί σου χωριό κανείς, Γκογκό.
Εστρ. Θα 'τανε προτιμώτερο να χωρίζαμε.
Βλαντ. Πάντα αυτό λες και πάντα έρχεσαι σουρνάμενος πίσω.
Εστρ. Το καλύτερο θα 'ταν να με σκοτώσεις, όπως τον άλλο.
Βλαντ. Ποιόν άλλο; (παύση). Ποιόν άλλο;
Εστρ. Όπως δισεκατομμύρια άλλους.
Βλαντ. (επιγραμματικά). Έκαστος σηκώνει το σταυρό του. (στενάζει). Ώσπου να πεθάνει. (μετά από σκέψη). Και να ξεχαστεί.
Εστρ. Στο μεταξύ ας προσπαθήσουμε να συζητήσουμε ήρεμα, αφού είμαστε ανίκανοι να μείνουμε σιωπηλοί.
Βλαντ. Έχεις δίκιο, είμαστε ανεξάντλητοι.
Εστρ. Έτσι δε θα σκεφτόμαστε.
Βλαντ. Έχουμε αυτή τη δικαιολογία.
Εστρ. Έτσι δε θ' ακούμε.
Βλαντ. Έχουμε τους λόγους μας.
Εστρ. Όλες τις πεθαμένες φωνές.
Βλαντ. Κάνουνε θόρυβο σα φτερά.
Εστρ. Σα φύλλα. (σιγή).
Βλαντ. Μιλούν όλες μαζί.
Εστρ. Η καθεμιά στον εαυτό της. (σιγή).
Βλαντ. Μάλλον ψιθυρίζουν.
Εστρ. Θροΐζουν.
Βλαντ. Μουρμουρίζουν. (σιγή).
Εστρ. Θροΐζουν.
Βλαντ. Τί λένε;
Εστρ. Μιλάνε για τις ζωές τους.
Βλαντ. Τ' ότι έχουνε ζήσει, δεν είναι αρκετό γι' αυτές;
Εστρ. Πρέπει να μιλήσουν γι' αυτό.
Βλαντ. Το να 'ναι νεκρές δεν είναι αρκετό γι' αυτές;
Εστρ. Δεν είναι αρκετό. (σιγή).
Βλαντ. Κάνουνε θόρυβο σα φτερά.
Εστρ. Σα φύλλα.
Βλαντ. Σα στάχτες.
Εστρ. Σα φύλλα. (παρατεταμένη σιγή).
Βλαντ. Πες κάτι!
Εστρ. Προσπαθώ. (παρατεταμένη σιγή).
Βλαντ. (με αγωνία). Πες οτιδήποτε!
Εστρ. Τί κάνουμε τώρα;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α! (σιγή).
Βλαντ. Αυτό είναι τρομερό!
Εστρ. Τραγούδησε κάτι.
Βλαντ. Όχι! Όχι! (σκέφτεται). Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε πάλι, ίσως.
Εστρ. Θα 'ταν εύκολο.
Βλαντ. Η αρχή είναι δύσκολη.
Εστρ. Μπορείς ν' αρχίσεις απ' οτιδήποτε.
Βλαντ. Ναι αλλά πρέπει ν' αποφασίσεις.
Εστρ. Πράγματι. (σιγή).
Βλαντ. Βοήθησέ με!
Εστρ. Προσπαθώ. (σιγή).
Βλαντ. Όταν το επιδιώκεις, ακούς.
Εστρ. Σωστά.
Βλαντ. Αυτό σ' εμποδίζει να βρεις.
Εστρ. Πράγματι.
Βλαντ. Σ' εμποδίζει να σκέφτεσαι.
Εστρ. Σκέφτεσαι παρολαυτά.
Βλαντ. Όχι, όχι, αδύνατο.
Εστρ. Αυτή είναι η ιδέα, ας αντικρούσουμε ο ένας τον άλλο.
Βλαντ. Αδύνατο.
Εστρ. Νομίζεις;
Βλαντ. Δε κινδυνεύουμε να σκεφτούμε τίποτα πια.
Εστρ. Τότε γιατί παραπονιόμαστε;
Βλαντ. Η σκέψη δεν είναι το χειρότερο.
Εστρ. Ίσως όχι, αλλά τουλάχιστον υπάρχει αυτό.
Βλαντ. Αυτό... ποιό;
Εστρ. Αυτή είναι η ιδέα, ας κάνουμε ερωτήσεις ο ένας στον άλλο.
Βλαντ. Τί εννοείς "τουλάχιστον υπάρχει αυτό";
Εστρ. Αυτή η πολύ λιγότερη αθλιότητα.
Βλαντ. Πράγματι.
Εστρ. Λοιπόν; Αν δίναμε ευχαριστίες για τις ευεργεσίες μας;
Βλαντ. Το τρομερό είναι να 'χεις σκεφτεί.
Εστρ. Μα συνέβη ποτέ αυτό σε μας;
Βλαντ. Από που έρχονται όλ' αυτά τα πτώματα;
Εστρ. Αυτοί οι σκελετοί.
Βλαντ. Πες μου.
Εστρ. Σωστά.
Βλαντ. Πρέπει να 'χουμε σκεφτεί λίγο.
Εστρ. Στην αρχή-αρχή.
Βλαντ. Ένα οστεοφυλάκιο!
Εστρ. Δε χρειάζεται να κοιτάξεις.
Βλαντ. Δε μπορείς να μη κοιτάξεις.
Εστρ. Πράγματι.
Βλαντ. Προσπάθησε όσο μπορείς.
Εστρ. Συγνώμη;
Βλαντ. Προσπάθησε όσο μπορείς.
Εστρ. Πρέπει να στραφούμε αποφασιστικά στη Φύση.
Βλαντ. Το δοκιμάσαμε.
Εστρ. Σωστά.
Βλαντ. Ω, δεν είναι το χειρότερο, το ξέρω.
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Να 'χεις σκεφτεί.
Εστρ. Προφανώς.
Βλαντ. Αλλά θα μπορούσαμε να 'χαμε κάνει και χωρίς αυτό.
Εστρ. Τί τα θες, τί τα γυρεύεις;
Βλαντ. Α! "Τί τα θες, τί τα γυρεύεις;". Ακριβώς. (σιγή).
Εστρ. Αυτή δεν ήταν άσχημη αργκό.
Βλαντ. Ναι μα τώρα πρέπει να βρούμε κάτι άλλο.
Εστρ. 'Ασε με να δω. (βγάζει το καπέλο του, συγκεντρώνεται).
Βλαντ. Για να δω. (βγάζει το καπέλο του, συγκεντρώνεται, παρατεταμένη σιγή). Α! (βάζουνε τα καπέλα τους, χαλαρώνουνε).
Εστρ. Λοιπόν;
Βλαντ. Έλεγα πως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε απο κει.
Εστρ. Το 'λεγες, πότε;
Βλαντ. Στην αρχή.
Εστρ. Στην αρχή από τί;
Βλαντ. Απόψε... έλεγα... έλεγα...
Εστρ. Δεν είμαι ιστορικός.
Βλαντ. Περίμενε... αγκαλιαστήκαμε... είμαστε ευτυχισμένοι... ευτυχισμένοι... τί κάνουμε τώρα που 'μαστε ευτυχισμένοι... συνεχίζουμε να περιμένουμε... περιμένουμε... για να σκεφτώ... έρχεται... συνεχίζουμε να περιμένουμε... τώρα που 'μαστε ευτυχισμένοι... για να δω... α! Το δέντρο!
Εστρ. Το δέντρο;
Βλαντ. Δε θυμάσαι;
Εστρ. Είμαι κουρασμένος.
Βλαντ. Κοίταξέ το. (κοιτάζουνε το δέντρο).                     
Εστρ. Δε βλέπω τίποτα.
Βλαντ. Μα χτες το βράδυ ήταν όλο μαύρο και γυμνό και τώρα είναι σκεπασμένο με φύλλα.
Εστρ. Φύλλα;
Βλαντ. Μέσα σε μια νύχτα μόνο.
Εστρ. Πρέπει να 'ναι η άνοιξη.
Βλαντ. Μα μες στη νύχτα;
Εστρ. Σου λέω δεν ήμασταν εδώ χτες. Ένας άλλος εφιάλτης σου.
Βλαντ. Και πού ήμασταν, κατά τη γνώμη σου;
Εστρ. Πού να ξέρω; Σ' ένα άλλο διαμέρισμα. Δεν υπάρχει έλλειψη χώρου.
Βλαντ. (σίγουρος για τον εαυτό του). Ωραία. Δεν ήμασταν εδώ χτες βράδυ. Τώρα τί κάναμε χτες το βράδυ;
Εστρ. Κάναμε;
Βλαντ. Προσπάθησε να θυμηθείς.
Εστρ. Κάναμε... υποθέτω... πως αερολογούσαμε.
Βλαντ. (με αυτοέλεγχο). Για ποιό πράμα;
Εστρ. Ω για το ένα και για το άλλο θαρρώ, τίποτε ιδιαίτερο. (με σιγουριά). Ναι. Τώρα θυμάμαι, περάσαμε το χτεσινό βράδυ μιλώντας περί ανέμων κι υδάτων. Αυτό γίνεται δω και μισόν αιώνα τώρα.
Βλαντ. Δε θυμάσαι κανένα γεγονός; Κανένα περιστατικό;
Εστρ. (εξαντλημένος). Μη με βασανίζεις άλλο, Ντιντί.
Βλαντ. Τον ήλιο, το φεγγάρι. Δε θυμάσαι;
Εστρ. Πρέπει να 'ταν εκεί, όπως συνήθως.
Βλαντ. Δε πρόσεξες τίποτα πέρ' από τα συνήθη;
Εστρ. Αλίμονο!
Βλαντ. Κι ο Πότζο; Κι ο Λάκι;
Εστρ. Ο Πότζο;
Βλαντ. Τα κόκαλα.
Εστρ. Ήτανε σα ψαροκόκαλα.
Βλαντ. Ήταν ο Πότζο που στα 'δωσε.
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Και τη κλωτσιά;
Εστρ. Σωστά. Κάποιος μου 'δωσε μια κλωτσιά.
Βλαντ. Ο Λάκι στην έδωσε.
Εστρ. Κι όλ' αυτά γίνανε χτες;
Βλαντ. Δείξε μου το πόδι σου.
Εστρ. Ποιό;
Βλαντ. Και τα δυο. Βγάλε το παντελόνι σου. (του δίνει το πόδι τρικλίζοντας. ο Βλαντ το πιάνει και τρικλίζει κι αυτός). Βγάλε το παντελόνι σου.
Εστρ. Δε μπορώ. (ο Βλ του βγάζει το παντελόνι, κοιτά το πόδι, το αφήνει λεύτερο. ο Εστ σχεδόν πέφτει).
Βλαντ. Το άλλο. (του δίνει το ίδιο πόδι). Το άλλο, γουρούνι! (ο Εστ δίνει το άλλο πόδι. θριαμβευτικά). Κοίτα τη πληγή! Αρχίζει να αιμορραγεί!
Εστρ. Και τί μ' αυτό;
Βλαντ. (αφήνοντας το πόδι). Πού 'ναι οι μπότες σου;
Εστρ. Πρέπει να τις πέταξα.
Βλαντ. Πότε;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Γιατί;
Εστρ. (ερεθισμένος). Δε ξέρω, γιατί δε ξέρω!
Βλαντ. Όχι εννοώ γιατί τις πέταξες;
Εστρ. (ερεθισμένος). Γιατί με πονούσαν!
Βλαντ. (θριαμβευτικά, δείχνοντας τις μπότες). Νάτες! (ο Εστ κοιτάζει τις μπότες). Στο ίδιο μέρος που τις άφησες χτες. (ο Εστ πηγαίνει προς τις μπότες, τις επιθεωρεί προσεκτικά).
Εστρ. Δεν είναι δικές μου.
Βλαντ. (κατάπληκτος). Δεν είναι δικές σου!
Εστρ. Οι δικές μου ήτανε μαύρες, αυτές είναι καφέ.
Βλαντ. Είσαι σίγουρος πως οι δικές σου ήτανε μαύρες;
Εστρ. Λοιπόν, ήτανε κάπως γκρίζες.
Βλαντ. Κι αυτές είναι καφέ; Δείξε μου.
Εστρ. (σηκώνοντας μια μπότα). Λοιπόν, είναι πρασινωπές.
Βλαντ. Δείξε μου. (ο Εστρ του δίνει τη μπότα, την εξετάζει, τη πετά κάτω θυμωμένα). Λοιπόν, απ' όλ' αυτά...
Εστρ. Βλέπεις; Όλ' αυτά είναι βλακείες...
Βλαντ. Α! Βλέπω τί είναι. Βλέπω τί έγινε.
Εστρ. Όλ' αυτά είναι βλακείες...
Βλαντ. Είναι απλό. Κάποιος ήρθε και πήρε τις δικές σου κι άφησε τις δικές του.
Εστρ. Γιατί;
Βλαντ. Οι δικές του ήτανε πολύ στενές, γι' αυτό πήρε τις δικές σου.
Εστρ. Μα κι οι δικές μου ήτανε πολύ στενές.
Βλαντ. Για σένα. Όχι γι' αυτόν.
Εστρ. (αφού προσπάθησε μάταια να το παλέψει). Κουράστηκα. (παύση). Πάμε;
Βλαντ. Δε μπορούμε.
Εστρ. Γιατί;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α! (παύση. με απόγνωση). Τί θα κάνουμε; Τί θα κάνουμε;
Βλαντ. Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Εστρ. Μα δε μπορώ να συνεχίσω έτσι.
Βλαντ. Θες ένα ραπανάκι;
Εστρ. Μόνον αυτό υπάρχει;
Βλαντ. Υπάρχουνε ραπανάκια και γογγύλια.
Εστρ. Δεν υπάρχουνε καρότα;
Βλαντ. Όχι! Όπως και να 'χει, το παρακάνεις με τα καρότα σου.
Εστρ. Τότε δώσε μου ραπανάκι. (ο Βλαντ ψάχνει τις τσέπες του, βρίσκει συνεχώς γογγύλια, τελικά βρίσκει κι ένα ραπανάκι και του το δίνει. ο Εστρ το ψάχνει, το μυρίζει). Είναι μαύρο!
Βλαντ. Είναι ένα ραπανάκι.
Εστρ. Μου αρέσουνε μόνο τα ροζ, το ξέρεις!
Βλαντ. Τότε δε το θες;
Εστρ. Μου αρέσουνε τα ροζ!
Βλαντ. Τότε δώστο μου πίσω. (του το δίνει).
Εστρ. Θα πάω να φέρω ένα καρότο. (δε κινείται).
Βλαντ. Ειλικρινά, είναι κάτι ασήμαντο.
Εστρ. Όχι αρκετά. (σιγή).
Βλαντ. Γιατί δε τις δοκιμάζεις;
Εστρ. Τα δοκίμασα όλα.
Βλαντ. Όχι, εννοώ τις μπότες.
Εστρ. Θα 'τανε καλό;
Βλαντ. Θα περνούσεν η ώρα. (ο Εστρ διστάζει). Σε βεβαιώ, θα 'ταν μια ασχολία.
Εστρ. Μια ξεκούραση.
Βλαντ. Μια ψυχαγωγία.
Εστρ. Μια ξεκούραση.
Βλαντ. Δοκίμασε.
Εστρ. Θα με βοηθήσεις;
Βλαντ. Βέβαια.
Εστρ. Δε τα καταφέρνουμε πολύ άσχημα ε Ντιντί, οι δυο μας;
Βλαντ. Ναι, ναι. Έλα θα δοκιμάσουμε το αριστερό πρώτα.
Εστρ. Πάντα βρίσκουμε κάτι, ε Ντιντί, για να μας δίνει την αίσθηση πως υπάρχουμε;
Βλαντ. (ανυπόμονα). Ναι, ναι, είμαστε μάγοι. Αλλά ας επιμένουμε σ' αυτό που αποφασίσαμε, πριν το ξεχάσουμε. (παίρνει μια μπότα). Έλα, δώσμου το πόδι σου. (του δίνει το πόδι). Το άλλο, γουρούνι! (του δίνει το άλλο πόδι). Πιο ψηλά! (σφιγμένοι μαζί τρικλίζουνε στη σκηνή. ο Βλαντ καταφέρνει να φορέσει τη μπότα). Προσπάθησε να περπατήσεις. (ο Εστρ περπατά). Λοιπόν;
Εστρ. Μου κάνει.
Βλαντ. (βγάζει ένα κορδονάκι από τη τσέπη). Θα προσπαθήσουμε να τις δέσουμε.
Εστρ. (ορμητικά). Όχι κορδόνια! Όχι κορδόνια!
Βλαντ. Θα 'σαι αξιολύπητος. Ας δοκιμάσουμε τ' άλλο πόδι. (όπως πριν). Λοιπόν;
Εστρ. (απρόθυμα). Μου κάνει κι αυτή.
Βλαντ. Δε σε πονάνε;
Εστρ. Όχι, όχι ακόμα.
Βλαντ. Τότε μπορείς να τις κρατήσεις.
Εστρ. Είναι πολύ μεγάλες.
Βλαντ. Ίσως να φορέσεις κάλτσες μια μέρα.
Εστρ. Πράγματι.
Βλαντ. Τότε θα τις κρατήσεις;
Εστρ. Αρκετά με τις μπότες.
Βλαντ. Ναι, αλλά...
Εστρ. (άγρια). Αρκετά! (σιγή). Νομίζω πως μπορώ κι εγώ να κάτσω. (ψάχνει μέρος και τελικά πάει και κάθεται στο λοφάκι).
Βλαντ. Εδώ καθόσουνα χτες βράδυ.
Εστρ. Αν μπορούσα τουλάχιστον να κοιμηθώ.
Βλαντ. Κοιμήθηκες χτες.
Εστρ. Θα προσπαθήσω. (παίρνει εμβρυακή στάση).
Βλαντ. Περίμενε. (πάει να κάτσει δίπλα του κι αρχίζει να τραγουδά δυνατά). Αντίο Αντίο Αντίο Αντίο Αντίο
Εστρ. (θυμωμένα). Όχι τόσο δυνατά.
Βλαντ. (σιγανά). Αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο αντίο...
(ο Εστρ κοιμάται. ο Βλαντ σηκώνεται σιγά, βγάζει το πανωφόρι και του το ρίχνει στους ώμους. αρχίζει να βαδίζει πάνω-κάτω, κουνώντας τα χέρια να ζεσταθεί. ο Εστρ ξυπνά ανασκιρτώντας, αναπηδά, κοιτά γύρω άγρια. ο Βλαντ πάει κοντά, βάζει τα χέρια γύρω του). Έλα... έλα... ο Ντιντί είναι δω... μη φοβάσαι...
Εστρ. Α!
Βλαντ. Έλα... έλα... Όλα τελειώσαν.
Εστρ. Ήμουνα πάνω σ' ένα...
Βλαντ. Μη μου πεις! Έλα, θα φύγουμε από δω. (τονε πιάνει από το χέρι και τονε βάζει να βαδίσουνε πάνω-κάτω, ώσπου αρνείται να περπατήσει άλλο).
Εστρ. Αρκετά. Κουράστηκα.
Βλαντ. Προτιμάς να μείνεις κολλημένος εδώ, χωρίς να κάνεις τίποτα;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Όπως θες. (λευτερώνει τον Εστρ, παίρνει το πανωφόρι του και το φορά).
Εστρ. Πάμε να φύγουμε.
Βλαντ. Δε μπορούμε.
Εστρ. Γιατί όχι;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α! (ο Βλαντ βαδίζει πάνω-κάτω). Δε μπορείς να μείνεις ήσυχος;
Βλαντ. Κρυώνω.
Εστρ. Ήρθαμε πολύ νωρίς.
Βλαντ. Είναι πάντα το σούρουπο.
Εστρ. Αλλά δε πέφτει νύχτα.
Βλαντ. Θα πέσει ξαφνικά, όπως χτες.
Εστρ. Τότε θα 'ναι νύχτα.
Βλαντ. Και μπορούμε να φύγουμε.
Εστρ. Τότε θα 'ναι μέρα πάλι. (παύση. μ' απόγνωση). Τί θα κάνουμε; Τί θα κάνουμε!
Βλαντ. (σταματώντας βίαια). Σταμάτα να κλαψουρίζεις! Αρκετά πια με τις κλάψες σου!
Εστρ. Φεύγω.
Βλαντ. (βλέποντας το καπέλο του Λάκι). Ωραία!
Εστρ. Αντίο.
Βλαντ. Το καπέλο του Λάκι. (πάει προς τα κει) Ήμουν εδώ μιαν ώρα και δε το 'δα καθόλου. (πολύ ευχαριστημένος). Θαυμάσια!
Εστρ. Δε θα με ξαναδείς ποτέ.
Βλαντ. Ήξερα πως είναι το κατάλληλο μέρος. Τώρα οι έγνοιες μας τελειώσανε. (παίρνει το καπέλο, το εξετάζει, το ισιώνει). Πρέπει να 'τανε πολύ ωραίο καπέλο. (το βάζει στη θέση του δικού του, που το δίνει στον Εστρ). Ορίστε.
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Κράτα το. (εδώ αρχίζουνε κωμική εναλλαγή καπέλων: ο Εστρ παίρνει το καπέλο του Βλαντ, το φορά βγάζοντας το δικό του και δίνοντάς το στον Βλαντ, εκείνος βγάζει του Λάκι, φορά του Εστρ και του δίνει το άλλο, αυτός βγάζει του Βλαντ, φορά του Λάκι και δίνει του Βλαντ το δικό του. Το κάνουνε πολλές φορές. τελικά καταλήγουν με την αρχική σύνθεση καπέλων: ο Βλαντ του Λάκι, ο Εστρ του Βλαντ κι ανταλλάσσουν μερικές φορές το καπέλο του Βλαντ, που τελικά το πιάνει τελευταίος ο Βλαντ και το πετά κάτω). Πώς είναι πάνω μου;
Εστρ. Πού να ξέρω;
Βλαντ. Όχι, εννοώ, πως φαίνομαι μ' αυτό; (γυρίζει το κεφάλι φιλάρεσκα και κουνιέται σα μανεκέν).
Εστρ. Φριχτός.
Βλαντ. Ναι αλλά πιότερο από το σύνηθες;
Εστρ. Ούτε πιότερο, ούτε λιγότερο.
Βλαντ. Τότε μπορώ να το κρατήσω. Το δικό μου μ' ενοχλούσε. (παύση). Πώς να το πω; (παύση). Μ' έτρωγε. (βγάζει το καπέλο του Λάκι, το περιεργάζεται, το κουνά, χτυπά τη κορφή, το ξαναφορά).
Εστρ. Πηγαίνω. (σιγή).
Βλαντ. Δε θα παίξεις;
Εστρ. Τί να παίξω;
Βλαντ. Θα μπορούσαμε να παίξουμε τον Πότζο και το Λάκι.
Εστρ. Ποτέ δε τ' άκουσα αυτό.
Βλαντ. Εγώ θα κάνω το Λάκι, συ θα κάνεις τον Πότζο. (μιμείται το Λάκι, λυγίζει κάτω από το βάρος των ...αποσκευών. ο Εστρ τονε κοιτά με κατάπληξη). Συνέχισε!
Εστρ. Τί πρέπει να κάνω;
Βλαντ. Να με βρίσεις.
Εστρ. (μετά από σκέψη). Κτήνος!
Βλαντ. Πιο δυνατά!
Εστρ. Γονόκοκκε. Σπειροχαίτη!
Βλαντ. (λικνίζεται μπρος-πίσω, διπλωμένος στα δυο). Πες μου να σκεφτώ.
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Πες: "Σκέψου, γουρούνι"!
Εστρ. Σκέψου γουρούνι! (σιγή).
Βλαντ. Δε μπορώ.
Εστρ. Αρκετά.
Βλαντ. Πες μου να χορέψω.
Εστρ. Πηγαίνω.
Βλαντ. Χόρεψε γουρούνι! (συσπάται. ο Εστρ βγαίνει από αριστερά, με φόρα). Δε μπορώ! (σηκώνει το βλέμμα, του ξεφεύγει ο Εστρ). Γκογκό! (περιφέρεται αγριεμένος γύρω στη σκηνή. μπαίνει ο Εστρ από αριστερά ξεφυσώντας. πηγαίνει βιαστικά προς τον Βλαντ, πέφτει στην αγκαλιά του). Εδώ είσαι πάλι επιτέλους!
Εστρ. Είμαι καταραμένος!
Βλαντ. Πού ήσουν; Νόμιζα πως είχες φύγει για πάντα.
Εστρ. Έρχονται!
Βλαντ. Ποιοί;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Πόσοι;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Είναι ο Γκοντό! Επιτέλους Γκογκό! Είναι ο Γκοντό! Σωθήκαμε! Πάμε να τον υποδεχτούμε! (τραβά τον Εστρ προς τα παρασκήνια. εκείνος αντιστέκεται, τραβιέται κι ελευθερώνεται, βγαίνει δεξιά). Γκογκό! Έλα πίσω! (τρέχει στην άκρη αριστερά, αγναντεύει τον ορίζοντα. μπαίνει ο Εστρ τρέχει στον Βλαντ, πέφτει στην αγκαλιά του). Να 'σαι πάλι, ξανά, ξανά!
Εστρ. Είμαι στη Κόλαση!
Βλαντ. Πού ήσουν;
Εστρ. Έρχονται κι αυτοί εδώ!
Βλαντ. Είμαστε περικυκλωμένοι! (ο Εστρ ορμά προς τα πίσω). Ανόητε! Δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. (τονε πιάνει από το μπράτσο και τονε σέρνει μπρος. δείχνει προς τα μπρος). Ορίστε! Ούτε ψυχή δε φαίνεται! Πήγαινε γρήγορα! (τονε σπρώχνει προς το κοινό κι αυτός κάνει πίσω τρομαγμένος). Δε φεύγεις; (κοιτά το κοινό). Λοιπόν καταλαβαίνω. Στάσου να δω. (σκέφτεται). Η μοναδική ελπίδα που σου 'μεινε είναι να εξαφανιστείς.
Εστρ. Πού;
Βλαντ. Πίσω από το δέντρο. (ο Εστρ διστάζει). Γρήγορα! Πίσω από το δέντρο. (ο Εστρ πάει και ζαρώνει πίσω από το δέντρο, μα καταλαβαίνει πως δε κρύβεται και βγαίνει). Σίγουρα τούτο το δέντρο δε θα μας εξυπηρετήσει διόλου.
Εστρ. (πιο ήρεμα). Παραφέρθηκα. Σχώρα με. Δε θα ξανασυμβεί. Πες μου τί να κάνω;
Βλαντ. Δε μπορείς να κάνεις τίποτα.
Εστρ. Πήγαινε και στάσου κει. (τονε τραβά στη δεξιά άκρη και τονε βάζει με τη πλάτη στη σκηνή). Εκεί, μη κουνιέσαι και πρόσεχε. (ο Βλαντ κοιτά τον ορίζοντα προφυλάσσοντας τα μάτια με το χέρι. ο Εστρ τρέχει και παίρνει την ίδια θέση, στην άκρη αριστερά. στρέφουνε τα κεφάλια τους και κοιτά ο ένας τον άλλο). Πίσω πάλι, όπως το παλιό καλό καιρό! (εξακολουθούν να κοιτάζονται για μια στιγμή, μετά ξανακοιτάνε το ρολόι τους. παρατεταμένη σιγή). Βλέπεις να 'ρχεται τίποτα;
Βλαντ. (στρέφοντας το κεφάλι). Τί;
Εστρ. (πιο δυνατά). Βλέπεις να 'ρχεται τίποτα;
Βλαντ. Όχι.
Εστρ. Ούτε γω. (κοιτάνε πάλι το ρολόι. σιγή).
Βλαντ. Πρέπει να 'δες κάποιο όραμα.
Εστρ. (στρέφοντας το κεφάλι). Τί;
Βλαντ. (πιο δυνατά). Πρέπει να 'δες κάποιο όραμα!
Εστρ. Δε χρειάζεται να ξεφωνίζεις! (ξανακοιτάνε πάλι το ρολόι. σιγή).
Βλαντ-Εστρ. (στρέφονται ταυτόχρονα). Θέλεις...
Βλαντ. Ω! συγνώμη!
Εστρ. Πέρασε.
Βλαντ. Όχι, όχι, μετά από σένα.
Εστρ. Όχι, όχι, πρώτα συ.
Βλαντ. Σε διέκοψα.
Εστρ. Αντίθετα. (κοιτάζονται θυμωμένα).
Βλαντ. Πίθηκε!
Εστρ. Γουρούνι!
Βλαντ. Τέλειωσε τη φράση σου και θα σου πω!
Εστρ. Τέλειωσε τη δική σου! (σιγή. έρχονται πιο κοντά, σταματούν).
Βλαντ. Ηλίθιε!
Εστρ. Αυτό είναι θέμα, ας βριστούμε. (στρέφονται χωρίζουν πάλι και κοιτάζονται).
Βλαντ. Ηλίθιε!
Εστρ. Παράσιτο!
Βλαντ. Εξάμβλωμα!
Εστρ. Παλιόψειρα!
Βλαντ. Αρουραίε!
Εστρ. (τελεσίδικα). Βλάκα!
Βλαντ. Ω! (υποχωρεί νικημένος και γυρνά αλλού το πρόσωπο).
Εστρ. Τώρα ας συμφιλιωθούμε.
Βλαντ. Γκογκό!
Εστρ. Ντιντί!
Βλαντ. Το χέρι σου!
Εστρ. Πάρτο!
Βλαντ. Έλα στην αγκαλιά μου!
Εστρ. Στην αγκαλιά σου;
Βλαντ. Στο στήθος μου!
Εστρ. Έγινε! (αγκαλιάζονται, χωρίζονται. σιγή).

                              

Βλαντ. Πως περνά η ώρα όταν διασκεδάζει κανείς! (σιγή).
Εστρ. Τί κάνουμε τώρα;
Βλαντ. Ενώ περιμένουμε;
Εστρ. Ενώ περιμένουμε.
Βλαντ. Μπορούμε να κάνουμε τις ασκήσεις μας.
Εστρ. Τις κινήσεις μας.
Βλαντ. Τις εξυψώσεις μας.
Εστρ. Τις χαλαρώσεις μας.
Βλαντ. Τις επιμηκύνσεις μας.
Εστρ. Τις χαλαρώσεις μας.
Βλαντ. Για να ζεσταθούμε.
Εστρ. Για να ηρεμήσουμε.
Βλαντ. Ξεκινάμε. (ο Βλαντ πηδά από το 'να πόδι στ' άλλο κι ο Εστρ τον μιμείται).
Εστρ. (σταματώντας). Αρκετά. Κουράστηκα.
Βλαντ. (σταματώντας). Δεν είμαστε σε φόρμα. Τί λες για λίγες βαθιές ανάσες;
Εστρ. Κουράστηκα ν' αναπνέω.
Βλαντ. Έχεις δίκιο. (παύση). Ας κάνουμε απλά το δέντρο, για ισορροπία.
Εστρ. Το δέντρο;
 (ο Βλαντ κάνει το δέντρο, τρικλίζει στο 'να πόδι. σταματά).
Βλαντ. Σειρά σου.
 (ο Εστρ κάνει το δέντρο, τρικλίζει).
Εστρ. Νομίζεις ότι ο Θεός με βλέπει;
Βλαντ. Πρέπει να κλείσεις τα μάτια. (κλείνει τα μάτια, τρικλίζει χειρότερα, σταματά).
Εστρ. (κουνά τις γροθιές, με στεντόρεια φωνή). Ο Θεός να με λυπηθεί!
Βλαντ. (πειραγμένα). Κι εμένα;
Εστρ. Εμένα! Εμένα! Έλεος! Εμένα!
(μπαίνουν οι Πότζο & Λάκι μ' άλλο καπέλο, ο 1ος είναι τυφλός, ο 2ος φορτωμένος ίδια, σχοινί πιο κοντό για να μπορεί ο τυφλός ν' ακλουθά εύκολα. ο Λάκι βλέπει τους άλλους και σταματά απότομα, ο Πότζο ακολουθώντας, σκοντάφτει πάνω του).
Βλαντ. Γκογκό!
Πότζο. (πιάνεται από το Λάκι, που τρικλίζει). Τί είναι; Ποιός είναι;
(ο Λάκι πέφτει παρασύροντας και τον άλλο, κι οι δυο τους ξαπλωμένοι ανήμποροι μες στις αποσκευές).
Εστρ. Είναι ο Γκοντό;
Βλαντ. Επιτέλους! (πάει προς το σωρό). Ενισχύσεις επιτέλους!
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Είναι ο Γκοντό;
Βλαντ. Αρχίζαμε να χάνουμε δυνάμεις. Τώρα είμαστε βέβαιοι πως θα δούμε το βράδυ να φτάνει.
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Τον ακούς;
Βλαντ. Δεν είμαστε πια μόνοι, περιμένουμε τη νύχτα, περιμένουμε τον Γκοντό, περιμένουμε... περιμένουμε. Όλο το βράδυ αγωνιστήκαμε, αβοήθητοι. Τώρα τέλειωσε. Είναι κιόλας αύριο.
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Ο καιρός τρέχει ξανά, ήδη. Ο ήλιος θα δύσει, το φεγγάρι θ' ανατείλει κι εμείς μακριά από δω.
Πότζο. Κρίμα!
Βλαντ. Ο καημένος ο Πότζο!
Εστρ. Ήξερα πως ήταν αυτός.
Βλαντ. Ποιός;
Εστρ. Ο Γκοντό.
Βλαντ. Μα δεν είναι ο Γκοντό.
Εστρ. Δεν είναι ο Γκοντό;
Βλαντ. Δεν είναι ο Γκοντό.
Εστρ. Τότε ποιός είναι;
Βλαντ. Ο Πότζο.
Πότζο. Εδώ! Εδώ! Βοηθήστε με να σηκωθώ!
Βλαντ. Δε μπορεί να σηκωθεί.
Εστρ. Πάμε να φύγουμε.
Βλαντ. Δε μπορούμε.
Εστρ. Γιατί όχι;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α!
Βλαντ. Ίσως έχει κι άλλο κόκαλο για σένα.
Εστρ. Κόκαλο;
Βλαντ. Από κοτόπουλο. Δε θυμάσαι;
Εστρ. Ήταν αυτός;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Ρώτα τον.
Βλαντ. Ίσως πρέπει να τονε βοηθήσουμε πρώτα.
Εστρ. Να κάνει τί;
Βλαντ. Να σηκωθεί.
Εστρ. Δε μπορεί να σηκωθεί;
Βλαντ. Θέλει να σηκωθεί.
Εστρ. Τότε ας σηκωθεί.
Βλαντ. Δε μπορεί.
Εστρ. Γιατί όχι;
Βλαντ. Δε ξέρω. (ο Πότζο συσπάται, στενάζει, χτυπά το πάτωμα με τις γροθιές).
Εστρ. Πρέπει να τονε ρωτήσουμε πρώτα για το κόκαλο, μετά αν αρνηθεί, θα τον αφήσουμε κει.
Βλαντ. Θες να πεις ότι τον έχουμε στο έλεός μας;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Κι ότι για τις καλές μας υπηρεσίες πρέπει να θέσουμε όρους;
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Αυτό φαίνεται έξυπνο, αλλά υπάρχει κάτι που φοβάμαι.
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Πως ο Λάκι μπορεί να συνέλθει ξαφνικά και τότε θα 'μαστε για κλάματα.
Εστρ. Ο Λάκι;
Βλαντ. Είναι αυτός που σου επιτέθηκε χτες.
Εστρ. Σου λέω υπήρχανε δέκα τέτοιοι.
Βλαντ. Όχι, πριν απ' αυτό, κείνος που σε κλώτσησε.
Εστρ. Είναι κει;
Βλαντ. Σίγουρα όσο η ζωή. (δείχνει προς το Λάκι). Προς το παρόν είναι ακίνδυνος, αλλά μπορεί να πάθει αμόκ από στιγμή σε στιγμή.
Πότζο. Βοήθεια...
Εστρ. Κι αν του δώσουμε ένα γερό ξύλο οι δυο μας;
Βλαντ. Εννοείς στον ύπνο του;
Εστρ. Ναι.
Βλαντ. Φαίνεται καλή ιδέα μα μπορούμε να το κάνουμε; Κοιμάται πράγματι; (παύση). Όχι, καλύτερα να επωφεληθούμε από την έκκληση για βοήθεια του Πότζο.
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Να τονε βοηθήσουμε...
Εστρ. Να τονε βοηθήσουμε μεις;
Βλαντ. ...με τη προοπτική μιας χειροπιαστής ανταμοιβής.
Εστρ. Κι αν υποθέσουμε ότι...
Βλαντ. Ας μη σπαταλάμε το χρόνο μας σε περιττές κουβέντες! (παύση. ορμητικά). Ας κάνουμε κάτι, ενώ έχουμε την ευκαιρία! Δε μας χρειάζονται κάθε μέρα. Όχι βέβαια ότι μας χρειάζονται προσωπικά. 'Αλλοι θ' αντιμετώπιζαν τη περίπτωση εξίσου καλά, αν όχι καλύτερα. Απευθύνθήκανε προς όλη την ανθρωπότητα κείνες οι κραυγές που ακόμα ηχούνε στ' αφτιά μας. Αλλά σ' αυτό το μέρος, η ανθρωπότητα είμαστε μεις, είτε μας αρέσει είτε όχι. Ας επωφεληθούμε όσο μπορούμε απ' αυτό, προτού να 'ναι πολύ αργά. Ας εκπροσωπήσουμε επάξια για μια φορά την αχρεία αποστολή που μας εμπιστεύτηκε μια σκληρή μοίρα! Τί λες; (ο Εστρ δε λέει τίποτα). Είναι αλήθεια πως όταν με διπλωμένα χέρια ζυγίζουμε τα υπέρ και τα κατά, δε τιμάμε διόλου το γένος μας. Ο τίγρης τρέχει για βοήθεια στους ομοίους του, δίχως τη παραμικρή σκέψη, αλλιώς κρύβεται στα βάθη του δάσους. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Κι είμαστε ευλογημένοι σ' αυτό, που συμβαίνει να ξέρουμε την απάντηση. Ναι, σ' αυτή την απέραντη σύγχυση, ένα και μόνο πράμα είναι ξεκάθαρο. Περιμένουμε να 'ρθει ο Γκοντό...
Εστρ. Α!
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. ...ή να πέσει η νύχτα. (παύση). Έχουμε κρατήσει το ραντεβού μας κι έφτασε το τέλος. Δεν είμαστε άγιοι, αλλά είμαστε συνεπείς στο ραντεβού μας. Πόσοι μπορούν να το καυχηθούν αυτό;
Εστρ. Δισεκατομμύρια.
Βλαντ. Νομίζεις;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Μπορεί να 'χεις δίκιο.
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Το μόνο που ξέρω είναι πως οι ώρες είναι ατέλειωτες, μ' αυτές τις συνθήκες και μας δεσμεύουν να τις ξεγελάσουμε με διαδικασίες που -πώς να το πω;- που μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνονται λογικές, ώσπου να γίνουνε συνήθεια. Μπορεί να λες πως είναι για να εμποδίσουμε τη λογική μας να καταρρεύσει. Δίχως αμφιβολία. Αλλά μήπως δε περιπλανιόταν μες στη νύχτα άσκοπα, στης αβύσσου τα βάθη; Αυτό αναρωτιέμαι μερικές φορές. Παρακολουθείς το συλλογισμό μου;
Εστρ. (αφοριστικός για μια φορά). Όλοι γεννηθήκαμε τρελοί. Μερικοί παραμένουν έτσι.
Πότζο. Βοήθεια! Θα σας πληρώσω!
Εστρ. Πόσα;
Πότζο. Εκατό φράγκα!
Εστρ. Δεν είναι αρκετά.
Βλαντ. Δε θα πήγαινα τόσο μακριά.
Εστρ. Νομίζεις είναι αρκετά;
Βλαντ. Όχι, εννοώ τόσο μακριά για να βεβαιώσω πως ήμουν αδύναμος στο νου όταν ήρθα στο κόσμο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Πότζο. Διακόσια!
Βλαντ. Περιμένουμε. Βαρεθήκαμε. (σηκώνει το χέρι). Όχι, μη διαμαρτύρεσαι, βαρεθήκαμε θανάσιμα, αναμφίβολα. Ωραία. Έρχεται μια διασκέδαση κι εμείς τί κάνουμε; Την αφήνουμε να πάει χαμένη. Έλα, πάμε να εργαστούμε! (προχωρεί προς το σωρό, σταματά τη δρασκελιά). Σε μια στιγμή όλα θα εξαφανιστούνε και θα 'μαστε μόνοι, άλλη μια φορά, στη μέση της ανυπαρξίας! (συλλογίζεται).
Πότζο. Διακόσια!
Βλαντ. Ερχόμαστε! (προσπαθεί να σηκώσει τον Πότζο στα πόδια του, αποτυχαίνει, προσπαθεί πάλι, σκοντάφτει, πέφτει, προσπαθεί να σηκωθεί, αποτυχαίνει).
Εστρ. Τί συμβαίνει μ' όλους εσάς;
Βλαντ. Βοήθεια!
Εστρ. Φεύγω.
Βλαντ. Μη μ' αφήνεις! Θα με σκοτώσουν.
Πότζο. Που είμαι;
Βλαντ. Γκογκό!
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Βοήθεια!
Εστρ. Φεύγω.
Βλαντ. Βοήθησέ με πρώτα. Μετά θα φύγουμε μαζί.
Εστρ. Το υπόσχεσαι;
Βλαντ. Τ' ορκίζομαι!
Εστρ. Και δε θα γυρίσουμε ποτέ ξανά πίσω;
Βλαντ. Ποτέ!
Εστρ. Θα πάμε στα Πυρηναία;
Βλαντ. Όπου σου αρέσει.
Έστρ. Πάντα ήθελα να περιπλανηθώ στα Πυρηναία.
Βλαντ. Θα τα δεις απ' όλες τις μεριές.
Εστρ. (αναπηδώντας). Ποιός έκλασε;
Βλαντ. Ο Πότζο.
Πότζο. Εδώ! Εδώ! Έλεος!
Εστρ. Είναι αηδιαστικό!
Βλαντ. Γρήγορα, δώσμου το χέρι σου.
Εστρ. Φεύγω. (παύση. δυνατότερα). Φεύγω!
Βλαντ. Λοιπόν, φαντάζομαι ότι στο τέλος θα σηκωθώ μόνος μου. (προσπαθεί, αποτυχαίνει). Με το πλήρωμα του χρόνου.
Εστρ. Τί συμβαίνει με σένα;
Βλαντ. Πήγαινε στο διάολο.
Εστρ. Μένεις εκεί;
Βλαντ. Για την ώρα.
Εστρ. Έλα σήκω, θ' αρπάξεις κανά κρύωμα.
Βλαντ. Μην ανησυχείς για μένα.
Εστρ. Έλα Ντιντί, μην είσαι πεισματάρης. (απλώνει το χέρι κι ο Βλαντ τ' αρπάζει βιαστικά).
Βλαντ. Τράβα το! (του το τραβά, παραπατά, πέφτει. παρατεταμένη σιγή).
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Φτάσαμε.
Πότζο. Ποιοί είστε;
Βλαντ. Είμαστε άνθρωποι. (σιγή).
Εστρ. Γλυκειά μάνα γη!
Βλαντ. Μπορείς να σηκωθείς;
Εστρ. Δε ξέρω.
Βλαντ. Προσπάθησε.
Εστρ. Όχι τώρα, όχι τώρα. (σιγή).
Πότζο. Τί έγινε;
Βλαντ. (βίαια). Σταμάτα! Χτικιό! Δε σκέφτεται τίποτ' άλλο από τον εαυτό του!
Εστρ. Τί λες για λίγον υπνάκο;
Βλαντ. Τον άκουσες; Θέλει να ξέρει τί έγινε!
Εστρ. Μη του δίνεις σημασία. Κοιμήσου. (σιγή).
Πότζο. Έλεος! Έλεος!
Εστρ. (ανασκιρτώντας). Τί είναι;
Βλαντ. Κοιμήθηκες;
Εστρ. Πρέπει να κοιμήθηκα.
Βλαντ. Είναι αυτός ο μπάσταρδος ο Πότζο, πάλι.
Εστρ. Κάντονε να σταματήσει. Κλώτσα τον στο καβάλο.
Βλαντ. (χτυπώντας τον Πότζο). Θα σταματήσεις; Παλιόψειρα! (ο Πότζο ξεμπλέκει με κραυγές πόνου και σέρνεται μακριά. σταματά, ψάχνει τον αέρα στα τυφλά φωνάζοντας βοήθεια. ο Βλαντ στηριγμένος στον αγκώνα του, παρατηρεί την αποχώρησή του). Φεύγει! (ο Πότζο καταρρέει). Πήρε τη κάτω βόλτα!
Εστρ. Τί κάνουμε τώρα;
Βλαντ. Ίσως να μπορούσα να συρθώ κοντά του.
Εστρ. Μη μ' αφήνεις!
Βλαντ. Ή θα μπορούσα να τονε φωνάξω.
Εστρ. Ναι, ναι, φώναξέ τον.
Βλαντ. Πότζο! (σιγή). Πότζο! (σιγή). Δεν απαντά.
Εστρ. Μαζί.
Βλαντ-Εστρ. Πότζο! Πότζο!
Βλαντ. Κουνήθηκε.
Εστρ. Είσαι σίγουρος ότι τονε λένε Πότζο;
Βλαντ. (τρομαγμένος). Κύριε Πότζο! Έλα πίσω! Δε θα σου κάνουμε κακό! (σιγή).
Εστρ. Θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε άλλα ονόματα.
Βλαντ. Φοβάμαι πως πεθαίνει.
Εστρ. Θα 'τανε διασκεδαστικό.
Βλαντ. Τί θα 'τανε διασκεδαστικό;
Εστρ. Να δοκιμάσουμε κι άλλα ονόματα, το 'να μετά τ' άλλο. Θα περνούσε η ώρα μας και θα πέφταμε στο σωστό, αργά ή γρήγορα.
Βλαντ. Σου λέω πως τονε λένε Πότζο.
Εστρ. Θα δούμε σύντομα. (σκέφτεται). Έιμπελ! Έιμπελ!
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Το δέχτηκε με τη μια!
Βλαντ. Αρχίζω να πλήττω μ' αυτό το μοτίβο.
Εστρ. Ίσως το άλλο να 'ναι Κάιν. Κάιν! Κάιν!
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Είναι όλο ανθρωπιά. (σιγή). Κοίτα το μικρό σύννεφο.
Βλαντ. (σηκώνοντας τα μάτια). Πού;
Εστρ. Εκεί, στο ψηλότερο σημείο του ουρανού.
Βλαντ. Λοιπόν; (παύση). Τί το θαυμάσιο έχει αυτό; (σιγή).
Εστρ. Ας περάσουμε τώρα σε κάτι άλλο, σε πειράζει;
Βλαντ. Ήμουν έτοιμος να στο προτείνω.
Εστρ. Αλλά σε τί;
Βλαντ. Α! (σιγή).
Εστρ. Ας υποθέσουμε πως σηκωνόμαστε γι' αρχή.
Βλαντ. Δε βλάπτει να προσπαθήσουμε. (σηκώνονται).
Εστρ. Παιδικά παιγνίδια.
Βλαντ. Απλά, ζήτημα δύναμης, θέλησης.
Εστρ. Και τώρα;
Πότζο. Βοήθεια!
Εστρ. Ας φύγουμε.
Βλαντ. Δε μπορούμε.
Εστρ. Γιατί όχι;
Βλαντ. Περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α! (απεγνωσμένα). Τί θα κάνουμε; Τί θα κάνουμε;
Πότζο. Βοήθεια!
Βλαντ. Τί βοήθεια ζητά;
Εστρ. Τί θέλει;
Βλαντ. Θέλει να σηκωθεί.
Εστρ. Και γιατί δε σηκώνεται;
Βλαντ. Θέλει να τονε βοηθήσουμε να σηκωθεί.
Εστρ. Και γιατί δε βοηθάμε; Τί περιμένουμε; (βοηθάνε τον Πότζο να σταθεί στα πόδια του, μετά τον αφήνουν. πέφτει).
Βλαντ. Πρέπει να τονε κρατάμε. (τονε σηκώνουνε πάλι, γέρνει ανάμεσά τους, με τα χέρια γύρω στους λαιμούς τους). Νιώθεις καλύτερα;
Πότζο. Ποιοί είστε;
Βλαντ. Δε μας αναγνωρίζεις;
Πότζο. Είμαι τυφλός. (σιγή).
Εστρ. Ίσως μπορεί να δει το μέλλον.
Βλαντ. Από πότε;
Πότζο. Είχα θαυμάσια όραση... αλλά... είστε φίλοι;
Εστρ. (γελώντας δυνατά). Θέλει να μάθει αν είμαστε φίλοι;
Βλαντ. Όχι, εννοεί φίλοι του.
Εστρ. Λοιπόν;
Βλαντ. Του αποδείξαμε πως είμαστε φίλοι του, βοηθώντας τον.
Εστρ. Ακριβώς. Θα τονε βοηθούσαμε αν δεν είμαστε φίλοι του;
Βλαντ. Ίσως.
Εστρ. Πράγματι.
Βλαντ. Ας μη λογομαχήσουμε γι' αυτό, τώρα.
Πότζο. Δεν είστε ληστές εθνικών δρόμων;
Εστρ. Ληστές εθνικών δρόμων! Φαινόμαστε για ληστές;
Βλαντ. Που να πάρει ο διάολος, δε βλέπεις ότι ο άνθρωπος είναι τυφλός;
Εστρ. Μα τη πίστη μου, είναι. (παύση). Έτσι λέει.
Πότζο. Μη μ' αφήνετε!
Βλαντ. Μη το συζητάς.
Εστρ. Προς το παρόν.
Πότζο. Τί ώρα είναι;
Βλαντ. (εξετάζοντας τον ουρανό). Εφτά η ώρα... οχτώ η ώρα...
Εστρ. Εξαρτάται από την εποχή του χρόνου.
Πότζο. Είναι βράδυ; (σιγή. Βλαντ & Εστρ κοιτάνε το ηλιοβασίλεμα).
Εστρ. Ανατέλλει ο ήλιος.
Βλαντ. Αδύνατον.
Εστρ. Ίσως ξημερώνει.
Βλαντ. Μην είσαι ανόητος. Είναι δύση κει πέρα.
Εστρ. Πώς το ξέρεις;
Πότζο. (με αγωνία). Είναι βράδυ;
Βλαντ. Όπως και να 'χει, δεν έχει κινηθεί.
Εστρ. Σου λέω ανατέλλει ο ήλιος.
Πότζο. Γιατί δεν απαντάτε;
Εστρ. Δώσε μας μιαν ευκαιρία.
Βλαντ. (επαναβεβαιώνοντας). Είναι βράδυ κύριε, είναι βράδυ, η νύχτα τραβιέται ψηλά. Ο φίλος μου εδώ μ' έκανε ν' αμφιβάλλω γι' αυτό και πρέπει να μολογήσω πως με κλόνισε για μια στιγμή. Αλλά δεν είναι, και μόνο που 'χω ζήσει αυτή την ατέλειωτη μέρα και μπορώ να σας βεβαιώσω πως είναι πολύ κοντά στο τέλος του ρεπερτορίου της... (παύση). Πώς νιώθεις τώρα;
Εστρ. Πόσο ακόμα πρέπει να τονε κουβαλάμε γύρω; (τον μισολευτερώνουνε, τονε πιάνουνε πάλι καθώς πέφτει). Δεν είμαστε καρυάτιδες!
Βλαντ. Έλεγες ότι η όρασή σου ήτανε καλή, αν άκουσα καλά...
Πότζο. Θαυμάσια! Θαυμάσια! Θαυμάσια όραση! (σιγή).
Εστρ. (ευερέθιστα). Πες μας παρακάτω! Παρακάτω!
Βλαντ. 'Ασε τον ήσυχο. Δε βλέπεις ότι σκέφτεται τις μέρες που 'ταν ευτυχισμένος; (παύση). Μεμόρια πραετεριτόρουμ μπονότουμ -αυτό πρέπει να 'ναι δυσάρεστο.
Εστρ. Δε το ξέραμε.
Βλαντ. Και σου συνέβη τελείως ξαφνικά;
Πότζο. Τελείως θαυμάσια!
Βλαντ. Σε ρωτώ αν σου συνέβη ξαφνικά.
Πότζο. Ξύπνησα μιαν ωραία μέρα, τυφλός σα τη Τύχη. (παύση). Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι ακόμα ξύπνιος.
Βλαντ. Και πότε ήταν αυτό;
Πότζο. Δε ξέρω.
Βλαντ. Αλλά όχι αργότερα από χτες...
Πότζο. (παράφορα). Μη με ρωτάς! Οι τυφλοί δεν έχουν αντίληψη του χρόνου. Τα πράματα του χρόνου είναι κρυμμένα απ' αυτούς επίσης.
Βλαντ. Λοιπόν, για φαντάσου! Θα μπορούσα να πάρω όρκο πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Εστρ. Εγώ φεύγω.
Πότζο. Πού είμαστε;
Βλαντ. Δε μπορώ να σου πω.
Πότζο. Δεν είναι το μέρος που 'ναι γνωστό σαν Οικοτροφείο;
Βλαντ. Ποτέ δεν τ' άκουσα αυτό.
Πότζο. Σαν τί είναι;
Βλαντ. (κοιτάζοντας γύρω). Είναι απερίγραπτο. Είναι σαν τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει ένα δέντρο.                                                             
Πότζο. Τότε δεν είναι το Οικοτροφείο.
Εστρ. (βουλιάζοντας). Καμιά διαφορά!
Πότζο. Πού είναι ο υπηρέτης μου;
Βλαντ. Είναι κάπου δω γύρω.
Πότζο. Γιατί δεν απαντά που του φωνάζω;
Εστρ. Δε ξέρω. Φαίνεται πως κοιμάται. Ίσως έχει πεθάνει.
Πότζο. Τί συνέβη ακριβώς;
Εστρ. Ακριβώς!
Βλαντ. Οι δυο σας γλυστρήσατε. (παύση). Και πέσατε.
Πότζο. Πηγαίντε να δείτε μήπως χτύπησε.
Βλαντ. Δε μπορούμε να σ' αφήσουμε.
Πότζο. Δε χρειάζεται να πάτε κι οι δυο.
Βλαντ. (στον Εστρ). 'Αντε συ.
Εστρ. Μετά απ' όσα μου 'κανε; Ποτέ!
Πότζο. Ναι, άσε το φίλο σου να πάει, βρωμάει τόσο. (σιγή). Τί περιμένεις;
Εστρ. Περιμένω τον Γκοντό. (σιγή).
Βλαντ. Τί ακριβώς πρέπει να κάμει;
Πότζο. Λοιπόν, γι' αρχή πρέπει να τραβήξει το σχοινί, όσο δυνατά θέλει, αρκεί να μη τονε στραγγαλίσει. Συνήθως αντιδρά θετικά στο σχοινί. Αν όχι πρέπει να του δώσει μια γεύση από τη μπότα του, στο πρόσωπο και στα γεννητικά του όργανα, όσο πιο δυνατά μπορεί.
Βλαντ. (στον Εστρ). Βλέπεις, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Είναι μάλιστα μια ευκαιρία να του το ξεπληρώσεις.
Εστρ. Κι αν αμυνθεί;
Πότζο. Όχι, όχι, ποτέ δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Βλαντ. Θα 'ρθω πετώντας στο καταφύγιο.
Εστρ. Μη παίρνεις τα μάτια σου από πάνω μου. (πηγαίνει στο Λάκι).
Βλαντ. Βεβαιώσου πως είναι ζωντανός πριν αρχίσεις. Δεν έχει νόημα να καταβάλεις προσπάθεια αν είναι νεκρός.
Εστρ. (σκύβει πάνω στο Λάκι). Αναπνέει.
Βλαντ. Τότε ας πάρει αυτό που πρέπει.
Εστρ. (με ξαφνική μανία αρχίζει να κλωτσά τον πεσμένο Λάκι, ουρλιάζοντας βρισιές εναντίον του, αλλά χτυπά το πόδι του κι απομακρύνεται κουτσαίνοντας και βογγώντας. ο Λάκι ανασαλεύει). Ω, το κτήνος! (κάθεται στο ύψωμα, προσπαθεί να βγάλει τη μπότα, σύντομα τα παρατά κι ετοιμάζεται να κοιμηθεί, πάλι στην εμβρυακή στάση).

   

Πότζο. Τί έγινε τώρα;
Βλαντ. Ο φίλος μου χτύπησε.
Πότζο. Κι ο Λάκι;
Βλαντ. Ώστε είναι αυτός;
Πότζο. Τί;
Βλαντ. Είναι ο Λάκι;
Πότζο. Δε καταλαβαίνω.
Βλαντ. Κι εσύ είσαι ο Πότζο;
Πότζο. Και βέβαια είμαι ο Πότζο.
Βλαντ. Ο ίδιος όπως χτες;
Πότζο. Χτες;
Βλαντ. Συναντηθήκαμε χτες. (σιγή). Δε θυμάσαι;
Πότζο. Δε θυμάμαι να συνάντησα κανένα χτες, αλλ' αύριο δε θα θυμάμαι αν συνάντησα κανένα σήμερα, γι' αυτό μη βασίζεσαι σε μένα να σε κατατοπίσω.
Βλαντ. Μα...
Πότζο. Αρκετά! Πάνω γουρούνι!
Βλαντ. Τον έφερες σε σημείο να πουλήσει τον εαυτό του. Μας μίλησε, μας χόρεψε, σκέφτηκε. Είχες αυτό που 'θελες.
Πότζο. Όπως νομίζεις. 'Ασε με να φύγω! (ο Βλαντ απομακρύνεται). Πάνω! (ο Λάκι σηκώνεται, μαζεύει τα φορτία του).
Βλαντ. Πού πας από δω;
Πότζο. Όπου να 'ναι!
Βλαντ. Μη φεύγεις ακόμα!
Πότζο. Φεύγω.
Βλαντ. Τί θα κάνεις όταν είσαι μακριά από βοήθεια;
Πότζο. Περιμένουμε ώσπου να μπορέσουμε να σηκωθούμε. Μετά φεύγουμε. Μακριά!
Βλαντ. Πριν φύγεις πέστου να τραγουδήσει!
Πότζο. Ποιός;
Βλαντ. Ο Λάκι.
Πότζο. Να τραγουδήσει;
Βλαντ. Ναι. Ή να σκεφτεί. Ή ν' απαγγείλει.
Πότζο. Μα είναι μουγκός.
Βλαντ. Μουγκός!
Πότζο. Μουγκός! Δε μπορεί ούτε να στενάξει.
Βλαντ. Μουγκός; Από πότε;
Πότζο. (με ξαφνική μανία). Αρκετά δε με βασάνισες με το καταραμένο σου χρόνο! Είναι απαίσιο! Πότε; Πότε; Κάποια μέρα, δεν είναι αρκετό σένα; Κάποια μέρα, όπως οιαδήποτε άλλη μέρα, κάποια μέρα βουβάθηκε, κάποια μέρα τύφλώθηκα, κάποια μέρα θα κουφαθούμε, κάποια μέρα γεννηθήκαμε, κάποια μέρα θα πεθάνουμε, την ίδια μέρα, την ίδια στιγμή, δε σου 'ναι αρκετό; (πιο ήρεμα). Γεννούνε καβάλλα σ' ένα τάφο, το φως αναλάμπει μια στιγμή, μετά είναι νύχτα άλλη μια φορά. (τραβά το σχοινί). Εμπρός!
(βγαίνουν κι ο Βλαντ τους ακολουθεί ως την άκρη της σκηνής. ο θόρυβος της πτώσης, δυναμωμένος από τη μίμησή του, δείχνει πως είναι πάλι κάτω. σιγή. ο Βλαντ πάει προς τον Εστρ, τον εξετάζει μια στιγμή, μετά τονε κουνά να ξυπνήσει).
Εστρ. (μ' αγριεμένες κινήσεις, ασυνάρτητα λόγια. τελικά). Γιατί δε μ' αφήνεις ποτέ να κοιμηθώ;
Βλαντ. Ένιωθα μοναξιά.
Εστρ. Ονειρευόμουνα πως ήμουν ευτυχισμένος.
Βλαντ. Έτσι πέρασε η ώρα.
Εστρ. Ονειρευόμουν ότι...
Βλαντ. (άγρια). Μη μου πεις! (σιγή). Αναρωτιέμαι αν είναι πράγματι τυφλός.
Εστρ. Τυφλός; Ποιός;
Βλαντ. Ο Πότζο.
Εστρ. Τυφλός;
Βλαντ. Μας είπε πως είναι τυφλός.
Εστρ. Και τί μ' αυτό;
Βλαντ. Μου φάνηκε πως έβλεπε.
Εστρ. Τ' ονειρεύτηκες. (παύση). Ας φύγουμε. Δε μπορούμε. Α! (παύση). Είσαι σίγουρος πως δεν ήταν αυτός;
Βλαντ. Ποιός;
Εστρ. Ο Γκοντό.
Βλαντ. Ναι, αλλά ποιός;
Εστρ. Ο Πότζο.
Βλαντ. Καθόλου! (λιγότερο σίγουρος). Καθόλου! (ακόμα λιγότερο σίγουρος). Καθόλου!
Εστρ. Φαντάζομαι πως πρέπει να σηκωθώ κι εγώ. (σηκώνεται με κόπο). Ω! Ντιντί!
Βλαντ. Δε ξέρω τί να σκεφτώ πια.
Εστρ. Τα πόδια μου! (κάθεται, προσπαθεί να βγάλει τις μπότες). Βοήθησέ με!

   

Βλαντ. Κοιμόμουν, ενώ οι άλλοι υποφέρανε; Κοιμάμαι τώρα; Αύριο όταν θα ξυπνήσω ή θα νομίζω πως έχω ξυπνήσει, τί θα λέω για σήμερα; Πως μαζί με τον Εστραγκόν το φίλο μου, σ' αυτό το μέρος, ώσπου να πέσει νύχτα, περίμενα τον Γκοντό; Ότι πέρασε ο Πότζο, με το καρότσι του κι ότι μας μίλησε; Πιθανόν. Αλλά σ' όλ' αυτά, ποιά αλήθεια υπάρχει; (ο Εστρ αφού πάλεψε με τις μπότες μάταια, λαγοκοιμάται πάλι. ο Βλαντ τονε κοιτά). Δε θα μάθει τίποτε. Θα μου πει για τα χαστούκια που 'φαγε και θα του δώσω ένα καρότο. (παύση). Καβάλλα σ' ένα τάφο και μια δύσκολη γέννα. Κάτω στο λάκκο ο σκαφτιάς βάζει τις λαβίδες. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αγέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές μας. (αφουγκράζεται). Αλλά η συνήθεια είναι μεγάλος δολοφόνος. (ξανακοιτά τον Εστρ). Κι εμένα κάποιος με κοιτά κι εμένα κάποιος μου μιλά, κοιμάται, δε ξέρει τίποτα, ας κοιμάται όσο θέλει. (παύση). Δε μπορώ να συνεχίσω! (παύση). Τί έλεγα; (πηγαινοέρχεται πέρα-δώθε πυρετωδώς, σταματά τελικά στην άκρη αριστερά, συλλογίζεται. μπαίνει το Αγόρι δεξιά. σταματά. σιγή).
Αγόρι. Κύριε... (ο Βλαντ στρέφεται)... κύριε 'Αλμπερτ...
Βλαντ. Φύγαμε πάλι. (παύση). Δε μ' αναγνώρισες;
Αγόρι. Όχι, κύριε.
Βλαντ. Δεν ήσουν εσύ που 'ρθες χτες;
Αγόρι. Όχι, κύριε.
Βλαντ. Αυτή είναι η πρώτη σου φορά;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε. (σιγή).
Βλαντ. Έχεις ένα μήνυμα για μας από τον κύριο Γκοντό;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε...
Βλαντ. Δε θα 'ρθει απόψε;
Αγόρι. Όχι, κύριε.
Βλαντ. Αλλά θα 'ρθει αύριο;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε.
Βλαντ. Εξάπαντος;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε. (σιγή).
Βλαντ. Τί κάνει ο κύριος Γκοντό; (σιγή). Μ' ακούς;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε.
Βλαντ. Λοιπόν;
Αγόρι. Δε κάνει τίποτα κύριε. (σιγή).
Βλαντ. Πώς είναι ο αδερφός σου;
Αγόρι. Είναι άρρωστος κύριε.
Βλαντ. Ίσως είναι αυτός που 'ρθε χτες.
Αγόρι. Δε ξέρω κύριε. (σιγή)
Βλαντ. (σιγά). Έχει γένεια ο κύριος Γκοντό;
Αγόρι. Μάλιστα, κύριε.
Βλαντ. Ξανθά ή... (διστάζει)... ή μαύρα;
Αγόρι. Νομίζω πως είναι λευκά, κύριε. (σιγή). Τί να πω στον κύριο Γκοντό, κύριε;
Βλαντ. Πέστου... (διστάζει)... πέστου πως μας είδες κι ότι... (διστάζει)... ότι μας είδες. (παύση. προχωρεί και το Αγόρι οπισθοχωρεί, σταματά, και το Αγόρι το ίδιο, με ξαφνική ταχύτητα). Είσαι σίγουρος πως μας είδες; Δε θα 'ρθεις πάλι αύριο να μου πεις πως δε μ' έχεις ξαναδεί ποτέ; (σιγή. ο Βλαντ πηδά ξαφνικά μπρος, το Αγόρι τον αποφεύγει και το βάζει στα πόδια τρέχοντας. σιγή).

           

(ο ήλιος δύει, το φεγγάρι ανατέλλει, όπως στη 1η πράξη ο Βλαντ στέκει ακίνητος).

                  

(ο Εστρ ξυπνά, βγάζει τις μπότες του, σηκώνεται με μια μπότα σε κάθε χέρι, πάει και τις βάζει κάτω στο κέντρο της σκηνής, μπρος, και μετά πάει προς τον Βλαντ).
Εστρ. Τί σου συμβαίνει;
Βλαντ. Τίποτα.
Εστρ. Φεύγω.
Βλαντ. Κι εγώ.
Εστρ. Κοιμήθηκα πολύ;
Βλαντ. Δε ξέρω. (σιγή).
Εστρ. Πού θα πάμε;
Βλαντ. Όχι μακριά.
Εστρ. Ω ναι, ας φύγουμε μακριά από δω.
Βλαντ. Δε μπορούμε.
Εστρ. Γιατί όχι;
Βλαντ. Για να περιμένουμε τον Γκοντό.
Εστρ. Α! (σιγή). Δεν ήρθε;
Βλαντ. Όχι.
Εστρ. Και τώρα είναι πολύ αργά.
Βλαντ. Ναι τώρα νύχτωσε.
Εστρ. Κι αν τονε παρατήσουμε; (παύση). Αν τονε παρατήσουμε;
Βλαντ. Θα μας τιμωρήσει. (σιγή. Κοιτά το δέντρο). Όλα πέθαναν εκτός από το δέντρο.
Εστρ. (κοιτώντας το δέντρο). Τί είναι;                           
Βλαντ. Είναι το δέντρο.
Εστρ. Ναι, τί δέντρο;
Βλαντ. Δε ξέρω, ιτιά.
Εστρ. (τραβά τον Βλαντ προς το δέντρο, στέκουν ακίνητοι μπρος του. σιγή). Γιατί δε κρεμιόμαστε;
Βλαντ. Με τί;
Εστρ. Δεν είχες ένα κομμάτι σχοινί;
Βλαντ. Όχι.
Εστρ. Τότε δε μπορούμε. (σιγή).
Βλαντ. Πάμε να φύγουμε.
Εστρ. Υπάρχει η ζώνη μου.
Βλαντ. Είναι πολύ κοντή.
Εστρ. Μπορείς να κρεμαστείς από τα πόδια μου.
Βλαντ. Και ποιός θα κρεμαστεί από τα δικά μου;
Εστρ. Σωστά.
Βλαντ. Δείξε μου πάντως. (ο Εστρ ξεσφίγγει τη ζώνη και το παντελόνι του που 'ναι μεγάλο, πέφτει στους αστραγάλους. κοιτάνε τη ζώνη). Μπορεί να γίνει θηλειά, αλλά θα 'ναι αρκετά γερή;
Εστρ. Θα δούμε αμέσως. Εδώ. (παίρνει έκαστος μιαν άκρη της ζώνης και τη τραβά. σπάζει και παραλίγο να πέσουνε κάτω).
Βλαντ. Δεν αξίζει τον κόπο, μήτε να βρίσουμε.
Εστρ. Είπες πως πρέπει να 'ρθούμε πάλι αύριο;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Τότε μπορούμε να φέρουμε ένα μεγάλο κομμάτι σχοινί.
Βλαντ. Ναι. (σιγή).
Εστρ. Ντιντί;
Βλαντ. Ναι.
Εστρ. Δε μπορώ να συνεχίσω έτσι.
Βλαντ. Έτσι νομίζεις;
Εστρ. Αν χωρίζαμε; Μπορεί να 'ναι καλύτερο για μας.
Βλαντ. Θα κρεμαστούμε αύριο. (παύση). Εκτός κι αν έρθει ο Γκοντό.
Εστρ. Κι αν έρθει;
Βλαντ. Θα σωθούμε. (βγάζει το καπέλο -του Λάκι-, κοιτά μέσα, το ψάχνει, το τινάζει, το χτυπά στη κορφή, το ξαναφορά).
Εστρ. Λοιπόν, θα φύγουμε;
Βλαντ. Ανέβασε το παντελόνι σου.
Εστρ. Τί;
Βλαντ. Ανέβασε λέω, το παντελόνι σου.
Εστρ. Θες να βγάλω το παντελόνι μου;
Βλαντ. ΤΡΑΒΑ ΠΑΝΩ το παντελόνι σου.
Εστρ. (συνειδητοποιώντας πως έχει πέσει το παντελόνι του). Σωστά! (το ανεβάζει).
Βλαντ. Λοιπόν; Πάμε;
Εστρ. Ναι! Πάμε.                     (δε κινούνται).                         
                                               ΑΥΛΑΙΑ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers