-

Dali &

-


-









/




 
 

 

, ', , , ', : &

                               Πρλογος

     Σε αυτ το ρθρο θα φιλοξενηθονε προσωριν μερικ πρσωπα της αρχαιτητας, που εμπλκονται με τα Επιγρμματα και που, καθς χουνε πολλ στοιχεα, δεν χχωροσανε στα βιογραφικ των υπολοπων. Φυσικ, στη ζω τους δεν κνανε μνον Επιγρμματα, και μλιστα μερικο δεν εναι καν βεβαιωμνο πως χουνε κνει κποια. Αλλ αυτ θα ταα δετε στην ανγνωση, εδ τρα θα ετοιμσω μια λστα με τα ονματα που περιχονται στο παρν και καλν ανγνωση.  Π. Χ. 

1ος: ρατος ο Σολες

2ος: Βακχυλδης ο Κεος

3ος: Κλεβουλος ο Ρδιος

4ος: Πιττακς ο Μυτιληναος

5ος:
Φλιππος ο Ε' ο Βασιλες
  (Σημ: χι ο πατρας του Μ. Αλεξνδρου)

6ος: Γρηγριος ο Ναζιανζηνς

======================

     Ο ρατος ο Σολες (310 π.Χ.-240 π.Χ.) ταν Αλεξανδρινς ποιητς κι σως κι ιατρς. Καταγταν απ τους Σλους της Κιλικας (η οποα μετ ονομστηκε Πομπηιοπολη) σμφωνα με λλους απ τη Ταρσ αλλ μλλον τι εκε ζησε για λγο. Πατρας του ταν ο διαπρεπς ττε πολιτικς και στρατιωτικς Αθηνδωρος. Μαθτευσε κοντ στον Μενεκρτη στην φεσο (292 π.Χ.). Στη συνχεια πγε στη Κω και μαθτευσε κοντ στο Φιλτα. Εκε γνρισε τον Θεκριτο κι λλους ποιητς του καλομενου βουκολικο κκλου. Στη συνχεια πγε στην Αθνα κι γινε μαθητς του περιπατητικο φιλσοφου Πραξιφνη, εκε γνρισε το Ζνωνα τον στωικ φιλσοφο, τον Μενδημο τον ιδρυτ της Ερετριακς σχολς και τον Καλλμαχο τον Κυρηναο.



     Ασχολθηκε και με τα μαθηματικ και με την αστρονομα. Λγεται μλιστα πως σποδασε κι ιατρς και στη φημισμνη κιλας Ιατρικ Σχολ της Κω. Ο φιλσοφος Ζνων, ταν κλθηκε ως διδσκαλος απ τον φιλτεχνο βασιλι της Μακεδονας Αντγονο Γονατ αλλ λγω γρατος δεν μποροσε να μεταβε, στειλε τον ρατο με τους μαθητς του Περσαη και Φιλονδη (276 π.Χ.). Ττε ο ρατος γραψε, για τους γμους του Αντιγνου με τη κρη του Σλευκου, Φλα, το ποημα μνος στον Πνα που εξυμνε τη νκη του Αντιγνου κατ των Γαλατν στη μχη της Λυσιμαχεας (277 π.Χ) κατ την οποα ο Παν φερε στους Γαλτες πανικ. Επσης, εκτελντας επιθυμα του Μακεδνα βασιλι, που λτρευε τα μαθηματικ και την αστρονομα, να γρψει σε ποημα, το ργο του Ευδξου, Φαινμενα, ο ρατος γραψε τα Φαινμενα και Διοσημεα, αστρονομικ και μετεωρολογικ ποημα που προκλεσε το θαυμασμ των συγχρνων του. Αυτ τονε καθιρωσε και τον κανε κι αναγνωρισμνο, χαρισματικ ποιητ.

   "Εὐδοξτερον ποισεις τὸν Εὔδοξον ἐντενας τὰ παρ' αὐτῷ κεμενα μτρῳ".
   "Τ πιο εδοξο να κμεις, απ το να μεταφρεις μμετρα το ργο του Ευδξου".



     Ο ρατος εμπνευσμνος απ επιστημονικς αναζητσεις ιδως σε αστρονομικς μελτες βρκε πλοσιο υλικ μυθοπλασας στα ουρνια σματα το οποο κι επαξησε με τη πολυμθεια και την εφευρετικτητ του, επαινομενος ως πολυμαθς και ριστος ποιητς. Την αναγνριση της αξας του μχρι των τελευταων ρωμακν χρνων και την εξχουσα θση του ανμεσα στους ποιητς, καταδεικνουν οι τρεις βιογραφες και τα σχλια που γνανε στα Φαινμεν του κι οι επαινετικο κι υμνητικο χαρακτηρισμο λλων ποιητν, αλλ κι οι μεταφρσεις και των λοιπν ργων του στη λατινικ. Το ποημα Φαινμενα και Διοσημεα αποτελεται απ 1154 δακτυλικος 6μετρους στχους, που περιγρφονται ποιητικ οι αστερισμο κι ουρνια φαινμενα με κατεσπαρμνους στο ργο μνους, θρλους και μθους. Το ποιημα χει 3 μρη: τη καταστερωση που εξυμνονται οι αστερισμο, τους συνανατλλοντες και συνδοντες και τις διοσημεες, δηλαδ τις μετεωρολογικς προγνσεις.. Ο ππαρχος το χωρζει σε 3 μρη πιο λεπτομερς, ως εξς:

         Στχοι 1-450:  Πραγματεονται καταστερισμος τα περὶ αστρων & σχετικν μθων.

  Στχοι  451-732:  Περὶ συνανατολῶν και συγκαταδσεων των ἀστερισμῶν.

Στχοι 733-1154:  Περ καιρικν ενδεξεων κι επισημνσεων.

     Οι νετεροι φιλλογοι διαιρονε το ποημα σε 2 μρη, τα κυρως Φαινμενα (στχοι 1 -732) και τα Διοσημεῖα (στχοι 733 - 1154). Πιστεεται ακμη τι το 2ο μρος δεν εναι ργο του Εὐδξου αλλ του Θεοφρστου (Περὶ σημεων, ὑδτων καὶ πνευμτων καὶ χειμνων καὶ εὐδιῶν). Το ργο αυτ μεταφρστηκε και στα Λατινικ κι υπρξε αγαπημνο ανγνωσμα, χι μνο των αλεξανδρινν και ρωμακν χρνων, αλλ και των βυζαντινν κι αναγεννησιακν. Αξζει ν' αναφρω μερικος απ κενους που το θαμασαν: Μξιμος ο Τριος, Οβδιος, Κικρων, Λεωνδας ο Ταραντνος, εν το μελετσανε και το σχολισανε μλιστα, οι: Γεμῖνος ῬδιοςἽππαρχοςἈχιλλεὺς ΤτιοςΔιδωρος ὁ ἈλεξανδρεὺςΚλαδιος Πτολεμαος, Θων ο Ἀλεξανδρες. Ο Οβδιος εξμνησε το ργο και τον ποιητ, λγοντας πως ο ρατος θα μενει αινιος πως ο λιος κι η σελνη.
     Εναι πιθαν τι ο Απστολος Παλος εχε μελετσει τα Φαινμενα κι απ την εισαγωγ του ρατου εχε δανειστε τη φρση: Τοῦ γὰρ καὶ γνος εἰμν που χρησιμοποησε στον ρειο Πγο στη προς Αθηναους ομιλα του (Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινομεθα καὶ ἐσμν, ὡς κα τινες τῶν καθ' ὑμᾶς ποιητῶν εἰρκασιν· τοῦ γὰρ καὶ γνος ἐσμν -Πρξεις 17:28). Τλος, ο φημισμνος ποιητς της εποχς, Καλλμαχος ο Κυρηναος, του αφιρωσεν επγραμμα, που τονε παρομοιζει με τον Ησοδο:

   "Ἡσιδου τὸδ' ἄεισμα καὶ ὁ τρπος· οὐ τὸν ἀοιδν ἔσχατον, ἀλλ' ὀκνω μὴ τὸ μελιχρτατον τῶν ἐπων ὁ Σολεὺς ἐπεμξατο. Χαρετε, λεπταὶ ῥησιες, Ἀρτου συμβλον ἀγρυπνης...".

     Μετ την αιφνδια εισβολ του Πρρου το 274 π.Χ. ο ποιητικς και φιλοσοφικς κκλος της αυλς του Αντιγνου διαλθηκε κι ο ρατος πγε στη Συρα στην αυλ του βασιλι Αντοχου Α' του Σωτρα. Εκε εξδωσε τα διορθωτικ σχλια στην Οδσσεια του Ομρου. Μετ την αποκατστασ του στη Μακεδονα, ο Αντγονος κλεσε τον ρατο κι αυτς επστρεψε που κι αργτερα πθανε (245 π.Χ.).
     2 επιγρμματ του απ τον Στφανο του Μελεγρου περιλαμβνονται στη ΠΑ (ΧΙ 437 και ΧΙΙ 129).



     Στα συγγρμματ του εκτς τα προαναφερθντα, Διρθωση Οδσσειας Ομρου, Φαινμενα και Πνας, περιλαμβνονται και τα εξς:

* μνοι και παγνια.
* Συνθσεις φαρμκων.
* Επικδεια, επιστολς, επιγρμματα, ηθοποιες.
* Περ ανατολς ανατομς.
* Αστρολογα.
* Ιατρικς δυνμεις.
* Περ ορνων.
* Επικδειος Κλεομβρτου

==================

     Ο Βακχυλδης (Ιουλδα Κας 518-452 π.Χ.) ταν αρχαος λληνας συγγραφας και λυρικς ποιητς, για το ργο του ελχιστα τανε γνωστ σπου το 1896 βρθηκε σε αιγυπτιακ τφο απ ιδιτες νας μεγλος ππυρος με εκατοντδες στχους του και προσφερε χι μνο γνσεις για τον ποιητ, αλλ και πνω απ 100 καινοργιες λξεις της ελληνικς γλσσας που μχρι ττε δεν εχαν μνημονευτε σε λεξικ. Παρ τη ξεχωριστ του γραφ, ανλαφρη και καλοδουλεμνη, με ιδιατερο λεξιλογικ πλοτο κι εικονοπλαστικ, εχε τη τχη και συνμα την ατυχα να 'ναι ανιψις του Σιμωνδη του Κεου και σγχρονος του Πινδρου. Ο μεν θεος του νοιξε το δρμο στη τχνη και στις αυλς σημαντικν χορηγν, αλλ εχε και πλατι σκι. Ο Πνδαρος απ την λλη, δινε ορμ και κρος στη ποηση της εποχς του, μως μαζ με το Σιμωνδη στεκαν πντα σαν απειλητικ μτρα προς σγκριση γιαυτν. Ακμα και τρα, αντ να κρνεται γι' αυτ καθαυτ το δημιουργικ του ργο, τον πλοτο και το διαφορετικ του φος, αδικοπα συγκρνεται με τους κορυφαους και κατ καννα αδικεται. Οι διαρκες συγκρσεις εχαν ως αποτλεσμα η δουλει του ναι μεν να αναγνωρζεται, αλλ ως 2η. Υπρξε πντως ιδιατερα δημοφιλς κυρως στους ελληνιστικος και μεταχριστιανικος χρνους. Στον καννα των Αλεξανδρινν αναφρεται μεταξ των 9 αξιομνημνευτων ποιητν: Αλκμν, Βακχυλδης, Σαπφ, Αλκαος, Στησχορος, βυκος, Ανακρων, Σιμωνδης και Πνδαρος. Αναφρονται μορφες φρσεις του επσης στα γραπτ πολλν, πως στου Διονυσου του Αλικαρνασσως, του Στρβωνα, του Στωβαου, του Πλοταρχου, του Αθναιου, του Ηφαιστωνα, του Κλμη της Αλεξνδρειας -ο Αμμιανς Μαρκελνος αναφρει επσης τι "ο Βακχυλδης ρεσε ιδιατερα στον Ιουλιαν" (Σημ: τον Παραβτη).


    Απσπασμ Βακχυλδη απ ναν απ τους Παπρους της Οξυρργχου

     ταν απ τη Κα κι η μητρα του ταν αδελφ του Σιμωνδη. Ο πατρας του λεγταν Μαδων Μεδυλος κι ο παππος του, Βακχυλδης κι εκενος, τανε γνωστς αθλητς. Υπρξεν εκπρσωπος της χορικς ποησης και θεωρετο αναγνωρισμνος δη απ το 476 π.Χ. αλλ μλλον και πιο νωρς. ζησε το 518-452 π.Χ..Πολ νος πγε στη Θεσσαλα και συνντησε τον Πνδαρο στην αυλ των Αλευαδν. Απ ττε ρχισε νας συναγωνισμς ως κι ανταγωνισμς μεταξ τους, που κρτησε 30 ολκληρα χρνια. Με το θεο του, Σιμωνδη, φρεται να 'μεινε αρκετ καιρ στην αυλ του Ιρωνα στη Σικελα απ' που, γνωστο γιατ, φυγε για τη Πελοπννησο σως κι αντιστρφως -δεν εναι διλου ββαιο πο μεινε και για πσο οτε πτε ακριβς. Ο μνος που αναφρεται σε αυτ εναι ο Πλοταρχος (Περι φυγς) λγοντας τι πολλο δημιοργησαν το ργο τους εξριστοι και μεταξ αυτν μνημονεει και τον Βακχυλδη που αναγκστηκε να ζσει για πολ καιρ στη Πελοπννησο. Ομως δεν χουμε λλες πηγς για το θμα της εξορας οτε και για τους λγους.
     Επηρεστηκε απ το φλαθλο πνεμα της ιδιαιτρας του πατρδας που μετροσε πολλς νκες στους αγνες δρμου και στην πλη, αλλ αναπφευκτα και απ τη μεγλη σκι του θεου του. ταν γεννθηκε, ο Σιμωνδης ταν δη προστατευμενος του ππαρχου. Τον συνστησε σε πλοσιες οικογνειες της Θεσσαλας και στον τραννο της Σικελας Ιρωνα. Γρω στο 490 π.Χ. φρεται να χει αρχσει να γρφει, αφο συνθεσε ωδ για τη Δλο αλλ κι εγκμιο για να συμπσιο στη Μακεδονα προς τιμ του νεαρο ττε πργκιπα Αλξανδρου Α. Σντομα ρχισε και ο ανταγωνισμς με τον Πνδαρο, με αποκορφωμα το 476 π.Χ. ταν και οι δο συνθεσαν Επινκια για την πρτη νκη του Ιρωνα στους αγνες της Ολυμπας. Δεν εναι απθανο να γραψε την ωδ του με καθαρ δικ του πρωτοβουλα, εν του Πνδαρου ταν παραγγελα. Πντως ο δη αναγνωρισμνος Πνδαρος στον επνικο εκενο εχε περιλβει και νξεις παραινετικς για μεγαλτερη ανοχ εκ μρους του τυρννου. Το 470 ο Ιρωνας ζτησε απ τον Βακχυλδη να συντξει Επνικο για τη νκη του στα Πθια, για την οποα συνταξε αντστοιχο και ο Πνδαρος -αυτ τη φορ με ακμα πιο ντονες συστσεις για επδειξη σνεσης προς τον Ιρωνα. Το 468 ο Ιρωνας νκησε στους αγνες της Ολυμπας αλλ αυτ τη φορ δεν ζτησε απ τον Πνδαρο να γρψει τον επνικο -απεναντας το ζτησε απ τον Βακχυλιδη. Πιθανν το αντικνητρο του Ιρωνα να μην ταν αποκλειστικ η σκηση κριτικς απ τον βαθυστχαστο Πνδαρο, αλλ απλς η προτμησ του στην πιο γλαφυρ, κατανοητ, προσιτ και απλ γλσσα που χρησιμοποιοσε ο Βακχυλδης.


   "Η σχση του Βακχυλδη με την Αρχαα Ελληνικ Τχνη, δεν εναι κτι
που μπορε κανες να μην αναγνωρσει"!  Richard Claverhouse Jebb

     Αλεξανδρινο λγιοι πντως θεωρον τι ο ανταγωνισμς των δο δημιουργν ταν τσο ντονος, στε μερικς στροφς του Πνδαρου αποτελοσαν ουσιαστικ επιθσεις εναντον του Βακχυλδη και του Σιμωνδη. Οι νξεις στις οποιες αναφρονταν ταν η φρση του Πνδαρου "μεμαθημνη τχνη" -τι εννοοσε την χωρς μπνευση τχνη του Βακχυλδη. Θεωροσαν τι ο Βακχυλδης του απντησε μσα απ το επμενο ργο του "τερος εξ ετρου σοφς το τε πλαι, το τε νυν, ουδ γαρ ρστον αρρτων επων πλας εξευρεν". Ο Πνδαρος δωσε συνχεια στην επμενη ωδ του με τη φρση "λβρους κρακας" που δεν μπορον να σταθον στο ψος του αετο -θεωρθηκε τι αναφερταν σε θεο και ανιψι. Ο Βακχυλδης ανταπντησε γρφοντας τι πετει σαν αετς και "πτσσουσι φβω ρνιχες λιγφθογγοι" -για τον Πνδαρο. Οι φρσεις απ μνες τους δεν παραπμπουν σε ανταλλαγ βρεων μσω παινων και διθυρμβων και σε οιωνε καλλιτεχνικ ανταγωνισμ, αλλ τσι τις εδαν Αλεξανδρινο αναλυτς που σως εχαν στη διθεσ τους και λλες πηγς πληροφρησης τις οποες εμες δεν εχαμε ποτ.
     Εναι γνωστ τι ταν αρεστς ως ανγνωσμα στην ελληνιστικ εποχ αλλ και κατ τους πρτους μεταχριστιανικος αινες -ρεσε και στον Ιουλιαν. Εντοτοις απ' λ' αυτ τα ργα του που φρονται να κυκλοφοροσαν ευρως, στις μρες μας φτασαν μλις 107 στχοι του, οι περισστεροι χρη σε 9 αποσπσματα που δισωσε ο Στωβαος. Το 1897 βρθηκε αναπντεχα σε μια μομια της Αιγπτου μεγλο κομμτι παπρου απ το οποο συνετθησαν κυρως απ Βρετανος λλες 1.382 αρδες του ποιητ. Προκυψαν σχεδν 6 ολοκληρωμνα ργα και πολλ αποσπασματικ. Ο ο ππυρος αυτς εχε αρχικ πλτος γρω στα 25 cm και συνολικ μκος γρω στα 18 m κι εχε γραφε την εποχ των Πτολεμαων, σως το 50 π.Χ. Απ παλιτερα ευρματα κι απ τον ππυρο των Βρετανν διασζονται τα εξς ργα του:
   Τα Επινκια Επνικοι με σχεδν πλρη μορφ προς τον Ιρωνα (Ἐπνικος III 3ος, "Ἱρωνι Συρακοσῳ ἵπποις [Ὀλ]μπια" 3.1 ως 3.98), ο επσης προς τον Ιρωνα (Επνικος V 5ος "Τῷ αὐτῷ κλητι Ὀλμπια" 5.1 ως 5.20), και ο Επνικος προς τον Αλεξδαμο (Ἐπνικος XI 11ος, "Ἀλεξιδμῳ Μεταποντνῳ παιδὶ παλαιστῇ Πθια" 11.1 ως 11.126). Επσης σζονται οι Διθραμβοι υπ' αριθμ 2 ΙΙ προς Ηρακλ ("Ἡρακλῆς ἢ Δηνειρα εἰς Δελφος", 2.1 ως 2.35), ο Διθραμβος υπ' αριθμν 3 ΙΙΙ, "Ἠθεοι ἢ Θησεὺς ‹Κηοις εἰς Δῆλον›" (3.1 ως 3.132) και προς τον Θησα, ο Διθραμβος υπ' αριθμν 4 IV "Θησεὺς ‹Ἀθηναοις›" (4.1-4.60) και τλος ο Παινας ειρνης προς τον Απλλωνα.
     
Ο Βακχυλδης απευθνεται στον Ιρωνα ως στρατηγ (Συρακοσων Ιπποδιντων στραταγ, Επνικος 5, 1-2), εν σε λλο σημεο υπαινσσεται τη νκη στην Ιμρα (Επνικος 5, 34-5): για τιμ της μαυρμαλλης Νκης και του χαλκστερνου ρη, του Δεινομνη αγρωχα τκνα  κυανοπλοκμου θ' εκτι  Νκας χαλκοστρνου τ’ ρηος).
     Τσο ο Πνδαρος σο και ο Βακχυλδης τραγουδον το γεγονς τι οι τραννοι εναι κατεξοχν ευνοημνοι απ τους θεος και την τχη. Τοτο εναι να προνμιο που δεν υποβαθμζει τη δικ τους ικαντητα. Αντιθτως, γνεται αντικεμενο εμφανος επανου:
Ολ. 1, 106-8: Ιρωνα στις γνοιες σου θες σου παραστκει (θες ἐπτροπος ἐν τεαῖσι μδεται…Ὶρων, μερμναισι)
Πυθ. 1, 48-9: σαν αυτς κι οι δικο του κρδισαν δξα, με θεο βοθεια που λληνας λλος ποτ του δεν αξιθη (ὰνχ’ εὺρσκοντο θεῶν παλμαις τιμν, οἵαν οτις Ὲλλνων δρπει)
Π 3, 84: σε σνα κλρος σου η ευτυχα εδθη (τν δ μοῖρ’ εὐδαιμονας ἕπεται)
Επν. 3, 10: τρισευδαμων ανρ
Επν. 4, 1-3: Τη Συρακοσα αγαπει πολ ο χρυσομλλης Απλλων και τον δκαιο ρχοντα τιμ, τον Ιρωνα (ἔτι Συρακοσαν φιλειπλιν ὸ χρυσοκμας Ἀπλλων, ἀστθεμν θ’ Ὶρωνα γεραρει)
Επν. 4, 19-20: Το πιο καλ εναι να σ’ αγαπον οι θεο και σ’ λες τις δξες μερδιο νχεις (τ φρτερον ἤ θεοῖσιν φλον ἐντα παντοδαπῶν λαγχνειν ἀπ μοῖραν ἐσθλῶν;)
Επν. 5, 50-3: ευτυχισμνος αυτς που ο θες του δωσε στην ευτυχα μερδι και τη ζω του περνει την πλοσια με επζηλη τχη (ὄλβιος ὧιτινι θες μοῖραν τε καλῶν ἒπορεν σν τ’ἐπιζλωι τχαι ἀφνεν βιοτν διγειν).
     Η μορφ του Κροσου συνδεται επσης με τον Ιρωνα σε μια ωδ του Βακχυλδη προς τιμν του τυρννου για τη νκη του σε αρματοδρομα στα Ολμπια του 468 (Επνικος 3). Η επιλογ του Κροσου στη θση του μυθικο παραδεγματος εξηγεται εκολα: τσο ο Κροσος σο και ο Ιρων ταν ισχυρο ηγεμνες περιοχν που τρεφαν λογα (Ωδ 3, 23-4: δαμασππου Λυδας αρχαγταν, Ωδ 5, 1- 2: Συρακοσων ιπποδιντων στραταγ) και κυρως εχαν αποκτσει τερστιο για τα ελληνικ δεδομνα πλοτο και καναν χρυσ αφιερματα στον Δελφικ Απλλωνα. Αυτ το χαρακτηριστικ, δηλαδ η σοφ και ευσεβς χρση του πλοτου (να λλωστε αγαπητ θμα) τονζεται ιδιατερα απ τον ποιητ.
     Ο  Βακχυλδης επεξεργζεται επσης μια παραλλαγ του παραδοσιακο μθου, στην οποαν υπογραμμζεται η ανδρεα του βασιλι. Μ’ αυτν τον τρπο το σθνος, η ασθηση της δναμης και η συνεδηση του Κροσου μεταβιβζονται ( συνιστνται;) στον Ιρωνα, που καθσταται ιστιμος του Κροσου και στο ηθικ πεδο. Το κεντρικ σημεο πντως εναι η προστασα του Απλλωνα προς τον νικημνο βασιλι. Κατ’
ανλογο τρπο θα προστατευθε ο Ιρων, που εχε μλις βισει μια προσωπικ ττα, την ασθνεια (αν και σε εποχ νκης). Η υπενθμιση του Βακχυλδη σχετικ με την ανθρπινη αδυναμα συνοδεεται απ αισιδοξη απντηση (σε αντθεση με τον Πυθινικο 3 του Πνδαρου).
Επν. 3, 96-98: Και με τη δξα των ργων σου θα υμνον και τη χρη του αηδονιο του γλυκλαλου, που γννησε η Κα (σν δ’ ἀλαθεαι καλῶν κα μελιγλσσου τις ὺμνσει χριν Κηας ἀηδνος.
     Ασφαλς παραγγελες ποιημτων δεν κνουν μνον οι τραννοι. λα τα επινκια σματα (κι χι μνον) εναι παραγγελες των διων των αθλητν, των συγγενν τους και των πλεων. Επσης εναι αρκετ σνηθες (αν και χι απαρατητο) να φιλοξενεται ο ποιητς απ τον παραγγλλοντα προκειμνου να χει τη δυναττητα να προετοιμσει ο διος την παρσταση, να εξασκσει τον Χορ και ενδεχομνως να τον συνοδεσει με τη λρα του (πργμα που παραδδεται για τον Πνδαρο).
     Φανεται πως εκενος που εισγει το εδος του επινκιου χορικο σματος εναι ο Σιμωνδης ο Κεος, ωστσο δεν χουν σωθε παρ μνον ελχιστα αποσπσματα απ τις επινκιες ωδς του και τποτε γραμμνο για τυρννους, παρτι ο διος φιλοξενθηκε συχν σε βασιλικς αυλς τσο στην κυρως Ελλδα σο και στη Σικελα (ζησε στην αυλ του Ιρωνα των Συρακουσν, που οδγησε και τον ανιψι του Βακχυλδη, αλλ και του Θρωνα στον Ακργαντα, που και πθανε).
     Εν απ τα αντιπροσωπευτικτερα ργα του εναι αυτς ακριβς ο παινας για την ειρνη, που δεχνει και το χαρακτηριστικ του φος. Καθς δεν του ρεσε το δαιδαλδες, το φαινομενικ κι ντως πιο βαθυστχαστο, δινε βρος στην εικνα και στην ασθηση και οδηγοσε τον ακροατ αναγνστη στο σχηματισμ μιας ζωντανς παρστασης με χρματα, εικνες και διαλεχτ επθετα.

Τκτει δ τε θνατοῖσιν εἰρνα μεγαλνορα
πλοῦτον καὶ μελιγλσσων ἀοιδᾶν ἄνθεα. 
Δαιδαλων τ᾽ ἐπὶ βωμῶν θεοῖσιν αἴθεσθαι
βοῶν ξανθᾷ φλογὶ μηρ᾽ εὐμλλων τε μλων 
γυμνασων τε νοις αὐλῶν τε καὶ κμων μλειν. 
ἐν δὲ σιδαροδτοις πρπαξιν αἰθᾶν ἀραχνᾶν ἱστοὶ πλονται, 
ἔγχεα τε λογχωτὰ ξφεα τ᾽ ἀμφκεα δμναται εὐρς.
χαλκεᾶν δ᾽ οὐκ ἔστι σαλπγγων κτπος,
οὐδὲ συλᾶται μελφρων ὕπνος ἀπὸ βλεφρων ἀῷος ὃς θλπει καρ. 
συμποσων δ᾽ ἐρατῶν βρθοντ᾽ ἀγυια, παιδικο θ᾽ ὕμνοι φλγονται.

Η Ειρνη γενν πλοτος και δναμη
και τ' νθη δνουν δωντας γλυκ.
Καιν' οι φωτις στους καλλοσκλιστους βωμος,
η σια τσκνα απ' τα σφγια, στον ουραν ανεβανει
κι οι νοι σκφτονται το πλαιμα, το γλντι, τον αυλ.
Στη σιδερνια λαβ της ασπδας, ιστοπλκουν αρχνες
και σπαθι, λγχες και δρατα λυνουνε στη σκουρι.
Και δεν ηχον σλπιγγες που κλβουνε τον πνο χαρματα
απ' τα βλφαρα, που ευφρανει τη καρδι και γλυκανει το μυαλ.
Γιομζουν οι στρτες με γιορτς ερωτικς και τυλγονται λοι 
στις... φλγες των φωνν απ τα παιδικ τραγοδια.

==================================

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΩΝΑ ΤΟ ΣΥΡΑΚΟΥΣΙΟ,
ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΑΡΜΑΤΟΔΡΟΜΙΑ, ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑ

Τη Δμητρα, της καρπερς της Σικελας αφντρα,
κι αυτ που γιολια στα μαλλι φορε, την Περσεφνη,
τραγοδα, Κλει γλυκδωρη,
και τις γοργς του Ιρωνα —γοργς κι ολυμπιοδρμες—
φορδες, που, με συνοδος την ανυψτρα Νκη
και τη λαμπρ Αγλαα, κοντ στ᾽ Αλφειο το πλοσιο ρμα
το κλωθογριστο τρεξαν· εκε του Δεινομνη
καμαν τον αρχοντογι να πρει το στεφνι.
Κι κραξε ο λας: Μακριος
τοτος ο ντρας· απ᾽ το Δα
του ᾽λαχε εξουσα τραν
πνω σε λληνες, και ξρει
βιος που υψθηκε σαν πργος
να μην κρβει σε μαυρπεπλο σκοτδι.
Ναο γεμτοι, στις γιορτς και τις θυσες· γεμτες
ξνους παντο οι φιλξενες οι δημοσις· αστρφτει
λαμποκοπ το μλαμα
των τριποδιν, που στθηκαν, ψηλ και πλουμισμνα,
μπρος στο να, στην περιοχ του τρισμεγλου το λσους,
ιερο του Φοβου· αυτ οι Δελφο το κυβερνονε, δπλα
στης Κασταλας τα ρματα. Το θε, το θε οι ανθρποι
να σβονται και να τιμον· αυτ εναι ο πρτος πλοτος.
ταν κποτε της Μορας
τη βουλ εκτελοσε ο Δας
και στου περσικο στρατο
πεσαν τα χρια οι Σρδεις,
το ρηγρχη αυτς της χρας,
της Λυδας, που ξακουσμνα δμαζε τια,
προσττεψε ο χρυστοξος Απλλωνας. Ο ργας
αυτς, ο Κροσος, ταν πια στη μαρη εκενη μρα
την αναπντεχη φτασε,
δε στθηκε να σκλαβωθε· πολλ σωριζει ξλα
στη χαλκοτεχιστ του αυλ και πνω εκε ανεβανει
με την πιστ γυνακα του και τις ωριομαλλοσες
τις κρες του, που ασγαστα θρηνοσανε· σηκνει
πνω, προς τον ψηλ ουραν, τα χρια και φωνζει:
Τρανοδναμη θετη,
τ γινε η ευγνωμοσνη
των θεν, και πο εν᾽ ο γιος
της Λητς, ο αφντης Φοβος;
Πει τ᾽ Αλυττη το παλτι,
και το αρφνητ του βιος σε οχτρνε χρια·
οι Σρδεις στχτη θα εναι πια σε λγο· κοκκινζει
απ᾽ το αμα ο χρυσορματος ο Πακτωλς και πει,
και μσ᾽ απ᾽ τα καλχτιστα
τα σπτια αρπζουν ντροπερ και σρνουν τις γυνακες.
Το πιο γλυκ εν᾽ ο θνατος· εκενο που ταν πρτα
φριχτ, τρα εναι ποθητ. Τσα επε, και προστζει
ναν απ τους τρυφηλος Λυδος φωτι να βλει
στων ξλων το σωρ. Γοερ φωνξανε οι κοπλες·
προς τη μνα τους τα χρια
τ᾽ πλωναν· φριχτ, να βλπεις
τη θαν σου φανερ.
Μα εν μνιαζαν οι φλγες,
μαρο σννεφο απ πνω
στνει ο Δας και την ξανθ τη φλγα σβνει.
Δεν εν᾽ απστευτο, των θεν η πρνοια ,τι φρνει·
ο Απλλωνας, το γννημα της Δλου, πρε ττε
το γρο και τις κρες του
τις σφιχταστργαλες μακρι στους Υπερβρειους Τπους.
Γιατ ταν θεοφοβομενος· απ᾽ λους τους ανθρπους
τα πιο μεγλα στην ιερ Πυθ εχε στελει δρα.
Αλλ᾽ απ᾽ αυτος που κατοικον μες στην Ελλδα οτ᾽ νας,
Ιρωνα πολυδξαστε, να πει δε θα τολμσει
τι πιτερο απ σνα
στους Δελφος χρυσ εχε στελει.
Ταιριαστ ειναι να παινς,
απ φθνο αγνς αν εσαι,
ντρα που οι θεο αγαπονε,
ντρα στα τια και στον πλεμο τρισξιο,
που το βασιλορβδι του το ᾽χει απ᾽ το θσμιο Δα
και στις μενεξεδμαλλες Μοσες δεν εναι ξνος.
Προσωριν και σντομη
του δλιου ανθρπου εν᾽ η ζω· σαλεουνε οι ελπδες
του εφμερου θνητο. Ο θες ο Απλλωνας μια μρα
στο γιο του Φρη μλησε κι αυτ τα λγια το επε:
Θνητς αφο εσαι, πρπει δυο στο νου σου να χεις γνμες·
τι αριο για στερν φορ το φως θα βλπεις του λιου
κι τι εναι γραφτ να ζσεις
για πενντα ακμα χρνια
μια βαθπλουτη ζω.
ργα θερεστα να κνεις
και να ευφρανεις την ψυχ σου·
λλη ωφλεια πιο μεγλη δεν υπρχει.
Οι φρνιμοι θα νισουνε τα λγια μου· χραντα εναι
τα ουρνια βθη· το νερ του πλαου δε σαπζει·
και το χρυσφι· τ εφρανση!
Στον νθρωπο μως βολετ δεν εναι να ξεφγει
τα γερατει, και τον ανθ να ξαναβρε της νιτης·
και μοναχ της αρετς ποτ δε σβνει η λμψη
μαζ με το θνητ κορμ· τροφ τς δνει η Μοσα.
Του πλοτου εσ τα πιο λαμπρ στον κσμο δειξες νθη,
Ιρωνα. Η σιωπ δεν πει
για ναν που καλ χει πρξει.
Και, μαζ με τη λαμπρ
στρεη δξα σου, θα λνε
και για τ᾽ αηδονιο τη χρη
του μελγλωσσου, που η Τζια το ᾽χει γεννσει.

ΕΠΙΝΙΚΟΣ V

ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΩΝΑ,
ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΕΣ, ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑ

Καλτυχε [στρ. α]
των αλογοστροβλιστων Συρακουσων στρατρχη,
σο κανες στον κσμο τρα,
σωστ θα νιθεις να δρο
γλυκις χαρς, δρο Μουσν
μενεξεδοστεφνωτων· λσε απαλ απ᾽ τις γνοιες
τη σκψη σου, που ορθ φυλει το δκιο,
και γρνα κατ δω το νου·
φλος σου ξνος, δουλευτς
της Ουρανας της χρυσομαν-
τιλοσας -κι οι βαθζωνες
οι Χριτες τον βοθησαν- μνο φανε· τον στλνει
απ᾽ το νησ του το ιερ στην ξακουστ σας πλη,
και με λαλι, απ᾽ τα στθια του χυμνη, λαχταρ
τον Ιρωνα να υμνσει.

Κατβαθα [αντ. α]
στον ουραν, με καστανς γοργς ο αητς φτερογες
χιμ, του Δα μαντατοφρος, του Δα με την πλατι εξουσα,
του αφντη της βροντς· χιμ
μ᾽ εμπιστοσνη στην τραν του δναμη· τα λλα
ττε πουλι ζαρνουν απ᾽ το φβο·
δεν του εναι μπδιο της πλατις
στερις ψηλς βουνοκορφς
κι οτε της αγαλνευτης
θλασσας τ᾽ γρια κματα·
μσα στο ακαταμτρητο ο αητς το χος ορμει,
του κεφαλιο και του λαιμο τα ποπουλα ανεμζουν
με του Ζφυρου τις πνος, κι που φανε, απ᾽ τη γη
τον ξεχωρζουν λοι.

Και μπροστ σ᾽ εμνα τρα δθε κεθε, [επωδ. α]
μριοι δρμοι εν᾽ ανοιχτο, του Δεινομνη
γιοι αφεντνθρωποι, να υμν
την αντρεα σας, που εναι σκπη της η Νκη
η σκοτεινοπλεξουδτη,
μα και ο ρης ο χαλκστερνος· κι ο θες
πντ᾽ ακοραστα ας χαρζει τ᾽ αγαθ του.
Το Φερνικο, ξανθ και θυελλοδρμο,
να νικ η Αυγ τον εδε η χρυσοχρα
στον πλατ κοντ Αλφει, και στην Πυθ,
γη αγιασμνη.

Τ᾽ ορκζομαι [στρ. β]
και με τα χρια μου τη γη χτυπντας το φωνζω:
ποτ σε ιπποδρομα, την ρα
που το τι αυτ στο τρμα ορμοσε,
δεν του ᾽ρθε σκνη απ᾽ λογα
που να το ξεπερνοσανε· με του Βορι τη φρα
και κρατντας γερ τον καβαλρη
χιμ, και στο φιλξενο
τον Ιρωνα ζητωκραυγς
φρνει καινοριας νκης. Ω,
μακριος κενος ο θνητς
που νας θες πολλς τιμς, να τις ζηλεουν λοι,
του δνει, και μαζ πολλ για τη ζω του πλοτη.
Σε λα καλτυχος, κανες στον κσμο· του Ηρακλ
ο απλογος το δεχνει.

Ο ανκητος [αντ. β]
του Δα του αστραπορχτη γιος, ο καστροπολεμτης,
στης Περσεφνης, λνε, πγε
της λιγναστργαλης το σπτι
κποτε για τον Κρβερο·
να φρει της αζγωτης Οχις το σκυλοδντη
αυτν βλαστ στο φως απ τον δη·
εκε, κοντ στου Κωκυτο
το ρμα, ττε αντκρισε
ψυχς ταλαπωρων θνητν,
μοιες με φλλα που νεμος
τα τρεμοσενει εκε ψηλ στις ξστερες της δης
προβατοβσκητες κορφς· ανμεσα στις λλες
του ανδρκαρδου Μελαγρου ξεχριζε η ψυχ,
γερο κονταροσεστη.

Ο Ηρακλς, ο θαυμαστς γιος της Αλκμνης, [επωδ. β]
σαν τον εδε αστραφτερν μες στ᾽ ρματ του,
τη στριγγλαλη χορδ
στο δοξρι, εκε στ᾽ αγκρφι του, στερινει,
ξεβουλνει τη φαρτρα
και σατα χαλκομτικη απ᾽ αυτ
βγζει αμσως· του Μελαγρου μως ο σκιος
πγε, στθηκε κατντικρυ και του επε,
γιατ γνρισε ποις ταν: Γιε του Δα,
η ψυχ σου ας γαληνψει, κι απ᾽ αυτο
μη σαλψεις.

Το χρι σου [στρ. γ]
στα κοφια, σε νεκρν ψυχς, βλος τραχ ας μη ρχνει·
φβος κανες. τσι επε ο σκιος.
Και ττε ο Αμφιτρυωνιδης,
με θμπωμα στο νου, ρωτ:
Σαν ποις απ᾽ τους αθνατους απ᾽ τους θνητος εσνα,
ττοιο βλαστρι, σ᾽ θρεψε; ποι χρα;
και ποις σε σκτωσε; για πες·
και στη δικ μου σγουρα
την κεφαλ η καλλζωνη
ρα θα στελει το φονι·
αλλ για τοτα γνοιζεται, θαρρ, η ξανθ Παλλδα.
Και δκρυσε ο Μελαγρος κι τσι επε: Δσκολο εναι
σ᾽ ναν επγειον νθρωπο του αθνατου θεο
τη γνμη να λυγσει·

της ρτεμης, [αντ. γ.]
θες ανθοστεφνωτης, χιονκορφης, σεβσμιας,
αλλις, η οργ θα σταματοσε
με τσες δησες και θυσες
γιδιν και κκκινων βοδιν,
που ο αλογρης πρσφερνε πατρας μου, ο Οινας·
μα αλγιστο ταν της θες το πεσμα·
κπρο με δναμη φριχτ,
κπρο στη μχη αδσταχτο
ξαπστειλε η παρθνα θε
στης Καλυδνας τους πλατιος
τους κμπους· με μια δναμη, που ξεχειλοσε, ορμντας
τ᾽ αγρμι ρμαζε αμπελιν αρδες με το δντι,
ξολθρευε και πρβατα κι ανθρπους, αν κανες
του λχαινε στο δρμο.

Με τον κπρο πολεμσαμε τα πρτα [επωδ. γ]
της Ελλδας παλικρια για ξι μρες
μ᾽ γριο πεσμα· κι ταν πια
οι Αιτωλο, με θεα βοθεια, εδαν τη νκη,
θβαμε σους του γριου ζου,
του βροντφωνου, ξολθρεψε η ορμ,
τον Αγκαο και τον Αγλαο· τοτος ταν
πιο ακριβς για μνα απ᾽ λα μου τ᾽ αδρφια,
τ᾽ ξια αδρφια μου, που η μνα μου η Αλθαα
εχε κμει μες στου Οινα το ξακουστ
το παλτι.

Μα αφνισε [στρ. δ]
κι λλους, και περισστερους, μια μορα ολθρου· ακμα
η οργ δεν εχε μαλακσει
της κυνηγτρας θυγατρας
ως ττε της Λητς, κι εμες
μχη λο πεσμα στσαμε με τους αντρεους Κουρτες
για το τομρι το ξοχο του κπρου·
στη μχη σκτωσα πολλος·
κοντ στους λλους, δυο αδερφος
της μνας μου, τον φικλο
και τον Αφρητα· ο σκληρς
ρης, σαν εναι πλεμος, δεν ξεχωρζει φλους·
τα βλη απ τα χρια μας τυφλ πετον και πφτουν
απνω στους αντπαλους, κι ο θνατος θα βρει
ποιον ο θες θελσει.

Του Θστιου [αντ. δ]
η κρη ωστσο, η μνα μου, δεν τα λογριασε τσι·
βαθι στη σκοτειν ψυχ της
η κακορζικη γυνακα
φανε δχως δισταγμ
τον λεθρ μου· να δαυλ, που κποτε επε η Μορα
πως σο αυτς, τσο κι εγ θα ζοσα,
τον παρνει απ την πλουμιστ
κασλα της και στη φωτι
τον ρχνει. Εγ ξαρμτωνα
την ρ᾽ αυτ τον Κλμενο,
λεβντη γιο του Δηπυλου, νεαρ χωρς ψεγδι·
στα τεχη εμπρς τον εχα βρει· γιατ προς την Πλευρνα,
την πλη την καλχτιστη, την πλη την παλι,
κυνηγημνοι φεγαν.

Ττες νιωσα η γλυκι η ζω να σβνει [επωδ. δ]
και να φεγει, αλμον μου, η δναμ μου,
και με τη στερν πνο
δκρυα μου ᾽ρθανε του δστυχου στα μτια
που χανα τα εξασια νιτα.
Για την τχη του βαριμοιρου αγοριο
ο Ηρακλς, αυτς ο ατρμητος στη μχη,
στην ψυχ του νιωσε πνο και για πρτη
και στερν φορ του δκρυσαν τα μτια,
πως χουνε να πουν· κι τσι απαντ
και του λει:

Το πιο καλ, [στρ. ε]
καθλου να μη γεννηθες κι οτε να δεις τον λιο.
Μα απ᾽ το να κλαις γι᾽ αυτ τ βγανει;
για κενο να μιλομε που εναι
και βολετ να εκτελεστε.
Εναι καμι σου ανπαντρη αδερφ, που να σου μοιζει,
στου Οινα του πολεμχαρου το σπτι;
Μ᾽ λη μου θλω την καρδι
γυνακα μου λαχταριστ
να γνει· πες μου. Κι η ψυχ
του ατρμητου στον πλεμο
Μελαγρου ττε απντησε: Ναι, σπτι μου χω αφσει
δροσερολαμα κοπελι· Δηινειρα τη λνε·
κι απ᾽ τη μαγετρα τη θε, την Κπρη τη χρυσ,
ανξερη εναι ακμα.

Χιονκορφη [αντ. ε]
Καλλιπη, το καλφτιαχτο τ᾽ ρμα σου εδ σταμτα·
τον αρχηγ των θεν το Δα,
το γιο του Κρνου τον Ολμπιο,
μνησε τρα, Μοσα εσ·
και τον Αλφει, που ακοραστα κυλνε τα νερ του,
το δυνατ τον Πλοπα, κι ακμα
την Πσα· δθε ο ξακουστς
Φερνικος, αφο τρεξε
και βγκε πρτος νικητς,
γρισε στην ωριπυργη
Συρκουσα, στον Ιρωνα της ευτυχας να φρει
τον κλνο. Αυτν που πτυχε —και με τα δυο μας χρια
το φθνο διχνοντας μακρι— να τον παινομε εμες
για χρη της αλθειας.

νας ντρας, των γλυκν Μουσν εργτης, [επωδ. ε]
ο Βοιωτς ο Ησοδος, επε αυτν το λγο:
ποιον οι θεο τιμον,
τοτον κι οι νθρωποι δοξζουνε κατπι.
Μου το λει κι εμ η καρδι μου
στον Ιρωνα να στελω υμνητικ
λγο, δχως απ᾽ το δκιο να λοξψω·
γιατ κεθε οι θαλερο κορμο οι ακμαοι
ξεπετιονται. Ας τους φυλει με ειρνη πντα
ο τρισμγιστος πατρας Δας, χωρς
να σαλεουν.

ΕΠΙΝΙΚΟΣ XI

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΙΔΗΜΟ, ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΑΠΟΝΤΙΟ,
ΝΙΚΗΤΗ ΣΕ ΠΑΛΗ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΣΤΟΥΣ ΠΥΘΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Δρων γλυκν εσ χαρστρα, Νκη, [στρ. α]
ο Δας, που ᾽χει το θρνο του στα ψη,
των Ουρανων πατρας,
χει υψηλ σ᾽ εσνα αξωμα δσει:
στο πλι του στκεις
στον πολχρυσον λυμπο εκε πνω
και για θνητος κι αθνατους ορζεις
ποις το βραβεο θα πρει της αντρεας·
κρη της μαυροπλξουδης
της Στγας, που κρατει ορθ
το δκιο, ρξε εδ σ᾽ εμς
καλβουλο το βλμμα σου.
Και τρα εν᾽ ργο σου κι αυτ, που νοι γεροδεμνοι
με κμους και χαρς υμνον στο Μεταπντιο μσα,
την πλη τη θεοτμητη, τον ξιο του Φασκου
γιο, νικητ στους Πυθικος αγνες.

Ο θες, που η βαθζωνη στη Δλο [αντ. α]
τον γννησε Λητ, το νο εδχτη
με βλμμα καλοσνης·
και πολλ λουλουδπλεχτα στεφνια,
για τη μεγλη
τη νκη αυτ στο πλεμα, χουν πσει
γρω στον Αλεξδημο, στον κμπο
πρα της Κρρας· την ημρα εκενη
δεν εδε ο λιος το παιδ
στη γη να πφτει οτε στιγμ.
Μα κι λλο λγο εγ θα πω:
και στ᾽ αγιασμνα χματα
του αγνο του Πλοπα, κοντ στ᾽ Αλφειο τ᾽ ωραο το ρμα,
της γλαυκοπρσινης ελις, καλς φιλετρας για λους,
θα ᾽βαζε στο κεφλι του στεφνι, και μ᾽ εκενο
θα γριζε στον τπο του, στους κμπους

που εναι τα πολλ γελδια, [επωδ. α]
αν το δκιο απ τη στρτα
τη σωστ δεν εχε φγει.
χι πως στην Ολυμπα με τα πλατι
χοροστσια κποιος
εχε βλει στο παιδ τρικλοποδι·
κποιος θες ο ατιος θα ᾽ναι
και γνμες των ανθρπων σφαλερς
το βραβεο μσ᾽ απ᾽ τα χρια του το πραν.
μως τρα μιαν υπρλαμπρη χει δσει
νκη η ρτεμη, η σατετρα, η κυνηγτρα,
η θε που ᾽χει τη ρκα τη χρυσ.
Εναι η ρτεμη που κποτε βωμ
πολυλτρευτο της εχε στσει ο Προτος,
ο γιος του βαντα, κι οι κρες του μαζ,
οι κοπλες οι ωριοστλιστες εκενες.

Παλιτερα, απ᾽ το ωραο του Προτου σπτι [στρ. β]
εχε αυτς τις κοπλες φευγατσει
η παντοδναμη ρα
σε ζυγ τρλας σφγγοντας το νου τους·
γιατ σπρωγμνες
απ παρθενικ μια ορμ, στ᾽ γιο λσος
πγαν της πορφυρζωνης της ρας
και παινετηκαν τι εχαν πατρα
πιο πλοσιον κι απ την ξανθ
συντρφισσα του δυνατο
του Δα· εκενη θμωσε,
τους πρε τα συλλοκ
και στην καρδι τους βαλε τρελ μια ορμ να φγουν·
και γριζαν μες στων βουνν τους λγγους ττε οι κρες
και ξεφωνζαν γρια. Το πατρικ τους σπτι
στην Τρυνθα ταν· κεθε, απ τους δρμους

τους θεχτιστους φυγαν και πνε. [αντ. β]
Ναι, χρνια εννι διαβκανε απ ττε
που ᾽χαν αφσει το ργος,
την πλη τη θεοφλητη, και ζοσαν
στην Τρυνθα λοι,
ο ζηλεμνος βασιλις κι εκενοι
οι ημθεοι που ᾽χαν μπροτζινες ασπδες,
που αδελιαστοι ταν στων μαχν τους βρντους.
Γιατ εχαν πσει οι δυο αδερφο,
ο Προτος κι ο Ακρσιος,
απ᾽ αλαφρ ξεκνημα
σ᾽ χτρητ᾽ ακαταλγιαστη·
και σπραζε η συνερισι πρ᾽ απ᾽ το δκιο μτρο
και το λα, και πφτανε σε φονικς αμχες,
κι εκενους, του βαντα τους γιους, θερμ παρακαλοσαν,
η οδυνηρ πριν τους σφξει ανγκη,

να μοιρσουν τα χωρφια, [επωδ. β]
γη με το πολ κριθρι,
και την Τρυνθα να χτσει
ο πιο νος. Αλλ κι ο Δας, του Κρνου ο γιος,
που πολ τιμοσε
του Λυγκα του αρματηλτη τη γενι
και του Δαναο, ποθοσε
το σταμτημα της μαρης συμφορς.
Για τη να, μα φημισμνη εκενη πλη
οι πελριοι πγαν Κκλωπες και τεχος
ξοχο χτισαν· κι αφο φησαν πια τ᾽ ργος,
το τραν κι αλογοβσκητο, οι λαμπρο
ρωες μεναν στο νο αυτ καστρ.
Απ᾽ την Τρυνθα λοιπν του Προτου οι κρες,
κοπελις μαυρομαλλοσες, φγαν πια
κι λο αλτευαν αλργ᾽ απ᾽ την πατρδα.

Του γονιο την καρδι σπραξε η λπη, [στρ. γ]
παρξενη γνοια μπκε μες στο νου
και δκοπο μαχαρι
μελτησε στο στθος του να μπξει·
μα οι δορυφροι
με λγια μαλακ τον συγκρατοσαν
και με το στανι. Οι τρελς κοπλες
αλτευαν σωστος δεκατρες μνες
στο λγγο το βαθσκιωτο,
και στην προβατοθρφα γη
την Αρκαδα τριγριζαν.
φτασε τλος ο γονις
κοντ στο Λοσο ποταμ· παρνει νερ απ᾽ το ρμα
τ᾽ μορφο εκενο, νβεται, και προς του αρματοδρμου
λιου τη λμψη υψνοντας τα χρια δηση κνει·
τη γελαδματη ρτεμη ικετεει,

κρη κυρς κρεμεζομαντιλοσας, [αντ. γ]
απ᾽ την καταραμνη αυτ μανα,
που τα μυαλ ταρζει,
τα δστυχα παιδι του να λυτρσει.
Και εκοσι βδια
θυσα εγ, θε, θα σου προσφρω,
κοκκνηδες, και που ζευτα εναι ακμα.
Η θυγατρα του ψιστου πατρα,
η αγριμοφνισσα θε,
κουσε αυτ την προσευχ·
κνει της ρας την καρδι
κι απ᾽ τη μανα την θεη
τις νες γιατρεει· ττε αυτς, οι ανθοστεφανωμνες,
γργορα για την ρτεμη μετχι ξεχωρζουν,
στνουν βωμ, τον βφουνε με αμα πολλν προβτων
και γυναικεους χορος για κενη ορζουν.

Απ᾽ τον τπο αυτν κατπι, [επωδ. γ]
ω χρυσ λαν αφντρα,
σε μια πλη αλογοθρφα
πολεμχαρους συνδεψες Αχαιος·
ναι, στο Μεταπντιο
μνεις τρα, κι η ευτυχα εδρεει εκε·
πλι στα ωραα νερ του Κσα
λσος καμαν για σε λαχταριστ
οι λαμπρο αρχηγο γυρνντας απ᾽ την Τροα·
με τους γιους τους χαλκαρμτωτους του Ατρα
εχαν πει κι αυτο και πτησαν το κστρο
το καλχτιστο του Πραμου με καιρ,
των μακριων ταν τ᾽ ρισε η βουλ.
ποιος δκια και σωστ να κρνει θλει,
μες στο πρασμα λων θ βρει των καιρν
χλιες μριες των Αχαιν αντραγαθες.

ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ II

ΗΡΑΚΛΗΣ, ΙΟΛΗ ΚΑΙ ΔΙΗΑΝΕΙΡΑ

Κι αν η ομορφθρονη Μοσα Ουρανα [στρ.]
απ᾽ την Πιερα χρυσ
να πλεομενο μου ᾽στειλε τρα
ξοχους μνους γεμτο,
μως για σνανε, Πθιε Απλλωνα,
μνο δεν πρπει να πω, δεν εν᾽ ρα· γιατ
τη χαρ θα σου δνει, θε, το κυνγι αγριμιν
πρα στα μρη που ο βρος
ρει ο πολανθος σως του κκνου,
του μακρολαμη του κκνου, η λαλι, η λη γλκα, σ᾽ ευφρανει.
σπου λοιπν να ξανρθεις, Απλλωνα, εδ
αναζητντας λουλοδια παινων

-πσους παινες για σε τραγουδονε [αντ.]
οι χορωδες των Δελφν
στον κοσμοξκουστο δπλα να σου!-,
να τραγοδι θα πομε
για του Αμφιτρωνα το γιο τον ατρμητο:
Την Οιχαλα μες στις φλγες παρτησε αυτς
και στ᾽ ακρογιλι κατβηκε, ταρους βαρηχους εννι
για να προσφρει απ᾽ το κορσος
στον πυκνοσννεφο Δα τον Κηναο,
δυο στο θε που δαμζει τη γη και το πλαο ταρζει,
και στην παρθν᾽ Αθην, που ᾽χει αψις τις ματις,
ζευτη ακμα ορθοκρα δαμλα.

Ττε μια ακαταμχητη [επωδ.]
θετητα φανε βουλ,
βαθι βουλ, δακρων πηγ,
μες της Δηινειρας το νου,
σαν μαθε το θλιβερ
μανττο πως του Δα ο γιος, ο ατρμητος στη μχη,
την Ιλη τη χιονκορφη
για ταρι του μες στο λαμπρ θα ᾽στελνε σπτι. Ομνα,
ττοια βουλ μσα στο νου
της μοιρης, της δστυχης!
Ζλεια βαρι την φαγε, και το σκουτ
που τα μελλομενα κρυβε μες στο σκοτδι, απ᾽ τη στιγμ
που ολθριο δρο μαγικ
απ το Νσσο δχτηκε
πλι στου Λυκρμα τα νερ, που εναι ζωσμνος ρδα.

ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ III

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΕΣ Ο ΘΗΣΕΑΣ

Καρβι γαλοζπλωρο [στρ. α]
με τον πολν Θησα
και δυο φορς επτ παιδι
κρητικ σκζει πλαγος
και στα πανι τα ωραα
στλλει η Αθην πρμο βορι.
Μα την καρδι του Μνωος
οι πθοι την κεντοσαν,
της Αφροδτης τα κακ,
και τνυσε το χρι του
σε μια μαυροματοσαν
κι πιασε μγουλα λευκ.
Κι εφναξε η Ερβοια
του Κκροπος το εγγνι
που εφρει θρακα γιερ.
Εδ᾽ ο Θησας· το βλμμα του
γυρζει και στυλνει
κτω απ᾽ τα φρδια φλογερ.
Κι γγιξε το φιλτιμο
κι η λπη την καρδι του
και Του Δις —επε— γιε,
σκοπ δεν χεις τμιο
πια μες στον νου σου· κτου
το βαρ χρι σου, αρχηγ!

Η Μορα ,τι μας γραψε [αντ. α]
κι η Δκη ,τι χει βλει
θεκ για μας στη ζυγαρι,
την τχη θα πληρσομε
σαν ρθει· μα συ πλι
τη γνμη βστα τη βαρι.
Γιατ αν εσ του Φονικος
η θυγατρ᾽ αγρι
στην δα σ᾽ καμε του Δις,
κι εμν᾽ απ θε γννησε
του Τροιζηνου η κρη·
του Ποσειδνος εμαι γιος!
Της μνας μου της δωσαν
Νεριδες κυματοσες
στη γννα σκπασμα λαμπρ·
θα ᾽ταν καλ, πολμαρχε
της Κρτης, να κρατοσες
τον τρπο τοτο τον χοντρ.
Γιατ αν πειρξεις βουλα
καννα εσ κορσι,
δεν θλω πια να διω το φως.
Στην δναμη θα δεξομε
προτο ποις θα περσει,
τ᾽ ακλουθ᾽ ας τα κρνει ο θες!

Τσ ᾽πεν ο περφανος [επωδ. α]
κι εθαμασαν οι ξνοι
τα θρρη του τα ζηλευτ.
Μα κι ο γαμπρς εχλιασε
του λιου· βουλ υφανει
πρωτκουστη και λγει αυτ:
Πατρα παντοδναμε,
Κρονδη κου μεγλε
παιδ σου αν μ᾽ χεις ποτ πει,
σημδι καλογνριστον
απ τα ουρνια βγλε
τρα πυρμαλλη αστραπ.
Ει δε και σνα γννησε
η Τροιζηνα αλθεια
του Ποσειδνος γνσιο γιο,
αυτ το δαχτυλδι μου
τ᾽ ολχρυσο απ᾽ τα βθια
της θλασσας φρ᾽ το να διω!
φοβα στου πατρα σου
μες στα βασλεια βοτα
το σμα. Και τρα κοντ
θα μθεις αν τα λγια μου
κι εμν᾽ ακοσει τοτα
ο βασιλις που βροντ.

κουσ᾽ ο παντοδναμος [στρ. β]
την μετρην ευκ του
κι φθαστη χρισε τιμ
του αγαπημνου Μνω του,
για να δουν το παιδ του,
στραψε κιλα στη στιγμ.
Το θαμα ως εδε ο πντολμος,
που πρσμενε μ᾽ ελπδα,
τα χρια υψνει να ευχηθε
και λει, Θησα, το μνυμα
του Δις εδες το· πδα
στο νερ τρα το βαθ.
Κι ο κρατερς πατρας σου
σ᾽ λα της γης τα μκρη
θα κμει πς να δοξαστες.
Επε· μ᾽ αυτο δε λγισε
το θρρος του· στην κρη
εστθηκε της κουπαστς,
και ν στο κμα, π᾽ νοιξε
για να τον περιλβει.
Κι ο γιος εσστισε του Δις
και διταξε προσνεμο
να μενει το καρβι.
Μα η μορα τα ᾽φερεν αλλις.

Και το καρβι αρμνιζε [αντ. β]
με το βορι την αρα
και της Αθνας τα παιδι
πως πδησε στη θλασσα
δκρυα εχναν μαρα
και κλααν την τχη την βαρι.
Μα τον Θησα συνδευαν
δελφνια στου πατρς του.
Στων θεν ρθε την αυλ
κι εκε μα τες ηλιμορφες
Νεριδες εδ᾽ εμπρς του
πρτα φοβθηκε πολ.
Απ τ᾽ αφρτα μλη των
ελμπαν οι κοπλες
καθς το σλας της φωτις
και στα μαλλι των παιζαν
χρυσπλοκες κορδλες
κι εχρευαν λες μεμις.
Εδε και του πατρα του
στο ξωτικ το σπτι
την σζυγο την τρυφερ
και με τ᾽ αβρ τα χρια της
η δσποιν᾽ Αμφιτρτη
οξι πορφρα το φορε.

Και στη σγουρ την κμη του [επωδ. β]
ρδινο βζει στμμα
που ᾽χε απ᾽ του γμου το πρω
της Αφροδτης χρισμα·
ποτ δεν εναι ψμα
,τι θελσουν οι θεο!
Ν! πλγι στο λεπτπρυμνο
καρβι τρα εφνη.
Πς σκασε το Κρητικ,
απ τη θλασσ᾽ βρεκτος
ως ρθε με στεφνι!
Τ θαμα σ᾽ λους, τ κακ!
Και ν σου κι οι πεντμορφες
παρθνες οι Νεριδες
μ᾽ λλη χαρ μες στην ψυχ
εχρευαν κι ανκραζαν
ε τρα, Μνω, τ ειδες;
και τρα η θλασσ᾽ αντηχε.
Κι απ κοντ μελδησαν
κι οι νιες κι οι νοι εκενοι
με τη φων τους την ψιλ.
Και τους χορος μας, Δλιε,
γι δες με καλοσνη
και τχη δσε μας καλ!

ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ IV

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΗΣΕΑ

Βασιλι της ιερς της Αθνας [στρ. α]
των τρυφεροζητων Ινων αφντη,
προλγο ποι σλπισμα πλεμου
η χαλκστομη σλπιγγα σμανε;
Της χρας μας μπως
τα σνορα πτησε
καννας εχτρς πολεμρχος;
μπως κακοργοι απελτες
χωρς οι βοσκο να το θλουνε
σαλαγνε κοπδια προβτων;
τ την καρδι σου πληγνει;
Λγε· επειδ και θαρρ πως καννας θνητς
δυνατ παλικρια
δεν χει βοηθος του, πως εσ,
του Πανδονα γιε και της Κρουσας.

Μανττορας ρθε προλγο, πεζς αφο πρασε [στρ. β]
το δρμο το μακριν απ᾽ τον Ισθμν ς εδ·
και δηγται κατορθματ᾽ απστευτα
αντρς δυνατο· τον ανκητο
σκτωσε Σνη, που απ κθε θνητ
δυναττερος ταν, τη φτρα
του κοσμοσεστη Λυταου, του γιου του Κρνου·
το καπρ, το φονι των ανθρπων
στη βαθι της Κρομμυνας λαγκδα
και τον γριο το Σκρωνα ξκαμε·
του Κερκυνα την παλαστρα την κλεισε,
κι ο Προκροστης τη σκληρ τη βαρι
του Πολυπμονα πταξε,
επειδ παλικρι πιο ξιο του βρκε.
Ετοτα φοβμαι ποι τλος θεν ᾽χουν.

Και ποις λει πως εναι και ποθε κρατει [στρ. γ]
ο ντρας αυτς και τ ροχα φορε;
Στρτεμα σρνει μαζ του πολ
αρματωμνο για πλεμο
μονχος με δολους του
πηγανει, καθς στρατολτης
τριγυρνντας στα ξνα;
Κι εναι τσο γερς και γενναος
και τλμη γεμτος, που ττοιους
ντρες δυνατος καταπνεσε;
Δχως λλο θες τονε σπρχνει
τιμωρες να δσει στους δικους,
επειδ δεν εν᾽ εκολο πντα
να κνει κανες το κακ και να μη το πληρσει.
λα το τλος τους χουν μες στου χρνου το διβα.

Λει, πως τον συνοδεουνε δυο ντρες μονχα, [στρ. δ]
κι απ᾽ τους λαμπρος του τους μους
σπαθ με λαβν απ φλντισι κρμεται·
και στα χρια κρατει δυο κοντρια μικρ
γυαλιστερ, και φορε στο ξανθ του κεφλι
καλοφτιασμνη λακωνικ περικεφαλαα.
και πουκμισο μρικο
τριγρω απ᾽ τα στθη, και μλλινο
θεσσαλικ πανωφρι·
κι τι τα μτια του αστρφτουν σαν κκκινη
λημνιτικη φλγα· κι οτ᾽ εναι
παλικρι αγνειο, και του ρη
τα παιγνδια το αρσουν
κι ο πλεμος κι η χαλκβροντη μχη·
κι τι γυρεει να βρει τη λαμπρ την Αθνα.

                              Ρητ:

τερος εξ ετρου σοφς το τε πλαι το τε νυν.
ο καθνας γνεται σοφς απ τον λλο και παλι και τρα
(εξηγντας γιατ χρησιμοποιε φρσεις του Σιμωνδη του Κεου κι χι μνο δικς του)

ρκτου παροσης, τα χνη μη ζτει.
ταν η αρκοδα εναι εδ, μην ψχνεις τα χνη της.

=====================

     Ο Κλεβουλος ο Ρδιος (625 π.Χ.-555 π.Χ.) τανε τραννος της Λνδου στο νησ της Ρδου, σμφωνα με τον Πλοταρχο, ποιητς κι νας απ τους7 σοφος της αρχαιτητας. Το απφθεγμ του παν μτρον ἄριστον, συγκαταλγεται στα γνωσττερα αρχαιοελληνικ ρητ.



     τανε γιος του Ευαγρα απ τη Λνδο και ξεχριζε για τη ρμη και το κλλος του. Ονομζεται και Κλεβουλος ο Λνδιος διτι η Ρδος στα παλι χρνια τανε χωρισμνη στις 3 αρχαες πλεις: Λνδος, Κμειρος κι Ιλυσος των οποων μρη διασζονται μχρι και σμερα. Κατ την επικρατστερη ποψη, εχε Δωρικ προλευση, ο διος δε, λεγε πως λκει τη καταγωγ του απευθεας απ τον Ηρακλ. ζησε την δια εποχ με το Σλωνα, γεγονς που το επιβεβαινει επιστολ του που διασθηκε κι απευθνεται στον Αθηναο νομοθτη. Ταξδεψε στην Αγυπτο, που ασχολθηκε με τη φιλοσοφα. Ως ποιητς, συνθεσε σματα κι αινγματα, που αριθμοσαν συνολικ ως 3.000 στχους. Ο Διογνης Λαρτιος στο ργο του Βοι φιλοσφων του αποδδει το επιτμβιο επγραμμα του Μδα.

Εμαι χλκινη κρη, στον τφο του Μδα εδ.
σο φλλα πρασινζουν στα δντρα κι σο ρει νερ,
σο λμπει ο λιος και φεγγρι αργυρ,
σο τρχουν ποτμια και τα κματα αχονε,
τσο πνω σε στο μνμα, σ' αυτος που περνονε,
θα λαλ πως ο πολκλαυστος Μδας κετεται 'δ.


     Το επγραμμα αυτ υπρχει και στη ΠΑ (VII 153) επιγραφμενο ΟΜΗΡΟΥ οι δε ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΛΙΝΔΙΟΥ. Πιθαντατα δεν ανκει σε καννα απ τους δο. Ο Waltz παρουσιζει αναλυτικ το θμα. Στον Κλεβουλο αποδδεται επσης και επγραμμα (ανιγμα) στο βιβλο ΧΙV της ΠΑ. H Σοιδα το αποδδει στη παρακτω αναφερμενη κρη του Κλεοβουλνη.



     Στη πολιτικ του δρση αναφρεται πως αναστλωσε τον να της Αθηνς, που κατ τον μθο εχε χτσει ο Δανας στη Λνδο. Παρτι οι αρχαες πηγς τον αναφρουν ως τραννο, φανεται πως ανκει στις περιπτσεις που η διακυβρνησ του ωφλησε τη πλη του. Η Λνδος την εποχ του, γνρισε τερστια πολιτιστικν ακμ κι γινε κντρο των τεχνν και του πολιτισμο. ταν αυτς που αναβωσε τη λατρεα της Λνδιας Αθηνς κι χτισε να θαυμσιο να, στον χρο του παλιο ναο της, που χρονολογεται απ τη Μυκηνακ περοδο. Απ τα μμετρα αινγματα για τα οποα φημζεται δε διασθηκε παρ μνο το ακλουθο, η λση του οποου εναι το τος, οι μνες και οι μρες:
 νας ο πατρας και τα παιδι του δδεκα. Καθνα απ τα παιδι χει εξντα θυγατρες που χουν ψη διαφορετικ. λλες εναι σπρες κι λλες μαρες κι ακμη λες εναι αθνατες κι λες πεθανουν.
     Κυβρνησε 40 χρνια στη Λνδο με σνεση, ταν ρχοντας αγαπητς στο λα, γι' αυτ τον εξλεγαν συνχεια. Φρντιζε συνχεια για την ανπτυξη του τπου του.Λγεται μλιστα, τι απστειλε να μνυμα στον Σλωνα, ταν εκενος βρισκταν σε εξορα, στο οποο τονε καλοσε να επισκεφθε τη δημοκρατικ Λνδο.


     Απκτησε μα κρη, τη Κλεοβουλνη, που συνθετε αινγματα σε 6μετρο στχο, φημιζμενα ως ισξια εκενων του πατρα της. Πθανε στη, σχετικ μεγλη για την εποχ, ηλικα των 70 ετν περπου και στον τφο του υπρχε η επιγραφ:

Ἄνδρα σοφὸν Κλεβουλον ἀποφθμενον καταπενθεῖ
ἥδε πτρα Λνδος πντῳ ἀγαλλομνη.

Τον νδρα τον σοφ κλαει η πατρδα του
η φωτισμνη ολγυρα απ' τη θλασσα.

     Στη γεντειρ του υπρχει τμβος που ονομζεται Τφος του Κλεβουλου. Ο αστεροειδς 4503 Κλεβουλος, που ανακαλφθηκε το 1989, πρε το νομ του απ κενον.



* Πρπει να παντρεεις τη κρη σου, νεαρ σε ηλικα, ριμη γυνακα μως στο μυαλ.

* Να ευεργετες φλο, να γνει πιο στενς και να κνεις τον εχθρ φλο. Διτι πρπει να φυλγεσαι απ φθνο φλων και μσος εχθρν.
* ταν βγανεις απ το σπτι, ν' αναρωτισαι πρτα τι θες να κνεις κι ταν επιστρφεις, αναρωτσου τι κανες.
* Μπρος σ' λλους μη φιλοφρονες τη γυνακα σου και μη λογομαχες μαζ της. Το 1ο δεχνει απερισκεψα, το 2ο μανα.
* Μη κακομεταχειρζεσαι αυτν που σου φρνει κρασ, διτι θα πον τι εναι το κρασ που σε κινε.
* Να παντρεεσαι τομο απ τη τξη σου. Διτι αν πρεις κποιο τομο αντερ σου, οι δικο του θα γνουν αφντες σου.
* Παν μτρον ριστον.

* ,τι εσ μισες σε λλους μη το κνεις.
* Μη περιγελς αυτος που τους χλευζουν, διτι θα σε μισσουν.
* Μη περηφανεεσαι ταν ευτυχες, αν δυστυχσεις μη ξεφτιλζεσαι. Δξου τη μεταβολ της τχης σου με γενναιτητα.
* Να μνημονεεις τις ευεργεσες που χεις λβει.
* Να σκφτεσαι ,τι αξζει.
* Μη κνεις τποτα με τη βα.

* Να συγκρατες τη γλσσα σου.
* Να αντιστκεσαι στις απολασεις.
* Να αποφεγεις την αδικα.
* Μη γνεσαι δυσρεστος χωρς λγο.
* Να κρατς σε καλ κατσταση σμα και ψυχ.
* Να προβλπεις το μλλον.
* Να σταματς την χθρα που χεις με κποιον.

* Να σβεσαι τον πατρα σου.
* Να προτιμς ν' ακος, παρ να μιλς.
* Καλλτερα να μαθανεις στω κι αργ, παρ να 'σαι αμαθς.
* Απ λγια υπρχουνε πλθος. Αλλ ο καιρς θα δεξει.

     Ο Αντπατρος ο Σιδνιος με 2 επιγρμματ του αναφρει τους 7 σοφος:

Επτ Σοφν Κλεβουλε, σε μεν τεκνσατα Λνδος

Αμφ δε Σισυφα χθν Περανδρον χει
Πιττακν η Μιτυλνα, Βαντα δε δα Πρινη,
Μλητος δε Θαλν, κρον ρεισμα δκας.
Σπρτα Χελωνα, Σλωνα δε Κεκροπς αα.
Πντας αριζλου σωφροσνας φλακας.

Απ τους Επτ σοφος Κλεβουλε, εσνα μεν σε γννησε η Λνδος
Η Πατρδα δε του Σισφου, καμε τον Περανδρον.
Τον Πιττακν τον γννησε η Μυτιλνη, τον Βαντα δε η περηφανς Πρινη,
Η Μλητος ομοως τον Θαλν, τον μεγαλτερο υπρμαχο της Δικαιοσνης.
Η Σπρτη χει τον Χελωνα, τον Σλωνα δε η γη του Κκροπος.
λοι δε υπρξατε Οι φλακες της υπροχης σωφροσνης.

Επτ σοφν ερω κατ’ πος πλιν, ονομα, φωνν.
Μτρον μεν Κλεβουλος ο Λνδιος επεν ριστον.
Χλων δ’ εν κολη Λακεδαμονι. Γνθι σεαυτν.
ς δε Κρινθον ναιε, χλου κρατειν Περανδρος.
Πιττακς ουδν γαν, ς εν γνος εκ Μυτιλνης.
Τρμα δ’ ορν βιτοιο, Σλων ιερας εν Αθναις.
Τους πλονας κακους δε Βας απφηνε Πριηνες.
Εγγην φεγειν δε Θαλς Μιλσιος ηδα.

Θα μνημονεσω σντομα, το νομα, την πατρδα και απ να γνωμικ των Επτ σοφν:
Ο μεν Κλεβουλος ο Λνδιος, επεν τι κθε τι που γνεται με μτρο εναι το καλτερο.
Ο Χελων δε εις την κολην Λακεδαμονα, το Γνθι σαυτν.
Ο Περανδρος που εδξασε την Κρινθο, τι πρπει να συγκρατες το θυμ σου.
Ο Πιτακς που καταγταν απ την Μυτιλνη, να μην εσαι σε τποτα υπερβολικς.
Ο Σλων απ την ιερ Αθνα, τι πρπει πντοτε να βλπεις που θα εναι το τλος της ζως σου.
Οι περισστεροι νθρωποι εναι κακο, επε ο Βας ο Πριηνες και
Να αποφεγεις την εγγηση, ο Θαλς ο Μιλσιος.

-----------------------------------------

     Ο Πιττακς ο Μυτιληναος τανε πολιτικς και στρατιωτικς ηγτης της Μυτιλνης, νας απ τους 7 σοφος της αρχαας Ελλδας και μνημονεεται μαζ με τους Θαλ, Βα και Σλωνα σε λους τους σχετικος καταλγους.

     Πατρδα του αναφρεται η Μυτιλνη, ο δε Σουδας θτει τη γννησ του κατ τη 33η Ολυμπιδα, δηλαδ περ το 652 π.Χ.. Πατρας του ταν ο Υρρδιος απ τη Θρκη που προερχταν απ τη μεσαα τξη αλλ η μητρα του απ την αριστοκρατικ, εν αναφρεται τι ανλθε κοινωνικ ταν παντρετηκε γυνακα απ την οικογνεια των Πενθιλιδν, μια απ τις ισχυρτερες ττε οικογνειες του νησιο. Φημιζτανε για τη πολιτικ και κοινωνικ σοφα του, τη σνεση και τη χρησττητ του, αλλ και την πολεμικ ανδρεα του. Στον πολιτικ στβο της πατρδας του εισλθε ενεργ το 612 π.Χ., ταν απ κοινο με τους Επιμενδη και Κκκη, αδελφος του ποιητ Αλκαου, οι οποοι ηγονταν της αριστοκρατικς μερδας, φνευσε τον τραννο Μλαγχρο.

     6 χρνια μετ τον βρσκουμε να οδηγε τους συμπολτες του στον πλεμο κατ των Αθηναων, με αντικεμενο την κατοχ του Σιγεου της Τρωδος, παλαι αποικα της Μυτιλνης στην εσοδο του Ελλησπντου. Διακρθηκε στη μχη, σκτωσε μλιστα, στο πλασιο μονομαχας, τον Φρνωνα, στρατηγ των Αθηναων, νικητ των Ολυμπων και δισημο για το θρρος και την ανδρεα του. Οι Μυτιληναοι τονε τμησανε για τα κατορθματ του, μως εκενος απ τα εδφη που του προσφρθηκαν δχτηκε μνο την κταση που σηματοδοτθηκε απ μια ρψη του ακοντου του. Κατπιν, διθεσε τη γη για ιερ χρση η οποα κτοτε αποκαλεται Πιττακο γη. Ο πλεμος με τους Αθηναους ληξε με παρμβαση του Περινδρου, ο οποος παραχρησε τη διαφιλονικομενη κταση στους Αθηναους. Οι εσωτερικς ταραχς στη Μυτιλνη συνεχστηκαν, υποδαυλισμνες απ τη μερδα των αριστοκρατν, με προεξρχοντες τον Αλκαο και τον αδελφ του, Αντιμενδη. ταν αυτο εξορστηκαν, η πλη γνρισε περοδο σχετικς ηρεμας, σπου οι φυγδες επιχερησαν να πετχουν την επνοδ τους με τη βα των πλων. Ο δμος, προκειμνου να αποκροσει την απειλ, εξλεξε ως αισυμντη* τον Πιττακ, στον οποο παραχρησε απλυτη εξουσα. Ο μεγλος νδρας παρμεινε στο θκο μα 10ετα (589-579) με την παρλευση της οποας παραιτθηκε απ την αρχ εκουσως.



     Στη διρκεια της ηγεμονας του δεν επιχερησε να ανατρψει το πολτευμα, αλλ επιδθηκε στη βελτωση και την αναθερηση των νμων. Σμφωνα με τον Διδωρο Σικελιτη, το πολιτικ του ργο αποτιμται θετικ αφο χρις σ' αυτ η Μυτιλνη απαλλχθηκε απ τον εμφλιο πλεμο, τον πλεμο και την τυραννδα. Αντθετα, οι ολιγαρχικο σκιαγραφοσαν τον Πιττακ ως τραννο, ο δε Αλκαος σε σχλι του χαρακτρισε τον Πιττακ "κακοπτριδα" κι εξφρασε τη περιφρνησ του για τον τρπο με τον οποο ο λας τον εξλεξε ως αισυμντη.



     Πθανε περ το 569 π.Χ., στα 70 κατ το Διογνη Λαρτιο, 80 κατ τον Σουδα κι 100 κατ το Λουκιαν. Του αποδδονται πολλ, χαμνα μως, ελεγειακ ποιματα, καθς και πολλ γνωμικ, πως χαλεπν εσθλν μμεναι και το γγνωσκε καιρν. Το 1ο αποτλεσε θμα ωδς του Σιμωνδη. Του αποδδεται επσης κι να -ψευδεπγραφο προφανς- επγραμμα της ΠΑ (ΧΙ 440).



 * Αισυμντης στην Ελλδα της αρχακς εποχς, ρχοντας με απλυτες εξουσες, τον οποο εξλεγε ο λας. Στην ομηρικ Ιλιδα τη συγκεκριμνη ιδιτητα χουν νοι αριστοκρατικς καταγωγς με δικαστικς αρμοδιτητες. Συναντμε τον ρο και στην Οδσσεια, ως αιρετος αξιωματοχους, αποστολ των οποων εναι η διοργνωση και η εκτλεση διαφρων τελετν ετε αγνων. τομα με αυτ το αξωμα συναντμε σε αιολικς πλεις, πως η Κμη (εχαν την επιμλεια των δημοσων εθμων). Ακμη, στα Μγαρα και στις πλεις που αυτ εχαν ιδρσει ως αποικες, στη Μλητο και τη Νξο, που αισυμντης ταν ο στεφανηφρος επνυμος ρχοντας, στην Τω που εχε δικαστικς αρμοδιτητες. Ως πρτος αισυμντης αναφρεται ο Επιμνης στη Μλητο, και κατπιν ο Χαιρμων στην Απολλωνα, ο Τυνννδας στην Εβοια, ο Φοιβας στη Σμο και ο Πιττακς ο Μυτιληναος. Επσης ο Σλων στην Αθνα.
     Στον 7ο αι. π.Χ., οι αισυμντες απκτησαν ευρτατη πολιτικ εξουσα. Μποροσαν να δρουν χωρς την υποχρωση να λογοδοτον στους πολτες, η εξουσα μως τους εχε δοθε με τη συγκατθεση των πολιτν, και δεν ταν κληρονομικ. Ο αισυμντης διαφρει απ τον τραννο κατ το τι ο δετερος υφαρπζει την εξουσα, επιβλλεται με τη βα. Ο τραννος εκπροσωπε την επαναστατικ νομιμτητα, η οποα ρχεται σε ρξη με τις κατεστημνες εξουσες (πολιτικς, οικονομικς, κοινωνικς). Ο αισυμντης εναι ο μετριοπαθς μεταρρυθμιστς, αποστολ του δεν εναι η εκ βθρου ανατροπ του προηγομενου καθεσττος. Σημειωτον τι και οι δο αυτο φορες εξουσας εμφανστηκαν σε μια περοδο, που υπρχαν κοινωνικς εντσεις μεταξ μεγλων γαιοκτημνων και μικροκαλλιεργητν, εν η νθιση της βιοτεχνας, του εμπορου και της ναυτιλας αλλ και η επικρτηση των συναλλαγν πλον με χρμα αμφισβτησαν τις ως ττε επικρατοσες ισορροπες.

=================

     Ο Φλιππος Ε' o Βασιλες γεννθηκε στη Πλλα το 238 π.Χ., παιξε αποφασιστικ ρλο στις πολιτικς εξελξεις της εποχς του, που σφργισαν την ιστορα λου του Ελληνισμο στους επμενους 5 αι., εφσον απ' αυτς ρχισε η επικυριαρχα της Ρμης στην Ελληνικ Ανατολ. Συμμχησε με τους Καρχηδονους κατ τον Β Καρχηδονιακ πλεμο (218-201), με στχο να εκδιξει τους Ρωμαους απ τα παρλια της Ιλλυρας και διεξγαγε εναντον της Ρμης και της Αιτωλικς Συμπολιτεας τον Α Μακεδονικ πλεμο (215-205). Στη συνχεια συμμχησε με τον Αντοχο Γτον Μγα της Συρας εναντον του Πτολεμαου Ε της Αιγπτου.



     Μετ τον απρσμενο θνατο του πατρα του Δημητρου Β' Αιτωλικο το 229 π.Χ., ο Φλιππος ταν μνον 9 ετν κι ρα αδνατον ν' ανβει στο θρνο. Πιθαν διαμχη για τη διαδοχ αποφεχθηκε με την εκλογ ενς λλου εγγονο του Δημητρου Α του Πολιορκητ: του γιου του Δημητρου του Καλο (ετεροθαλος αδελφο του Αντγονου Β Γονατ) του Αντγονου Γ, που επονομστηκε «ο Δσων». Μετ το θνατο του τελευταου το 221 π.Χ., ο 17αχρονος πλον Φλιππος κληρονομε μα Μακεδονα και πλι ισχυρ, που χει καταφρει να επιβλλει κυριαρχα στη Πελοπννησο, μετ απ πλεμο ενντια στη Σπρτη του Κλεομνη Γ'.
     Μετ την νοδ του στο θρνο, ορισμνες πλεις επιθυμον να εκμεταλλευτον το νεαρ της ηλικας του στε να αυξσουνε τη δναμ τους σε βρος της Μακεδονας και της Αχακς Συμπολιτεας. Οι Αιτωλο λοιπν εξαπολουν μια σειρ απ στρατιωτικς επιχειρσεις ενντια στη Φωκδα και τη Βοιωτα. Ο Φλιππος το επμενο φθινπωρο συγκντρωσε τα μλη της συμμαχας των ελληνικν πλεων, που εχε δημιουργσει ο προκτοχς του, ο Αντγονος, στη Κρινθο, που και αποφασζεται να κηρυχθε πλεμος ενντια στην Αιτωλικ Συμπολιτεα. Ο Συμμαχικς Πλεμος ξεκιν το 220 π.Χ. κι λαβε τλος το 217. Κατ τη διρκει του ο Φλιππος επδειξε το ταλντο του στη στρατηγικ, γυρζοντας τον πλεμο προς φελς του. Εισβαλε στο δαφος των Αιτωλν και κατστρεψε την πρωτεουσα της Συμπολιτεας, το Θρμο (218 π.Χ.).

     Μετ την υπογραφ της ειρνης στη Ναπακτο, ο Φλιππος στρφηκε ενντια στους Ιλλυριος. Κατ τη διρκεια της εκστρατεας βρσκει στο δρμο του τους Ρωμαους και τους συμμχους τους κοντ στην Απολλωνα, το 214 π.Χ. Ο Πρτος Μακεδονικς Πλεμος εναι πλον αναπφευκτος. Ο Φλιππος συμμαχε το 215 π.Χ. με τον Αννβα, στρατηγ της Καρχηδνας, ο οποος διεξγει δη απ το 218 π.Χ. πλεμο στην Ιταλα. πως ταν λογικ, οι Ρωμαοι βρσκουν νους συμμχους: μεσα τους Αιτωλος, αλλ κι μμεσα τον ηγεμνα της Περγμου, τταλο Α' το Σωτρα. Ο Φλιππος ρχνεται σε λα τα μτωπα, διοχετεει λη του την ενργεια παζοντας εξαιρετικ το ρλο του προσττη των συμμχων του. Για λλη μια φορ, η ειρνη που υπογρφεται στη Φοινκη το 205 π.Χ. εναι ευνοκ προς εκενον.
     Το 205-204 π.Χ. στην Αγυπτο ανεβανει στο θρνο ο Πτολεμαος Ε' Επιφανς, ο οποος εναι ακμη παιδ. Ο Φλιππος, προκειμνου να χει τα χρια του ελεθερα, υπογρφει σμφωνο μη επθεσης με το βασιλι των Σελευκιδν, τον Αντοχο Γ'. Κατπιν ξεκιν μια σειρ καινοριων επιχειρσεων στο Αιγαο, σχεδν πειρατικς φσεως. Το 202 π.Χ. διεξγει εκστρατεα με στχο τα Στεν. Τον επμενο χρνο, κατακτ τη Σμο, που ανκε στη Πτολεμακ Αγυπτο. Πολλ κρτη συνασπζονται ττε εναντον του, ανμεσα τους η Ρδος κι η Πργαμος. Δο ναυμαχες εκτυλσσονται σε γνωστες σμερα ημερομηνες. Στις θλασσες της Χου, η μχη εναι αμφρροπη, ωστσο ο στλος της Περγμου υποχωρε. Ακολουθε μια σημαντικ νκη του Φιλππου απναντι στον στλο της Ρδου.
     μως, στη Δση, η απειλ αυτ τη φορ εναι καθορισμνη, καθς οι Ρωμαοι χουν πλον το βλμμα τους στραμμνο στις ελληνικς υποθσεις. Μετ τη πρσκληση της Ρδου και της Περγμου, η Σγκλητος αποφασζει να αναμειχθε αντιτιθμενη στο Φλιππο. Του αποστλλει δο τελεσγραφα, το να το 200 π.Χ., το λλο το 198 π.Χ. Η Ρμη αυτοπαρουσιζεται ως προσττιδα δναμη απναντι στο Φλιππο, ο οποος παρουσιζεται ως ο κατακτητς. Οι επιχειρσεις του ρωμακο στρατο ξεκινον το φθινπωρο του 200 π.Χ., ξεκινντας τον Δετερο Μακεδονικ Πλεμο. Την δια χρονι ο Μακεδνας βασιλις λεηλατε την βυδο.

     Τον Ιονιο του 197 π.Χ., οι αντιμαχμενοι στρατο, ο μακεδονικς κι ο ρωμακς συναντνται στις Κυνς Κεφαλα της Θεσσαλας, σε να υψπεδο βρεια των Φαρσλων. Η ευελιξα της ρωμακς τακτικς υπερισχει του βρους της μακεδονικς φλαγγας. Ο Φλιππος συνετρβη απ τον Ττο Κιντο Φλαμιννο (Titus Quinctius Flamininus). Πρκειται για τη 1η του ττα, ταν μως καθοριστικ. Οι ροι της ειρνης που συμφωνθηκαν εναι ττοιοι που δεχνουνε πως η Μακεδονα βγανει απ το παιχνδι της επιρρος για πολ καιρ. χασε λες της τις κτσεις εκτς Μακεδονας, ανμεσα στις οποες κι η Θεσσαλα. Υποχρεθηκε επσης να πληρσει πολεμικ αποζημωση και να αποστελει το 2ο γιο, το Δημτριο, στη Ρμη για μηρο. Το 196 π.Χ. ο Ττος κηρσσει λες τις ελληνικς πλεις ελεθερες κι αυτνομες, δημιουργντας να κεν στην εξουσα, το οποο τραβ το ενδιαφρον του Αντοχου Γ', που τα επμενα χρνια θα εμπλακε σε μια σειρ μαχν με στχο να κυριαρχσει στον ελλαδικ χρο. Οι σμμαχοι των Ρωμαων, οι Αιτωλο δειξαν μεγλη δυσαρσκεια για τους ρους της ειρνης, καθς επιθυμοσαν την απομκρυνση του Φιλππου απ το θρνο.
     Τα επμενα χρνια γνονται νοι πλεμοι των Ρωμαων ενντια στη Σπρτη και τους Αιτωλος, που αναζτησαν συμμχους ακμη και ανμεσα στους Μακεδνες. Ο Φλιππος αρνθηκε να βοηθσει μιας και στο παρελθν εχαν ζητσει την αποπομπ του. Τελικ οι σμμαχοι ηττνται απ τους Ρωμαους, οι οποοι μως δεν κατστρεψαν τη Σπρτη, θλοντας κποιον να ελγχει τα πργματα στην Πελοπννησο. Ο Φλιππος απ την πλευρ του συμπεριφρεται ως τλειος σμμαχος της Ρμης. Συμμετχει μλιστα στην εκστρατεα των Ρωμαων ενντια στους Σελευκδες και τον Αντοχο Γ' κατ την περοδο (191-189 π.Χ.). Επιτρπηκε επσης στο Δημτριο να επιστρψει στο σπτι του. Μα ο πατρας του, απογοητευμνος απ τις φτωχς του ανταμοιβς απ τις εκστρατεες κι ενοχλημνος απ τη συνεχ εχθρτητα της Συγκλτου στο πρσωπ του, καταφρνει σιγ-σιγ να κνει τη Μακεδονα να ορθοποδσει και πλι, αναδιοργαννοντας το στρατ και το κρτος, αυξνοντας τα εισοδματ του κι επιτρποντας σε διφορες πλεις να κψουν νμισμα. Συμμαχε με λα κελτικς γερμανικς καταγωγς (αποτελε αντικεμενο αμφιβολιν), τους Βσταρνες κι αποφασζει πολλς μετακινσεις πληθυσμν.
     Κποια στιγμ αρνθηκε να εκκενσει κποιες πλεις στη Θρκη και τη Θεσσαλα για να αποδοθον στον Ευμνη Β', βασιλι της Περγμου. Εκενος επειδ αδυνατοσε να διξει με τη βα το Φλιππο, παραπονθηκε στους Ρωμαους. Ο Φλιππος συνχισε να αρνεται και μλιστα κατλαβε και 2 ουδτερες πλεις κοντ στη Πργαμο. Παρλληλα στειλε εκ νου το Δημτριο σε διπλωματικ αποστολ στη Ρμη με σκοπ να αλλξει την κατσταση υπρ της Μακεδονας. Ο Δημτριος κανε ισχυρος φλους κι λπιζε να πετχει τον αντικειμενικ σκοπ του με τη βοθει τους, ωστσο οι ικαντητες του απεσταλμνου του Ευμνη τον παρεμπδισαν.



     Το τλος της ζως του Φιλππου Ε σημαδετηκε και απ μια οικογενειακ τραγωδα, τη μνη αναφορ ενδοοικογενειακς δολοφονας που χουμε για τους Αντιγονδες. Ο Φλιππος Ε εχε αποκτσει το μεγαλτερο γιο του και κατοπινο διδοχο, τον Περσα, με την Πολυκρτεια απ το ργος. Απ κποια λλη σζυγο, της οποας το νομα μας εναι γνωστο, εχε αποκτσει δο κρες και να γιο, τον Δημτριο. Ο τελευταος, πως εδαμε, ζησε κποια χρνια στη Ρμη με την ιδιτητα του ομρου και τελικ επστρεψε το 191 π.Χ. λγω της τρησης της συμμαχας με τη Ρμη απ τον πατρα του, Φλιππο Ε. Απ ο,τι φανεται ο Δημτριος τανε δημοφιλς με τους Ρωμαους πργμα που ανησυχοσε το μεγαλτερο αδελφ του και διδοχο του θρνου. Τελικ ο Περσας παρουσασε στο Φλιππο Ε κποια γγραφα που αποδεκνυαν πως ο Δημτριος σκπευε, σε συνεργασα με τους Ρωμαους να πρει στα χρια του το θρνο. Δεν μπορομε να εμαστε σγουροι αν τα γγραφα ταν πλαστ γνσια, ωστσο στθηκαν η αιτα ο Δημτριος να εκτελεστε απ τον πατρα του, ο οποος παρμεινε συντετριμμνος για το γεγονς. Πεθανει το 179 π.Χ. στην Αμφπολη κι αφνει το θρνο του στον Περσα. Με αυτν τον τελευταο ολοκληρνεται η Δυναστεα των Αντιγονιδν, καθς αποτλεσε και τον τελευταο βασιλι της Μακεδονας.
     Στον Φλιππο Ε' ο Paton αποδδει το XVI 26B επγραμμα της ΕΑ (απ τη ΠλΑν), απντηση στο VII 247 επγραμμα του Αλκαου του Μεσσνιου.

======================

     Ο γιος Γρηγριος ο Ναζιανζηνς (329-25 Γενρη 390 μ.Χ.) γνωστς κι ως γιος Γρηγριος ο Θεολγος και Γρηγριος της Ναζιανζο, ταν Αρχιεπσκοπος Κωνσταντινουπλεως τον 4ο αι. μ.Χ. Θεωρεται ευρως ως ο πιο ταλαντοχος ρτορας μεταξ των Πατρων της Εκκλησας. Ως κλασικ εκπαιδευμνος ομιλητς και φιλσοφος του Ελληνισμο, κατφερε να συνδυσει τον Ελληνισμ με την πρτη εκκλησα της Βυζαντινς Αυτοκρατορας. Ο Γρηγριος εχε σημαντικ αντκτυπο στη διαμρφωση της Τριαδικς θεολογας τσο μεταξ των ελληνφωνων και λατινοφνων θεολγων και γινε γνωστς ως «Τριαδικς Θεολγος». Τα περισστερα απ τα ργα του επηρεζουν τους σγχρονους θεολγους, ειδικ σον αφορ τα τρα Πρσωπα της Αγας Τριδας. Επσης ταν φλος με δο αδρφια, το Βασλειο και τον Ιωννη. Εναι γιος και της Ανατολικς και της Δυτικς Χριστιανικς Εκκλησας. Στη Ρωμαιοκαθολικ Εκκλησα θεωρεται σαν νας απ τους Δασκλους της Εκκλησας - στην Ανατολικ Ορθδοξη και στη Δυτικ Καθολικ Εκκλησα εναι γνωστς ως νας απ τους Τρεις Ιερρχες, μαζ με το Βασλειο τον Μγα και τον Ιωννη το Χρυσστομο.
     Γεννθηκε στο χωρι Αριανζς κοντ στη Ναζιανζ της νοτιοδυτικς Καππαδοκας. Οι γονες του, Γρηγριος ο Πρεσβτερος και Νννα, ταν πλοσιοι γαιοκτμονες. Η Νννα στρεψε το σζυγο της στο Χριστιανισμ, ο οποος βαπτστηκε το 325 μ.Χ, εν λγα χρνια αργτερα, το 328 329 χειροτονθηκε επσκοπος Ναζιανζο. Ο νεαρς Γρηγριος και ο αδερφς του, Καισριος Ναζιανζηνς, τον πρτο καιρ ταν μαθητς του θεου τους, Αμφιλχιου. Ο Γρηγριος σποδασε ρητορικ και φιλοσοφα στη Ναζιανζ, στην Καισρεια, στην Αλεξνδρεια και στην Αθνα. Στην Αθνα συνντησε και γινε φλος με το Βασλειο τον Μγα και τον Ιουλιαν. Στην Αθνα, δσκαλοι του ταν οι γνωστο ρτορες Ιμριος και Προαιρσιος.
     Το 361, επστρεψε στη Ναζιανζ και χειροτονθηκε πρεσβτερος απ τον πατρα του, ο οποος τον θελε για να τον βοηθσει να φροντζει τους τοπικος Χριστιανος. Ο νεαρς Γρηγριος, ο οποος θελε να γνει μοναχς, αγανκτησε με την πρταση του πατρα του να επιλξει μεταξ του Ιερατεου και της ζως του μοναχο, αποκαλντας την ως πρξη τυραννας. Αφο φυγε απ το σπτι, συνντησε τον Βασλειο στην Αννεση, και κτοτε ζοσαν ως ασκητς. Ωστσο, ο Βασλειος τον προτρεψε να επιστρψει στην πατρδα του και να βοηθσει τον πατρα του, κτι που ο Γρηγριος κανε τον επμενο χρνο. ταν φθασε στη Ναζιανζ, ο Γρηγριος βρκε τη χριστιανικ κοιντητα χωρισμνη λγω των θεολογικν διαφορν και τον πατρα του να κατηγορεται για συμμετοχ σε αρεση απ τους τοπικος μοναχος. Ο Γρηγριος κατφερε να ενσει τους τοπικος Χριστιανος χρη στις διπλωματικς και τις ρητορικς του ικαντητες.
     Την δια ρα, ο Αυτοκρτορας Ιουλιανς δλωσε δημοσως πς ταν κατ του Χριστιανισμο. Ως απντηση, ο Γρηγριος γραψε τις βρεις κατ του Ιουλιανο, μεταξ του 362 και του 363. Στις βρεις καταγρφει πς ο Χριστιανισμς θα ξεπερσει τους ηγτες πως ο Ιουλιανς με αγπη κι υπομον. Αυτ η διαδικασα, πως περιγραψε ο Γρηγριος, εναι η δημσια εκδλωση της θωσης, που οδηγε σε πνευματικ ανψωση και μυστικ νωση με το Θε. Ο Ιουλιανς διωξε τον Γρηγριο κι λλους χριστιανος, το 362, αλλ πθανε να χρνο αργτερα σε εκστρατεα κατ των Περσν. Με το θνατο του, ο Γρηγριος κι οι χριστιανο της Ανατολς δεν ταν κτω απ τον κνδυνο του διωγμο, καθς ο νος Αυτοκρτορας, Ιοβιανς, ταν πιστς στον Χριστιανισμ. Ο Γρηγριος πρασε τα επμενα χρνια καταπολεμντας τον Αρειανισμ, ο οποος απειλοσε να διαιρσει την Καππαδοκα. Κατ τη διρκεια αυτν των γεγοντων, ο Γρηγριος παρενβη εξ ονματος του Βασιλεου με τον Επσκοπο Ευσβιο της Καισαρεας. Για τους δο φλους ξεκνησε μια περοδος κλειστς συνεργασας καθς συμμετεχαν σε να ρητορικ διαγωνισμ της εκκλησας της Καισαρεας, ο οποος κατακρημνστηκε απ την φιξη θεολγων του Αρειανισμο. Στις επμενες δημσιες, υπ την προεδρεα των πρακτρων του Αυτοκρτορα Ουλη, ο Γρηγριος και ο Βασλειος αναδεχθηκαν θριαμβευτς. Αυτ η επιτυχα βεβαωσε πς το μλλον του Γρηγορου και του Βασιλεου ταν να αναλβουν τη διοκηση της εκκλησας. Ο Βασλειος, το 370, εκλχτηκε Επσκοπος της Καισαρεας της Καππαδοκας.



     Ο γιος Γρηγριος χειροτονθηκε Επσκοπος στα Σσιμα, το 372, απ το Βασλειο. Αυτ η δρα δημιουργθηκε απ τον Βασλειο με σκοπ να ενισχσει τη θση του στη διαμχη του με τον νθιμο των Τυνων. Οι φιλοδοξες του πατρα του να τον δει στην ιεραρχα της εκκλησας και η επιμον του Βασιλεου πεισαν τον Γρηγριο να δεχθε τη θση του Επισκπου. Περιγρφοντας τη να επισκοπ του, ο Γρηγριος δλωσε: «ταν τελεως τρομακτικ, νευ υδτων, βλστησης και χωρς φλους... αυτ ταν η δικ μου Εκκλησα των Σασμων!» Προσπθησε να διαχειριστε τη να επισκοπ του, κνοντας παρπονα στον Βασλειο, καθς ο Γρηγριος προτιμοσε να ζσει στοχαστικ ζω. Στα τλη του 372, επστρεψε στη Ναζιανζ για να βοηθσει τον ετοιμοθνατο πατρα του στη διαχεριση της επισκοπς του. Αυτ τντωσε τη σχση του με τον Βασλειο, ο οποος θελε τον Γρηγριο στα Σσιμα. Ο Γρηγριος απντησε πς δεν θλει να συνεχσει να παζει τον ρλο της μαριοντας για να προωθσει τα ενδιαφροντα του Βασιλεου. στρεψε την προσοχ του στα καθκοντα του ως βοηθς του Επισκπου της Ναζιανζο.
     Το 374, μετ τον θνατο των γονιν του, ο Γρηγριος συνχισε να διοικε την επισκοπ της Ναζιανζο αλλ αρνθηκε να λβει τον ττλο του Επισκπου. Αφο δωσε την περιουσα του στους φτωχος, ο Γρηγριος ζοσε λιτ. Απ τα τλη του 375 και για 3 χρνια ο Γρηγριος ζοσε στο μοναστρι της Σελεκειας. Κατ το τλος του 379, ο Βασλειος πεθανει. Παρ το γεγονς τι η υγεα του δεν του επτρεψε να παραστε στη κηδεα, ο Γρηγριος γραψε μια επιστολ στον αδερφ του Βασιλεου, Γρηγριο της Νσσης, που συμπεριλαμβνονταν 12 ποιματα αφιερωμνα στον Βασλειο.
     Ο Αυτοκρτορας Ουλης πθανε το 378. Ο διδοχος του, Θεοδσιος Α', και ταν καλ νο για αυτος που θλησαν να εκκαθαρσουν τη Πλη απ τον Αρειανισμ. Το εξριστο κμμα των κατοκων της Νικαας επστρεψε βαθμιαα στην πλη. Απ το νεκρικ του κρεβτι, ο Βασλειος υπενθμισε τις ικαντητες του Γρηγορου και τον συνστησε να υπερασπιστε την Τριαδικ παρδοση στη Πλη. Το 379, η Σνοδος της Αντιοχεας κι ο τοπικς Αρχιεπσκοπος, Μελτιος, ζτησαν τον Γρηγριο να πει στην Κωνσταντινοπολη για να εκκαθαρσει την πλη απ την ορθοδοξα της Νικαας. Παρ τους δισταγμος του, ο Γρηγριος δχθηκε. Η εξαδλφη του, Θεοδοσα, του πρσφερε μια παυλη για κατοικα - αμσως ο Γρηγριος μεττρεψε την παυλη σε εκκλησα, την οποα ονμασε «Αναστασα» («σκην για την ανσταση της πστης»). Εκε εχε εκδσει 5 ομιλες για την Αγα Τριδα.

   Κοιτξτε αυτ τα γεγοντα: Ο Χριστς γεννιται, το γιο Πνεμα εναι ο Πρδρομος του. Ο Χριστς βαπτζεται, το γιο Πνεμα το μαρτυρε... Ο Χριστς κνει θαματα, το γιο Πνεμα τα συνοδεει. Ο Χριστς σταυρνεται, το γιο Πνεμα παρνει τη θση του. Τι θαυμαστ πργματα σκοπεει να κνει ο Θες και δεν εναι δυνατν για Αυτν...

     Οι ομιλες του Γρηγορου τυχαν καλς υποδοχς και πολλο πιστο πγαιναν στην «Αναστασα» για να τον ακοσουν. Φοβομενοι τη δημοτικτητα του Γρηγορου, οι υποστηρικτς του Αρειανισμο αποφσισαν να επιτεθον. Το Πσχα του 379, οι οπαδο προβησαν σε βιαιοπραγες μσα στην εκκλησα, σκοτνοντας ναν επσκοπο και τραυματζοντας τον Γρηγριο. ταν ξφυγε απ τον χλο, ο Γρηγριος προδθηκε απ να φλο του, τον φιλσοφο Μξιμο τον Κυνικ. Ο Μξιμος, που 'χε μυστικ συμμαχα με τον Πτρο, επσκοπο της Αλεξανδρεας, προσπθησε να πρει τη θση του Γρηγορου και να χειροτονηθε ο διος Επσκοπος της Πλης. Σοκαρισμνος, ο Γρηγριος αποφσισε να παραιτηθε απ τη θση, αλλ οι πιστο τον ανγκασαν να μενει και διωξαν τον Μξιμο. Στη Πλη, οι ιερες του Αρειανισμο κατλαβαν τις πιο σημαντικς εκκλησες. ταν μως Αυτοκρτορας γινε ο Θεοδσιος (380), λα πγαν υπρ του Γρηγορου. Ο Αυτοκρτορας ταν αποφασισμνος να εξαλεψει τον Αρειανισμ, διωξε τον Επσκοπο Δημφιλο και τη θση του λαβε ο Γρηγριος.

     Ο Θεοδσιος θλησε να ενσει την αυτοκρατορα με τον Χριστιανισμ, και αποφσισε να συγκαλσει Οικουμενικ Σνοδο για να συζητσουν τα θματα πστης και πειθαρχας. Ο Γρηγριος συμφνησε μαζ του, καθς θελε να ενσει την αυτοκρατορα χρη στον Χριστιανισμ. Την νοιξη του 381, συγκλεσαν τη Β' Οικουμενικ Σνοδο στη Πλη, στην οποα συμμετεχαν 150 Επσκοποι της Ανατολς. Μετ το θνατο του προεδρεοντος επισκπου, Μελτιου της Αντιοχεας, ο Γρηγριος γινε πρεδρος (ηγτης) του Συνεδρου. Ελπζοντας να ενσει τη Δση και την Ανατολ, ο Γρηγριος πρτεινε την αναγνριση του Παυλνου ως Πατριρχη της Αντιοχεας. Οι Αιγπτιοι κι οι Μακεδνες επσκοποι, που υποστριζαν τον Μξιμο, φθασαν αργ στη Σνοδο, δεν υποστριξαν την ποψη του Γρηγορου και θεωροσαν πς κρδισε τη θση του με νοθεα. Καταπονημνος και φοβομενος πς θα 'χανε την εμπιστοσνη του Αυτοκρτορα και των επισκπων, ο Γρηγριος, αντ να επιμενει στη θση του, αποφσισε να παραιτηθε:

   Αφστε να εμαι σαν τον Προφτη Ιων! μουν υπεθυνος για την καταιγδα, αλλ θα θυσιαστ για να σσω το πλοο. Δεν θελα να αναλβω τον θρνο και με χαρ θα τον αφσω.

     Σκαρε το Συμβολιο με την απφαση του να παραιτηθε και ζητοσε απεγνωσμνα απ τον Αυτοκρτορα να δεχθε την παρατηση του. Ο Αυτοκρτορας, συγκινημνος απ την ομιλα του Γρηγορου, τον χειροκρτησε και δχθηκε την παρατηση του. Το Συμβολιο ζτησε απ τον Γρηγριο να παραστε ακμα μια φορ για την αποχαιρετιστρια τελετ. Επιστρφοντας στην Καππαδοκα, ο Γρηγριος γινε ξαν Επσκοπος της Ναζιανζο. Πρασε τα επμενα χρνια παλεοντας με τους αιρετικος του Αρειανισμο και με την αρρστια του. ρχισε να γρφει το De Vita Sua, το αυτοβιογραφικ του ποημα. Στα τλη του 383, η υγεα του Γρηγορου χειροτρευσε και τη θση του ανλαβε ο Ευλλιος. Αφο πρασε μερικ χρνια ειρνης στο οικογενειακ του κτμα, ο Γρηγριος πθανε στις 25 Ιανουαρου 390.
     Σε λη τη ζω του ο Γρηγριος αντιμετπισε διφορες καμπτες επιλογς. Αν θα πρεπε να ακολουθσει τις μελτες ως ρτορας φιλσοφος; Η ζω του μοναχο θα ταν καλτερη απ αυτ του δημσιου προσπου; πρεπε να ακολουθσει τη ζω που θελε τη ζω που θελαν ο πατρας του και ο Βασλειος; Ο Γρηγριος καταγρφει πς αυτς οι διαφορς τον βασνιζαν. Ο γιος Γρηγριος εναι κυρως γνωστς για τη συνεισφορ του στον τομα της Πνευματολογας, της θεολογας σχετικ με το γιο Πνεμα. Ο Γρηγριος ταν ο 1ος, που προσπθησε να εξηγσει, με τον τρπο της πομπς, τις σχσεις του Πνεματος και της Θετητας: «Το γιο Πνεμα εναι πραγματικ Πνεμα, το οποο ρχεται απ τον Πατρα...» Αν και δεν εξγησε τελεως την ννοια, θα διαμρφωνε τις μετπειτα σκψεις για το γιο Πνεμα. Τνισε τι ο Χριστς δεν παυσε να εναι Θες ταν γινε νδρας και τι δεν χασε καννα θεο χαρακτηριστικ του ταν πρε την ανθρπινη μορφ. Διακρυξε επσης την αιωνιτητα του Αγου Πνεματος, λγοντας τι οι ενργειες του Πνεματος ταν κρυμμνες στη Παλαι Διαθκη αλλ γιναν γνωστς μετ την Ανληψη του Χριστο και την Πεντηκοστ.
     Σε αντθεση με τη θεωρα του Νεο-Αρειανισμο τι ο Υις ταν ανμοιος του Πατρς και τη θεωρα του Ημι-Αρειανισμο τι ο Υις ταν ομοιοσιος του Πατρς, ο Γρηγριος υποστριξε το δγμα της ομοουσας. Οι Πατρες της Καππαδοκας υποστριξαν πς η φση του Θεο εναι γνωστη στον νθρωπο - εξγησαν την ννοια της υποστσεως και πς ο Χριστς ταν η εικνα του Θεο. Μερικ θεολογικ ργα του Γρηγορου υποστριζαν, πως και ο φλος του Γρηγριος Νσσης, την αποκατσταση, σμφωνα με την οποα ο Θες θα φερνε λα τα δημιουργματα του σε αρμονα στο Ουρνιο Βασλειο. Αυτ οδγησε τους θεολγους του 19ου αι., Φλιπ Σχαφ και Ζ. Β. Χνσον, να περιγρψουν τη θεολογα του Γρηγορου καθολικ. Αρκετο σγχρονοι θεολγοι, πως ο Τζον Σαχς, δλωσαν πς ο Γρηγριος βλεπε μπροστ απ την αποκατσταση, αλλ με συντηρητικ τρπο. Ωστσο, δεν εναι τελεως αποδεκτ τι ο Γρηγριος πραγματοποησε το δγμα της αποκατστασης.
     ταν γνωστς χι μνο ως θεολγος, αλλ κι ως νθρωπος των γραμμτων, καθς επσης και ως ποιητς, αφο γραψε αρκετ ποηματα με θεολογικ και ηθικ θματα. Ολκληρο το γδοο βιβλο της Παλατινς Ανθολογας απαρτζεται απ επιγρμματ του, 254 τον αριθμ, εν ακμη δο επιγρμματ του (Ι 51 και 92) περιλαμβνονται στο πρτο βιβλο. Ο μεγαλτερος ανιψις του Γρηγορου, Νικδουλος επεξεργστηκε κι εξδωσε πολλ απ τα ργα του. Ο εξδελφς του, Ευλλιος, δημοσευσε αρκετ ργα του Γρηγορου το 391. Το 400 ο Ρουφνιος ρχισε να μεταφρζει τα ργα του Γρηγορου στα λατινικ. Τα ργα του θεωρθηκαν γκυρα στη Σνοδο της Εφσου το 431. Το 451, λαβε το νομα Θεολγος, στη Σνοδο της Χαλκηδνας -να ττλο που κατεχαν κι ο Απστολος Ιωννης κι ο Συμεν ο Νος Θεολγος. Οι συνεισφορς του Γρηγορου στη Τριαδικ θεολογα επηρασαν και τις Δυτικς εκκλησες. Ο Πωλ Τλλιχ θεωρε πς ο Γρηγριος ο Θεολγος δημιοργησε τη φρμουλα για το δγμα της Αγας Τριδας.



     Μετ τον θνατο του, ο γιος Γρηγριος τφηκε στη Ναζιανζ. Τα λεψανα του μεταφρθηκαν, το 950, στην Εκκλησα των γιων Αποστλων στην Κωνσταντινοπολη. να μρος των λειψνων ελφθησαν απ την Κωνσταντινοπολη απ τους Σταυροφρους κατ τη διρκεια της Δ' Σταυροφορας, το 1204, και μεταφρθηκαν στη Ρμη. Στις 27 Νοεμβρου 2004, τα λεψανα του Γρηγορου και του Ιωννη Χρυσστομου επιστρφηκαν στην Κωνσταντινοπολη. Γρω στα 12 χλμ ξω απ την πλη τς Καβλας, βρσκεται να πανμορφο παραθαλσσιο χωρι η Να Καρβλη, και εναι δημιοργημα εδ και ογδντα ξι χρνων ξεριζωμνων ανθρπων απ τα βθη τς Μικρς Ασας. Στην μση το χωριο βρσκεται η εκκλησα το Αγου Γρηγορου το Θεολγου. Επλεξαν δε να κτσουν την να τους εκκλησα στο κντρο το χωριο για να δνουν ισομερς την δια προστασα στα Ιερ λεψανα των Αγων. Ο γιος Γρηγριος ο Θεολγος Ναζιανζηνς γεννθηκε στ βθη τς Μικρς Ασας, στν κωμπολη Ναζιανζ Ανζιανζ τς Καππαδοκας, το 329 μ.Χ., απ τον πατρα του Γρηγριο πο ταν επσκοπος στην Ναζιανζ και την υπροχη μητρα του Νννα η οποα το δωσε τα μγιστα για την θρησκευτικ και πνευματικ του ονττητα. κανε θρησκευτικς και φιλοσοφικς σπουδς επ σειρ ετν στην Καισρεια, στην Αλεξνδρεια τς Αιγπτου, και στην Αθνα. Απ αυτς τις πλεις τρεις μεγλες φιλες αναπτχθηκαν, με τον γιο Αντνιο, τον γιο Αθανσιο, και στην Αθνα με τον Βασλειο τον Μγα, που διατρησε στενος φιλικος δεσμος στο υπλοιπο το βου τους. Λτρεις και οι δυο τς ρεμης ζως ζοσαν ασκητικ στον Πντο. Ο γιος Γρηγριος διατλεσε το Ιερατικ αξωμα το Πατριρχη Κων/πλεως και συντλεσε τα μγιστα για την εξντωση τν αιρετικν τς εποχς. φησε στην Χριστιανοσνη πολλ πνευματικ ργα, επιστολς, συγγρμματα, και ποιματα. φυγε απ τον βον τοτον το 390 μ.Χ. Η Αγα μνμη του τιμται στις 25 Ιανουαρου και στις 30 Ιανουαρου των τριν Ιεραρχν.
     Το ποιητικ ργο του εναι πολ μεγλο. χουνε σωθε 407 ποιματ του (περπου 17000 στχοι), σχεδν λα τους γραμμνα προς το τλος της ζως του. Τα ποιματα ποικλουν στο περιεχμενο, τη μετρικ και την κταση. Χωρζονται σε 3 βασικς κατηγορες: πη, επιτφια ποιματα και διφορα επιγρμματα. Εξαιρετικ σημαντικ εναι τα 254 επιγρμματ του που λα σχετζονται ετε με νεκρος ετε με ζητματα που προκυψαν απ τον θνατο αγαπημνων προσπων. Τα 10 επιγρμματα που αναφρονται στον Μ. Βασλειο αναδεικνουν τη στεν φιλα των δο ιεραρχν. Το ποιητικ λεξιλγιο που χρησιμοποιε ο Γρηγριος σε αυτ τα επιγρμματα παραπμπουνε κατ’ ευθεαν στην αρχαιοελληνικ γραμματεα (στον μηρο, στους αρχαους τραγικος Αισχλο, Σοφοκλ, Ευριπδη,  στον Ηρδοτο, στον Πνδαρο κ.).  Τα ποιματ του διαπνονται απ μια τση ενδοσκπησης αλλ κι απαισιοδοξας.

Γνωμικ τετρστιχα

Να μη διδσκεις να διδσκεις με τον τρπο σου.
Μη με το να χρι τραβς και απωθες με το λλο.
Θα χρειαστες λιγτερα λγια πρττοντας σα πρπει.
Ο ζωγρφος διδσκει πιο πολ με τις ζωγραφις του.

Κυνγα τη δξα, χι την ποια κι χι υπερβολικ.
Αντερος να εσαι απ'το να φανεσαι. Αν εσαι δχως μτρο
μην κυνηγς την κοφια, μτε τη νεανικ.
Τι κερδζει ο πθηκος αν περν για λιοντρι.

Αν καλοταξιδεεις, μην πεις μεγλο λγο προτο δσεις.
Κοντ στο λιμνι βολιαξε καλοτξιδο πλεομενο
κι λλοι σθηκαν περνντας μεγλη τρικυμα.
Να, μια ασφλεια: μην περιγελς τις τχες των λλων.

Τποτα μ θεωρες ισξιο με τον πιστ φλο,
που δεν τον φερε το ποτρι κι η ταραχ του καιρο·
αλλ αυτς δεν χαρζει παρ μνο τι μας συμφρει.
Αναγνριζε ρια της χθρας, χι μως της φιλας.

Επιγρμματα

Για τη μητρα του Νννα

Πς λθηκαν τα ωραα γνατα της Νννης; Πς κλεστηκαν τα χελη;
Πς απ τα μτια δεν τρχουν δκρυα; λλοι τρα βογγον στον
τφο, εν η Αγα Τρπεζα δεν χει τους καρπος των γενναιδωρων
χεριν σου. Το μρος χει ερημσει απ την αγν παρουσα σου
κα οι ιερες δεν θα τοποθετον το τρεμουλιαστ χρι τους στο κεφλι σου.

Χρες κι ορφαν, τι θα κνετε; Οι παρθνες κι οι καλοπαντρεμνες,
κψτε τα μαλλι σας. Σε αυτς πντοτε, με χαρ φερνε
κθε εδους βοθεια ταν ζοσε, μχρις του
φησε το ρυτιδιασμνο σμα της στο να.

Για τον φλο του Βασλειο

Παλαιτερα εχα την πεποθηση τι το σμα ζει ξχωρα
απ την ψυχ παρ εγ χωρς εσνα, Βασλειε,
αγαπημνε υπηρτη του Χριστο. Εγ μως ντεξα κα
παρμεινα. Γιατ καθυστερομε; Δε θα με τοποθετσεις ραγε,
σηκνοντς με στον ουραν, στον χορ των μακαρων ανθρπων;
Μη με εγκαταλεψεις, μη, στον τφο σου ορκζομαι. Δεν θα
σε λησμονσω ποτ, ακμη κι αν το θλω.
Αυτς εναι ο λγος του Γρηγορου.

νας εναι ο Θες που απ ψηλ κυβερν. ναν ξιο ιαρχιερα
γνρισε η γενι μας: εσνα Βασλειε, βροντφωνο αγγελιοφρο
της αλθειας, φωτειν οφθαλμ των Χριστιανν, που λμπει με τα
κλλη της ψυχς, δξα μεγλη του Πντου κα της Καππαδοκας.
Σε ικετεω ακμη κα τρα, να σταθες για χρη του κσμου,
φρνοντας 
τα δρα σου.

Αχ κουβντες, αχ κοιν σπτι φιλας, αχ αγαπημνη
Αθνα, αχ συμφωνες του θερεστου βου στα ξνα!
Μθετε πως ο Βασλειος πγε στον ουραν, πως
επιθυμοσε, εν ο Γρηγριος παραμνει στη γη
κρατντας το στμα του φιμωμνο.

     Ο γιος Γρηγριος, πως προανεφρθηκε, γεννθηκε κι ζησε μεγλο μρος το βου του στην περιοχ τς Καππαδοκας. Εκε, ταν απεβωσε στο χωρι Γκλβερι ( Καρβλη Καρβλλα ), κτσθηκε προς τιμν του, απ μετανστες το Γκλβερι, Ορθδοξη Χριστιανικ εκκλησα. Το καμπαναρι τς εκκλησας δρισαν κτοικοι τς Οδησσο, και το ξυλγλυπτο τμπλο της το κανε δρο στην εκκλησα ο Τσρος Νικλαος Α. Εκε φυλασσταν στο χωρι Γκλβερι απ το 390 μ.Χ. το Ιερ σκνωμα το Αγου, μαζ και τα για λεψανα το πατρα του Γρηγορου Μητροπολτου Ναζιανζο, ως το 1923-1924. Εκενα τα δυσοωνα χρνια τς Μικρασιατικς καταστροφς, με την ανταλλαγ των πληθυσμν, οι ξεριζωμνοι Γκελβεριτες σωσαν απ τον Να τους λα τα τιμαλφ, μορφες εικνες, ασημνια καντλια, και τα για λεψανα των Αγων και τα μετφεραν με καρβι στην να τους πατρδα, στην Ελλδα στην περιοχ τς Καβλας, στη Να Καρβλη.
     Προς τιμν το Αγου και μεγλου Ιερρχη χτσθηκε εδ Νας, ο οποος εναι ιδου αρχιτεκτονικο ρυθμο, πως το Γκλβερι τς Μικρς Ασας. Ο Νας εναι αφιερωμνος στον διαπρεπ λγιο Γρηγριο Θεολγο Ναζιανζην και απ το 1924 φυλσσεται εδ το σεπτ σκνωμα του. Κθε χρνο παραμον τς εορτς του στις 24 Ιανουαρου γνεται Μγας Εσπερινς, και στην συνχεια Αγρυπνα. Ανμερα τς εορτς του στις 25 Ιανουαρου το πρω τελεται Θεα λειτουργα και γνεται περιφορ το σεπτο σκηνματος στα δρομκια το χωριο. Στην συνχεια παραμνει για το Ιερ προσκνημα στον πρναο τς εκκλησας σπου να περσει και ο τελευταος πιστς. Σμφωνα με το Ρωμακ Καθολικ Ημερολγιο των Αγων, η μνμη του Γρηγορου της Ναζιανζο γιορτζεται στις 2 Ιανουαρου. Παλαιτερα, η μνμη του Γρηγορου εορτζονται στις 9 Μαου. Η Ανατολικ Ορθδοξη κι η Ανατολικ Καθολικ Εκκλησα γιορτζουν 2 μρες τη μνμη του γιου Γρηγορου: στις 25 Ιανουαρου (ατομικ εορτ του Γρηγορου) και στις 30 Ιανουαρου (εορτ των Τριν Ιεραρχν). Η Εκκλησα της Αγγλας γιορτζει τη μνμη του Γρηγορου και του Μεγλου Βασιλεου στις 2 Ιανουαρου, εν η Επισκοπικ Εκκλησα τον τιμ στις 9 Μαρτου.

Ὁ ποιμενικὸς αὐλὸς τῆς Θεολογας σου,
τὰς τῶν ῥητρων ἐνκησε σλπιγγας·
ὡς γὰρ τὰ βθη Τοῦ Πνεματος ἐκζητσαντι,
καὶ τὰ κλλη τοῦ φθγματος προσετθη σοι.
Ἀλλὰ πρσβευε Χριστῷ Τῷ Θεῷ, Πτερ Γρηγριε,
σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers