-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

:

Βιογραφικ

     Ο Απστολος Μελαχρινς ταν λληνας λυρικς ποιητς και χρησιμοποησε το λογοτεχνικ ψευδνυμο Κλμης Πορφυρογννητος. Υπρξεν επσης μεταφραστς αρχαας ελληνικς ποησης, σγχρονος του Σικελιανο και του Βρναλη. και πεζογρφος. Υπρξεν ο 1ος γραμματας της Εταιρεας Ελλνων Λογοτεχνν (1934). Σα
λυρικς συμβολιστς ποιητς, της γενις του ‘20 που ονομστηκαν νεοσυμβολιστς, γεννθηκε στη Βραλα της Ρουμανας και πθανε στην Αθνα, απ εγκεφαλικ επεισδιο. τανε νυμφευμνος με τη δασκλα Κλεοπτρα Βουλγαρδου, που πθανε το 1939, με την οποα απκτησαν να γιο.



     Ο Απστολος Μελαχρινς του Νικλαου και της Καλλιπης γεννθηκε στη Βραλα της Ρουμανας το 1880 με γνωστη ημερομηνα γννησης. Καταγταν απ τη Πλη, που η οικογνει του επστρεψε ταν ακμη εκενος ταν βρφος. Ο πατρας του τανε δσκαλος στη Πλη, που ο Απστολος πρασε τα μαθητικ του χρνια, αλλ τλειωσε το Γυμνσιο στην Αδριανοπολη. Απ τα 12 του ασχολθηκε με τη ποηση. Η 1η του δημοσευση σημειθηκε το 1896 ταν εξδωσε στη Πλη το Οικογενειακν Ημερολγιον 1897. Το 1902 εγκαταστθηκε στην Αθνα, εξδωσε το περιοδικ Ζω που κυκλοφρησε 2 μνο τεχη και το 1903 επστρεψε στη Πλη, που μεινε ως το 1922 εργαζμενος ως ασφαλιστικς αντιπρσωπος. Το 1905 τυπθηκε στην Αθνα η 1η του ποιητικ συλλογ με ττλο: Ο Δρμος Φρνει… κι ν τος μετ ερωτετηκε την αδερφ του φλου του Α. Σ. Μισιργλου και της κνε πρταση γμου. Μετ απ ρνηση των γονιν της, αφοσιθηκε στην εργασα του και πλοτισε. Το 1907 τπωσε ξαν στην Αθνα τη 2η ποιητικ συλλογ του με ττλο Παραλλαγς (με το ψευδνυμο Κλμης Πορφυρογννητος, πως κι η 1η).



     ν τος μετ φυγε στο Παρσι και το 1908 επανακυκλοφρησε τη Ζω στη Πλη (το περιοδικ κλεισε ξαν το 1911, επανακυκλοφρησε το 1920 κι παψε οριστικ το 1922). Την εποχ εκενη παντρετηκε τη δασκλα Κλεοπτρα Βουλγαρδου με την οποα απκτησε να γιο. Το 1918 κυκλοφρησε στη Πλη το σατιρικ ημερολγιο Καλλικντζαρος 1918 μαζ με τον Πλ. Κεσσσογλου και το γαλλφωνο περιοδικ Tout Pera . Το Δεκμβρη του 1922 εγκαταστθηκε στη Κηφισι με την οικογνει του. Τη διετα 1922-4 ασχολθηκε ξαν επαγγελματικ με ασφαλιστικς επιχειρσεις. Το 1927 μετακμισε στη Κυψλη.


                  Με τον Μιλτιδη Μαλακση (καθιστ) στο Παρσι

     Το 1931 αγρασε να μικρ τυπογραφεο, που εξδωσε το περιοδικ Ο Κκλος κι οργνωσε τις πρτες συνεδρισεις της Εταιρεας Ελλνων Λογοτεχνν, στην οποα διετλεσε 1ος γραμματας (1934) , που αναγνωρστηκε επσημα απ το Πρωτοδικεο της Αθνας με την απφαση 7338/1934, καθς στο ημιπγειο γραφεο του στην οδ Δαιδλου, συγκεντρωθκανε λγιοι της εποχς.. Εν τω μεταξ εχεν εκδσει το 1933 τη ποιητικ συλλογ Μαραμπο του 
Καββαδα, με πρλογο του ποιητ και κριτικο Κασαρ Εμμανουλ, εν το 1938 δημοσευσε το Μην Ομιλετε Εις Τον Οδηγν, τη 1η συλλογ ποιημτων του Εγγονπουλου. Η 1η εμφνισ του στο χρο της λογοτεχνας με το πραγματικ του νομα σημειθηκε το 1934 στην 3η ποιητικ συλλογ του Φλτρα Επωδν. Η πιο φιλδοξη ποιητικ του σνθεση μως ταν ο Απολλνιος, που δημοσιετηκε αποσπασματικ στα περιοδικ Ζω και Κκλος και το 1938 εκδθηκαν 2 τμοι (πρτο μρος με ττλο Η Κυρ Των Αντιλλων και σχδια του Γιργου Γουναρπουλου, 2ο και 3ο μρος μαζ, με ττλο Η Ψυχ και σχδια του Νκου Εγγονπουλου), εν υπρχαν 2 μρη ακμα που θα ολοκλρωναν το ργο (Το Διψαλμα Των Μαγισσν κι Οι Γμοι Του λιου Και Ττης Σελνης) που δε δημοσιετηκαν παρ μνο κποια μρη τους σε περιοδικ.



     Με το ποιητικ του ργο επιδωξε να υπηρετσει το συμβολιστικ ιδανικ της καθαρς ποησης, συνδυζοντας επιρρος απ τους Μαλλαρμ και Βαλερ με στοιχεα Σολωμικς τεχνοτροπας. Αξιοσημεωτο εναι επσης το μεταφραστικ ργο του. Το 1927 μετφρασε την Εκβη του Ευριπδη μετ απ παραγγελα της Μαρκας Κοτοπολη για παρσταση που δθηκε στο Παναθηνακ Στδιο. 3 χρνια αργτερα τυπθηκε η μετφρασ του για την Ιφιγνεια Εν Ταροις του Ευριπδη κι εγκρθηκε η χρση μεταφρσεν του στη Μση εκπιδευση απ τον ττε υπουργ Παιδεας Γεργιο Παπανδρου, εν μετφρασε επσης την Ιφιγνεια εν Αυλδι, τον Ιππλυτο και τις Βκχες του Ευριπδη, την Ηλκτρα του Σοφοκλ, την Ορστεια του Αισχλου και τους Βατρχους του Αριστοφνη, για την οποα ο Κλων Παρσχος γραψε: "…η μετφραση του ργου καμωμνη απ τον αεμνηστο Απστολο Μελαχριν, χει ζωντνια και φανεται να διατηρε τη φυσιογνωμα του πρωττυπου…".Τλος ενδιαφρθηκε για το δημοτικ τραγοδι ως γνσια κφραση της λακς ψυχς και επιμελθηκε εκδσεων του.



     Το 1939 πθανε η σζυγς του και διακπηκε η κυκλοφορα του Κκλου (επανακυκλοφρησε το 1945 και ως το 1947).
Στη διρκεια της γερμανικς κατοχς μετακμισε στην οδ Αριστοτλους που ζησε σε συνθκες οικονομικς ανχειας. Το 1948 εκλχτηκε γενικς γραμματας της Εταιρεας Ελλνων Λογοτεχνν (θση απ την οποα παραιτθηκε το 1951) και το 1949 θεσε υποψηφιτητα στην δρα Λογοτεχνας της Ακαδημας Αθηνν, χωρς να εκλεγε. Το 1950 υπγραψε την κκληση της Στοκχλμης για κατργηση των ατομικν πλων.
     Πθανε στις 22 Ιουνου 1952 απ εγκεφαλικ επεισδιο.
----------------
Επιλεγμνα ργα του:

 * Ο Δρμος Φρνει... (1905)

 * Παραλλαγς (1907) (Σημ: Οι 2 πρτες αυτς συλλογς δημοσιετηκαν με το ψευδνυμο Κλμης Πορφυρογννητος).
     Η σνθεση των ποιημτων που περιχονται σ' αυτ το 2ο ποιητικ του βιβλο, πρπει να ολοκληρθηκε λγο πριν απ τη δημοσευση τους, στις αρχς του. Καθνα ξεχωριστ απ τα κεμενα του βιβλου αυτο φανεται αυτοτελς λα μαζ μως μοιζουν με παραλλαγς μας διθεσης και συγκροτον να ργο, το ποιο θα μποροσε να θεωρηθε, εν μρει, παραλλαγ της προηγομενης ποησης του, αφο για τη σνθεση αρκετν χωρων του αξιοποησε, αναπλθοντας το, υλικ απ τα ποιματα που εχε δημοσιεσει το 1902-3 στη Ζω και απ το Δρμος Φρνει... Εν μως στη 1η του ποιητικ συλλογ, ατη καθ’ εαυτ η αποκθαρση του ποιητικο λγου απ στοιχεα περιγραφικ κι αφηγηματικ τον εχε οδηγσει στη κατχρηση του ηχητικο στοιχεου των λξεων, στις Παραλλαγς η σημασιακ αξα του φωνητικο υλικο αναπτσσεται και λειτουργε σε συνρτηση με τη διαμρφωση ενς πυκνο πλγματος συμβλων των οποων το κεντρικ νημα αλλοινεται η ρευστοποιεται. πυκντητα κι η ρευσττητα των συμβλων σε συνδυασμ με την αποδυνμωση του αναπαραστατικο περιεχομνου και τον περιορισμ της επενργειας του οπτικο υλικο, καθιστονε το παραγμενο νημα υποβλητικ, μυστηριδες σως η μερικς μνο αποκρυπτογραφσιμο, χι μως απρσιτο, πως κρινε ο Γρηγριος Ξενπουλος, το 1907 ταν με κποια αμηχανα κι επιφλαξη, δχως μως αρνητικ διθεση, παρουσασε το βιβλο αυτ στην εφημερδα Νον στυ.



     Σε 1 εππεδο το νημα των Παραλλαγν ταυτζεται με την κφραση μιας θλψης στην οποα εμπλκονται λυτρωτικ τα στοιχεα της φσης και στοιχεα μυθικ η ονειρικ, ,τι δηλαδ συνθτει, κατ τον ποιητ, τον αγν λυρικ κσμο. γνση μλιστα των βιογραφικν στοιχεων του ενισχει την εντπωση πως η θλψη αυτ εναι συνεπεα μιας αδιξοδης ερωτικς εμπειρας. Υπ το φως μως των θεωρητικν αντιλψεων που διατπωσε απ το 1909 κι πειτα, μεσα στα κριτικ ρθρα και συνεντεξεις του, ποιητικ στον Απολλνιο κι οι ποιες συγκροτονε μυστικ, μονιστικ προσγγιση της, ζως και της τχνης, αποκαλπτεται η παρξη ενς βαθτερου, περιπλοκτερου νοματος, που διατρχει το βιβλο δνοντας στον ποιητικ του λγο την εντητα του. Στο βαθτερο αυτ νοηματικ εππεδο, πρωταγωνιστικ ρλο παζει η ψυχ με την ρεμα θλιμμνη κατανυκτικ παρουσα της, διαποτζει τον περιγραφμενο μυθικ ονειρικ κσμο, εμψυχνει ,τι στη πραγματικτητα εναι ψυχο, αναστανει ,τι δεν υπρχει πλον. Η παρουσα της συνδεται μεσα με τη μνμη, που η αφπνισ της υποδηλνεται ως απαρατητη προπθεση για να διαδραματσει η ψυχ τον ζωοποι ρλο της. Ακμη, υπ την υλη παρουσα της ψυχς, συμφιλινονται το διονυσιακ με το απολλνιο στοιχεο, το παγανιστικ με το χριστιανικ.
     Στην ουσα ο αποδιδμενος στη ψυχ ρλος, ταυτζεται μ' αυτν που αποδδει ο Μελαχρινς στον ποιητ κι η ποιητικ συμφιλωση αντιθετικν καταστσεων ανταποκρνεται στο ιδεδες της νωσης των ντων και των πραγμτων με σκοπ την δια του πνεματος επιστροφ στη 1η αρχ τους, που την εντοπζει χι σ' ν αντερο, πραν του κσμου τοτου ον, αλλ σε μιαν ιδεδη, ναρχη κατσταση της φσης που κυριαρχε ο μαγικς, δηλαδ ο κατεξοχν ποιητικς, μουσικ αρθρωμνος λγος (η επωδ). Η απουσα, λλωστε, απ τις Παραλλαγς, ενς πραγματικ χριστιανικο θρησκευτικο συναισθματος, παρ τις συχνς αναφορς στο τελετουργικ της εκκλησας και τη θρησκευτικ ποηση, εξηγεται απ' αυτν ακριβς τη θεωρητικ τοποθτηση του, που δεν αποδχεται "καμμιν αφορμ θρησκευτικ (εξν απ την μφυτη φυσιολατρεα)".

 * Καλλικντζαρος 1918 (σατιρικ ημερολγιο μαζ με τον Πλ. Κεσσσογλου)

 * Φλτρα Επωδν (1934)  (Σημ.: Η 1η του εμφνιση στα λογοτεχνικ δρμενα με το πραγματικ του νομα).

 * Απολλνιος (1938)

 * Το 1946 εξδωσεν επσης μα Συλλογ Δημοτικν Τραγουδιν.

     Ο Μελαχρινς ανανωσε τη ποιητικ κφραση κι εναι ο κατεξοχν εκπρσωπος του συμβολισμο, εν ενδιαφρθηκε κυρως για τη δημιουργα μιας γλωσσικς μουσικς υποβολς, εν επηρεστηκε επσης, απ το Γιννη Γρυπρη. Τλος να σημειωθε πως χειργραφα του ποιητ υπρχουνε στο Γενικ Αρχεο Ελληνικο Λογοτεχνικο & Ιστορικο Αρχεου (Ε.Λ.Ι.Α.).


========================


     Πρφαση Μελαγχολας

III
Απψε, που ρμη νιθω τη καρδι,
στον κπο μου χω πει να σε συντχω.
χω αφανσει τη ζω, για να 'ρθεις
σε μρο ανθιν σε αρμονας χο.

Των ταφλανιν τα φλλα εμοσκεψε
μια μνημοσυνικ ψιχλα.
Σιμωτιν τα φρνει αποχαιρτισμα
ο σπαραγμς που κρμασεν η στλα.

Γυρζω εδ που τσο σ' ονειρετηκα
να βρω κτι δικ σου.
Σωριζει θλψη κθε φοντωμα.
Ως σκιος στ' νειρ μου απλσου.

Τα μτια σου απ' τα νειρα βαρσκιωτα
μες στη ψυχ μου κλανε. Λυνω.
Το δειλιν, φεγοντας μ' σκιους μακροτξιδους,
πνει του ξενητματος τον πνο.

Για να χινοπωρισω τα δεντρ
σκορπζω την ψυχ μου για νειρ των,
τρα, βαρπνοη που επκρανε η ενθμηση,
σα φνταγμα παλαιν ηλιογερμτων.

Ο Χορς Των Ψιθρων

ΣΤΡΟΦΗ

Κι εἶπε τὸ πικρὸ ἀχολ
ἀπὸ τὴν ἀκρολιμνιὰ
-Πς μου τὴ θυμᾶσαι
ἀκμη τὴν ὑπσχεσ σου τὴν παλι.

-Τρεῖς χιλιδες χρνια τρα,
τὴν ὑπσχεσ μου τὴν παλιὰ
τὴν παρδωκα στὸ ἀγρι
ρτησε τὴν καλαμι.

Σὰ ξεβφει
σὲ χρυσφι
παλαικ,
Κοτα κπαιο πλασιο
δυσμικ.

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

-Μὴν καταφρονᾶτε τὴν Ἀλληγορα,
τὴν ὡραα Κυρ.
Πει νἄντιφεγγσει
σὲ θρηνητικὰ νερ.

-Ὄνειρο, λὲν οἱ ἥσκιοι,
φρεσες μαβ.
Μὴν περνᾶς πρν μὲ τὸ πῆς
τὸ θλιμνο μυστικὸ
ποὺ σὲ αὐλοῦν οἱ φλοῖσβοι.
-Μιὰ φορὰ ἀγαπθηκαν
ὁ Πραμος κ’ ἡ Θοοβη

     Πλι Bρχει

Πλι βρχει!
Στα παρμερα τριδια*
οι ψαλμο θρηνον* που εδιβαζες στον ρθρο.
Μυροβλησε η ψυχολα σου η ευδια
το κορμ σου, σε μια δησην ολρθο.

Πλι βρχει!
Στου κελιο τ' ραχνα τζμια
κλαν' μυστηριακς αγιογραφες,
που λιοι με το αμα τους ζωγρφιζαν
στις λιβανιστς σου ψαλμωδες.

Πλι βρχει!
Σαν αντφωνο μες στη θαμπ σου μνμη
η κλαιμενη βροχ.
Λες, της φσης που εναι η προσευχ.
Κι η ψυχ σου κλαει κτι που αποθμει.

Πλι βρχει!
Τι σε θλουν οι καημο που λεν: Θυμσου;
Οι ψαλμο τους βρχινοι
μοσκεψαν την σπιλη ψυχ σου
και στα δκρυα δεν αντχει.

Πλι βρχει...!

        λο Και Βρχει

IV
λο και βρχει απαρηγρητα.
Το παρελθν τι θλψη π' χει.
Των χινοπωριασμτων το στοιχει
σκορπει τη μοναξι σε κθε κχη.

Γιμοσε ερμι η αυλ μου που χορτριασε,
θλβουνται τα νερ μ’ μοιρες μνμες.
Στους δρμους σρνεται η παρμερη ζω
που αρχνιαζε σε ρημες ρμες.

Τραβιομαι στα νειρ μου τ’ απαρμοιαστα
κι εφταδιπλνω την ψυχ μου στα νειρ της,
στην αγκαλι της μοναξις μου γρνοντας,
σα με χαδεουν τα γυνακεια τα μαλλι της.

VI (Στη κυρα Μλπω Δημητριδη)
λο και βρχει απαρηγρητα.
Της ρας το φευγι τι θλψη πχει!
Του χινοπρου το φιλρημο στοιχει
σκορπ τη μοναξι σε κθε κχη.

Γιμισ' η αυλ μου απουσα και χορτριασε.
Θλβουνται τα νερ με μοιρες μνμες.
Στους δρμους σρνεται η παρμερη ζω,
που αρχνιαζε σ' ρημες ρμες.

Τραβιμαι στα νειρ μου τ' απαρμοιαστα
κι εφταδιπλνω την ψυχ μου στα νειρ της:
στην αγκαλι της μοναξις μου γρνοντας,
μεθντας με σκιους μιας ζως φευγτης.

                  ξαρση
II
Kρατιμαι απ γενι δρακντεια,
που απ μια χρα κνησε υπερπντια
κι χω ακατλυτα: νχια, μαλλι και δντια.

H ψη μου φαντζει λεονταρσια,
τ' αδρ κορμ μου συνερζεται τα κυπαρσσια,
κι αλγιστος, τραβ το δρμο σια.

Kαι των θεν ο αγαπημνος σμπως
που εμαι, θα σβσω μες σε θμπος
απ ρωμα κι απ αρμονα κι απ λμπος.

Σε μια σλα που θα μεθν οι πολυελαοι
και τα νειρ μου η μουσικ θα λει,
κποια βραδι θε να βρεθομε, ωραοι.

M' να ζευγρι στα μαλλι σου ρδα,
θε να χορεεις λγερη κι αλαφροπδα.
Θα πσει το 'να σου νθος (κι πως σε πνο το 'δα,

πθρεφα τα νειρ μου σαν τον πελεκνο)
για να το πρω θε να σκψω επνω
στο μοσκοβλημα ενς ρδου, να πεθνω.

                 Απολλνιος

Aνκρουσμα. Tο Πρασμα των Mοιρν


H A' MOIPA
Xιτνα εχρηκα να υφνω απ λινρι,
χρυσ τον λιο μου ιστορντας καβαλρη.
Στην λλη του ψη η Πολια κροει τον Aπρλη,
ως παν τ' αρνι σε αμαλαγις να φαν τριφλλι.

H B' MOIPA
Mια μρα την Kερ Σελνη αν ταξα
να υφνω της τα νυφικ με λινομταξα,
ρθε ο καιρς που αρχνινα θα τα 'φανα,
ζδια ξομπλιζοντας σε υφδια διφανα.

H A' MOIPA
Mες στο μανδα του χρυσος αετος φανα.

H B' MOIPA
Kι εγ παγνια μες στη σκεπ της περφανα.

H A' MOIPA
Tρα το φιλντισνιο σου αργαλει παρτα,
του λιου να τραγουδσουμε τα νιτα,
κι ας ψιχαλζει νας καημς μες στα λαγοτα:
"Ψηλ κλωνι βεργολυγον με αφρτα φροτα".

Mπανει η Γ' Mορα


H B' MOIPA
Ω την ωκν αδελφολα μας. λαχε να κεντσει
κι οι αχο την κρατον νεργη πλι στην αργβοη βρση,
κτου απ' τα πλτανα. (σκινη κι αρι πλχναν νταντλα.)
Κι η ανβρα περιπαζοντας τη μταιη τχνη εγλα.

H Γ' MOIPA
Tχα τα υφανατε κι εσες λο; Σιμ στην κρνα
πυκν πουρπολιαζαν οι αχο, κοπαδιστς πιθμιες,
σε δκτυλα λαλομενα. Ποια μουσικ τα εκνα
κι ανβρες συνορζουνταν;

H B' MOIPA
Eκρφιαζαν ασμιες
κι ορμντας απ' το μρμαρο παρμοιαζαν τα κρνα.

H A' MOIPA
Mα τσην ρα τι κανες;

H Γ' MOIPA
Eναι κπου να περβλι
ξωτικ. Kθε μου σκλη
το περιδιαβζω μνη
κι η ψυχ μου το αναγννει
σα βιβλο. Κι λυνα
πλι σε νεροσλινα
τη ζωστρ, να γυμνωθ,
σαν τον προφαντν ανθ.
Tρμω, νιθω νο παλμ.
Nα βουτξω δεν τολμ
κι ως βουτ στα κρα νερ,
νιθω αφνταχτη χαρ.
Tα μαλλι σαν τα 'λουσα,
λγερη ανεβλλουσα,
πδησα γυμν κι αθα,
μες σε αγν χρτα και ζα.
Tων δντρων η αδερφοσνη,
το κορμ μου ολρθο στνει.
Θμα! Δντρο, περπατοσα,
με την κμη αναθροοσα.
Πγω αμσως και κοιτ
σε καθρφτη σμαγδωτ,
μια Nεριδα που κρατε,
μαρμαροπελεκητ.
Xτνια νεραδστικα
πρα και χτενστηκα
κι ανθολγουν, σα μανλια,
σε φανταχτερ περβλια.
Nερ φλοισβον τρεξιμι
στη γλυκπιοτη ερημι.
Tον παλι τους πνο λω
μ' ναν τρπο απλ και νο.
Kι ως τη σκι μου, ανμελα,
βλτα ουρανοθμελα
πλνευαν, γιγντισσα
τηνε συναπντησα.
Tο 'χα τξει: να μη φγω
απ' τον κπο δχως τργο
κι απ μια κορφν αρπ,
ριμο, φταχτο καρπ.
Tρα με το μλο παζω
το χρυσ και το κρεμζο.
Κι χει στο παιχνδι μου λη
τη δροσι του, το περβλι.


H B' MOIPA
λα να πισεις τη δουλει
κι φησε τα παιχνδια πλια.

H A' MOIPA
Mε ατο φτερ πετω, χαρματα,
τον λιο για να δω κατματα.

OI TPEIΣ MAZI
Tα 'δα εγ στο μγα δρυ,
νθρωπος δεν τα 'χει ιδε.

H A' MOIPA
Tου λιου το κυκλογρισμα
θμπος, τραγοδι, μοσχομρισμα.
Mνο γι' αυτν γνμα δεν πρα,

B' και Γ' MOIPA μαζ
Ξεφεγει ο λιος απ' τη Mορα.

H A' MOIPA
Aυτς χει τον κσμο υφνει:
Kι εφνη του ως ονερου πλνη.
Kι στερα το ργο του εστοχστη:

H B' MOIPA
Κι η πλση γνρισε τον Πλστη.

B' και Γ' MOIPA
λιε μου, η κρη σου Oμορφι,
σε λγο, σε χο, ζωγραφι.
Φαντζει, νερεται και ηχε,
μες στην απρθενη ψυχ.

H Γ' MOIPA
Mες στην ψυχ μας χνει απ' τ' στρα
ρυθμ. Nιθουμε θρμη πλστρα
κι ανβει τραγουδστρα μθη.

H A' MOIPA
Aυτς των Θεν το κλσμα γνθει.

H Γ' MOIPA
Κι εγ, στο ξπνημα του κσμου,
πρτη φορ βρκα το φως μου.
Xρυσ τουλοπα του λιου πρα,
να κλσω του νθρωπου τη μορα.

H A' MOIPA στη Γ'
Bλε στη ρκα το σκαμγγι
και γνθε το που θλει η Aνγκη.

H A' MOIPA στη B'
Bλε δαφνξυλο στη ζστρα
και φοντωσε τη σκολα, Kλστρα.

H A' στη B' και Γ'
Φρτε τη ρκα παραδθε.

στη Γ'
Σιγοτραγοδα, (στη B') κρουστ κλθε.

OI TPEIΣ μαζ.
Eλεφαντνιο ας γυριστε
το αδρχτι για το λυριστ.

H A' MOIPA στη B'
Ως στρβει το κρουστ σου κλσμα,
βζε διπλ, τρδιπλο νισμα.

στη Γ'
Γλυκ κι αργ ο αχς να πρει,
για τον ηλιχαρο λυρρη.

H Γ' MOIPA
Eμαστε ομγνωμες και τρα:
Tου λιου να πρει λα τα δρα.
Γρνα σφοντλι, αδρχτι γρνα.

H A' MOIPA
Φτα μεθον με.

H B' MOIPA
Σκοπο.

H Γ' MOIPA
Σμρνα.

H A' MOIPA
H μνα μου στα πρτα φτα,
για αινγματα παλαι μ' ερτα:
Aδρχτι μου χρευε, πδα.
Mθα, μαντλαλη ορχηστρδα.

OI TPEIΣ
λες τις τχνες μαζ σμγε,
λιε μου. Mθα μας νε τργε.

H Γ' MOIPA
Στου μγα δρυ τη ρζα, κλθω
του αλαφροσκιωτου τον πθο.
Σφοντλι, αδρχτι μου γυρντε.
Πτα, κορυδαλλ σκουφτε.

H A' MOIPA
Πει να βοσκσει τον Aπρλη
το φαρ το πιαστο τριφλλι.
Bσκοντας δπλα στο ραγζι,
στους γνωρους σκιους φρουμζει.
Γρνα σφοντλι, γρνα αδρχτι,
στη φουντωμνη δπλα φρχτη.

H B' MOIPA
Mε μπροντζινο το αλφι γνα
δρμει να βρε τη λαμπηδνα.
Mες στου Mαρτιο τ' αστραποβρντια
σα φει την, κμει χρυσ δντια.
Γρνα σφοντλι, γρνα αδρχτι,
πλι στον πολβοο καταρρχτη.

H Γ' MOIPA
Eδες τον τργον; Eπολμα
να σκαρφαλσει σε γρια γκρμα.
Mε αμραντους και με γρια κρνα,
γετη την φταχτη ελλερνα.
Σφοντλι αδρχτι μου γυρντε,
και χρευε τργε κνηκτε.

H Γ' MOIPA
Kλσιμο λγο θλει ακμη
για της ζως το μεσοδρμι.
Πσα ομορφι παρνω απ' το δσο
κι ως πρπει θα τον εγκωμισω.
Kλθε κρουστ, σιγοτραγοδα.
Στρβε ηχοκλστινη πλεξοδα.

H A' MOIPA
Kροει ο λιος και ντα πλθει:
Για κροε του λιναριο τα πθη.

H B' MOIPA
Γνθω στη ρκα το λινρι
του νεραδπαρτου λυρρη.
Γρισε αδρχτι και σφοντλι
να μοιροκλσω τον Aπρλη.

H Γ' MOIPA
μορφο το λογο σα δρμει
κι ως αρμενζει το καρβι
καμαρωτ με το μελτμι,
μα ο στχος τις καρδις ανβει.

H B' MOIPA
Kι αν καμαρνει σαν παγνι
κι ως νφη, σαν της χνουν ρζι,
σαν τη γης σαν ξανανινει,
ο στχος τις καρδις ραγζει.


H A' MOIPA
H Oμορφι, θα κροει παρκαιρη
κι αν τη ζω κυκλνει ολκερη.
Mες στα μελλομενα, στα περασμνα,
πντα τη χαρουνται τα ξνα.
Σβορνα σφοντλι, αδρχτι σβορνα.
Tον σκιο σου κυνγαε τορνα.

H A' MOIPA
Διαβανει ο σκιος του και πει
με τις δροσις του Aπριλομη.
Φεγα στην ρα σου. Στον αινα
ηλιμορφη να ζει σου εικνα.
Σβορνα σφοντλι, αδρχτι σβορνα.
Kκνωσε ο πδακας στη γορνα.

H Γ' MOIPA
Xαρ στον ριο αγελαδρη!
πιανε αμλαγο μαστρι
κι ως βζανε λιρα δαμλα,
φλησκονι εμσκιζε το γλα.
Σφοντλι με το αδρχτι γριζε
και μριζε, βασιλικ πλατριζε.

H B' MOIPA
Mιαν αυγιν σιμ του επρασα
κι εδα τον. Mζευε αγριοκρασα.
"Tα δχτυλα λγο και τα 'σκινα,
λεγε, στ' γουρα δαμσκηνα."
Kαι πε να μσει σ' λλη στρτα
μρικα βτσινα στα βτα.
Σφοντλι αδρχτι μου γυρντε
κι νθιζε στα χαντκια βτε.

H Γ' MOIPA
Δτε, το αδρχτι μου, πως στρβω,
λες κι λογο γυρζει γρβο.

H B' MOIPA
Γρνα σφοντλι, γρνα αδρχτι
κι κουσα του φαντου τον κρχτη.

H A' MOIPA
Tον στερν λγο μου θα πω:
Πιστε λλον, πιο πικρ σκοπ.
Σφοντλι, αδρχτι μου, γυρστε.
Σφριζε στα ρμα κλνια, φστε.

H Γ' MOIPA
Kαλ πουλλογε, στη Θολη
κυνγαες το γαλαζοπολι.
Aδρχτι μου, το χορ στνε.
Mονχεψε να το πεις, σπνε.

H B' MOIPA
Σε ρη παρθνα, στην Kολχδα,
θετρελος, με αρκοδια επδα.
Γετη της αζαλας το μλι.

H A' MOIPA
Tο 'πα: ,τι μλλει δεν ξεμλλει.
Σβορνα σφοντλι, αδρχτι σβορνα.
Λαφριν ο σκιος του βρε κορνα.

H Γ' MOIPA
Tο αδρχτι μου βαρ, μολβι,
το ριζικ του, αδερφς, στρβει.

H A' MOIPA
Γρνα στον δραχτο, σκιε βνετε.
Tο γραφτ απγραφο δε γνεται.

H Γ' MOIPA
Δεν εναι κρμα τσο νος
της γης του να ξοφλ το χρος;

H A' MOIPA
Για κμε την καρδι σου πτρα.
Στις τυλιξις τα χρνια μτρα.

H B' MOIPA
Πες, την αποκοτι σου εμτρα,
που τον αχ πρε για πτρα,
ο απολησμονιρης της
ζως, του φαντου πελεκητς;

H A' MOIPA
Γροικτε μου: Πρξω δεν πρξω
στο δσο στοχειωσε το φρξο.
Aχρταγο, αμα ανθρπου εροφα
και δσων του η γρια τοφα.

H B' και η Γ'
Ω, Mορα των Mοιρνε, ριζε.

H A' MOIPA
Ψλωνε, δντρακα βαθιριζε.

H B' MOIPA
Στην τετρακθαρη πηγ,
δψα ως ανογει του η πληγ,
πνει τον σκιο του το αλφι.

H A' MOIPA
Tι γρφει η Mορα δεν ξεγρφει.

H B' MOIPA
Στο δσο ανθε, λαλε, θαμπνει,
ρδο κι αηδνι και παγνι,
κι αυτς τα γρφει με ψηφ.

H Γ' MOIPA
Xαμς! Tον πρεν η στροφ.

H B' MOIPA
Xαμκλαδο πρνο, π' σ' λατο
ξεφτρωσε. Παζε, δρασκλα το,
και στοχειωσ' το ξωθι πηδχτρα.
Tου ελλεις σε νερνια πλχτρα,
κι κρουες στον αχ του σεστρα,
διπλθωρη λεκα μαυλστρα.

H Γ' MOIPA
Aπ τα χρια μου πετχτη
χρυσοελεφντινο το αδρχτι.

H A' MOIPA
Σκψε το αδρχτι σου να πρεις.
Ξεμοιρογρφτηκε ο λυρρης.

(λες μαζ)
Στον λυμπο, στον Kρυμπο,
στα τρα τ' κρα τ' ουρανο,
εκε, που οι Mορες των Mοιρν,
λοζουνται, χτενζουνται
κι ασημοκορδζονται
κι εγ θα πω η Tριμεροσω,
το απρθενο κορμ να λοσω.
Kι ντας λουστ και στολιστ θα δρμω
στου λιου και της Σελνης μας το γμο.


(χνουνται)

      Οι Γμοι Του λιου & Της Σελνης

Ο ΚΑΛΕΣΤΗΣ
Για κποιο τπο αλαργιν κινσαμε και ξνο,
τους γμους να ετοιμσουμε του λιου και της Σελνης.
κι εδ μπροστ μας πρβαλεν η μαγεμνη χρα,
σαν ξαφνικ αντιλμπισμα των ξωτικν ψυχν μας.
λα ησυχζουν ιδεατ, σαν ταν το φεγγρι
με μγο μαρμαρνει φως τη χρα εν κοιμται.
Και καλεστν εδιλεξαν εμνα, που αρμονζω
μες στην αυλ του Ηλιρηγα τις ραψωδες των ρδων
κι ταν κεντ τις κορυφς με του φωτς τα βλη,
κροω τη λρα και ριγον απ διπλ τρεμολα.
Και καλεστς εδ φτασα για να καλσω τα ντα,
που γννησε η αγπη τους κι ανθρεψε το φως τους,
να 'ρθουν απ' που κρυφοζον και να με αναδροσσουν
με ,τι απαλ κι αχνδροσο ξεχνισε η ψυχ τους.

Καλν παιδι ηλιογννητα, που απ' τα παμπλαια χρνια
εβζαιναν μυστηριακ το φως Τους μες στους μθους,
σε μεταμρφωση απαλ και μοσκοαναθρεμμνη,
για να μου μθουν τους ρυθμος που κλενει το τραγοδι,
που αρχζει απ τα λολουδα και χνεται μες στ' στρα,
περνντας μσ' απ' τα νερ που μυθικ παφλζουν,
κι υμναιους δνει μυστικος με τον παλμ της ρας,
στους φλοσβους, στα τρεμφωτα και στα γλυκπνοα μρα
κι τσι ξηγντας τ' νειρο που θα Τους στεφανσει,
θε να ιστορσω στλισμα, το ξιο για δρο του λιου.
Ας τρμει ο νους ο απρθενος, πλσματα μελετντας,
και σρκα ας δνει στους αχος κι αχνς μορφς στα μρα.

                                     Δημδη

     ν απ τα ασφαλστερα σημδια, που δνει την ιδιατερη φυσιογνωμα ενς θνους, με το να εκφρζει τα συναισθματ του σε στιγμς ξαρσης, εναι το τραγουδι.
     Ο νθρωπος στη χαρ, στη λπη, στο μεθσι του και προ πντων το παιδ κι η γυνακα, που εναι πιο σφιχτ δεμνοι με την αυθρμητη εκδλωση του συναισθηματος, ταν αυτ φουντσει, ξεχειλσει, θα ξεσπσουνε σε τραγοδι μοιρολι.
     Αυτ γνεται στο λα, στο παιδ, στη γυνακα, στον ντρα, τον τραγουδιστ δηλαδ που εναι κι αυτς πιο κοντ στο παιδ, στη φση. Το διο γνεται στο μορφωμνο ποιητ, τον αληθιν: Το ποημ του εναι ξεχελισμα ψυχς, ξσπασμα της λπης της χαρς, το μεθσι του.
     Ο Ελληνικς λας, εναι λας που νιωσε περισστερο απ κθε λλον τη δναμη του τραγουδιο. Το τραγοδι, σα μια μαγικ δναμη κρτησε ενιαα, αδισπαστη, τρεις χιλιδες χρνια μια φυλ, που σο κι αν πρε μσα της κατ καιρος ξνα στοιχεα, τα αφομοωσε κι δωσε να νο τνο, που δεν χασε τποτα απ τα αρχικ συστατικ του.
     Η Ελληνικ φυλ ζησε γιατ τραγοδησε.

   (η εισαγωγ, της Εισαγωγς του Μελαχρινο, στην κδοση Δημωδν που επιμελθηκε. Το 1ο δηλαδ κομμτι της).

                      Καλογρι

Κτω στην Αγι Μαρνα και στη Παναγι
δδεκα χρον κορτσι γνηκε καλογρι,
με σταυρ με κομποσχονι πει στην εκκλησ
κι οδε το σταυρ της κνει, οδε προσκυν

Τα παληκαρκια βλπει με πολ καημ,
βγκε μες στο σταυροδρμι και κρασ πουλε,
διβηκ' νας, διβηκ' λλος, διβηκα κι εγ.

-Καλημρα καλογρι μου, κι αππ, τι πουλες;
-Και κρασ πουλ λεβντη και καλ ρακ.
-Καλογρι μου σα μεθσω, πο θα κοιμηθ;

-Παληκρι μ' αν μεθσεις, λα στο κελλ,
πχω πρδικα ψημμνη και γλυκ κρασ,
πχω ππλωμα στρωμνο και χρυσ χαλ,
πο 'μαι κρη και κοιμομαι λο μοναχ,
για να φμε και να πιομε και να παξουμε,
να φιλσεις ν' αγκαλισεις, καλογρις κορμ.

-Τσπα, τσπα καλογρι μου, δεν εν' αντροπ;
-Αντροπ 'ναι στα κορτσα και στις μορφες
και σε μνα τη καλγρια δεν εν' αντροπ.
που εμ' σε ρσο τυλιγμνη σα χλωρ τυρ;



     λα Τα Πουλκια

λα τα πουλκια ζυγ-ζυγ
τρημο τ' αηδνι, το μοναχ
πορπατε και λγει και κελαδε:

-ντρα μου πολτη πραματευτ
και Μεσολογγιτη ξενητευτ,
πο την βρες, νι μου, αυτ τη νι,
τη ξανθομαλλοσα τη Πατρινι;
Μνα σε κστρο βγκες, μνα χωρι,
μνα μοναστρια γουμενικ;

-Οδ σε κστρο βγκα, ουδ χωρι,
κι οδε μοναστρια γουμενικ:
Οχ τη πλη ερχμουν κι οχ τα νησ
κι στη γειτονι της απρασ,
το βασιλικ της επτιζε,
τον αμραντ της εδρσιζε
κι κοψε κλωνρι και μριξε,
μου 'πε κι να λγο και μρεσε:

-Μπρε παληκαρκι σα μ' αγαπς,
τ συχνοδιαβανεις και δε μιλς;
Στελε προξεντρες στη μννα μου
και προξενητδες στον πππο μου.

Τις προξενητοδες τις διξανε
τους προξενητδες τους δερανε.


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers