-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Shelley Percy Bysshe:

 


    Βιογραφικ

     Ο Percy Bysshe Shelley τανε Βρεττανς συγγραφας που θεωρεται νας απ τους σημαντικτερους γγλους ρομαντικος ποιητς. νας ριζοσπαστικς στη ποησ του καθς και στις πολιτικς και κοινωνικς του απψεις, δεν σημεωσε φμη στη διρκεια της ζως του, αλλ η αναγνριση των επιτευγμτων του στη ποηση αυξανταν σταθερ μετ το θνατ του κι γινε σημαντικ επιρρο στις επμενες γενις ποιητν, πως Robert Browning, Algernon Charles Swinburne, Thomas Hardy και W. B. Yeats. Ο Αμερικανς κριτικς λογοτεχνας Χρολντ Μπλουμ τον περιγρφει ως ναν εξαιρετικ τεχντη, να λυρικ ποιητ χωρς αντπαλο και σγουρα ναν απ τους πιο εξελιγμνους σκεπτικιστς διανησης που χουνε γρψει ποτ να ποημα.
     Η φμη του διακυμνθηκε στη διρκεια του 20ου αι., αλλ τις τελευταες 10ετες χει επιτχει αυξανμενη κριτικ για τη σαρωτικ ορμ της ποιητικς του εικνας, τη κυριαρχα του στα εδη και τις μορφς στχων και την περπλοκη αλληλεπδραση σκεπτικιστικν, ιδεαλιστικν και υλιστικν ιδεν στο ργο του . Απ τα πιο γνωστ ργα του εναι: Οζυμανδας (1818), Ωδ στον δυτικ νεμο (1819), Σ' ναν ουρανοξστη (1820), το φιλοσοφικ δοκμιο Η αναγκαιτητα του αθεσμο (1811), που ο φλος του Ο Τ. Τζ. Χογκ μπορε να εναι συν-συγγραφας κι η πολιτικ μπαλντα The Mask of Anarchy (1819). λλα σημαντικ ργα του εναι το δρμα στχων The Cenci (1819) και μεγλα ποιματα πως το Alastor, or The Spirit of Solitude (1815), Julian & Maddalo (1819), Adonais (1821), Prometheus Unbound (1820) -θεωρονται επσης δικ του, το αριστοργημα, Hellas (1822) και το τελευταο, ημιτελς ργο του, The Triumph of Life (1822).
     Ο Shelley γραψε επσης πεζογραφα και μερικ δοκμια για πολιτικ, κοινωνικ και φιλοσοφικ ζητματα. Μεγλο μρος αυτς της ποησης και της πεζογραφας δε δημοσιετηκε στη διρκεια της ζως του, δημοσιετηκε μνο σε ξεκθαρη μορφ, λγω του κινδνου δωξης για πολιτικ και θρησκευτικ συκοφαντα. Απ τη 10αετα του 1820, τα ποιματ του και τα πολιτικ κι ηθικ του γραπτ γνανε δημοφιλ στους Owenist, Chartist και ριζοσπαστικος πολιτικος κκλους κι αργτερα προσλκυσαν θαυμαστς τσο διαφορετικος πως ο Karl Marx, ο Mahatma Gandhi κι ο George Bernard Shaw.



     Η ζω του σημαδετηκε απ οικογενειακς κρσεις, κακ υγεα, αντδραση ενντια στον αθεσμο, τις πολιτικς του απψεις και περιφρνηση των κοινωνικν συμβσεων. Πγε σε μνιμη αυτοεξορα στην Ιταλα το 1818 και τα επμενα 4 χρνια δημιοργησε αυτς που ο Zachary Leader κι ο Michael O'Neill αποκαλονε μερικς απ τις καλτερες ποισεις της ρομαντικς περιδου. Η 2η σζυγς του, Mary Shelley, ταν η συγγραφας του Frankenstein. Πθανε σε ατχημα με πλοο 8 Ιουλου 1822 σ' ηλικα 29 ετν.
     Γεννθηκε στις 4 Αυγοστου 1792 στο Field Place, Warnham, West Sussex, Αγγλα. ταν ο μεγαλτερος γιος του Sir Timothy Shelley (1753-1844), βουλευτ Whig για το Horsham απ το 1790-92 και για το Shoreham μεταξ 1806-12, και της συζγου του, Elizabeth Pilfold (1763–1846), κρης ενς πετυχημνου χασπη. Εχε 4 μικρτερες αδερφς κι ναν πολ μικρτερο αδερφ. Η πριμη παιδικ ηλικα του τανε προστατευμνη και κυρως ευτυχισμνη. ταν ιδιατερα δεμνος με τις αδερφς του και τη μητρα του, που τον ενθρρυναν να κυνηγσει, να ψαρψει και να ιππεσει. Στα 6 του, στλθηκε σε ημερσιο σχολεο που διεθυνε ο εφημριος της εκκλησας του Warnham κι δειξε εντυπωσιακ μνμη κι νεση με τις γλσσες.
     Το 1802 εισλθε στην Ακαδημα Syon House του Brentford, Middlesex, που μαθητς ταν ο ξδερφς του Thomas Medwin. O Shelley εκφοβιζταν κι ταν δυσαρεστημνος στη σχολ και μερικς φορς απαντοσε με βαιη οργ. ρχισε επσης να υποφρει απ τους εφιλτες, τις παραισθσεις και το περπτημα στον πνο που επρκειτο να τον επηρεζουνε περιοδικ σ' λη του τη ζω. Ανπτυξε να ενδιαφρον για την επιστμη, που συμπλρωσε την αδηφγα ανγνωση των ιστοριν του μυστηρου, του ρομαντισμο και του υπερφυσικο. Στη διρκεια των διακοπν του στο Field Place, οι αδερφς του τανε συχν τρομοκρατημνες ταν υποβλθηκαν στα πειρματ του με το μπαροτι, τα οξα και τον ηλεκτρισμ. Πσω στο σχολεο ανατναξε ναν χλωμ φρχτη.
     Το 1804, μπκε στο Eton College, μια περοδο που αργτερα θυμθηκε με απχθεια. Δχτηκε ιδιατερα σκληρ μπολινγκ που οι δρστες τονε λγανε Shelley-baits. Αρκετο βιογρφοι και σγχρονοι χουν αποδσει τον εκφοβισμ στην αποστασιοποηση, τη μη συμμρφωση και την ρνηση του να συμμετσχει στο fagging. Οι ιδιαιτερτητες κι οι βαιες μανες του χαρσανε το παρατσοκλι Mad Shelley. Το ενδιαφρον του για τον αποκρυφισμ και την επιστμη συνεχστηκε κι οι σγχρονοι τονε περιγρφουν να κνει ηλεκτροσκ σ' να δσκαλο, ν' ανατινζει να δντρο με πυρτιδα και να προσπαθε να καλσει πνεματα με αποκρυφιστικς τελετουργες. Στα τελευταα του χρνια, βρθηκε υπ την επιρρο ενς δασκλου μερικς απασχλησης, του Dr James Lind, πους ενθρρυνε το ενδιαφρον του για τον αποκρυφισμ και τον σστησε σε φιλελεθερους και ριζοσπστες συγγραφες. Ανπτυξε επσης ενδιαφρον για τον Πλτωνα και την ιδεαλιστικ φιλοσοφα, που την ακολοθησε στα μετπειτα χρνια μσω της αυτο-μελτης. Σμφωνα με το Ρτσαρντ Χολμς, στο τος της αποχρησς του, εχε αποκτσει τη φμη του κλασσικο μελετητ και του ανεκτο εκκεντρικο. Στη τελευταα του θητεα στο Eton, εμφανστηκε το 1ο του μυθιστρημα Zastrozzi και εχε δημιουργσει οπαδος στους συμφοιτητς του. Πριν εγγραφε στο University College της Οξφρδης, τον Οκτβρη του 1810, ολοκλρωσε τη Πρωττυπη Ποηση των Victor και Cazire (που γρφτηκε με την αδελφ του Elizabeth), το μελδραμα στχων The Wandering Jew και το γοτθικ μυθιστρημα St. Irvine. , The Rosicrucian: A Romance (κδοση 1811).



     Στην Οξφρδη, παρακολοθησε λγες διαλξεις, αντ' αυτο περνοσε πολλς ρες διαβζοντας και διεξγοντας επιστημονικ πειρματα στο εργαστρι που στησε στο δωμτι του. Γνρισε ναν συμφοιτητ του, τον Thomas Jefferson Hogg, που 'γινε στενς του φλος. Πολιτικοποιθηκε λο και πιτερο υπ την επιρρο του Hogg, αναπτσσοντας ισχυρς ριζοσπαστικς κι αντιχριστιανικς απψεις. Ττοιες απψεις ταν επικνδυνες στο αντιδραστικ πολιτικ κλμα που επικρατοσε στη διρκεια του πολμου της Βρεττανας με τη Γαλλα του Ναπολοντα κι ο πατρας του τονε προειδοποησε για την επιρρο του Χογκ.
     Τον χειμνα του 1810–1811, δημοσευσε σειρ αννυμων πολιτικν ποιημτων και φυλλαδων: Μεταθαντια θρασματα της Margaret Nicholson, The Necessity of Atheism (γραμμνο σε συνεργασα με τον Hogg) και A Poetical Essay on the Existing State of Things. Ο Shelley στειλε το The Necessity of Atheism σ' λους τους επισκπους και τους επικεφαλς των κολλεγων της Οξφρδης και κλθηκε να εμφανιστε ενπιον των υποτρφων του κολλεγου, συμπεριλαμβανομνου του κοσμτορα, George Rowley. Η ρνησ του ν' απαντσει σε ερωτσεις των αρχν του κολλεγου σχετικ με το αν ταν συγγραφας χι του φυλλαδου εχε ως αποτλεσμα την εκδωξ του απ την Οξφρδη στις 25 Μρτη 1811, μαζ με τον Χογκ. Στο κουσμα της αποβολς του γιου του, ο πατρας του απελησε να διακψει κθε επαφ μαζ του, εκτς κι αν συμφωνοσε να επιστρψει στο σπτι και να σπουδσει κτω απ δασκλους που εχε διορσει. Η ρνησ του να το κνει οδγησε σε ρξη με τον πατρα του.
     Στα τλη Δεκμβρη του 1810, εχε γνωρσει τη Harriet Westbrook, μαθτρια στο διο οικοτροφεο με τις αδερφς του. Αλληλογραφοσαν συχν κενο το χειμνα, επσης και μετ την εκδωξη του απ την Οξφρδη. Ο Shelley εξθεσε τις ριζοσπαστικς του ιδες για τη πολιτικ, τη θρησκεα και το γμο στη Χριετ και σταδιακ πεισαν ο νας τον λλον τι καταπιεζταν απ τον πατρα της και στο σχολεο. Ο ρωτας του Shelley με τη Harriet αναπτχθηκε τους μνες που ακολοθησαν, ταν βρισκταν υπ σοβαρ συναισθηματικ πεση λγω της σγκρουσης με την οικογνει του, της πικρας του για τη κατρρευση του ρομαντισμο του με τη ξαδρφη του Harriet Grove και την αβσιμη πεποθησ του τι μπορε να 'χε θανατηφρα ασθνεια. Ταυτχρονα, η μεγαλτερη αδερφ της Χριετ, Ελζα, που μαζ της τανε πολ δεμνη, ενθρρυνε το ειδλλιο της νεαρς κοπλας με τον Σλε. Η αλληλογραφα του με τη Harriet εντθηκε τον Ιολιο, εν εκενος κανε διακοπς στην Ουαλλα κι ως απντηση στις επεγουσες εκκλσεις της για προστασα του, επστρεψε στο Λονδνο στις αρχς Αυγοστου. Αφνοντας κατ μρος τις φιλοσοφικς του αντιρρσεις για το γμο, φυγε με τη 16χρονη Χριετ για το Εδιμβοργο στις 25 Αυγοστου 1811 και παντρετηκαν εκε στις 28.
     Στο κουσμα της απδρασης, ο πατρας της Χριετ, Τζον Γουστμπρουκ κι ο πατρας του Σλλευ, κψανε τα επιδματα της νφης και του γαμπρο. Ο πατρας του πστευε τι ο γιος του εχε παντρευτε απ συμφρον, καθς ο πεθερς του εχε κερδσει περιουσα στο εμπριο κι ταν ιδιοκττης μιας ταβρνας κι ενς καφ.



     Επιζντας με δανεικ χρματα, μειναν στο Εδιμβοργο για να μνα, με τον Hogg να ζει κτω απ την δια στγη. Το τρο φυγε για το Γιορκ τον Οκτβρη κι ο Σλλε πγε στο Σσεξ για να τακτοποισει τις υποθσεις με τον πατρα του, αφνοντας πσω τη Χριετ με τον Χογκ. Ο Σλι επστρεψε απ την ανεπιτυχ εκδρομ του για να διαπιστσει τι η Ελζα εχε μετακομσει με τη Χριετ και τον Χογκ. Η Χριετ ομολγησε τι ο Χογκ εχε προσπαθσει να την αποπλανσει σο η Σλλε λειπε. Ο Shelley, η Harriet κι η Eliza σντομα φυγαν για το Keswick στη περιοχ Lake District, αφνοντας τον Hogg στο York. Εκενη τη περοδο ο Shelley εχε επσης μια ντονη πλατωνικ σχση με την Elizabeth Hitchener, μια 28χρονη ανπαντρη δασκλα προχωρημνων απψεων, με την οποα εχε αλληλογραφα. Η Χτσενερ, που ο Σλευ αποκαλοσε αδελφ ψυχ και δετερο εαυτ, γινε ο μπιστος και διανοητικς σντροφς του καθς ανπτυξε τις απψεις του για τη πολιτικ, τη θρησκεα, την ηθικ και τις προσωπικς σχσεις. Της πρτεινε να ενωθε μαζ του, η Harriet κι η Eliza σ' να κοινχρηστο νοικοκυρι που θα μοιραζταν λη η περιουσα. Οι Shelleys κι η Eliza πρασαν το Δεκμβρη και το Γενρη στο Keswick που ο Shelley επισκφτηκε τον Robert Southey που τη ποησ του θαμαζε. Ο Σουθε συνελφθη με τον Σλε, παρλο που υπρχε μεγλο χσμα μεταξ τους πολιτικ, και προβλεψε σπουδαα πργματα γι' αυτν ως ποιητ. Ο Southey ενημρωσε επσης τον Shelley τι ο William Godwin, συγγραφας του Political Justice, που τον εχε επηρεσει πολ στα νιτα του και τον οποο θαμαζε κι ο Shelley, ταν ακμα ζωντανς. Ο Shelley γραψε στον Godwin, προσφροντας τον εαυτ του ως αφοσιωμνο μαθητ του. Ο Godwin, ο οποος εχε τροποποισει πολλς απ τις προηγομενες ριζοσπαστικς του απψεις, συμβολεψε τον Shelley να συμφιλιωθε με τον πατρα του, να γνει λγιος πριν δημοσιεσει οτιδποτε λλο και να εγκαταλεψει τα ομολογημνα σχδι του για πολιτικ αναταραχ στην Ιρλανδα.
     Εν τω μεταξ, ο Σλλε εχε συναντσει τον προσττη του πατρα του, Τσαρλς Χουαρντ, 11ο Δοκα του Νρφολκ, ο οποος βοθησε να εξασφαλιστε η επαναφορ του επιδματος του Σλλε. Με το επδομα της Χριετ να αποκατασταθε επσης, ο Σλλε εχε τρα τα κεφλαια για το ιρλανδικ του εγχερημα. Η αναχρησ τους για την Ιρλανδα επιταχνθηκε απ την αυξανμενη εχθρτητα προς το νοικοκυρι Shelley απ τον ιδιοκττη και τους γετονς τους που ανησυχοσαν απ τα επιστημονικ πειρματα, τη σκοποβολ με πιστλι και τις ριζοσπαστικς πολιτικς απψεις του Shelley. Καθς η νταση αυξανταν, ο Shelley ισχυρστηκε τι εχε δεχτε επθεση στο σπτι του, να γεγονς που μπορε να ταν πραγματικ να παραληρηματικ επεισδιο που προκλθηκε απ το γχος. Αυτ ταν το πρτο απ μια σειρ επεισοδων τα επμενα χρνια που ο Shelley ισχυρστηκε τι δχθηκε επθεση απ αγνστους στη διρκεια περιδων προσωπικς κρσης.
     Στις αρχς του 1812, γραψε, δημοσευσε και δινειμε προσωπικ στο Δουβλνο 3 πολιτικ φυλλδια: An Address, to the Irish People; Προτσεις για Σλλογο Φιλανθρωπιστν. και Διακρυξη Δικαιωμτων. Εκφνησε επσης ομιλα σε μια συνεδραση της Καθολικς Επιτροπς του O'Connell, στην οποα ζτησε τη καθολικ χειραφτηση, τη κατργηση των Πρξεων της νωσης και τον τερματισμ της καταπεσης των φτωχν της Ιρλανδας. Αναφορς για τις ανατρεπτικς δραστηριτητες του Shelley στλθηκαν στον Υπουργ Εσωτερικν. Επιστρφοντας απ την Ιρλανδα, το νοικοκυρι Shelley ταξδεψε στην Ουαλλα, στη συνχεια στο Ντβον, που βρθηκαν ξαν υπ τη παρακολοθηση της κυβρνησης για διανομ ανατρεπτικς λογοτεχνας. Η Ελζαμπεθ Χτσενερ μπκε στο νοικοκυρι στο Ντβον, αλλ αρκετος μνες αργτερα εχε διαμχη με τους Σλλε κι φυγε. Το σπιτικ των εχε στηθε στο Tremadog της Ουαλλας τον Σεπτμβρη του 1812, που αυτς εργστηκε στο Queen Mab, μια ουτοπικ αλληγορα με εκτενες σημεισεις που κηρττει τον αθεσμ, την ελεθερη αγπη, τον ρεπουμπλικανισμ και τη χορτοφαγα. Το ποημα κυκλοφρησε τον επμενο χρνο σε ιδιωτικ κδοση 250 αντιτπων, αν κι αρχικ διανεμθηκαν ελχιστα λγω του κινδνου δωξης για ανατρεπτικ και θρησκευτικ συκοφαντα.



     Τον Φλεβρη του 1813, ισχυρστηκε τι δχθηκε επθεση στο σπτι του τη νχτα. Το περιστατικ μπορε να ταν πραγματικ, μια ψευδασθηση που προκλθηκε απ το γχος μια φρσα που σκηνοθτησε για να ξεφγει απ τη κρατικ επιτρηση, τους πιστωτς και τις εμπλοκς του στη τοπικ πολιτικ. Οι Shelleys κι η Eliza κατφυγαν στην Ιρλανδα και μετ στο Λονδνο. Πσω στην Αγγλα, τα χρη του αυξθηκαν καθς προσπθησε ανεπιτυχς να καταλξει σε οικονομικ διακανονισμ με τον πατρα του. Στις 23 Ιουνου, η Harriet γννησε να κορτσι, την Eliza Ianthe Shelley (γνωστ ως Ianthe), και τους επμενους μνες η σχση μεταξ τους επιδεινθηκε. Ο Shelley αγανακτοσε για την επιρρο που εχε η αδερφ της Harriet πνω της, εν η Harriet αποξενθηκε απ τη στεν φιλα του με μια ελκυστικ χρα, τη κυρα Boinville και τη κρη της Cornelia Turner. Η κυρα Boinville εχε παντρευτε ναν Γλλο επανασττη μετανστη και φιλοξενοσε να σαλνι που ο Shelley μποροσε να συζητσει για τη πολιτικ, τη φιλοσοφα και τη χορτοφαγα. Η κυρα Boinville γινε μπιστ του στη διρκεια της γαμλιας κρσης του και μλλον ερωτετηκε τη κρη της.
     Μετ τη γννηση της Ianthe, οι Shelleys μετακινονταν συχν στο Λονδνο, την Ουαλλα, τη Lake District, τη Σκωτα και το Berkshire για να ξεφγουν απ τους πιστωτς και να αναζητσουνε σπτι. Τον Μρτη του 1814, ο Shelley παντρετηκε ξαν τη Harriet στο Λονδνο για να διευθετσει τυχν αμφιβολες σχετικ με τη νομιμτητα του γμου τους στο Εδιμβοργο και να εξασφαλσει τα δικαιματα του παιδιο τους. Παρ' λ' αυτ, οι Shelleys ζσανε χωριστ για τους περισστερους απ τους επμενους μνες κι ο Shelley συλλογστηκε με πικρα: "η εξρτηση κι η καρδη νωσ μου με τη Harriet".
     Το Μη του 1814, ρχισε να επισκπτεται τον μντορ του Godwin σχεδν καθημεριν και σντομα ερωτετηκε τη Mary, τη 16χρονη κρη του και της αεμνηστης φεμινστριας συγγραφως Mary Wollstonecraft. Ο Shelley κι η Mary δηλσανε την αγπη τους ο νας για τον λλο στη διρκεια μιας επσκεψης στον τφο της μητρας της στο προαλιο της εκκλησας του St. Pancras Old Church στις 26 Ιουνου. ταν ο Shelley επε στον Godwin τι σκπευε να αφσει τη Harriet και να ζσει με τη Mary, ο μντορς του τον διωξε απ το σπτι κι απαγρευσε στη Mary να τον δει. Ο Shelley κι η Mary φγανε στην Ευρπη στις 28 Ιουλου, παρνοντας μαζ τους τη θετ αδερφ της Mary, Claire Clairmont. Πριν φγουν, εχαν εξασφαλσει δνειο 3.000 λιρν αλλ εχε αφσει τα περισστερα χρματα στη διθεση του Godwin και της Harriet, που τανε πλον γκυος. Η οικονομικ συμφωνα με τον Godwin οδγησε σε φμες τι εχε πουλσει τις κρες του στον Shelley. Διασχσανε τη κατεστραμμνη απ τον πλεμο Γαλλα, που ο Shelley γραψε στη Harriet, ζητντας της να τους συναντσει στην Ελβετα με τα χρματα που της εχε αφσει. Μη ακογοντας τποτα απ τη Χριετ στην Ελβετα και μη μπορντας να εξασφαλσουν επαρκ κεφλαια κατλληλη διαμον, οι τρεις ταξδεψαν στη Γερμανα και την Ολλανδα πριν επιστρψουν στην Αγγλα στις 13 Σεπτμβρη.



     Πρασε τους επμενους μνες προσπαθντας να συγκεντρσουνε δνεια και ν' αποφγει τους δικαστικος επιμελητς. Η Μαρη ταν γκυος, μοναχικ, καταθλιπτικ κι ρρωστη. Η διθεσ της δε βελτιθηκε ταν κουσε τι, στις 30 Νομβρη, η Harriet εχε γεννσει τον Charles Bysshe Shelley, κληρονμο της περιουσας και της βαρονετας των Shelley. Ακολοθησε, στις αρχς Γενρη 1815, η εδηση τι ο παππος του, ο Sir Bysshe, εχε πεθνει αφνοντας να κτμα αξας 220.000 λιρν. Ωστσο, ο διακανονισμς του κτματος κι ο οικονομικς διακανονισμς με τον πατρα του (τρα Σερ Τμοθι), ολοκληρθηκαν μλις τον Απρλη του επμενου τους. Το Φλεβρη του 1815, η Μαρη γννησε πρωρα να κοριτσκι που πθανε 10 μρες αργτερα, βαθανοντας τη κατθλιψ της. Τις επμενες εβδομδες, η Mary ρθε κοντ στον Hogg, που μετακμισε προσωριν στο σπτι. Ο Shelley εχε σχεδν σγουρα σεξουαλικ σχση με τη Claire αυτ τη στιγμ κι εναι πιθαν τι η Mary, με την ενθρρυνσ του, εχεν επσης σεξουαλικ σχση με τον Hogg. Τον Μη η Κλερ φησε το σπτι, μετ απ επιμον της Μαρης για να μενει στο Λνμουθ. Τον Αγουστο μετακμισαν στο Bishopsgate που εργστηκε στο Alastor, να μεγλο ποημα σε κεν στχο που βασζεται στον μθο του Νρκισσου και της Ηχος. Δημοσιετηκε σε μια κδοση 250 αντιτπων στις αρχς του 1816 με χαμηλς πωλσεις και σε μεγλο βαθμ δυσμενες κριτικς απ τον συντηρητικ τπο. Στις 24 Γενρη 1816, η Mary γννησε τον William Shelley. Ο Shelley ταν χαρομενος που εχε ναν λλο γιο, αλλ υπφερε απ την πεση των παρατεταμνων οικονομικν διαπραγματεσεων με τον πατρα του, τη Harriet και τον Godwin κι δειξε σημδια παραληρηματικς συμπεριφορς και σκεπτμενος απδραση στην πειρο.
     Η Claire ξεκνησε σεξουαλικ σχση με τον Λρδο Byron τον Απρλη του 1816, λγο πριν την αυτοεξορα του στην πειρο και στη συνχεια καννισε να συναντσει ο Byron τον Shelley, τη Mary κι αυτν στη Γενεη. Ο Σλλε θαμαζε τη ποηση του Βρωνα και του 'χε στελει το Queen Mab κι λλα ποιματα. Η ομδα φτασε στη Γενεη τον Μη και νοκιασε σπτι κοντ στη Villa Diodati, στις χθες της λμνης της Γενεης, που διμενε ο Byron. Εκε ο Shelley, ο Byron κι οι λλοι ασχολθηκαν με συζητσεις για τη λογοτεχνα, την επιστμη και διφορα φιλοσοφικ δγματα. να βρδυ, εν ο Μπιρον απγγειλε τη Christabel του Coleridge, παθε μια σφοδρ κρση πανικο με παραισθσεις. Το προηγομενο βρδυ η Μαρη εχε να πιο παραγωγικ ραμα εφιλτη που ενπνευσε το μυθιστρημ της Φρανκενστιν.
     Ο Shelley κι ο Byron κνανε μια περιοδεα με βαρκδα γρω απ τη λμνη της Γενεης, που τον ενπνευσε να γρψει τον Hymn to Intellectual Beauty, το 1ο του ουσιαστικ ποημα μετ τον Alastor. Μια περιοδεα στο Chamonix στις γαλλικς λπεις ενπνευσε το Mont Blanc, που χει περιγραφε ως μια αθεστικ απντηση στον Hymn before Sunrise in the Vale of Chamonix του Coleridge. Στη διρκεια αυτς της περιοδεας, υπγραφε συχν βιβλα επισκεπτν με μια δλωση τι ταν θεος. Αυτς οι δηλσεις γιναν αντιληπτς απ λλους Βρετανος τουρστες, συμπεριλαμβανομνου του Southey, που σκλρυνε τη στση εναντον του Shelley στη πατρδα. Οι σχσεις μεταξ του Μπιρον και του κμματος του Σλλε εντθηκαν ταν στον Βρωνα επαν τι η Κλερ ταν γκυος στο παιδ του. Ο Shelley, η Mary κι η Claire φγαν απ' την Ελβετα στα τλη Αυγοστου, με τις ρυθμσεις για το αναμενμενο μωρ να 'ναι ακμα ασαφες, αν κι ο Shelley προβλεψε τη Claire και το μωρ στη διαθκη του. Το Γενρη του 1817 η Κλερ γννησε τη κρη του Βρωνα που ονμασε λμπα, αλλ' αργτερα μετονμασε σε Αλγρα σμφωνα με τις επιθυμες του Βρωνα.
     Ο Shelley κι η Mary επιστρψανε στην Αγγλα τον Σεπτμβρη του 1816 και στις αρχς Οκτβρη κουσαν τι η ετεροθαλς αδερφ της Mary, Fanny Imlay, εχεν αυτοκτονσει. Ο Godwin πστευε τι η Fanny ταν ερωτευμνη με τον Shelley κι ο διος υπφερε απ κατθλιψη κι ενοχς για τον θνατ της, γρφοντας: "Φλη αν εχα μθει τη μυστικ σου θλψη / δεν θα εχαμε χωρσει τσι". Ακολοθησε περαιτρω τραγωδα στο Δεκμβρη ταν η εν διαστσει σζυγος του Shelley, Harriet, πνγηκε στο Serpentine. Η Χριετ, γκυος και ζοσε μνη εκενη την εποχ, πστευε τι την εχε εγκαταλεψει ο νος της εραστς. Στην επιστολ αυτοκτονας της ζτησε απ τον Shelley ν' αναλβει την επιμλεια του γιου τους Charles αλλ να αφσει τη κρη τους στη φροντδα της αδελφς της Eliza.



     Ο Shelley νυφετηκε τη Mary στις 30 Δεκμβρη, παρ τις φιλοσοφικς του αντιρρσεις για το θεσμ. Ο γμος εχε σκοπ να βοηθσει στην εξασφλιση της επιμλειας των παιδιν του απ τη Harriet και να κατευνσει τον Godwin που 'χε αρνηθε να τους δει λγω της προηγομενης μοιχικς τους σχσης. Μετ απ μια παρατεταμνη δικαστικ διαμχη, το Δικαστριο της Καγκελαρας ανθεσε τελικ την επιμλεια των παιδιν τους σε ανδοχους γονες, με την αιτιολογα πως εχε εγκαταλεψει τη 1η του σζυγο χωρς αιτα κι ταν θεος. Τον Μρτη του 1817 οι Σλλε μετακμισαν στο χωρι Μρλοου, στο Μπκιγχαμσιρ, που ζοσε ο φλος του Σλλε, Τμας Λοβ Πκοκ. Το νοικοκυρι τους περιλμβανε τη Claire και το μωρ της Allegra, που η παρουσα τους δυσανασχετοσε τη Mary. Η γενναιοδωρα του Shelley με τα χρματα και τα αυξανμενα χρη οδγησε επσης σε οικονομικ και συζυγικ γχος, πως και τα συχν αιτματα προς τον Godwin για οικονομικ βοθεια.
     Στις 2 Σεπτμβρη η Mary γννησε μια κρη, τη Clara Everina. Αμσως μετ, ο Shelley φυγε για το Λονδνο με τη Claire, γεγονς που αξησε τη δυσαρσκεια της Mary προς τη θετ αδερφ της. Ο Shelley συνελφθη για 2 μρες στο Λονδνο για χρματα που χρωστοσε κι οι δικηγροι επισκφθηκαν τη Mary στο Marlowe για τα χρη του. Ο Shelley συμμετεχε στο λογοτεχνικ και πολιτικ κκλο που περιβαλλε το Leigh Hunt και στη διρκεια αυτς της περιδου γνρισε τον William Hazlitt και τον John Keats. Το σημαντικτερο ργο του στη διρκεια αυτς της περιδου ταν το Laon and Cythna, να μεγλο αφηγηματικ ποημα που χαρακτηρζει την αιμομιξα και τις επιθσεις στη θρησκεα. Αποσρθηκε βιαστικ μετ τη δημοσευσ του λγω φβου δωξης για θρησκευτικ συκοφαντικ δυσφμιση κι επανεκδθηκε και ξαν εκδθηκε ως The Revolt of Islam το Γενρη του 1818. Δημοσευσε επσης 2 πολιτικ φυλλδια με ψευδνυμο: A Proposal for putting Reform to the Vote σ' λη τη διρκεια το Βασλειο (Μρτης 1817) και Μια Ομιλα στο Λα για τον θνατο της Πριγκπισσας Σρλοτ (Νομβρης 1817). Το Δεκμβρη γραψε το Ozymandias, που θεωρεται να απ τα ωραιτερα σοννττα του, στο πλασιο ενς διαγωνισμο με το φλο και συνδελφο ποιητ Horace Smith. 12 Μρτη 1818 οι Shelleys με τη Claire εγκατλειψαν την Αγγλα για να ξεφγουν απ την αστικ και θρησκευτικ τυραννα. νας γιατρς εχε επσης συστσει στον Shelley να πει στην Ιταλα για το χρνιο παρπον του στους πνεμονες κι αυτς εχε κανονσει να πει τη κρη της Claire, Allegra, στον πατρα της Byron που βρισκτανε τρα στη Βενετα.
     Αφο ταξδεψε μερικος μνες στη Γαλλα και την Ιταλα, φησε τη Mary και το μωρ στο Bagni di Lucca (στη σημεριν Τοσκνη) εν ταξδεψε με τη Claire στη Βενετα για να δει τον Byron και να κανονσει να επισκεφθε την Allegra. Ο Μπιρον κλεσε τους Σλλε να μενουν στη θεριν του κατοικα στο στε κι ο Σλλε παρτρυνε τη Μαρη να τον συναντσει εκε. Η Κλρα αρρστησε βαρι στο ταξδι και πθανε στις 24 Σεπτμβρη στη Βενετα. Μετ το θνατο της, η Mary πεσε σε μια μακρ περοδο κατθλιψης και συναισθηματικς αποξνωσης. Μετακμισαν στη Νπολη τη 1η Δεκμβρη, που μενανε 3 μνες. Στη διρκεια αυτς της περιδου ταν ρρωστος, καταθλιπτικς και σχεδν αυτοκτονικς: κατσταση του νου που αντικατοπτρζεται στο ποημ του Στνζα που γρφτηκε στο Dejection, κοντ στη Νπολι, το Δεκμβρη του 1818. Εν βρισκταν εκε, κατγραψε τη γννηση και τη βφτιση ενς κοριτσιο, της Elena Adelaide Shelley (γεννημνη στις 27 Δεκμβρη), ονομζοντας τον εαυτ του ως πατρα και ονομζοντας ψευδς τη Mary ως μητρα. Η καταγωγ της λενας δεν χει εξακριβθε σγουρα. Οι βιογρφοι χουν υποθσει ποικιλοτρπως τι υιοθετθηκε απ' αυτν για να παρηγορσει τη Mary για το χαμ της Clara, τι ταν παιδ του απ τη Claire, τι ταν παιδ του απ την υπηρτρια Εlise Foggi τι ταν παιδ μιας μυστηριδους κυρας. που τον εχε ακολουθσει στην πειρο. Ο Shelley κατγραψε τη γννηση και το βπτισμα στις 27 Φλεβαρη 1819 και το νοικοκυρι φυγε απ τη Νπολη για τη Ρμη την επμενη μρα, αφνοντας την λενα με φροντιστς. Η λενα επρκειτο να πεθνει σ' να φτωχ προστιο της Νπολι στις 9 Ιουνου 1820.



     Στη Ρμη, ταν σε κακ υγεα, πιθανς να 'χε αναπτξει νεφρτιδα και φυματωση που αργτερα ταν σε φεση. Παρ 'λα αυτ, κανε σημαντικ προδο σε 3 μεγλα ργα: Julian & Maddalo, Prometheus Unbound και The Cenci. Το 1ο εναι αυτοβιογραφικ ποημα που διερευν τη σχση μεταξ Shelley και Byron κι αναλει τις προσωπικς κρσεις του Shelley τα 1818 και 1819. Το ποημα ολοκληρθηκε το καλοκαρι του 1819, αλλ δεν δημοσιετηκε σο ζοσε ο Shelley. Το 2ο εναι μεγλο δραματικ ποημα εμπνευσμνο απ την επανληψη του μθου του Προμηθα απ τον Αισχλο. Ολοκληρθηκε στα τλη του 1819 και δημοσιετηκε το 1820. Το 3ο εναι στιχοδρμα βιασμο, δολοφονας κι αιμομιξας που βασζεται στην ιστορα του Κμη της Αναγννησης Σνσι της Ρμης και της κρης του Βεατρκης. Ολοκλρωσε το ργο τον Σεπτμβρη και η 1η κδοση κυκλοφρησε κενη τη χρονι. πρεπε να γνει ν απ' τα πιο δημοφιλ ργα του και το μοναδικ που εχε 2 εξουσιοδοτημνες εκδσεις στη ζω του.
     Ο 3χρονος γιος του, William, πθανε τον Ιονιο, πιθαντατα απ ελονοσα. Η να τραγωδα προκλεσε περαιτρω πτση στην υγεα του και βθυνε τη κατθλιψη της Mary. Στις 4 Αυγοστου γραψε: "χουμε ζσει πλον 5 χρνια μαζ· κι αν λα τα γεγοντα της 5ετας εξαφανζονταν, σως μουν ευτυχισμνη". Οι Shelleys ζοσαν τρα στο Λιβρνο που, τον Σεπτμβρη, κουσε για τη σφαγ ειρηνικν διαδηλωτν στο Peterloo στο Μντσεστερ. Μσα σε 2 βδομδες εχε ολοκληρσει να απ τα πιο δισημα πολιτικ του ποιματα, το The Mask of Anarchy και το 'στειλε στο Leigh Hunt για δημοσευση. Ο Χαντ, ωστσο, αποφσισε να μη το δημοσιεσει, φοβομενος τη δωξη για συκοφαντικ δυσφμιση. Το ποημα δημοσιετηκε επσημα μλις το 1832. Οι Shelleys μετακμισαν στη Φλωρεντα τον Οκτβρη, που ο Shelley διβασε μια καυστικ κριτικ για την Εξγερση του Ισλμ (και τη πριν εκδοχ της Laon and Cythna) στη συντηρητικ Quarterly Review. Εξοργστηκε απ τη προσωπικ επθεση εναντον του στο ρθρο που λανθασμνα πστευε πως εχε γραφτε απ τον Southey. Η πικρα του για τη κριτικ κρτησε για το υπλοιπο της ζως του.
     Στις 12 Νομβρη, η Mary γννησε να αγρι, τον Percy Florence Shelley. Γρω στη εποχ της γννησης του οι Σλλε γνρισαν τη Σοφα Στισι, που τανε φλακας ενς απ τους θεους του κι μενε στην δια γειτονι μαζ τους. Ταλαντοχα αρπστρια και τραγουδστρια, κανε φιλα με τον Shelley εν η Mary ταν απασχολημνη με τον νεογννητο γιο της. Ο Shelley γραψε τουλχιστον 5 ερωτικ ποιματα κι αποσπσματα για τη Sophia, συμπεριλαμβανομνου του Song written for an Indian Air. Οι Shelleys μετακμισαν στη Πζα Γενρη του 1820, φαινομενικ για να συμβουλευτον ναν γιατρ που τους εχανε συστσει. Εκε γνανε φλοι με την Ιρλανδ δημοκρατικ Margaret Mason (Lady Margaret Mountcashell) και τον σζυγο της George William Tighe. Η κυρα Mason γινε η μπνευση για το ποημα του Shelley The Sensitive Plant κι οι συζητσεις του με αυτος, επηρεσανε τη πολιτικ του σκψη και το κριτικ του ενδιαφρον για τις πληθυσμιακς θεωρες του Thomas Malthus.
     Τον Μρτη γραψε σε φλους τι η Mary τανε καταθλιπτικ, αυτοκτονικ κι εχθρικ απναντ του. Κατακλζονταν επσης απ οικονομικς ανησυχες, καθς πιστωτς απ την Αγγλα τονε πεζαν να πληρσει κι ταν υποχρεωμνος να κνει μυστικς πληρωμς σε σχση με την Ναπολτικη επιβρυνση του λενα. Εν τω μεταξ, γραφε το A Philosophical View of Reform, πολιτικ δοκμιο που 'χε ξεκινσει στη Ρμη. Το ημιτελς δοκμιο, που παρμεινε αδημοσευτο στη διρκεια της ζως του, ονομστηκε να απ τα πιο προηγμνα κι εξελιγμνα γγραφα της πολιτικς φιλοσοφας του 19ου αι.


                                      H Aποτφρωση του Shelley

     λλη κρση ξσπασε τον Ιονιο, ταν ισχυρστηκε πως εχε δεχτε επθεση στο ταχυδρομεο της Pisan απ ναν νδρα που τον κατηγοροσε για αποκρουστικ εγκλματα. Ο βιογρφος του, James Bieri, προτενει πως αυτ το περιστατικ ταν πιθαν παραληρηματικ επεισδιο που προκλθηκε απ ακραο γχος, καθς ο Shelley εκβιαζταν απ να πρην υπηρτη, τον Paolo Foggi, για τη μικρ Elena. Εναι πιθανπως ο εκβιασμς συνδθηκε με ιστορα που διαδθηκε απ μια λλη πρην υπηρτρια, την Elise Foggi, τι εχε αποκτσει να παιδ με τη Claire στη Νπολι και το 'χε στελει σε σπτι νεογνν. Οι Shelley κι η Claire αρνθηκαν αυτν την ιστορα κι η Elise μετ την αποκρυξε. Τον Ιολιο, ακογοντας τι ο Κητς τανε βαρι ρρωστος στην Αγγλα, του γραψε προσκαλντας τον να μενει μαζ του στη Πζα. Ο Κιτς απντησε με την ελπδα να τον δει, αλλ αντ' αυτο, γιναν ρυθμσεις στε να ταξιδψει στη Ρμη. Μετ το θνατο του το 1821, ο Shelley γραψε το Adonais, που ο Χρολντ Μπλουμ θεωρε μια απ τις σημαντικτερες ποιμενικς ελεγεες. Το ποημα δημοσιετηκε στη Πζα τον Ιολιο του 1821, αλλ πολησε λγα ανττυπα.
     Στις αρχς Ιουλου 1820, ο Σλλε κουσε τι το μωρ λενα εχε πεθνει στις 9 Ιουνου. Τους μνες που ακολοθησαν το περιστατικ στο ταχυδρομεο και τον θνατο της λενας, οι σχσεις μεταξ της Μαρης και της Κλερ επιδεινθηκαν και η Κλερ πρασε το μεγαλτερο μρος των επμενων δο ετν ζντας χωριστ απ τους Σλλε, κυρως στη Φλωρεντα. Εκενο τον Δεκμβρη ο Shelley συνντησε τη Teresa (Emilia) Viviani, που ταν η 19χρονη κρη του Κυβερντη της Πζας και ζοσε σε να μοναστρι περιμνοντας ναν κατλληλο γμο. Η Shelley την επισκφτηκε αρκετς φορς τους επμενους μνες και ξεκνησαν μια παθιασμνη αλληλογραφα η οποα μειθηκε μετ τον γμο της τον επμενο Σεπτμβριο. Η Αιμιλα ταν η μπνευση για το σημαντικ ποημα Επιψυχδιο του Σλλε.
     Τον Μρτη του 1821 ολοκλρωσε το A Defense of Poetry, απντηση στο ρθρο του Peacock, The Four Ages of Poetry. Το δοκμι του, με το περφημο συμπρασμα "Οι ποιητς εναι οι ανομολγητοι νομοθτες του κσμου", μεινε αδημοσευτο σο ζοσε. Πγε μνος στη Ραβννα στις αρχς Αυγοστου για να δει τον Μπιρον, κνοντας μια παρκαμψη στο Λιβρνο για να ραντεβο με την Κλερ. μεινε με τον Byron 2 βδομδες και κλεσε τον ποιητ να περσει το χειμνα στην Πζα. Αφο κουσε τον Μπιρον να διαβζει το πρσφατα ολοκληρωμνο 5ο κντο του Δον Ζουν, γραψε στη Μαρη: "Απελπζομαι να συναγωνιστ τον Βρωνα".


                                     Η Ταφπλακα του Shelley

     Τον Νομβρη ο Μπιρον μετακμισε στη Villa Lanfranchi στη Πζα, ακριβς απναντι απ τον ποταμ απ το Shelleys. Ο Βρων γινε το κντρο του "κκλου Πισν" που επρκειτο να περιλβει τους Σλε, Τμας Μντγουιν, ντουαρντ Ουλιαμς κι ντουαρντ Τρελνυ. Τους πρτους μνες του 1822 συνδθηκε λο και περισστερο με τη Jane Williams, που ζοσε με τον σντροφ της Edward στο διο κτριο. γραψε μια σειρ απ ερωτικ ποιματα για τη Τζιν, συμπεριλαμβανομνων των The Serpent is shut out of Paradise και With a Guitar, to Jane. Η προφανς αγπη γι' αυτν ταν να προκαλσει αυξανμενη νταση μεταξ τους. Η Claire φτασε στη Πζα τον Απρλη μετ απ πρσκληση τους κι αμσως μετ κουσαν τι η κρη της Allegra εχε πεθνει απ τφο στη Ραβννα. Οι Shelleys και Claire μετακμισαν στη συνχεια στη Villa Magni, κοντ στο Lerici στις χθες του κλπου της La Spezia. Ο Shelley ενργησε ως μεσολαβητς μεταξ της Claire και του Byron σχετικ με τις ρυθμσεις για τη ταφ της κρης τους κι η πρσθετη πεση τον οδγησε σε σειρ απ παραισθσεις.
     Η Μαρη παραλγο να πεθνει απ μια αποβολ στις 16 Ιουνου, η ζω της σθηκε μνο απ τις αποτελεσματικς 1ες βοθειες του Shelley. 2 μρες μετ γραψε σε μια φλη του τι δεν υπρχε συμπθεια μεταξ της Mary και του διου κι αν το παρελθν και το μλλον μποροσαν να εξαλειφθον, θα ταν ικανοποιημνος στο σκφος του με την Jane και τη κιθρα της. Την δια μρα γραψε επσης στον Trelawny ζητντας πρωσσικ οξ. Την επμενη βδομδα, ξπνησε το νοικοκυρι με τις κραυγς του για ναν εφιλτη μια παρασθηση στην οποα εδε τον Edward και την Jane να περπατον ζμπυ και τον εαυτ του να στραγγαλζει τη Mary. Στη διρκεια αυτς της περιδου, γραφε το τελευταο του σημαντικ ποημα, το ημιτελς The Triumph of Life, που ο Χρολντ Μπλουμ αποκλεσε το πιο απελπισμνο ποημα που γραψε.
     Τη 1η Ιουλου 1822, ο Shelley κι ο Edward πλευσαν με το νο σκφος του, το Don Juan, στο Λιβρνο, που εκε συνντησαν τον Leigh Hunt και τον Byron προκειμνου να κανονσουν να νο περιοδικ, το The Liberal. Μετ τη συνντηση, στις 8 Ιουλου, ο Σλλε, ο Ουλιαμς και το αγρι τους απ τη βρκα πλευσαν απ το Λιβρνο για το Λερτσι. Λγες ρες αργτερα, το Don Juan και το πειρο πλρωμ του χθηκαν σε μια καταιγδα. Το σκφος, να ανοιχτ σκφος, εχε κατασκευαστε κατ παραγγελα στη Γνοβα για τον Shelley. Η Mary δλωσε στο Note on Poems of 1822 (1839) τι το σχδιο εχε να ελττωμα κι τι το σκφος δεν ταν ποτ αξιπλοο. Στη πραγματικτητα, ωστσο, ο Δον Ζουν ταν υπερκατανεμημνος. η βθιση οφειλταν σε σφοδρ καταιγδα και κακ ναυτικ ικαντητα των τριν ανδρν που επβαιναν στο πλοο. Το σμα του Shelley που εχε αποσυντεθε σχημα ξεβρστηκε στη στερι στο Viareggio 10 μρες μετ κι αναγνωρστηκε απ τον Trelawny απ τα ροχα κι να αντγραφο του Keats Lamia στη τσπη σακακιο. Στις 16 Αυγοστου, το σμα του αποτεφρθηκε σε μια παραλα κοντ στο Βιαρτζιο κι οι στχτες θφτηκαν στο Προτεσταντικ Νεκροταφεο της Ρμης. Την επμενη μρα μετ την εδηση του θαντου του φτασε στην Αγγλα, η εφημερδα των Τρις του Λονδνου The Courier που γραφε:: "Ο Σλε, ο συγγραφας κποιας πιστης ποησης, πνγηκε· τρα ξρει αν υπρχει Θες χι".



     Οι στχτες του Shelley θφτηκαν ξαν σε διαφορετικ οικπεδο στο νεκροταφεο το 1823. Ο τφος του φρει τη λατινικ επιγραφ Cor Cordium (καρδι απ καρδις, Heart of Hearts) και μερικς γραμμς του Ariel's Song απ το The Tempest του Shakespeare:

     Τποτ' απ' αυτν δε ξεθωριζει
     Αλλ σαν θλασσα αλλζει
     Σε κτι πλοσιο και παρξενο...

     ταν το σμα του αποτεφρθηκε στη παραλα, η υποτιθμενη καρδι του αντιστθηκε στο κψιμο κι ανασρθηκε απ τον Trelawny. Η καρδι πιθανς ταν ασβεστοποιημνη απ μια προηγομενη φυματιδη λομωξη σως ταν το συκτι του. Ο Trelawny δωσε το καμμνο ργανο στον Hunt, που το συντρησε σε αποστγματα κρασιο κι αρνθηκε να το παραδσει στη Mary. Τελικ υποχρησε κι η καρδι τελικ θφτηκε ετε στην Εκκλησα του Αγου Πτρου στο Μπρνμουθ ετε στο Κρισττσερτς Priory. Ο Hunt ανκτησε επσης να κομμτι απ το οστ του Shelley που, το 1913, δθηκε στο Shelley-Keats Memorial στη Ρμη.
     Ο παππος του Shelley απ τον πατρα ταν ο Bysshe Shelley (21 Ιουνου 1731 – 6 Γενρη 1815), που, το 1806, γινε ο Sir Bysshe Shelley, ο 1ος βαρωντος του Castle Goring. Μετ το θνατο του Sir Bysshe το 1815, ο πατρας του Shelley κληρονμησε τη βαρονετα κι γινε ο Sir Timothy Shelley. Ο Shelley ταν ο μεγαλτερος απ πολλ νμιμα παιδι. Ο Bieri υποστηρζει τι εχε να μεγαλτερο παρνομο αδερφ, αλλ, αν υπρχε, λγα εναι γνωστ γι' αυτν. Τα μικρτερα αδρφια του ταν: John (1806-1866), Margaret (1801-1887), Hellen (1799-1885), Mary (1797-1884), Hellen (1796-1796, πθανε στη βρεφικ ηλικα) και Elizabeth (1794-1831). Εχε 2 παιδι απ τη 1η του σζυγο Harriet: την Eliza Ianthe Shelley (1813-1876) και τον Charles Bysshe Shelley (1814-1826). Απκτησε 4 απ τη 2η σζυγ του Μαρη: μια αννυμη κρη που γεννθηκε το 1815 κι επζησε μνο 10 μρες. William Shelley (1816-1819); Clara Everina Shelley (1817-1818); και Percy Florence Shelley (1819-1889). Δλωσε επσης τι ταν ο πατρας της Elena Adelaide Shelley (1818-1820), που μπορε να ταν νθα υιοθετημνη. Ο γιος του Percy Florence γινε ο 3ος βαρντος του Castle Goring το 1844, μετ το θνατο του Sir Timothy Shelley.
     Ο Shelley ταν νας πολιτικς ριζοσπστης επηρεασμνος απ στοχαστς πως ο Rousseau, ο Paine, ο Godwin, ο Wollstonecraft κι ο Leigh Hunt. Υποστριξε τη καθολικ χειραφτηση, τον ρεπουμπλικανισμ, τη κοινοβουλευτικ μεταρρθμιση, την επκταση των δικαιωμτων, την ελευθερα του λγου και την ειρηνικ συνθροιση, τον τερματισμ των αριστοκρατικν και κληρικν προνομων και μια πιο ση κατανομ του εισοδματος και του πλοτου. Οι απψεις που εξφραζε στα δημοσιευμνα ργα του τανε συχν πιο μετριοπαθες απ κενες που υποστριζε ιδιωτικ λγω του κινδνου δωξης για στασιαστικ συκοφαντα και της επιθυμας του να μην αποξενσει πιο μετριοπαθες φλους και πολιτικος συμμχους. Παρ' λ' αυτ, τα πολιτικ του γραπτ κι ο ακτιβισμς του τον φεραν στη προσοχ του Υπουργεου Εσωτερικν και βρθηκε υπ κυβερνητικ επιτρηση σε διφορες περιδους.
     Το πιο σημαντικ πολιτικ ργο του στα χρνια που ακολοθησαν τον θνατ του ταν το ποημα Queen Mab, που περιλμβανε εκτενες σημεισεις για πολιτικ θματα. Το ργο πρασε απ 14 επσημες και πειρατικς εκδσεις μχρι το 1845 κι γινε δημοφιλς στους κκλους των Owenist και Chartist. Το μεγαλτερο πολιτικ του δοκμιο, A Philosophical View of Reform, γρφτηκε το 1820, αλλ δε δημοσιετηκε μχρι το 1920. Η υπερσπιση της μη βαιης αντστασης βασστηκε σε μεγλο βαθμ στους προβληματισμος του για τη Γαλλικ Επανσταση και την νοδο του Ναπολοντα και τη πεποθησ του τι η βαιη διαμαρτυρα θα αξανε τη προοπτικ ενς στρατιωτικο δεσποτισμο. Αν κι ο Shelley συμπαθοσε τους υποστηρικτς της ιρλανδικς ανεξαρτησας, πως ο Peter Finnerty κι ο Robert Emmet, δεν υποστριξε τη βαιη εξγερση. Στο 1ο του φυλλδιο An Address, to the Irish People (1812) γραψε: "Δεν θλω να δω τα πργματα να αλλζουν τρα, γιατ δεν μπορε να γνει χωρς βα και μπορομε να βεβαιωθομε τι κανες απ εμς δεν εναι κατλληλος για οποιαδποτε αλλαγ, σο καλ κι αν εναι, αν καταδεχθομε να χρησιμοποισουμε βα σε ναν σκοπ που νομζουμε σωστ".


     Στο μεταγενστερο δοκμι του A Philosophical View of Reform, παραδχτηκε τι υπρχαν πολιτικς συνθκες που θα μποροσε να δικαιολογηθε η βα: "Η τελευταα λση αντστασης εναι αναμφβολα η εξγερση. Το δικαωμα της εξγερσης πηγζει απ τη χρση της νοπλης δναμης για να εξουδετερσει τη βοληση του θνους". Υποστριξε την νοπλη εξγερση του 1820 κατ της απλυτης μοναρχας στην Ισπανα και την νοπλη ελληνικ εξγερση του 1821 κατ της Οθωμανικς κυριαρχας.
     Το ποημ του The Mask of Anarchy (που γρφτηκε το 1819, αλλ πρωτοδημοσιετηκε το 1832) ονομστηκε σως η 1η σγχρονη δλωση της αρχς της μη βαιης αντστασης. Ο Γκντι ταν εξοικειωμνος με το ποημα κι εναι πιθαν να εχε μμεση επιρρο σ' αυτν μσω της Πολιτικς Ανυπακος του Χνρι Ντιβιντ Θορ.
     ταν ομολογημνος θεος, που επηρεστηκε απ τα υλιστικ επιχειρματα στο Le Système de la nature του Holbach. Ο αθεσμς του τανε σημαντικ στοιχεο του πολιτικο του ριζοσπαστισμο καθς βλεπε την οργανωμνη θρησκεα ως ρρηκτα συνδεδεμνη με τη κοινωνικ καταπεση. Ο φανερς κι υπονοομενος αθεσμς σε πολλ απ τα ργα του εγερει σοβαρ κνδυνο δωξης για θρησκευτικ συκοφαντα. Το πριμο φυλλδιο του The Necessity of Atheism αποσρθηκε απ τη πληση αμσως μετ τη δημοσευσ του μετ απ καταγγελα ενς ιερα. Το ποημ του Queen Mab, που περιλαμβνει συνεχες επιθσεις κατ του ιερατεου, του Χριστιανισμο και της θρησκεας γενικτερα, διχθηκε 2 φορς απ την Εταιρεα για τη Καταστολ της Βας το 1821. Ορισμνα λλα ργα του επιμελθηκαν πριν απ τη δημοσευση για να μειωθε ο κνδυνος δωξης.
     Η υπερσπιση του ελεθερου ρωτα απ τον Shelley βασστηκε σε μεγλο βαθμ στο ργο της Mary και στο πριμο ργο του Godwin. Στις σημεισεις του προς τη βασλισσα Mab, γραψε: "Δεν θα μποροσε κλλιστα να 'χε επινοηθε να σστημα πιο επιμελς εχθρικ προς την ανθρπινη ευτυχα, απ το γμο". Υποστριξε τι τα παιδι των δυστυχισμνων γμων τρφονται σε να συστηματικ σχολεο κακο χιομορ, βας και ψεδους. Πστευε τι το ιδανικ της αγντητας εκτς γμου ταν μια μοναχικ κι ευαγγελικ δεισιδαιμονα που οδηγοσε στην υποκρισα της πορνεας και της ασυδοσας.
     Πστευε πως η σεξουαλικ σνδεση πρπει να 'ναι ελεθερη μεταξ κενων που αγαπον ο νας τον λλον και να διαρκε μνο σο ο αμοιβαος ρωτς τους. Η αγπη πρπει επσης να 'ναι ελεθερη και να μην υπκειται σε υπακο, ζλεια και φβο. Αρνθηκε τι η ελεθερη αγπη θα οδηγοσε σ' ασωτεα και διατραξη σταθερν ανθρπινων σχσεων, υποστηρζοντας τι οι σχσεις που βασζονται στην αγπη θα τανε γενικ μακρς διρκειας και θα χαρακτηρζονταν απ γενναιοδωρα κι αφοσωση. ταν ο φλος του T. J. Hogg, κανε μια ανεπιθμητη σεξουαλικ προλαση στη 1η σζυγ του Harriet, ο Shelley τον συγχρεσε για το φρικτ λθος του και τον διαβεβαωσε τι δεν ζλευε. Εναι πολ πιθαν ο Shelley να ενθρρυνε τον Hogg και τη Mary να χουν επσης σεξουαλικ σχση.



     Ο Shelley δοκμασε δαιτα λαχανικν στις αρχς Μρτη 1812 και τη συνχισε, με περιστασιακ κεν, για το υπλοιπο της ζως του. Η χορτοφαγα του επηρεστηκε απ αρχαους συγγραφες πως ο Ησοδος, ο Πυθαγρας, ο Σωκρτης, ο Πλτωνας, ο Οβδιος κι ο Πλοταρχος, αλλ πιο μεσα απ τον John Frank Newton, συγγραφα του The Return to Nature , A Defense of the Vegetable Regimen (1811). γραψε 2 δοκμια για τη χορτοφαγα: A Vindication of Natural Diet (1813) κι On the Vegetable System of Diet (γραμμνο περπου το 1813-15, αλλ πρωτοδημοσιετηκε το 1929). Ο Michael Owen Jones υποστηρζει τι η υπερσπιση της χορτοφαγας ταν εντυπωσιακ μοντρνα, δνοντας μφαση στα οφλη για την υγεα, στην ανακοφιση του πνου των ζων, στην αναποτελεσματικ χρση της γεωργικς γης που εμπλκεται στη κτηνοτροφα και στην οικονομικ ανιστητα που προκπτει απ την εμπορευματοποηση της παραγωγς ζωικς τροφς. Η ζω και τα ργα του ενπνευσαν την δρυση της Vegetarian Society στην Αγγλα (1847) κι επηρασαν μεσα τη χορτοφαγα του George Bernard Shaw κι σως του Gandhi.
     Το ργο του δεν διαβστηκε ευρως στη διρκεια της ζως του ξω απ ναν μικρ κκλο φλων, ποιητν και κριτικν. Το μεγαλτερο μρος της ποησης, του δρματος και της μυθοπλασας του δημοσιετηκε σε εκδσεις των 250 αντιτπων που γενικ πωλθηκαν ελχιστα. Μνο το The Cenci πγε σε μια εξουσιοδοτημνη 2η κδοση σο ταν ζωντανς -αντθετα, το The Corsair (1814) του Byron πολησε τη 1η του κδοση των 10.000 αντιτπων σε μια μρα. Η αρχικ υποδοχ του ργου του στα κρια περιοδικ (με εξαρεση τον φιλελεθερο Εξεταστ) ταν γενικ δυσμενς. Οι κριτικο συχν εξαπλυαν προσωπικς επιθσεις στην ιδιωτικ ζω και τις πολιτικς, κοινωνικς και θρησκευτικς απψεις του, ακμη κι ταν παραδχονταν τι η ποησ του περιεχε μορφες εικνες και ποιητικ κφραση. Υπρξε επσης κριτικ για τη καταληπττητα και το φος του, ο Hazlitt το περιγραψε ως να παθιασμνο νειρο, μια καταπνηση μετ απ ακατρθωτα, μια καταγραφ αγαπημνων εικασιν, μια μπερδεμνη ενσωμτωση της αριστης αφαρεσης.
     Η ποησ του απκτησε σντομα ευρτερο κοιν στους ριζοσπαστικος και μεταρρυθμιστικος κκλους. Η Queen Mab γινε δημοφιλς στους Owenists και Chartists και η Revolt of Islam επηρασε ποιητς που συμπαθοσαν το εργατικ κνημα πως ο Thomas Hood, ο Thomas Cooper κι ο William Morris. Ωστσο, οι κριοι ακλουθο του δεν αναπτχθηκαν παρ μνο μια γενι μετ το θνατ του. Ο Bieri υποστηρζει τι οι εκδσεις των ποιημτων του που δημοσιετηκαν το 1824 και το 1839 επιμελθηκεν η Mary για να τονσει τα λυρικ χαρσματα του αεμνηστου συζγου της και να υποβαθμσει τις ριζοσπαστικς ιδες του. Ο Matthew Arnold τον περιγραψε περφημα ως ναν μορφο κι αναποτελεσματικ γγελο.



     Ο Shelley σκησε μεγλη επιρρο σε μια σειρ σημαντικν ποιητν τις επμενες δεκαετες, συμπεριλαμβανομνων των Robert Browning, Algernon Swinburne, Thomas Hardy και William Butler Yeats. Χαρακτρες που του μοιαζαν εμφανζονταν συχν στη λογοτεχνα του 19ου αι. Περιλαμβνουν τον Scythrop στο Nightmare Abbey του Thomas Love Peacock, τον Ladislaw στο Middlemarch του George Eliot και τον Angel Clare στο Tess of the d'Urbervilles του Hardy.
     Οι κριτικο του 20ο αι. πως ο Eliot, ο Leavis, ο Allen Tate και ο Auden επκριναν ποικιλοτρπως τη ποησ του για ελλεψεις στο φος, απωθητικς ιδες κι ανωριμτητα της διανησης και της ευαισθησας. Ωστσο, η κριτικ φμη του ρχισε ν' ανεβανει στη 10ετα του '60 καθς μια να γενι κριτικν τνισε το χρος του Shelley προς τους Spenser και Milton, τη μαεστρα του στα εδη και τις μορφς στχων και την περπλοκη αλληλεπδραση σκεπτικιστικν, ιδεαλιστικν και υλιστικν ιδεν στο ργο του. Ο Αμερικανς κριτικς λογοτεχνας Χρολντ Μπλουμ τον περιγρφει ως ναν εξαιρετικ τεχντη, ναν λυρικ ποιητ χωρς αντπαλο και σγουρα ναν απ τους πιο προηγμνους σκεπτικιστς διανησης που 'χουνε γρψει ποτ να ποημα. Σμφωνα με τον Donald H. Reiman, ανκει στη μεγλη παρδοση των δυτικν συγγραφων που περιλαμβνει τον Dante, τον Shakespeare και τον Milton.
     Ο Shelley πθανε αφνοντας πολλ απ τα ργα του ημιτελ, αδημοσευτα δημοσιευμνα σε ξεκθαρες εκδσεις με πολλαπλ λθη. Υπρξαν μια σειρ απ πρσφατα ργα με στχο τη δημιουργα αξιπιστων εκδσεων των χειρογρφων και των ργων του. Μεταξ των πιο αξιοσημεωτων απ αυτς εναι:

Reiman D. H. (γενικ κδ.), The Bodleian Shelley Manuscripts (23 τ.), Ν. Υρκη (1986-2002)
Reiman D. H. (γεν. κδ.), The Manuscripts of the Younger Romantics: Shelley (9 τ. 1985-97)
Reiman D. H., & Fraistat N. The Complete Poetry of Percy Bysshe Shelley (3 τ.) 1999-2012 Βαλτιμρη Johns Hopkins University Press.
Cameron K. N., & Reiman, D. H. (eds), Shelley & his Circle 1773–1822 Cambridge, 1961 (8 τ.)
Everest K. Matthews G. The Poems of Shelley 1804-1821 (4 τ.) Longman, 1989-2014
Murray E. B. The Prose Works of Percy Bysshe Shelley Α' (1811-18) Oxford University Press 1995
Το χαμνο απ καιρ Ποιητικ Δοκμιο για την Υπρχουσα Κατσταση των Πραγμτων (1811) ανακαλφθηκε εκ νου το 2006 και στη συνχεια γινε διαθσιμο στο διαδκτυο απ τη Βιβλιοθκη Bodleian στην Οξφρδη.

     Ο John Lauritsen κι ο Charles Robinson χουν υποστηρξει τι η συμβολ του στο μυθιστρημα Frankenstein της Mary Shelley ταν εκτεταμνη κι τι θα 'πρεπε να θεωρεται συνεργτης συν-συγγραφας. Η καθηγτρια Charlotte Gordon κι λλοι αμφισβτησαν αυτν τον ισχυρισμ. Η Fiona Sampson επε: "Τα τελευταα χρνια οι διορθσεις του Percy, ορατς στα σημειωματρια του Frankenstein που φυλσσονταν στη Βιβλιοθκη Bodleian της Οξφρδης, χρησιμοποιθηκαν ως αποδεικτικ στοιχεα τι πρπει τουλχιστον να ταν συν-συγγραφας του μυθιστορματος. Στην πραγματικτητα, ταν εξτασα το ο διος, συνειδητοποησα τι ο Πρσι κανε λιγτερα απ οποιονδποτε συντκτη γραμμν που εργζεται στις εκδσεις σμερα".
     Η Memorial Association Keats–Shelley, που ιδρθηκε το 1903, υποστηρζει το Keats–Shelley House στη Ρμη, το οποο εναι να μουσεο και βιβλιοθκη αφιερωμνη στους ρομαντικος συγγραφες με ισχυρ σνδεση με την Ιταλα. Η νωση εναι επσης υπεθυνη για τη συντρηση του τφου του Percy Bysshe Shelley στο μη Καθολικ νεκροταφεο στο Testaccio. Ο σλλογος εκδδει την επιστημονικ επιθερηση Keats–Shelley. Διευθνει επσης τα ετσια βραβεα γραφς Keats–Shelley & Young Romantics και τη Keats–Shelley Fellowship.

ΡΗΤΑ:

 * Εμαστε λοι λληνες. Οι νμοι μας, η λογοτεχνα μας, η θρησκεα μας, οι τχνες μας χουν τις ρζες τους στην Ελλδα.
 * Αφο εναι Πανγαθος, ποιος ο λγος να Τον φοβμαστε;
 * Αν εναι Παντογνστης, γιατ να Τον ενημερνουμε για τις ανγκες μας και να Τον κουρζουμε με τις προσευχς μας;
 * Τποτα δεν μαρανεται πιο γργορα απ τις δφνες πνω στις οποες επαναπαυμαστε.
 * Ο πλεμος εναι το παιχνδι του πολιτικο, η απλαυση του ιερα, η διασκδαση του δικηγρου, και του πληρωμνου φονι το επγγελμα.
 * Ο πλεμος εναι να εδος δεισιδαιμονας, μιας παγανιστικς λατρεας πλων και σημαιν που συνεγερει τους ντρες.
 * Η ποηση εναι νας καθρφτης που δεχνει μορφο αυτ που παραμορφνει.
 * Η ποηση σηκνει το ππλο απ την κρυφ ομορφι του κσμου και κνει συνηθισμνα αντικεμενα να φανονται σαν να μην εναι συνηθισμνα.
 * Οι ποιητς εναι οι νομοθτες του κσμου χωρς να τους το αναγνωρζει καννας αυτ.
 * Το λεπτ του πνεμα, ανογει ττοια πληγ που το μαχαρι χνεται μσα της.
 * Κθε αγπη εναι γλυκει, ετε τη δνουμε ετε τη παρνουμε.
 * Η εκδκηση εναι το γυμν λατρευτικ εδωλο μιας ημι-βρβαρης εποχς.
 * Η ιστορα εναι να ανακυκλομενο ποημα γραμμνο απ τον Χρνο πνω στις μνμες του ανθρπου.
 * Κι αν ρχεται ο χειμνας, μπορε η νοιξη να εναι μακρυ;
 * Καμμι αλλαγ, καμμι παση, καμμι ελπδα. Κι μως αντχω!
 * Η κλαση εναι μια πλη που μοιζει πολ με το Λονδνο -Μια πολυνθρωπη και καπνισμνη πλη.
 * Οι χαμαιλοντες τρφονται με φως και αρα. Η τροφ των ποιητν εναι ρωτας και φμη.
---------------------------------
ΕΡΓΑ:

     (Παρατθενται αν περπου τος σνθεσης. Το τος 1ης δημοσευσης δνεται ταν εναι διαφορετικ. Πηγ εναι ο Bieri, εκτς αν αναφρεται διαφορετικ.)

(1810) Zastrozzi
(1810) Original Poetry by Victor and Cazire (collaboration with Elizabeth Shelley)
(1810) Posthumous Fragments of Margaret Nicholson: Being Poems Found Amongst the Papers of That Noted Female Who Attempted the Life of the King in 1786
(1810) St. Irvyne; or, The Rosicrucian (published 1811)
(1810) The Wandering Jew (published 1831)
(1812) The Devil's Walk: A Ballad
(1813) Queen Mab: A Philosophical Poem
(1815) Alastor, or The Spirit of Solitude (Published 1816)
(1816) Mont Blanc
(1816) On Death
(1817) Hymn to Intellectual Beauty (text)
(1817) Laon and Cythna; or, The Revolution of the Golden City: A Vision of the Nineteenth Century (published 1818)
(1818) The Revolt of Islam, A Poem, in Twelve Cantos
(1818) Ozymandias (text)
(1818) Rosalind and Helen: A Modern Eclogue (published in 1819)
(1818) Lines Written Among the Euganean Hills, October 1818
(1819) Love's Philosophy
(1819) The Cenci, A Tragedy, in Five Acts
(1819) Ode to the West Wind (text)
(1819) The Mask of Anarchy (published 1832)
(1819) England in 1819
(1819) Julian and Maddalo: A Conversation
(1820) Peter Bell the Third (published in 1839)
(1820) Prometheus Unbound, A Lyrical Drama, in Four Acts
(1820) To a Skylark
(1820) The Cloud
(1820) The Sensitive Plant[188]
(1820) Oedipus Tyrannus; Or, Swellfoot The Tyrant: A Tragedy in Two Acts
(1820) The Witch of Atlas (published in 1824)
(1821) Adonais
(1821) Epipsychidion
(1822) Hellas, A Lyrical Drama
(1822) The Triumph of Life (unfinished, published in 1824)

Short prose works
"The Assassins, A Fragment of a Romance" (1814)
"The Coliseum, A Fragment" (1817)
"The Elysian Fields: A Lucianic Fragment" (1818)
"Una Favola (A Fable)" (1819, originally in Italian)


                                     Μουσεο Σλλε & Κητς

Essays
The Necessity of Atheism (with T. J. Hogg) (1811)
Poetical Essay on the Existing State of Things (1811)
An Address, to the Irish People (1812)
Declaration of Rights (1812)[189]
A Letter to Lord Ellenborough (1812)
A Vindication of Natural Diet (1813)
A Refutation of Deism (1814)[190]
Speculations on Metaphysics (1814)
On the Vegetable System of Diet (1814–1815; published 1929)
On a Future State (1815)
On The Punishment of Death (1815)
Speculations on Morals (1817)
On Christianity (incomplete, 1817; published 1859)
On Love (1818)
On the Literature, the Arts and the Manners of the Athenians (1818)
On The Symposium, or Preface to The Banquet Of Plato (1818)
On Frankenstein (1818; published in 1832)
On Life (1819)
A Philosophical View of Reform (1819–20, first published 1920)
A Defence of Poetry (1821, published 1840)

Chapbooks
Wolfstein; or, The Mysterious Bandit (1822)
Wolfstein, The Murderer; or, The Secrets of a Robber's Cave (1830)
Translations
The Banquet (or The Symposium) of Plato (1818) (first published in unbowdlerised form 1931)
Ion of Plato (1821)
Collaborations with Mary Shelley
(1817) History of a Six Weeks' Tour
(1820) Proserpine
(1820) Midas
---------------------------

=============================


         Ελεγεο

Αγριεμνε αρα που θρηνες,
πνε πολ λυπητερ
για να σε τραγουδσω,
αρα που λυσσομανεςς
ταν το νφος σκοτειν
μουγκρζει ολονυχτς,

Μπρα λυπητερ που μταια κλαις,
Δση γυμν με τα κλαδι 
ανεμοδαρμνα, βαθεις σπηλις
και μαρε ωκεαν, τ λες,
για τ' δικο που νικ,
στον κσμο, να θρηνετε.



   (Απ νεαρς διακρινταν για τη λεπττητα του συναισθηματικο του κσμου, τη πρωτοτυπα κι επαναστατικτητα των ιδεν του. Αυτ σε συνδυασμ με την εξαρετη κυριαρχα στα εκφραστικ του μσα, του δσαν ιδιατερη θση στην αγγλικ λογοτεχνα. Αφιρωσε τη σντομη ζω του στα ιδεδη της ειρνης, της αδελφοσνης και της αγπης, που ταν συχν πολ προωθημνα πως υποστριξη του αθεσμο. ταν σγουρα φιλλλην -στο ποημ του Ελλς υμνε την Ελληνικ Επανσταση ενντια στον τουρκικ ζυγ).

           Hellas (αποσπ.)

...Μγας αιν στον κσμο αναγεννται.
Ξανρχονται τη χρυσ.
Και σαν το φδι η γης
το ροχο της αλλζει,
που o χειμν το πλιωσε.

Ο ουρανς χαμογελ.
Θρησκεες και βασλεια
δεν ρχνουν λλο πια,
παρ ασθενικ μια λμψη,
σα λεψανα, σβησμνα πια, ονερου.

Μια Ελλδα πιο λαμπρ,
υψνει τα ρη της μακρυ
πνω απ γαλνια κματα.
νας καινοριος Πηνεις
τα νερ του αργοκυλ
να συνατσει τ' στρι στην αυγ.

Εκε που ανθον Τμπη πι' ωραα,
μεθν κι οι νεαρς Κυκλδες,
σ' βυσσο ηλιλαμπρη απνω.
Μια πλον υπερφανη Αργ
τον πντο διασχζει γαλαν
γιομτη μ' να νο θησαυρ.

νας Ορφας νιοτσικος να ψλνει
και ν' αγαπ, και κλαει, και πεθανει.
Ξαναμαν νας καινοριος Οδυσσας,
τη Καλυψ εγκαταλεπει στο νησ της.
Ω! ας μη γρφετε την ιστορα
ξαν και πλι για τη Τροα!
Εν η γης εναι να καταστε
βιβλο του θαντου.

Μη μπλκετε του Λιου τη μανα,
με τη χαρ που τρα ανατλλει
πνω σ' ανθρπους λετερους,
αν και πιο προσιτ πλον η Σφγγα
του χρου θα φρεσκρει τα αινγματα,
οπο ποτ δεν μθανε στη Θβα.

Νες Αθνες θα ανατελουν
και σ' να μλλον μακρυν
θα μας κληροδοτσουν,
πως η δση εκε στον ουραν,
της αυγς τους τη λμψη.
Και θα αφσουν,
αν τποτε πανμορφο
δεν ημπορε να ζσει,
,τι η γη μπορε να πρει
το στερωμα να δσει...
                                                (μτφρ.: Πτροκλος)

   Ο μνος Του Πνα

Απ τα δση τα σκιερ
και τις βουνοσπαρμνες χρες,
ρχομαι, ρχομαι,
Απ τα νησι που ο ποταμς περιζνει,
Κι που τα κματα τα βουερ βουβθηκαν,
Γιατ κουσαν
Την γλκα της φλογρας μου.

Ο αγρας δεν φυσοσε
στα βορλα και στις καλαμις,
Σπαιναν στα θυμρια οι μλισσες,
Ο τζτζικας στις φλαμουρις,
Στα μρτα πουλι δεν κελαηδοσαν,
Κι οι σαρες μσα στα χρτα,
Κι αυτς βουβς απμειναν,
τσι πως στκει πντα,
Ο γρο Τμλος σιωπηλς,
Ακογοντας το σκοπ μου,
Τη γλκα της φλογρας μου.

Γοργοκυλοσε ο Πηνεις
τα διφανα νερ του,
Τα Τμπη ταν θαμπφωτα,
Μσα στου Πηλου τη σκι,
Το φως της μρας ξεψυχοσε,
Μσα στον αχ της μαγικς φλογρας,
Οι Σειληνο και οι Αιγπανες,
Οι Στυροι και οι Νμφες,
Στα δση και στα κματα,
Στον λιβαδιν την χθη,
Στις σπηλις με τις δροσοσταλδες,
Και λοι που με συντρφευαν
Και με ακολουθοσαν
Απ’ την αγπη σιωπηλο μνανε,
Απλλωνα, πως στκεσαι κι εσ αμλητος
Απ ζηλοφθονα,
Για τη γλυκι φλογρα μου.
Τραγοδησα τον ουραν,
Τη γη τη δουλεμνη,
Και τα’ στρα που χορεουνε,
Γννηση, Αγπη, Θνατο,
Τις τιτανομαχες εγ τραγοδησα.

στερα σκοπ καινοργιο πρα,
Κι επα πως μσα στα
Φαργγια του Μαναλου, εκε πρα,
να καλμι αγκλιασα,
Για κρη παρνοντας το!
τσι πλανιμαστε λοι, Θεο κι Ανθρποι.
Πλνη που ταν βλαστανει
τις καρδις ματνει.
Κι λοι ττε θρηνοσαν
πως θα κνατε κι εσες οι δο τρα,
Το αμα σας αν δεν πγωναν
τα γερατει η ζλια,
Στο θρνο της φλογρας μου.

          Γραμμς

Η κρα η γη κτω κοιμτανε,
λαμπε απνω ο κρος ο ουρανς,
και γρω, μ’ να χο που σε μργωνε,
απ παγοσπηλις
και κμπους χιονοσκπαστους

η πνο της νχτας
κλαε σαν το θνατο

κτ’ απ το φεγγρι που βασλευε.

τανε μαρη
η χειμωνιτικη φραγ,

να χορτρι πρσινο δεν βλεπες.
Στο μονοπτι πλι,
κουρνιζαν τα πουλι

στο αγκθι απνω το γυμν,
που οι ρζες του

κουλουριαζνταν πνω
απ’ τις πολλς ρασις

που εκε τις εχε ανοξει η παγωνι.

Στου φεγγαριο,
που πθαινε, το φως

τα μτια σου γυαλζαν.
Πς σε ρυκι απνω αργ

λμπει θαμπς φωσφορισμς,
μοια λαμπε και το φεγγρι εκε
και χρσωνε
τα κορακτα σου μαλλι,

που μες στης νχτας
σλευαν τον νεμο.

Τα χελια σου τα χλμιαζε
η σελνη, αγαπημνη μου.

Ο αρας πγωνε το στθος σου.
χυνε η νχτα
στο ακριβ κεφλι σου

την παγωμνη της δροσι
κι εσ κειτσουνα

εκε που του γυμνο ουρανο
η πικρ πνο

μποροσε και σ' αγκλιαζε
πως θελε...

                    Λευτερι

Το 'να με τ' λλο τα βουν μιλον τα φλογισμνα
κι οι φοβερς τους οι βροντς ηχονε πρα ως πρα.
Οι ανταριασμνες θλασσες ξυπνονε η μια την λλη
και του τυφνα η σλπιγγα σντας φυσξει, σειονται
οι βρχοι οι παγοσκπαστοι στο θρνο του χειμνα.

Απ 'να μνο σννεφο λμπει η αστραπ και γρω
μρια νησι φωτζονται. Μια πολιτεα μεγλη
γνεται στχτη απ σεισμ κι λλες τρμουν, τραντζουν
εν η βου του η φοβερ κτου απ’ τη γη βρουχιται.
Μα εσ κι απ την αστραπ πιο κοφτερ χεις βλμμα,
περπατησι γοργτερη κι απ’ του σεισμο το βμα.

Του ωκεανο βουβανεται η μανα στον αχ σου,
απ’ τη δικ σου τη ματι τυφλνονται τα ηφαστεια
και του λιου ο φωτερς πυρσς μπρος στη δικ σου λμψη
τλμα φωτς μοιζει χλωμ, θαμπ και μαραμνο.

Απ’ τα βουν, τα κματα, μσα απ’ ατμος και ανμους,
το φγγος του λιου χνεται κι απλνεται η αυγ σου
σε πολιτεες, φτωχσπιτα, λαος, σε κθε σκψη
και μοιζουνε σκιοι της νυχτς οι τραννοι κι οι σκλβοι
μσα στο φως το φτερωτ και στο δικ σου λμπος.
                                                                        (μτφρ.: Δημτρης Σταρου)

                 Το Σννεφο

Στα διψασμνα φρνω εγ λουλοδια τη βροχολα
τη δροσερ, απ’ τις θλασσες κι απ’ τα ποτμια· φρνω
στα φλλα, καθς γρνουνε στα μεσημεριαν τους
ονερατα, τον απαλ τον σκιο. Απ’ τα φτερ μου
ξεχνονται οι δροσοσταλις που τα γλυκ ξυπννε
μπουμποκια, καθς γρνουνε, νανουρισμνα επνω
στης μνας των να κοιμηθον τα στθια, που χει στσει
χορ στον λιο γρωθε. Τινζω το δικρνι
του χαλαζιο π’ ορμητικ το χμα μαστιγνει
και δνω κτασπρη θωρι στους πρσινους τους κμπους
κι στερα πλι το διαλ και σε βροχ το ρχνω,
και μ’ να γλιο προχωρ κι αντιπερνω βροντντας.

Και κτωθ μου στα βουν σκορπζω εγ το χινι,
και τα μεγλα πεκα τους στενζουν φοβισμνα
κι εναι για μνα ολονυχτς το προσκεφλι το σπρο,
τα κοιμομαι γρνοντας στην αγκαλι του ανμου.
Η αστραπ, ο πιλτος μου, στων ουρανων μου θλων
τους πργους κθεται αψηλ, κι εκε απ κτω, μσα
σ’ να σπηλιρι εν’ η βροντ διπλοφυλακισμνη,
κι ουρλιζει κι αγωνζεται μες στα τινγματ της.

Πνω απ χρες, ωκεανος, ανρια-ανρια πντα,
οδηγητς μου στκεται αυτς μου ο τιμονιρης,
’τ τον τραβ η αγπη του για τα στοιχει που πρα
στης πορφυρνιας θλασσας σαλεουνε τα βθη.
Πνω απ ρυκια, απ ψηλ βουν, πνω απ λφους,
που κι αν ονειρεεται το Πνεμα π’ αγαπει
πως μνει, κτω απ βουν ποτμια κι εγ ωστσο
απ’ το γαλζιο τ’ ουρανο το χαμογλιο παρνω
τη θρμη, κι αυτς γρωθε σκορπζει τη βροχολα.
Η ματωμνη ανατολ, με τα μετωρα μτια,
τα φλογισμνα της φτερ τα διπλατα ανοιγμνα,
πηδει πνω στη ρχη μου την ταξιδετρα ττες
που της αυγς το λαμπερ τ’ αστρι ξεψυχει
πως καθζει νας αητς για μια στιγμ στην κρη
κποιου βουνσιου κι αψηλο που απ’ το σεισμ αργοτρμει
βρχου, μες στων ολχρυσων φτερν του τις ανταγειες.
Κι ταν απ τη θλασσα τη φλογισμνη κτω,
θε ν’ ανασανει τις ορμς τις διπυρες η δση
γεμτη απ ρωτα κι απ γαλνης πθο,
κι ο πορφυρνιος, δειλινς μαντας θε να ’χει απλσει
απ τα βθη τ’ ουρανο ψηλ, με διπλωμνες
φτερογες ξεκουρζομαι, μες στην αιθριν μου
φωλι, και τη γαλνη αυτ μιας περιστρας χω,
που μ’ απλωμνα τα φτερ θερμανει τα μικρ της.

Η κρη εκενη, με το φως που εναι γεμτη το σπρο,
η στρογγυλ, που οι νθρωποι, τνε καλον σελνη,
φεγγβολη στο δμα μου γλιστρει το πουπουλνιο,
στρωμνο απ’ του μεσονυχτιο τις απαλς τις αρες·
κι που, το βμα που πατν τ’ αθρητ της πδια,
και στους αγγλους μοναχ εν’ ακουστ, το φδι
της ντελικτης στγης μου ραγσει το κι ανοξει,
ξοπσω φανερνουνται και λμπουνε τ’ αστρια·
κι εγ γελ που βλπω τα σαν μελισσοκοπδι
πολχρυσο να τριγυρνν και να τραβονε πρα,
ταν πλατανω τ’ νοιγμα της ανεμοχτισμνης
της τντας μου, σπου οι θλασσες κι οι ποταμο οι γαλνιοι
κι οι λμνες, απ’ των αστεριν το φως και της σελνης
θε να στρωθονε, μοιζοντας με τ’ ουρανο κορδλες
που απ τα ψη πσανε, περνντας απ μνα.

Του λιου δνω το θρον με ζνη φλογισμνη,
και με κορδλα γρωθε το θρνο της σελνης
τυλγω μαργαριταριν· των ηφαιστεων θαμπνω
το φως, και τ’ στρα τρμουνε και κολυμπονε, ταν
οι ανμοι τη σημαα μου απλνουνε φυσντας.
Απ ’να κβο σ’ λλονε, απραστη απ’ του λιου
το φως, πνω απ’ τη θλασσα, που η τρικυμα τη δρνει,
σαν γφυρα εμαι κρεμαστ, σαν στγη που κολνες
τα κορφοβονια την κρατν. Το θριαμβικ το τξο
π’ ακολουθ διαβανοντας με χινι, ανεμοζλη
και με φωτι, σαν τα στοιχει τ’ ανμου εναι δεμνα
στο θρνο μου, εναι το λαμπρ το ουρνιο τξο που χει
μυριοχρωμτιστη θωρι· η σφαρα η φλογισμνη
τα χρματα του τ’ απαλ ψηλθε εκντησ τα,
ταν η γη απ κτω της γελοσε η νοτισμνη.

Εμαι της γης και του νερο η θυγατρα κι εμαι
βυζασταροδι τ’ ουρανο, διαβανω απ τους πρους
τ’ ωκεανο κι απ’ της αχτς τους πρους· πντ’ αλλζω,
μα να πεθνω αδνατο εναι για μνα ωστσο.
Γιατ’ στερα απ τη βροχ, χωρς καμι κηλδα,
ταν ο θλος τ’ ουρανο γυμνς απλνει κι ταν
οι ανμοι κι οι φεγγοβολις των ηλιαχτνων πλι
αντμα ξαναχτζουνε το θλο τον αιθριο
και το γαλζιο, σιωπηλ γελ προς το δικ μου
το διο κενοτφιο, κι απ’ της βροχς τα σπλια
σαν το παιδ απ’ την κοιλι της μνας του, σαν φσμα
μσ’ απ τφο υψνομαι και τον γκρεμζω πλι.
                                                                                 (μτφρ.: Κστας Παπαδκης)

   Φιλοσοφα Του ρωτα

Μες στα ρυκια χνοντ’ οι πηγς
κι οι ωκεανο με τα ποτμια σμγουν.
Στα ουρνια των ανμων οι πνος
η μια την λλη αρατες τυλγουν.
Και τποτα δε ζει στη μοναξι.
Νμος θεκς κθε παρξη του κσμου
τη ρχνει σε μιας λλης αγκαλι:
-Αχ, λα πια στην αγκαλι μου, φως μου!

Τα ρη φιλονε τον ψηλ τον ουραν,
τα κματα αγκαλιζουν το ’να τ’ λλο,
και κθε λουλουδκι δροσερ
στ’ αδρφια του ρωτα σκορπ μεγλο.
Του λιου το φως φιλε τη γη θερμ,
φιλε η σελνη πλαγα αφρισμνα…
-Αχ, τ αξζουν λα τοτα τα φιλι
αν εσ φως μου δε φιλες εμνα;
                                                              (μτφρ.: Ε. Ψαρ)

            μνος του Απλλωνα

Οι ρες που γρυπνες φρουρον τον πνο μου κρυμμνες
πσω απ παραπετσματ’ αστροφασμνα
κι απ τα πλτια του σεληνοφτιστου ουρανο
διχνουν τις γνοιες απ’ τα μτια μου τα θολωμνα,
τη μνα τους, τη γκρζα Αυγ, προσμνουνε να πει,
να με ξυπνσουν, ταν πια η Σελνη χει χαθε.

Και ττε εγ υψνομαι στου ουρανο το δμα
περνω πνω απ βουν και κματα π’ αφρζουν,
αφνοντας πα’ στον αφρ το φωτειν χιτνα:
ποδοπατ τα σννεφα και κνω να σπιθζουν·
λμπουν οι σκοτεινς σπηλις στη φωτερ θωρι μου·
ρχνει τ’ αγρι ολγυμνη τη Γη στην αγκαλι μου.

Κοντρια οι ηλιαχτδες μου που με αυτς σκοτνω
το δλο που νυχτογυρν, μα μρα δε ζυγνει
κι λοι αυτο που το κακ κλθουν μες στο μυαλ τους,
με τρμουν· κι τσι, η δξα μου μονχα δυναμνει
μυαλ καθρια κι ργα αγν που η λμψη τους θολνει,
ταν η νχτα σκοτειν ππλα τριγρω απλνει.

Ουρνιο τξο, σννεφα και λολουδα αιθρια
χαδεουν τις αχτδες μου, το στρογγυλ φεγγρι
και τ’ αστρια τα αγν μες στον ουρνιο κσμο
τη δναμ μου, εσθτα τους φορνε με καμρι
κι τι ’ναι στρεο στη γη λμπει στα ουρνια
παρνει απ μνα δναμη, απ μνα περηφνεια.

Στκω καταμεσμερο ψηλ στα μεσουρνια
και αρχιν κατβασμα αργ και δχως κφι·
τα σννεφα, ως με κοιτον να φεγω, σκυθρωπζουν
και κλανε, εν αργ βουτ στου Ατλαντικο τα νφη·
μως, εγ απ’ το δυσμικ νησ χαμγελα τους στλνω
και με το φωτογλιο μου τον πνο τους γλυκανω.

Εμαι το μτι του θεο που κνει λη την Πλση
να βλπει και να χαρεται τη θεα ομορφι της·
εμαι η αρμονα του τραγουδιο, το φτρωμα του στχου.
Η προφητεα και το φως της Τχνης και της Φσης
εναι δικ μου, κι η γιατρι κθε κακο δικ μου·
νκη και δξα ο μνος μου· δξα στη δναμ μου.
                                                                                 (μτφρ. Μερπη Οικονμου)

             Οζυμανδας*

Αρχαας γης ταξιδευτ συνντησα και μου 'πε:
πελρια δυο κι ασματα ποδρια απ πτρα
στκουν ορθ στην ρημο... Σιμ, μσα στην μμο κεται
σπασμνο να πρσωπο που της μορφς του η χτρα,

το σουρωμνο χελι του και η ψυχρ της προσταγς του χλεη
το πς ο γλπτης νοιωθε τα πθη τοτα λνε,
που η ψυχη πτρα σωσε -η τχνη τα σμιλεει-
που το χρι τ' αντγραψε και τη καρδι που κανε.

Λγια στο βθρο φανονται σκαμμν' απ γραφδα:
"Οζυμανδας λγομαι και βασιλιδων ρχω:
δστε τα ργα μου, ω Τρανο, κι αφστε κθ' ελπδα!"

Τποτ' λλο δεν μνει. Μες στης φθορς τη δνη
ερεπιο αυτς ο κολοσσς, γυμν την μμο εδα
ρμη και λεα ν’ απλνεται στην απεραντοσνη.

                                                     (μτφρ.: Μριος Βρων Ραζης)
-----------------------------
* Οζυμανδα λγαν οι λληνες τον φαρα Ραμσ Β'. Ο ανδριντας του που ενπνευσε τον Σλλε, εχε ψος σχεδν 20 μ.
--------------------------------

             Στην…

ταν οι απαλς σβνουν φωνς,
στη μνμη αντηχον οι μουσικς
το ρωμα της βιολτας που πεθανει,
ζει μες στην ασθηση που αναστανει.

Με ροδοπταλα, ταν το ρδο φθνει,
της καλς μας ραντζουμε τη κλνη·
τσι σαν φγεις, ο ρωτας θα 'ρθει,
στην αγκαλι της σκψης σου να κοιμηθε.
                                                                          (μτφρ.: Χρης Βλαβιανς)

                 Θρνος

Αγρα, που ξεσπς και κλαις τσ’ γρια τον καημ σου,
τσο που αυτς δε γνεται ποτ τραγοδι πια·
αγρα μου, που ολονυχτς χτυπς το πνθιμ σου
το σμαντρο, μσ’ στη βαρι τη μαρη συννεφι·
μπρες με τα θλιμμνα σας και με τα μταια δκρυα,
δση γυμν με τα ξερ κλωνρια απ’ κρια σ’ κρια,
βαθις σπηλις, κι εσ τρελ του ωκεανο μανα,
του κσμου ετοτου κλψετε πικρ την αδικα.

      Τραγουδκι

να πουλκι στο ξερ κλαδ
κλαει για το ταρι του το πεθαμνο,
ο παγωμνος ο βορις απνω του,
και το ρυκι κτω παγωμνο.

Στο δσος το γυμν φλλο δεν τανε,
στο χμα να λουλοδι δεν ανθοσε,
και τη γαλνη γρω δεν ετραζε
παρ ο τροχς του μλου που εβογγοσε.
                                                                                (μτφρ.: Λμπρος Πορφρας)


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers