-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

              Βιογραφικ

     Γεννθηκε το 1911 στα Χνια Φραγκβρυσης (Κτω ΑσαΑρκαδας, που και τελεωσε το Δημοτικ. Γυμνσιο τλειωσε στη Τρπολη, που γνρισε τα λογοτεχνικ βιβλα, αλλ και τις μεθδους αυτοδιδασκαλας ξνων γλωσσν. Στη συνχεια πγε στην Αθνα στη Φιλοσοφικ Σχολ του Πανεπιστημου. ξερε δη αρκετ καλ γαλλικ, αγγλικ κι εχε μελετσει ΠαλαμΣολωμδημοτικ τραγοδι, πως και τις νεοτεριστικς τσεις στην ευρωπακ ποηση.

     Στην Αθνα εγκαταταστθηκε με την οικογνει του κι ρχισε να 'ρχεται σ' επαφ με τους λογοτεχνικος κκλους της εποχς. Πρωτοδημοσευσε ποιματ του, μικρ σ' κταση και με κλασσικν φος, στα περιοδικ Να Εστα, 1931 & Ρυθμς, 1933. Την δια περοδο γραψε κριτικ σημειματα στα περιοδικ Μακεδονικς Ημρες, Ρυθμς και Να Γρμματα (για τον ποιητ Κωστ Μπαστι, τη Μυρτιτισσα και τον Θρσο Καστανκη, αντστοιχα).



     Το 1943 εξδωσε απ τις εκδσεις Αετς σε 308 ανττυπα, το βιβλο του "Αμοργς" με το ομνυμο ποημα, που 'μελλε να σημαδψει τη σγχρονη ελληνικ ποηση. Αυτ τανε και το μοναδικ βιβλο του. Το ργο, που αποτελεται απ 20 μνο σελδες, εκφρζει τις διαθσεις της νετερης ποησης και θεωρεται σαν κορυφαο ποιητικ ργο του ελληνικο υπερρεαλισμο. Στη κυκλοφορα του μλιστα προκλεσε δυσμενες κριτικς κι αντιδρσεις, αλλ πολ σντομα, το 1947, αντιστρφηκε το κλμα κι η "Αμοργς" μ' ευμενες ελληνικς και ξνες κριτικς κατατχτηκε στη κορφ της ελληνικς ποησης. (Επανεκδσεις: 1963, 1969 και 1987). Απ ττε δημοσεψε μνο 3 ακμη ποιματα: το "Ελεγεο" (1946, Φιλολογικ Χρονικ), "Ο Ιππτης & Ο Θνατος" (1947, Μικρ Τετρδιο) και το "Τραγοδι Του Παλιο Καιρο" (1963, Ταχυδρμος), αφιερωμνο στο Σεφρη. γραψε επσης πολλς μελτες και σχλια πνω στη ποηση.



     Με το τλος του πολμου, συνεργστηκε με την Αγγλοελληνικ Επιθερηση σα μεταφραστς και με το ΕΙΡ, σα ραδιοσκηνοθτης, για βιοποριστικος λγους. Παρλληλα, ρχισε να γρφει στχους πνω στη μουσικ του Μνου Χατζιδκι, ανογοντας τσι λαμπρ θητεα στο σγχρονο ελληνικ τραγοδι. Αργτερα θα συνεργαζταν και μ' λλους αξιλογους συνθτες, πως με τους Θεοδωρκη και Ξαρχκο. χοντας εκφραστικ δειντητα, ασχολθηκε διεξοδικ με τη μετφραση ργων, κρια για λογαριασμ του Εθνικο Θετρου, του Θετρου Τχνης και του Λακο Θετρου. Πολλς μεταφρσεις του θα παραμενουν κτοτε κλασσικς με πρτη αυτ του "Ματωμνου Γμου". Μετφρασε πολλος συγγραφες και συγκεκριμνα απ τα ισπανικ τους Λρκα, Λπε Ντε Βγκα και Ραμν Ντελ Βλιε-Ινγκλν, Ζεν, Ο' Νηλ, Τ. Ουλιαμς, Α. Μακ Λις, Σων ΟΚιζι, Αγουστο Στρντμπεργκ, Κρστοφερ Φρι κι λλους.
     Το 1944 μετφρασε στα Φιλολογικ Χρονικ, το "Νυχτεριν Τραγοδι", "Ματωμνος Γμος" (1948), "Το Σπτι Της Μπερνντα 'Αλμπα" (1945) του Λρκα, "Ο Πατρας" του Στρνμπεργκ (1962) και "Το Μακρ Ταξδι Της Ημρας Μσα Στη Νχτα" του Ο' Νηλ (1965). Ολα ανεβστηκαν απ το Εθνικ Θατρο και το Θατρο Τχνης. Συνεργστηκε επσης με τα περιοδικ Να Εστα, Τραμ, Μακεδονικς Μρες, Μικρ ΤετρδιοΝα Γρμματα, Φιλολογικ Χρονικ, Ρυθμς και Καλλιτεχνικ Να. Επσης, σε συνεργασα με την ελληνικ ραδιοφωνα, σκηνοθτησε διφορα θεατρικ.



     Μεγλη προσφορ χει ο ποιητς σαν στιχουργς στο ελληνικ τραγοδι, στο οποο αφιερθηκε σε μεγλο βαθμ μετ την "Αμοργ". Συνεργστηκε στεν με κορυφαους Ελληνες συνθτες. Στχους του μελοποησαν οι Μ. Χατζιδκις, Μ. Θεοδωρκης, Στ. Ξαρχκος, Δ. Μοτσης, Λ. Κηλαηδνης, Χ. Χλαρης κ.α. σε κορυφαες δημιουργες κι επιτυχες. Ιδιατερη σχση και συνεργασα ανπτυξε ο ποιητς με τον Χατζιδκι και για μεγλο διστημα μχρι και το θανατ του ταν επλεκτο μλος της ομδας Xατζιδκι, Eλτη, Tσαροχη, Mποσταντζγλου κι Αργυρκη. Με τη ψηλς ποιτητας μεστ ποησ του, καθιερθηκε σα κορυφαος στιχουργς της ελληνικς ντεχνης μουσικς.
     Πθανε στις 12 Μη 1992 και θφτηκε στην Ασα. Θα μενει για πντα σαν ο κατ' εξοχν εκφραστς του ελληνικο ποιητικο υπερρεαλισμο και σαν εξχουσα μορφ του ελληνικο ποιοτικο τραγουδιο.



...Μα ταν αγρας κι φυγε, κορυδαλλς κι εχθη,
   ταν του Μη το πρσωπο, του φεγγαριο η ασπρδα,
   να περπτημα λαφρ σα σκρτημα του κμπου,
   να φιλ της θλασσας της αφροστολισμνης
...


=================


Η Μπαλντα Του Ουρ

Ουραν,
χι δε θα πω το ναι.
Ουραν,
φλε μακριν.
Πς να δεχτ,
λλης αγκαλις τη στοργ;
Πς να δεχτ;
Μνα μ' εν' η γη!
Πς ν' αρνηθ,
της Ζως το φως το ξανθ;
Αχ Ουραν!
Πνε μακριν!

Κθε δειλιν,
κοιτ τον Ουραν,
τον γαλαν
κι ακοω μια φων,
καμπνα γιορτιν,
να με παρακινε.
Κθε Κυριακ,
μου λει να πω κει,
που χτζουνε φωλι,
αλλκοτα πουλι,
στου λιου τα σκαλι.

Ουραν,
χι δε θα πω το ναι.
Ουραν,
φλε μακριν.
Πς να δεχτ,
λλης αγκαλις τη στοργ;
Πς να δεχτ;
Μνα μ' εν' η γη!
Πς ν' αρνηθ,
της Ζως το φως το ξανθ;
Αχ Ουραν!
Πνε μακριν!

Κθε δειλιν,
κοιτ τον Ουραν,
τον γαλαν
και μια φων τρελ,
σα χδι κι απειλ,
κοντ της με καλε.
Κθε Κυριακ,
μου λει να πω κει.
Μου τζει Ωκεανος,
κομτες φωτεινος
και ,τι βζει ο νους.

βαλ' Ο Θες Σημδι

βαλ' ο Θες σημδι
παλικρι στα Σφακι
κι ο πατρας του στον 'Αδη
κουσε μια τουφεκι.

Της γενις μου βασιλι,
μη κατβεις τα σκαλι.
Πιες τ' αθνατο νερ
να νικσεις τον καιρ.

βαλ' ο Θες σημδι
παλικρι στα Σφακι
κι η μανολα του στον 'Αδη
τρβηξε μια χαρακι.

Της καρδις μου βασιλι
με τον λιο στα μαλλι,
μη περνς τη χαρακι
η ζω εναι πιο γλυκι.

Εχα Φυτψει Μια Καρδι

Με τ' αστερκι της αυγς
στο παραθρι σου σα βγεις
κι αν δεις καρβι του νοτι
να 'ρχεται απ τη ξενιτι
στελε με τ' σπρα σου πουλι
γλυκ φιλι

Εχα φυτψει μια καρδι
στου χωρισμο την αμμουδι
μα τρα που 'ρθα να σε βρω
με δαχτυλδι και σταυρ
γνε το φως μου και του κσμου η ξαστερι
κι απ' το παλι μας το κρασ
δμου να πιω και πιες κι εσ
να μενω αγπη μου για πντα στη πικρ στερι

        Κεμλ

   Ακοστε την ιστορα του Κεμλ, ενος νεαρο πργκηπα της ανατολς
απγονου του Σεβχ του θαλασσινο, που νμισε τι μπορι ν' αλλξει τον κσμο.
αλλ πκρες οι βουλς του Αλλχ και σκοτεινς οι ψυχς των ανθρπων
...

Στης Ανατολς τα μρη
μια φορ κι να καιρ
ταν δειο το κεμρι,
μουχλιασμνο το νερ
στη Μοσολη, τη Βασρα,
στη παλι τη χουρμαδι
πικραμνα κλανε τρα
της Ερμου τα παιδι.

Κι ενας νος απ σι
και γενι βασιλικ
αγροικ το μοιρολι
και τραβει κατ κει.
τον κοιτν οι Βεδουνοι
με ματι λυπητερ
κι ρκο στον Αλλχ τους δνει,
πως θ' αλλξουν οι καιρο.

Σαν ακοσαν οι αρχντοι
του παιδιο την αφοβι
ξεκινν με λκου δντι
και με λιονταριο προβι
απ' τον Τγρη στον Ευφρτη,
απ' τη γη στον ουραν
κυνηγν τον αποσττη
να τον πισουν ζωνταν.

Πφτουν πνω του τα στφη,
σαν ακρτητα σκυλι
και τον πνε στον χαλφη
να του βλει τη θηλει
μαρο μλι μαρο γλα
πιε κενο το πρω
πριν αφσει στη κρεμλα
τη στερν του τη πνο.

Με δυο γρικες καμλες
μ' να κκκινο φαρ
στου παρδεισου τις πλες
ο προφτης καρτερε.
πνε τρα χρι-χρι
κι εναι γρω συννεφι
μα της Δαμασκο τ' αστρι
τους κρατοσε συντροφι.

Σ' να μνα σ' να χρνο
βλπουν μπρος τους τον Αλλχ
που απ τον ψηλ του θρνο
λει στον μυαλο Σεβχ:
-"Νικημνο μου ξεφτρι
δεν αλλζουν οι καιρο,
με φωτι και με μαχαρι
πντα ο κσμος προχωρε
"!

 Καληνχτα Κεμλ, αυτς ο κσμος δε θα αλλξει ποτ...
Καληνχτα...

        Καγομαι

ταν γεννιτ' ο νθρωπος
νας καημς γεννιται
ταν φουντνει ο πλεμος
το αμα δε μετριται

Καγομαι, καγομαι
ρξε κι λλο λδι στη φωτι
πνγομαι, πνγομαι
πτα με σε θλασσα βαθει

Ορκστηκα στα μτια σου
που τα 'χα σα βαγγλιο
τη μαχαιρι που μου 'δωκες
να σου τη κμω γλιο

Μα συ βαθι στη κλαση
την αλυσδα σπσε
κι αν με τραβξεις δπλα σου
ευλογημνος να 'σαι

    Μαρος λιος

Μαρος ο λιος σμερα
κι η ξαστερι μια χμαιρα
μα βρκα βρχο και γιαλ
στον κσμο τον αμαρτωλ
Κι ρριξα τα κρματα
σε σαρντα κματα

'Αμοιρο αδρφι σου 'φερα
της λευτερις τα νοφαρα
και με τη πκρα στην ματι
μζεψα τ' για σου σκουτι
Κι πλυνα τα αματα
σε σαρντα ρματα

Μαρος ο λιος σμερα
κι εναι βουβ τα σμαντρα
μα 'γ στου πνου τη πλαγι
προσκνησα τη Παναγι
Κι κλαψα τα θματα
σε σαρντα μνματα

    Ο Εφιλτης Της Περσεφνης

Εκε που φτρωνε φλισκονι κι γρια μντα
κι βγαζε η γη το πρτο της κυκλμινο
τρα χωριτες παζαρεουν τα τσιμντα
και τα πουλι πφτουν νεκρ στην υψικμινο.

Εκε που σμγανε τα χρια τους οι μστες
ευλαβικ πριν μπουν στο θυσιαστριο
τρα πετνε αποτσγαρα οι τουρστες
και το καινοργιο παν' να δουν διλιστριο.

Εκε που η θλασσα γινταν ευλογα
κι ταν ευχ του κμπου τα βελσματα
τρα καμινια κουβαλν στα ναυπηγεα
δεια κορμι, σιδερικ, παιδι κι ελσματα.

Κοιμσου Περσεφνη
στην αγκαλι της γης
στου κσμου το μπαλκνι
ποτ μη ξαναβγες.

               Ο Κυρ-Αντνης

Ο κυρ-Αντνης πει καιρς που ζοσε στην αυλ
μ' να καντι κι να κρεβτι και με κρασ πολ
εχε δυο μτια γαλαν κι αχτνιστα μαλλι
κι να λουλοδι πντα φοροσε στα ροχα τα παλι

Ο κυρ-Αντνης βιζεται να πει να κοιμηθε
γιατ το βρδυ στα νειρ του θλει να θυμηθε
,τι ποτ δεν ζησε μες στ' νειρ του ζει
μα η νχτα φεγει και λυπημνο τον βρσκει η χαραυγ

Μα να βρδυ ο κυρ-Αντνης στρνει να κοιμηθε
κι ταν ξυπνμε τον καρτερμε στη πρτα να φανε
μα ο κυρ-Αντνης δε θα βγει ποτ του στην αυλ
αφο για πντα μες στ' νειρ του θλησε πια να ζει

Αχ κυρ-Αντνη πως σ' αγαπμε
και μαζ σου τ' στρα μετρμε
τις φωτις για σνα πηδμε
σπου να 'ρθει βροχ
και το θυμ σου πντα ξεχνμε
σα πουλι μαζ τριγυρνμε
σα παιδι με σνα γελμε
σα κνεις προσευχ


 Πει Ο Καιρς...

Πει ο καιρς,
πει ο καιρς
που ταν ο κσμος δροσερς
και κθ' αυγ
ξεκινοσε μια πηγ
για να ποτσει λη τη γη

ρθανε νχτες και βροχς
και χειμωνισαν οι ψυχς
και στο βαθ το σκοτδι χει σταθε
να παιδ να ζεσταθε

Τρα το δκρυ κυλει στο χμα,
και πρα απ' το βορι
να καρβι ρωτει ακμα
που θα βρει στερι

Στης Πκρας Τα Ξερνησα

Πο να 'βρω τσσερα σπαθι
και μια λαμπδα στη γροθι
φωτι να βλω σμερα
και να τον κψω σγουρα
τον κσμο αυτ π' αγπησα
και μ' φησε και σπισα

Στης πκρας τα ξερνησα
το δκρυ μου κοιννησα
και στης ζως τη φυλακ
που δεν υπρχει Κυριακ
ποτ μου δε λησμνησα
τη μοναξι τη φνισσα

Κι εσ που ρθες μια βραδι
να μου ζεστνεις τη καρδι
με πταξες αλμονο
στο μαρο καταχεμωνο
με πρδωσες και μ' φτυσες
σουν χαρ και ξφτισες

Πο να 'βρω τσσερα κερι
και στη ψυχ μου σιγουρι
φωτι να βλω γργορα
και να τον κψω σμερα
τον κσμο αυτ π' αγπησα
και μ' φησε και σπισα

Το Πρακτορεο

Το πρακτορεο
θολ και κρο
κποιοι μιλνε για παρξενες βροχς
και το ταξδι
σαν γριο φδι
γεμζει φβο τις αδνατες ψυχς
 
Απψε μοιζουμε κι οι δο
πιο πσω 'γω κι εσ μπροστ
σα βραδιν λεωφορεο
που 'χει τα φτα του σβηστ
για μας ο κσμος δε τελεινει
για μας ο κσμος αρχιν
μα της καρδις το μαρο χινι
δε θα μας βγλει πουθεν

'Αντρα και γετονα και φλε
στη φτχεια και στη προσφυγι
μια παγωμνη σπθα στελε
να σου τη κνω πυρκαγι
Κι αν δεν καες λα κατπι
που δε θα μενει πια κανες
για να γενομε πλι ανθρποι
στο κπο της Γεθσημανς

Χρτινο Το Φεγγαρκι

Θα φρει η θλασσα πουλι
κι στρα χρυσ τ' αγρι
να σου χαδεουν τα μαλλι
να σου φιλον το χρι.

Χρτινο το φεγγαρκι
ψετικη ακρογιαλι
αν με πστευες λιγκι
θα 'ταν λα αληθιν.

Δχως τη δικ σου αγπη
δσκολα περν ο καιρς.
Δχως τη δικ σου αγπη
εν' ο κσμος πιο μικρς.

    Φσα Αερκι

Γεια σου, χαρ σου Βενετι
παρνω τους δρμους του νοτι
και τραγουδ στη κουπαστ
σ' λο τον κσμο ν' ακουστε

Φσα αερκι, φσα με
μη χαμηλνεις σαμε
να δω γαλζια εκκλησι
Τσιργο και Μονεμβασι

Γεια σου, χαρ σου Βενετι
περν μια θλασσα πλατει
κι απ' το κατρτι το ψηλ
τον νεμο παρακαλ

Φσα αερκι, φσα με
μη χαμηλνεις σαμε
να δω στη Κρτη μια κορφ
που 'χω μανολα κι αδελφ

Μπαρμπα-Γιννη Μακρυγιννη

Μπαρμπα-Γιννη Μακρυγιννη
δεν μας τα 'γραψες καλ.
Δες ο λληνας τι κνει
για ν' ανβει πιο ψηλ.

Μπαρμπα-Γιννη Μακρυγιννη
πρε μαρο γιαταγνι
κι λα στη ζω μας πσω
το στραβ να κμεις σο.

Μπαρμπα-Γιννη Μακρυγιννη
δεν μας τα 'γραψες σωστ.
Το φιλτιμο δε φτνει
για να πει κανες μπροστ.

    Η Κρη Του Πασ

Του Χατζησταυρ τ' αγρι
που το λγανε Γρηγρη
δρμο παρνει δρμο αφνει
ξημερνεται στη Σμρνη.

Κτω στα ντερσκια τα παλι
βλπει να περν μια κοπελι.
ταν κρη του πασ
και τη λγαν Ασ.

Ο Γρηγρης βλτα-βλτα
φτνει στου πασ τη πρτα
μα του φρνει το χαμπρι
γυφτοπολα απ τ' Αλγρι.

-"Χτες", του λει, "που φοντωσε η φωτι,
ριξα για σνα τα χαρτι.
Τη ζω σου αν αγαπς
ττοια πρτα μη χτυπς
".

Του Χατζησταυρ τ' αγρι
κλαει για του πασ τη κρη.
Και Χριστς κι Αλλχ αντμα
ρχισαν κι αυτο το κλμα.

                                     Αμοργς

Μὲ τὴν πατρδα τους δεμνη στὰ πανιὰ καὶ τὰ κουπιὰ στὸν ἄνεμο κρεμασμνα
Οἱ ναυαγοὶ κοιμθηκαν ἥμεροι σὰν ἀγρμια νεκρὰ μσα στῶν σφουγγαριῶν τὰ σεντνια
Ἀλλὰ τὰ μτια τῶν φυκιῶν εἶναι στραμνα στὴ θλασσα
Μπως τοὺς ξαναφρει ὁ νοτιᾶς μὲ τὰ φρεσκοβαμνα λατνια
Κι ἕνας χαμνος ἐλφαντας ἀξζει πντοτε πιὸ πολὺ ἀπὸ δυὸ στθια κοριτσιοῦ ποὺ σαλεουν
Μνο ν᾿ ἀνψουνε στὰ βουνὰ οἱ στγες τῶν ἐρημοκκλησιῶν μὲ τὸ μερκι τοῦ ἀποσπερτη
Νὰ κυματσουνε τὰ πουλιὰ στῆς λεμονιᾶς τὰ κατρτια
Μὲ τῆς καινοργιας περπατησιᾶς τὸ σταθερὸ ἄσπρο φσημα
Καὶ ττε θ ῾ρθουν ἀρηδες σματα κκνων ποὺ μενανε ἄσπιλοι τρυφεροὶ καὶ ἀκνητοι
Μὲς στοὺς ὁδοστρωτῆρες τῶν μαγαζιῶν μσα στῶν λαχανκηπων τοὺς κυκλῶνες
Ὅταν τὰ μτια τῶν γυναικῶν γναν κρβουνα κι ἔσπασαν οἱ καρδιὲς τῶν καστανδων
Ὅταν ὁ θερισμὸς ἐσταμτησε κι ἄρχισαν οἱ ἐλπδες τῶν γρλων

Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν κι ἐσεῖς παλληκρια μου μὲ τὸ κρασὶ τὰ φιλιὰ καὶ τὰ φλλα στὸ στμα σας
Θλω νὰ βγεῖτε γυμνοὶ στὰ ποτμια
Νὰ τραγουδῆστε τὴ Μπαρμπαριὰ ὅπως ὁ ξυλουργὸς κυνηγει τοὺς σκνους
Ὅπως περνει ἡ ὄχεντρα μὲς ἀπ᾿ τὰ περιβλια τῶν κριθαριῶν
Μὲ τὰ περφανα μτια της ὀργισμνα
Κι ὅπως οἱ ἀστραπὲς ἁλωνζουν τὰ νιτα.

Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαρεσαι
Μὴ σφγγεις ἄδικα τὰ παποτσια σου σὰ νὰ φυτεεις πλατνια
Μὴ γνεσαι ΠEΠPΩMENON
Γιατ δὲν εἶναι ὁ σταυραητὸς ἕνα κλεισμνο συρτρι
Δὲν εἶναι δκρυ κορομηλιᾶς οὔτε χαμγελο νοφαρου
Οὔτε φανλα περιστεριοῦ καὶ μαντολνο Σουλτνου
Οὔτε μεταξωτὴ φορεσιὰ γιὰ τὸ κεφλι τῆς φλαινας.
Εἶναι πρινι θαλασσινὸ ποὺ πετσοκβει τοὺς γλρους
Εἶναι προσκφαλο μαραγκοῦ εἶναι ρολι ζητινου
Εἶναι φωτιὰ σ᾿ ἕνα γφτικο ποὺ κοροδεει τὶς παπαδιὲς καὶ νανουρζει τὰ κρνα
Εἶναι τῶν Τορκων συμπεθεριὸ τῶν Αὐστραλῶν πανηγρι
Εἶναι λημρι τῶν Οὔγγρων
Ποὺ τὸ χινπωρο οἱ φουντουκιὲς πᾶνε κρυφὰ κι ἀνταμνουνται
Βλπουν τοὺς φρνιμους πελαργοὺς νὰ βφουν μαῦρα τ᾿ αὐγ τους
Καὶ τνε κλαῖνε κι αὐτὲς
Καῖνε τὰ νυχτικ τους καὶ φοροῦν τὸ μισοφρι τῆς ππιας
Στρνουν ἀστρια καταγῆς γιὰ νὰ πατσουν οἱ βασιλιδες
Μὲ τ᾿ ἀσημνια τους χαμαλιὰ μὲ τὴν κορνα καὶ τὴν πορφρα
Σκορπᾶνε δεντρολβανο στὶς βραγιὲς
Γιὰ νὰ περσουν οἱ ποντικοὶ νὰ πᾶνε σ᾿ ἄλλο κελλρι
Νὰ μποῦνε σ᾿ ἄλλες ἐκκλησιὲς νὰ φᾶν τὶς Ἅγιες Τρπεζες
Κι οἱ κουκουβγιες παιδι μου
Οἱ κουκουβγιες οὐρλιζουνε
Κι οἱ πεθαμνες καλογριὲς σηκνουνται νὰ χορψουν
Μὲ ντφια τομπανα καὶ βιολιὰ μὲ ππιζες καὶ λαγοῦτα
Μὲ φλμπουρα καὶ μὲ θυμιατὰ μὲ βτανα καὶ μαγνδια
Μὲ τῆς ἀρκοδας τὸ βρακὶ στὴν παγωμνη κοιλδα
Τρῶνε τὰ μανιτρια τῶν κουναβιῶν
Παζουν κορῶνα-γρμματα τὸ δαχτυλδι τ᾿ Ἅη-Γιαννιοῦ καὶ τὰ φλουριὰ τοῦ Ἀρπη
Περιγελᾶνε τὶς μγισσες
Κβουν τὰ γνια ἑνὸς παπᾶ μὲ τοῦ Κολοκοτρνη τὸ γιαταγνι
Λοζονται μὲς στὴν ἄχνη τοῦ λιβανιοῦ
Κι ὕστερα ψλνοντας ἀργὰ μπανουν ξανὰ στὴ γῆ καὶ σωπανουν
Ὅπως σωπανουν τὰ κματα ὅπως ὁ κοῦκος τὴ χαραυγὴ ὅπως ὁ λχνος τὸ βρδυ.

Ἔτσι σ᾿ ἕνα πιθρι βαθὺ τὸ σταφλι ξερανεται καὶ στὸ καμπαναριὸ μιᾶς συκιᾶς κιτρινζει τὸ μῆλο
Ἔτσι μὲ μιὰ γραβτα φανταχτερὴ
Στὴν τντα τῆς κληματαριᾶς τὸ καλοκαρι ἀνασανει
Ἔτσι κοιμᾶται ὁλγυμνη μσα στὶς ἄσπρες κερασιὲς μα τρυφερ μου ἀγπη
Ἕνα κορτσι ἀμραντο σὰ μυγδαλιᾶς κλωνρι
Μὲ τὸ κεφλι στὸν ἀγκνα της γερτὸ καὶ τὴν παλμη πνω στὸ φλουρ της
Πνω στὴν πρωιν του θαλπωρὴ ὅταν σιγὰ σιγὰ σὰν τὸν κλφτη
Ἀπὸ τὸ παραθρι τῆς ἄνοιξης μπανει ὁ αὐγερινὸς νὰ τὴν ξυπνσει!

Λνε πὼς τρμουν τὰ βουνὰ καὶ πὼς θυμνουν τὰ ἔλατα
Ὅταν ἡ νχτα ροκανει τὶς πρκες τῶν κεραμιδιῶν νὰ μποῦν οἱ καλικντζαροι μσα
Ὅταν ρουφει ἡ κλαση τὸν ἀφρισμνο μχθο τῶν χειμῤῥων
Ἢ ὅταν ἡ χωρστρα τῆς πιπεριᾶς γνεται τοῦ βοριᾶ κλωτσοσκοφι.

Μνο τὰ βδια τῶν Ἀχαιῶν μὲς στὰ παχιὰ λιβδια τῆς Θεσσαλας
Βσκουν ἀκμαῖα καὶ δυνατὰ μὲ τὸν αἰνιο ἥλιο ποὺ τὰ κοιτζει
Τρῶνε χορτρι πρσινο φλλα τῆς λεκας σλινα πνουνε καθαρὸ νερὸ μὲς στ᾿ αὐλκια
Μυρζουν τὸν ἱδρτα τῆς γῆς κι ὕστερα πφτουνε βαριὰ κτω ἀπ᾿ τὸν ἴσκιο τῆς ἰτιᾶς νὰ κοιμηθοῦνε.

Πετᾶτε τοὺς νεκροὺς εἶπ᾿ ὁ Ἡρκλειτος κι εἶδε τὸν οὐρανὸ νὰ χλωμιζει
Κι εἶδε στὴ λσπη δυὸ μικρὰ κυκλμινα νὰ φιλιοῦνται
Κι ἔπεσε νὰ φιλσει κι αὐτὸς τὸ πεθαμνο σῶμα του μὲς στὸ φιλξενο χῶμα
Ὅπως ὁ λκος κατεβανει ἀπ᾿ τοὺς δρυμοὺς νὰ δεῖ τὸ ψφιο σκυλὶ καὶ νὰ κλψει.
Τ νὰ μοῦ κμει ἡ σταλαγματιὰ ποὺ λμπει στὸ μτωπ σου;
Τὸ ξρω πνω στὰ χελια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομ του
Τὸ ξρω μσα στὰ μτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλι του
Μὰ ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μνο ἕνας δρμος ὑπρχει
Μνο ἕνας δρμος ἀπατηλὸς καὶ πρπει νὰ τὸν περσεις
Πρπει στὸ αἷμα νὰ βουτηχτεῖς πρὶν ὁ καιρὸς σὲ προφτσει
Καὶ νὰ διαβεῖς ἀντπερα νὰ ξαναβρεῖς τοὺς συντρφους σου
Ἄνθη πουλιὰ ἐλφια
Νὰ βρεῖς μαν ἄλλη θλασσα μαν ἄλλη ἁπαλοσνη
Νὰ πισεις ἀπὸ τὰ λουριὰ τοῦ Ἀχιλλα τ᾿ ἄλογα
Ἀντὶ νὰ κθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλνεις
Τὸν ποταμὸ νὰ λιθοβολεῖς ὅπως ἡ μνα τοῦ Κτσου.
Γιατ κι ἐσὺ θ ῾χεις χαθεῖ κι ἡ ὀμορφι σου θ ῾χει γερσει.
Μσα στοὺς κλνους μιᾶς λυγαριᾶς βλπω τὸ παιδικ σου πουκμισο νὰ στεγννει
Πρ᾿ το σημαα τῆς ζωῆς νὰ σαβανσεις τὸ θνατο
Κι ἂς μὴ λυγσει ἡ καρδι σου
Κι ἂς μὴν κυλσει τὸ δκρυ σου πνω στὴν ἀδυσπητη τοτη γῆ
Ὅπως ἐκλησε μιὰ φορὰ στὴν παγωμνη ἐρημιὰ τὸ δκρυ τοῦ πιγκουνου
Δὲν ὠφελεῖ τὸ παρπονο
Ἴδια παντοῦ θ ῾ναι ἡ ζωὴ μὲ τὸ σουραλι τῶν φιδιῶν στὴ χρα τῶν φαντασμτων
Μὲ τὸ τραγοδι τῶν ληστῶν στὰ δση τῶν ἀρωμτων
Μὲ τὸ μαχαρι ἑνὸς καημοῦ στὰ μγουλα τῆς ἐλπδας
Μὲ τὸ μαρζι μιᾶς ἄνοιξης στὰ φυλλοκρδια τοῦ γκινη
Φτνει ἕνα ἀλτρι νὰ βρεθεῖ κι ἕνα δρεπνι κοφτερὸ σ᾿ ἕνα χαρομενο χρι
Φτνει ν᾿ ἀνθσει μνο
Λγο στρι γιὰ τὶς γιορτὲς λγο κρασὶ γιὰ τὴ θμηση λγο νερὸ γιὰ τὴ σκνη...

Στοῦ πικραμνου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατλλει
Μνο σκουλκια βγανουνε νὰ κοροδψουν τ᾿ ἄστρα
Μνο φυτρνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπρμα.

Στοῦ πικραμνου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεει ἡ νχτα
Μνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτμι δκρυα
Ὅταν περνει ὁ διβολος νὰ καβαλσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κορκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγδι μ᾿ αἷμα.

Στοῦ πικραμνου τὴν αὐλὴ τὸ μτι ἔχει στερψει
Ἔχει παγσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρσει
Κρμονται σρκες βατραχιῶν στὰ δντια τῆς ἀρχνης
Σκοζουν ἀκρδες νηστικὲς σὲ βρυκολκων πδια.

Στοῦ πικραμνου τὴν αὐλὴ βγανει χορτρι μαῦρο
Μνο ἕνα βρδυ τοῦ Μαγιοῦ πρασε ἕνας ἀγρας
Ἕνα περπτημα ἐλαφρὺ σὰ σκρτημα τοῦ κμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θλασσας τῆς ἀφροστολισμνης.

Κι ἂν θὰ διψσεις γιὰ νερὸ θὰ στψουμε ἕνα σννεφο
Κι ἂν θὰ πεινσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφξουμε ἕνα ἀηδνι
Μνο καρτρει μα στιγμὴ ν᾿ ἀνοξει ὁ πικραπγανος
N᾿ ἀστρψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδσει ὁ φλμος.

Μὰ εἶταν ἀγρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχθη
Εἶταν τοῦ Μη τὸ πρσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπρδα
Ἕνα περπτημα ἐλαφρὺ σὰ σκρτημα τοῦ κμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θλασσας τῆς ἀφροστολισμνης.

Ξπνησε γργαρο νερὸ ἀπὸ τὴ ρζα τοῦ πεκου νὰ βρεῖς τὰ μτια τῶν σπουργιτιῶν καὶ νὰ τὰ ζωντανψεις ποτζοντας τὸ χῶμα μὲ μυρωδιὰ βασιλικοῦ καὶ μὲ σφυργματα σαρας. Τὸ ξρω εἶσαι μα φλβα γυμνὴ κτω ἀπὸ τὸ φοβερὸ βλμμα τοῦ ἀνμου εἶσαι μα σπθα βουβὴ μσα στὸ λαμπερὸ πλῆθος τῶν ἄστρων. Δὲ σὲ προσχει κανεὶς κανεὶς δὲ σταματᾶ ν᾿ ἀκοσει τὴν ἀνσα σου μὰ σὺ μὲ τὸ βαρ σου περπτημα μὲς στὴν ἀγρωχη φση θὰ φτσεις μα μρα στὰ φλλα τῆς βερυκοκιᾶς θ᾿ ἀνβεις στὰ λυγερὰ κορμιὰ τῶν μικρῶν σπρτων καὶ θὰ κυλσεις ἀπὸ τὰ μτια μιᾶς ἀγαπητικιᾶς σὰν ἐφηβικὸ φεγγρι. Ὑπρχει μα πτρα ἀθνατη ποὺ κποτε περαστικὸς ἕνας ἀνθρπινος ἄγγελος ἔγραψε τ᾿ ὄνομ του ἐπνω της κι ἕνα τραγοδι ποὺ δὲν τὸ ξρει ἀκμα κανεὶς οὔτε τὰ πιὸ τρελὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πιὸ σοφὰ τ᾿ ἀηδνια. Εἶναι κλεισμνη τρα σὲ μιὰ σπηλιὰ τοῦ βουνοῦ Ντβι μσα στὶς λαγκαδιὲς καὶ στὰ φαργγια τῆς πατρικῆς μου γῆς μὰ ὅταν ἀνοξει κποτε καὶ τιναχτεῖ ἐνντια στὴ φθορὰ καὶ στὸ χρνο αὐτὸ τὸ ἀγγελικὸ τραγοδι θὰ πψει ξαφνικὰ ἡ βροχὴ καὶ θὰ στεγνσουν οἱ λσπες τὰ χινια θὰ λισουν στὰ βουνὰ θὰ κελαηδσει ὁ ἄνεμος τὰ χελιδνια θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ λυγαριὲς θὰ ριγσουν κι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ κρα μτια καὶ τὰ χλωμὰ πρσωπα ὅταν ἀκοσουν τὶς καμπνες νὰ χτυπᾶν μσα στὰ ραγισμνα καμπαναριὰ μοναχς τους θὰ βροῦν καπλα γιορτινὰ νὰ φορσουν καὶ φιγκους φανταχτεροὺς νὰ δσουν στὰ παποτσια τους. Γιατὶ ττε κανεὶς δὲ θ᾿ ἀστιεεται πιὰ τὸ αἷμα τῶν ρυακιῶν θὰ ξεχειλσει τὰ ζῷα θὰ κψουν τὰ χαλινρια τους στὰ παχνιὰ τὸ χρτο θὰ πρασινσει στοὺς στβλους στὰ κεραμδια θὰ πεταχτοῦν ὁλχλωρες παπαροῦνες καὶ μηδες καὶ σ᾿ ὅλα τὰ σταυροδρμια θ᾿ ἀνψουν κκκινες φωτιὲς τὰ μεσνυχτα. Ττε θὰ ῾ρθοῦν σιγὰ-σιγὰ τὰ φοβισμνα κορτσια γιὰ νὰ πετξουν τὸ τελευταῖο τους ροῦχο στὴ φωτιὰ κι ὁλγυμνα θὰ χορψουν τριγρω της ὅπως τὴν ἐποχὴ ἀκριβῶς ποὺ εἴμασταν κι ἐμεῖς νοι κι ἄνοιγε ἕνα παρθυρο τὴν αὐγὴ γιὰ νὰ φυτρσει στὸ στῆθος τους ἕνα φλογτο γαρφαλο. Παιδιὰ ἴσως ἡ μνμη τῶν προγνων νὰ εἶναι βαθτερη παρηγοριὰ καὶ πιὸ πολτιμη συντροφιὰ ἀπὸ μα χοφτα ροδσταμο καὶ τὸ μεθσι τῆς ὀμορφιᾶς τποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν κοιμισμνη τριανταφυλλι του Εὐρτα. Καληνχτα λοιπὸν βλπω σωροὺς πεφτστερα νὰ σᾶς λικνζουν τὰ ὄνειρα μὰ ἐγὼ κρατῶ στὰ δχτυλ μου τὴ μουσικὴ γιὰ μα καλτερη μρα. Οἱ ταξιδιῶτες τῶν Ἰνδιῶν ξρουνε περισστερα νὰ σᾶς ποῦν ἀπ᾿ τοὺς Βυζαντινοὺς χρονογρφους.

O ἄνθρωπος κατὰ τὸν ροῦν τῆς μυστηριδους ζωῆς του
Κατλιπεν εἰς τοὺς ἀπογνους του δεγματα πολλαπλᾶ καὶ ἀντξια τῆς ἀθαντου καταγωγῆς του
Ὅπως ἐπσης κατλιπεν ἴχνη τῶν ἐρειπων τοῦ λυκαυγοῦς χιονοστιβδας οὐρανων ἑρπετῶν χαρταετοὺς ἀδμαντας καὶ βλμματα ὑακνθων
Ἐν μσῳ ἀναστεναγμῶν δακρων πενης οἰμωγῶν καὶ τφρας ὑπογεων φρετων.

Πσο πολὺ σὲ ἀγπησα ἐγὼ μονχα τὸ ξρω
Ἐγὼ ποὺ κποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μτια τῆς πολιας
Καὶ μὲ τὴ χατη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκλιασα καὶ χορψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριτικους κμπους
Πνω στὴ θερισμνη καλαμιὰ καὶ φγαμε μαζὶ τὸ κομνο τριφλλι
Μαρη μεγλη θλασσα μὲ τσα βτσαλα τριγρω στὸ λαιμὸ τσα χρωματιστὰ πετρδια στὰ μαλλι σου.

Ἕνα καρβι μπανει στὸ γιαλὸ ἕνα μαγγανοπγαδο σκουριασμνο βογγει
Μιὰ τοφα γαλανὸς καπνὸς μὲς στὸ τριανταφυλλὶ τοῦ ὁρζοντα
Ἴδιος μὲ τὴ φτερογα τοῦ γερανοῦ ποὺ σπαρζει
Στρατιὲς χελιδονιῶν περιμνουνε νὰ ποῦν στοὺς ἀντρειωμνους τὸ καλωσρισες
Μπρτσα σηκνουνται γυμνὰ μὲ χαραγμνες ἄγκυρες στὴ μασχλη
Μπερδεουνται κραυγὲς παιδιῶν μὲ τὸ κελδημα τοῦ πουνντε
Μλισσες μπαινοβγανουνε μὲς στὰ ρουθονια τῶν ἀγελδων
Μαντλια καλαματιανὰ κυματζουνε
Καὶ μα καμπνα μακρινὴ βφει τὸν οὐρανὸ μὲ λουλκι
Σὰν τὴ φωνὴ κποιου σμαντρου ποὺ ταξιδεει μσα στ᾿ ἀστρια
Τσους αἰῶνες φευγτο
Ἀπὸ τῶν Γτθων τὴν ψυχὴ κι ἀπὸ τοὺς τρολλους τῆς Βαλτιμρης
Κι ἀπ᾿ τὴ χαμνη Ἁγια-Σοφιὰ τὸ μγα μοναστρι.
Μὰ πνω στ᾿ ἀψηλὰ βουνὰ ποιοὶ ν ῾ναι αὐτοὶ ποὺ κοιτᾶνε
Μὲ τὴν ἀκμαντη ματιὰ καὶ τὸ γαλνιο πρσωπο;
Ποιᾶς πυρκαγιᾶς ν ῾ναι ἀντλαλος αὐτὸς ὁ κουρνιαχτὸς στὸν ἀγρα;
Μνα ὁ Καλβας πολεμει μνα ὁ Λεβεντογιννης;
Μπως ἀμχη ἐπισανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιτες;
Οὐδ᾿ ὁ Καλβας πολεμει κι οὐδ᾿ ὁ Λεβεντογιννης
Οὔτε κι ἀμχη ἐπισανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιτες.
Πργοι φυλᾶνε σιωπηλοὶ μα στοιχειωμνη πριγκπισσα
Κορφὲς κυπαρισσιῶν συντροφεουνε μα πεθαμνη ἀνεμνη
Τσοπαναροι ἀτραχοι μ᾿ ἕνα καλμι φλαμουριᾶς λνε τὸ πρωιν τους τραγοδι
Ἕνας ἀνητος κυνηγὸς ρχνει μα ντουφεκιὰ στὰ τρυγνια
Κι ἕνας παλιὸς ἀνεμμυλος λησμονημνος ἀπ᾿ ὅλους
Μὲ μα βελνα δελφινιοῦ ρβει τὰ σπια του πανιὰ μοναχς του
Καὶ κατεβανει ἀπ᾿ τὶς πλαγιὲς μὲ τὸν καργιαλη πρμα
Ὅπως κατβαινε ὁ Ἄδωνις στὰ μονοπτια τοῦ Χελμοῦ νὰ πεῖ μα καλησπρα τῆς Γκλφως.

Χρνια καὶ χρνια πλεψα μὲ τὸ μελνι καὶ τὸ σφυρὶ βασανισμνη καρδι μου
Μὲ τὸ χρυσφι καὶ τὴ φωτιὰ γιὰ νὰ σοῦ κμω ἕνα κντημα
Ἕνα ζουμπολι πορτοκαλιᾶς
Μαν ἀνθισμνη κυδωνιὰ νὰ σὲ παρηγορσω
Ἐγὼ ποὺ κποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μτια τῆς πολιας
Καὶ μὲ τὴ χατη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκλιασα καὶ χορψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριτικους κμπους
Πνω στὴ θερισμνη καλαμιὰ καὶ φγαμε μαζὶ τὸ κομνο τριφλλι
Μαρη μεγλη μοναξιὰ μὲ τσα βτσαλα τριγρω στὸ λαιμὸ τσα χρωματιστὰ πετρδια στὰ μαλλι σου.



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers