Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Λαογραφικά 

Αριστοφάνης: Βάτραχοι

 

                                                                (405 π.Χ. - Α΄ βραβείο)
ΠΡΟΣΩΠΑ

Ξανθίας

Διόνυσος

Ηρακλής

Νεκρός

Χάρων

Βάτραχοι
Χορός Μυημένων

Θεράπαινα

Εστιατόρισσα
Πλαθάνη

Ευρυπίδης

Αισχύλος

Πλούτωνας

-------------------------------------------------------------------------------


    
(Στη σκηνή μπαίνουν, ο Διόνυσος ντυμένος με λεοντή παριστάνοντας τον Ηρακλή κι ο Ξανθίας)

ΞΑΝΘΙΑΣ

Να πω κανά γνωστό αστείο, κύριε,

απ' αυτά που κάνουνε τους θεατές να γελάσουν όταν τ' ακούνε;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πες ό,τι θέλεις εκτός από το "πιέζομαι", αχ!

Πρόσεξε. Γιατί αυτό θα σου βγει ξινό.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Ούτε κάποιο άλλο;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πες. Εκτός απ' το "στενοχωριέμαι".

ΞΑΝΘΙΑΣ

Γιατί; Ποιό άλλο να βρω πιο αστείο;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πες, μη φοβάσαι. Μόνο αυτά τα δυο μη πεις.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Ποιά;
ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ότι σου 'ρχεται να τα κάνεις καθώς αλλάζεις ώμο.
ΞΑΝΘΙΑΣ

Ούτε το "με τόση πίεση από πάνω θα μου φύγουν από κάτω.

αν κάποιος δεν με ξαλαφρώσει";

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Όχι σε παρακαλώ πολύ. Μόνο αν θές να με ανακατέψεις.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τότε γιατί κουβαλάω αυτά τα βάρη, αν δεν μπορώ να κάνω

τίποτα από αυτά που κάνουν κι ο Φρύνιχος κι ο Λύκης κι ο Αμειψίας;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μην το κάνεις αυτή τη στιγμή.

Γιατί εγώ αν δω κάποια απ' αυτές τις κουταμάρες τώρα

νιώθω ότι γέρασα περισσότερο κι από ένα χρόνο.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Αχ ο κακομοίρης ο σβέρκος μου.

Πόσο κουρασμένος είμαι κι ούτε ένα καλαμπούρι δε μπορώ να κάνω.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έπειτα, δεν είναι ασέβεια εγώ ο Διόνυσος, ο γιος του Δία

να περπατάω και να κουράζομαι και τούτον να τον έχω πάνω στο γάιδαρο

για να μη ταλαιπωρείται ούτε να παιδεύεται;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα εγώ δεν κουβαλάω;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πως κουβαλάς αφού σε κουβαλάει ο γάιδαρος;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μ' αφού σηκώνω αυτό;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πώς το σηκώνεις;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Με πολύ κόπο.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Δεν το σηκώνει ο γάιδαρος αυτό που κρατάς;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Όχι, μα το Δία, εγώ το κρατάω και το κουβαλάω.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πως κουβαλάς αφού σε κουβαλάνε;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Δεν ξέρω. Ο ώμος μου όμως αυτός έχει πιαστεί.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αφού λες πως ο γάιδαρος δεν κάνει τίποτα

άσε τον και κουβάλησέ το μόνος σου τότε.
ΞΑΝΘΙΑΣ

Αχ, ο δύστυχος! Γιατί να μην είχα πάει στις Αργινούσες;

Θα σε έκανα να ουρλιάξεις.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κατέβα αχαΐρευτε. Φτάσαμε κιόλας μπροστά στην πόρτα που ψάχναμε.

Ε, μικρέ! Μικρέ!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Ποιός μου χτύπησε τόσο δυνατά την πόρτα;
Κένταυρος λες κι έπεσε πάνω της!
Α! Τί ήταν αυτό; Για πες!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ο μικρός ήταν.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τι είναι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Δεν το κατάλαβες ε;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Το ποιό;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Το πόσο με φοβήθηκε.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία, θα σε πήρε για τρελό.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Μα τη Δήμητρα! Δεν μπορώ να μη γελάσω!

Δαγκώνομαι αλλά πάλι γελάω!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έλα ευλογημένε σοβαρέψου. Κάτι σε θέλω.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Δεν μπορώ να σταματήσω το γέλιο!

Βλέπω τη λεοντή που φοράς πάνω από τα μεταξωτά.

Τι ιδέα! Τσόκαρο και ρόπαλο πώς ταιριάζουν;

Από που έρχεσαι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κωπηλατούσα με τον Κλεισθένη.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Και ναυμάχησες;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και βουλιάξαμε μάλιστα, δώδεκα ή δεκατρία εχθρικά καράβια!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Εσείς οι δύο;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μα τον Απόλλωνα!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Κι εκεί πάνω... ξύπνησα!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και πάνω στο καράβι, όπως διάβαζα την Ανδρομέδα,

ξαφνικά μια λαχτάρα τάραξε την καρδιά μου!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Λαχτάρα; Πόσο μεγάλη;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μικρή σαν τον Μόλωνα, το λωποδύτη.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Λαχτάρα για γυναίκα;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Όχι βέβαια.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Για παιδί τότε;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ούτε καν!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Για άντρα;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Α, πα πα!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πήγαινες με τον Κλεισθένη;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

'Ασε τη πλάκα αδελφέ μου. Δεν είμαι καλά.

Αυτός ο πόθος με κατατρώει!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Τι πόθος αδελφούλη μου;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πώς να το πω, δεν ξέρω. Θα στο πω με ένα αίνιγμα.

Φάβα λαχτάρησες, ποτέ;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Φάβα; Χίλιες φορές τη λιγουρεύτηκα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κατάλαβες λοιπόν ή να πω κι άλλα;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Όχι για φάβα. Αρκετά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τέτοια μεγάλη λαχτάρα μ' έπιασε για τον Ευριπίδη.

ΗΡΑΚΛΗΣ
Λιγούρα για νεκρό;
ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κανείς δε μπορεί να με σταματήσει να μην τον βρω. Όχι.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πού; Στον 'Αδη κάτω;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και πιο κάτω, μα το Δία, αν χρειαστεί.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Τι τον θέλεις;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Χρειάζομαι έναν άξιο ποιητή.

Όσοι ήταν πέθαναν κι αυτοί που ζουν δεν είναι καλοί.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Δε ζει ο Ιοφώντας;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αυτός απόμεινε καλός, αν είναι κι αυτός.

Δεν ξέρω αν θα παραμείνει έτσι όμως.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Κι αντί τον Ευριπίδη, γιατί δε θες τον Σοφοκλή;

Αυτόν να βγάλεις απ' τον 'Αδη.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Όχι. Πρώτα να δω τον Ιοφώντα,

πως θα τα καταφέρει μόνος του, χωρίς τον Σοφοκλή.

Κι εξάλλου ο Ευριπίδης, σαν πανούργος που είναι,

θα βρει έναν τρόπο να το σκάσει.

Ο Σοφοκλής είναι πιο εύκολος κι εδώ κι εκεί βολεύεται.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Ο Αγάθωνας που είναι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Καλός σαν ποιητής κι αγαπητός φίλος,

αλλά μας παράτησε κι έφυγε.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πού πήγε ο δύστυχος;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Στο συμπόσιο των μακάρων...

ΗΡΑΚΛΗΣ

Κι ο Ξενοκλής;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Α να χαθεί, μα το Δία!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Κι ο Πυθάγγελος;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Για μένα τίποτα δε λέτε που με πέθανε ο ώμος μου!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Μα καλά, παιδαρέλια άλλα δεν υπάρχουν να φτιάχνουν τραγωδίες

πιο πολλές απ' τον Ευριπίδη και πιο φλύαρες.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Απομεινάρια και στριγγλίσματα υπάρχουν,

ωδεία χελιδονιών, συμφορές της τέχνης,

που με τη πρώτη ευκαιρία την τραγωδία την καταστρέφουν.

Όσο κι αν ψάξεις δεν θα βρεις ποιητή δημιουργό

με λόγο αξιόπιστο και δυνατό.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πώς δυνατό;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Κοτσονάτο, γερό. Τόλμες και μεγάλα λόγια να ‘χει.
"Αιθέρα, του Δία καμαρούλα", "Πόδι του χρόνου"

"Η καρδιά μου δεν αντέχει να ορκιστεί στα ιερά

ξέχωρα όμως από την καρδιά η γλώσσα ορκίζεται στο ψέμα".

ΗΡΑΚΛΗΣ

Σου αρέσουν τέτοια λόγια;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Με ξετρελαίνουν!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Όμως είναι μεγαλοστομίες κι αρλούμπες, όπως λες κι εσύ.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μη μπαίνεις στο σπίτι μου, έχεις δικό σου.

ΗΡΑΚΛΗΣ
'Ατεχνα και πονηρά λόγια φαίνονται.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Για φαγιά να δίνεις συμβουλές, όχι για στίχους.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Για μένα όμως καθόλου δε γίνεται λόγος.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Γι' αυτό έβαλα τη λεοντή, πήρα το ρόπαλο όπως κάνεις εσύ
κι ήρθα
να σε παρακαλέσω να μου πεις για τους φίλους που γνώρισες τότε

που πήγες στον 'Αδη να πάρεις τον Κέρβερο.

Πες μου, τι είδες που πήγες, που βρίσκονται τα λιμάνια, οι φούρνοι,

τα λουτρά, οι βρύσες οι ταβέρνες, τα εστιατόρια,

τα ξενοδοχεία με τους λιγότερους κοριούς...

ΞΑΝΘΙΑΣ

Για μένα πάλι τίποτα δε λέτε.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Θα τολμήσεις να πας κι εσύ εκεί;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

'Ασε το τολμήσω, πες μου ποιό δρόμο να πάρουμε
για να φθάσουμε γρήγορα στον 'Αδη κάτω;

Να μην είναι όμως ούτε πολύ ζεστός ούτε πολύ κρύος.

ΗΡΑΚΛΗΣ

'Αντε να σου πω, ποιόν όμως να σου πω;

Υπάρχει ένας, απ' το σκοινί και το σκαμνί να κρεμαστείς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Σταμάτα, κοντεύω να πνιγώ!

ΗΡΑΚΛΗΣ

Είναι κι ένας άλλος γρήγορος και πολυσύχναστος.

Το φαρμάκωμα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Θες να πεις το κώνειο;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Ακριβώς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κακός, ψυχρός κι ανάποδος είναι, παγώνει και τα πόδια.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Θέλεις να σου πω έναν σύντομο και κατηφορικό;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Εύκολο, μα το Δία, γιατί δεν είμαι μαθημένος να περπατάω πολύ.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Πήγαινε στον Κεραμεικό.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και μετά;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Στον πύργο ψηλά ανέβα πάνω.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και τί να κάνω;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Να κοιτάς της λαμπαδηδρομίας το ξεκίνημα

και μόλις πουν "εμπρός" ξεκίνα κι εσύ.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Για πού;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Για κάτω.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μα, κάτω από κει; Θα χαθώ. Θα σπάσω το κεφάλι μου.

Δεν τον μπορώ αυτόν το δρόμο.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Τότε ποιόν;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αυτόν που πήρες τότε συ.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Α! Είναι μεγάλο ταξίδι.

Θα φτάσεις πριν απ' όλα σε μεγάλη λίμνη, σαν άβυσσο βαθιά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πώς θα την περάσω;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Με μια βαρκούλα μικρή.
Θα σε περάσει ο γέρο-ναύτης όταν του δώσεις δυο οβολούς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αλίμονο! Πώς μπορούν να σε πάνε παντού οι δυο οβολοί!

Πώς έφτασαν κι εκεί;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Ο Θησέας πρωτοπλήρωσε. Κι αφού πληρώσεις θα δεις

φίδια και θηρία, πολλά και τρομερότατα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

'Ασε τα τρομάγματα, δεν θα με καταφέρεις.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Έπειτα θα δεις έναν μεγάλο βούρκο

και μέσα είναι όσοι αδίκησαν ή γέλασαν παιδιά ή δείρανε τη μάνα τους

ή σπάσανε το στόμα του πατέρα τους ή ορκιστήκανε ψέματα,

ή όποιος αντέγραψε ρητό του Μόρσιμου!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έπρεπε να 'ναι στο βούρκο κι όποιος έμαθε το χορό του Κινησία.

ΗΡΑΚΛΗΣ

Από κει και κάτω ήχος αυλών θα σε τυλίξει

και φως θα λάμψει -όπως εδώ- και θα δεις μυρσίνης κήπους,

άντρες και γυναίκες σε συντροφιές μακάριες να χτυπούν παλαμάκια...

ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Α! Και τί' ναι αυτοί;

ΗΡΑΚΛΗΣ

Οι μυημένοι, όπως τους λένε, στα Μυστήρια...

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία, τότε εγώ είμαι το γαϊδούρι που κουβαλά τα άγια τους.

Δεν θα τα κουβαλήσω όμως για πολύ.

   (Αρχίζει να ξεφορτώνει)

ΗΡΑΚΛΗΣ

Αυτοί οι μυημένοι ό,τι ρωτήσεις θα σ' το πούνε.

Μένουνε στο δρόμο που οδηγεί στου Πλούτωνα το σπίτι.

Γεια σου τώρα αδερφέ μου.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Γεια σου και σένα κι ο Δίας μαζί σου. Να 'σαι πάντα καλά.

Και συ τα φορτία σου πάρε τα πάλι.
ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα δεν πρόλαβα να τ' αφήσω.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και κάνε γρήγορα.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μη, σε παρακαλώ. Αλλά πλήρωσε κάποιον μεταφορέα,

να κάνει αυτή τη δουλειά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κι αν δεν βρω;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τότε θα τα πάρω εγώ.

   (Πλησιάζει μια πομπή κηδείας)

ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Καλά λες! Να! Στην ώρα πάνω, μια κηδεία!
Ε, συ! Ο πεθαμένος!
Θέλεις να πας το φορτωματάκι ως τον 'Αδη;

ΝΕΚΡΟΣ

Πόσα είναι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Να! αυτά.

ΝΕΚΡΟΣ

Θα με πληρώσεις δυο δραχμές;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Δε γίνεται λιγότερα;

ΝΕΚΡΟΣ

'Αντε σεις. Πάμε το δρόμο μας.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Στάσου βρε άνθρωπε, μπορεί να τα βρούμε.

ΝΕΚΡΟΣ

Αν δεν μου δώσεις τις δυο δραχμές σταμάτα να μου μιλάς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πάρε εννιά οβολούς.

ΝΕΚΡΟΣ

Καλύτερα ο θάνατος παρά τέτοια ζωή.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Πω πω περήφανος!

Δεν τον παρατάς αφεντικό; Θα τα πάω εγώ.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έτσι μπράβο! Και καλός και παλικάρι. Πάμε για το καράβι.

   (Φτάνουν στη λίμνη. Πλησιάζει μια βάρκα που την οδηγεί ο Χάροντας)

ΧΑΡΩΝ

Ωοοοπ. Φτάσαμε.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τί είναι αυτό;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αυτό; Λίμνη μα το Δία! Αυτή που μας έλεγε ο Ηρακλής. Βλέπω και μια βάρκα.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα τον Ποσειδώνα! Κι αυτός είναι ο Χάρων!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Χαίρε Χάρων, Χαίρε Χάρων, Χαίρε!

ΧΑΡΩΝ

Ποιός θέλει ν' αφήσει τα βάσανα και να κάνει διακοπές;

Ποιός θέλει να πάει στον τόπο της Λήθης, ή Κερβερείο,

ή Γαϊδουροκουρείο, ή Κόρακες ή Ταίναρο;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Εγώ.

ΧΑΡΩΝ

Μπες μέσα και γρήγορα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πού θα πάμε; Αλήθεια στους Κόρακες;

ΧΑΡΩΝ

Για χάρη σου, μα το Δία.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έλα δω και συ παιδί.

ΧΑΡΩΝ

Δούλο που δε ναυμάχησε για να σωθεί δεν τονε παίρνω.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Δεν φταίω, μα το Δία, έτυχα με πονόματο.

ΧΑΡΩΝ

Φέρε τότε τη λίμνη γύρω-γύρω.

ΞΑΝΘΙΑΣ
Που να περιμένω;

ΧΑΡΩΝ

Στην Ξηρόπορτα κοντά. Στα σκαλιά μπροστά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κατάλαβες;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Παρακατάλαβα ο δόλιος!

Βρε τι κακό συναπάντημα είχα σήμερα!

   (Ο Διόνυσος μπαίνει στη βάρκα)

ΧΑΡΩΝ
Κάτσε τώρα στο κουπί.

Κι αν είναι κι άλλος για βαρκάδα, ας βιαστεί.

Εσύ τι κάνεις εκεί;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τι άλλο να κάνω; Να κάτσω πάνω στο κουπί δε πρόσταξες;

ΧΑΡΩΝ

Βρε κοιλαρά, κάτσε εδώ!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Να, κάθομαι.

ΧΑΡΩΝ

Πιάσε το, τέντωσε τα χέρια.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τα τεντώνω.

ΧΑΡΩΝ

'Ασε τα πολλά τα λόγια, πάτα γερά, τράβα το κουπί πίσω δυνατά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πως να μπορέσω; 'Απειρος είμαι, αθάλασσος κι ασαλαμίνωτος.

ΧΑΡΩΝ

Το παραμπορείς. Πιάσε τα κουπιά και φέρνε τα πίσω-μπρος με ρυθμό.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ποιανών ρυθμό;

ΧΑΡΩΝ

Τα βατραχοτράγουδα θ' ακούς, του αφτιού μαγεία!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κουμάνταρε λοιπόν.

ΧΑΡΩΝ

Έλα έλα! Ωπ Ωωπ!

   (Ξανοίγεται η βάρκα. Αρχίζει το τραγούδι των βατράχων)

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

Ε, παιδιά της βρυσολίμνης στης φλογέρας το ρυθμό

ας τραγουδήσουμε, με γλυκόλαλη φωνή

βρεκεκέξ κοάξ κοάξ όπως στο Βατραχονήσι

για του Διόνυσου τη χάρη κάθε φορά το τραγουδούμε

στην κανατογιορτή όπου ο κόσμος όλος φέσι

και στην αγκαλιά τις ιερές Χύτρες μπαίνει στο ναό μαγεμένος

βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κοάξ κοάξ και μένα κι ο πισινός μου με πόνεσε

μα δε σας μέλλει εσάς.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Βρεκεκέξ και σκασμός!

Τίποτ' άλλο δε ξέρετε απ' το κοάξ σας.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Και βέβαια ω πολύξερε!

Οι Μούσες οι γλυκόλαλες εμένα μ' αγαπούν

κι ο Πάνας ο τραγόποδος ο που παίζει την καλαμοφλογέρα

κι ο Φοίβος ο λυράρης εμένα μ' αγαπάει,

που εγώ του τρέφω τα καλάμια για τη λύρα, μες στη λίμνη.

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Φουσκάλιασαν τα χέρια μου,

ο πισινός μου έχει ιδρώσει

κι από το σκύψιμο πιάστηκα.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πάψε βρε τραγουδοφάρα!

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Πιο δυνατά θ' αρχίσουμε κι από τότε που με ήλιο

απ' τα νεροκάλαμα πεταγόμασταν πιο έξω

κι αρχινούσαμε τραγούδι ανεβοκατεβαίνοντας όλες τις οκτάβες
ή του Δία τη βροχάρα αποφεύγοντας και πέφτοντας στη λίμνη μέσα πλους

τραγουδούσαμε πλας-πλους με μεγάλους παφλασμούς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ Κάνω ό,τι ακούω.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

'Ασχημα τη πάθαμε.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Θα τη πάθαινα χειρότερα αν σφιγγόμουν πιο πολύ.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Δεν με μέλλει. Σκούζετε.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Θα σκούζουμε θα σκούζουμε

όσο αντέχει ο λάρυγγας όλη τη μέρα!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ

Στους βρόντους σας ξεπέρασα.

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Αμ δε μας ξεπερνάς!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ούτε σεις με ξεπερνάτε.

Θα φωνάζω όσο θέλω, αν πρέπει κι όλη την ημέρα

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ μέχρι να σας ξεπεράσω όλους

Βρεκεκέξ κοάξ κοάξ
ΧΑΡΩΝ

Σταμάτα πια, σταμάτα

Βάστα κουπί ν' αράξεις και πλήρωσε και βγες.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πάρε τον οβολό

Ο Ξανθίας, που είναι ο Ξανθίας; Ξανθίααα!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Εδώ. Εδώ.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έλα δω.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Χαίρε αφέντη!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τι γίνεται εδώ;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Σκοτάδι και λάσπη.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Είδες πουθενά εδώ τους πατροκτόνους

και τους επίορκους που μας έλεγε κείνος;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Εσύ δεν τους είδες;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μα τον Ποσειδώνα! Τους είδα και τους βλέπω!

Τι θα κάνουμε τώρα;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Καλύτερα είναι να προχωρήσουμε

Εδώ ο τόπος είναι τα θηρία, όπως μας έλεγε.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αχ να το πληρώσει.

Να με φοβίσει ήθελε για να καμαρώνει ο ζηλιάρης

επειδή ξέρει την παλικαριά μου.

Δεν υπάρχει άλλος τόσο φαντασμένος σαν τον Ηρακλή.

Κάνω όμως την ευχή να τύχω κάτι δύσκολο

αντάξια του ταξιδιού μου να ανδραγαθήσω.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία! Αχ! 'Ακουσα κάτι σαν τρίξιμο.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Που; Που είναι;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Πίσω σου.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Για έλα πίσω μου.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τώρα ακούγεται από μπροστά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Έλα μπροστά μου τώρα...

ΞΑΝΘΙΑΣ

Α! μα το Δία, βλέπω θεριό μεγάλο!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τί θεριό;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τρομερό! Χίλιες μορφές αλλάζει!

Βόδι γίνεται, μουλάρι, κοπέλα πανέμορφη!.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Πού 'ναι; Πες να πάω προς αυτήν.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Δεν είναι γυναίκα πια! Τώρα είναι σκύλα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

'Αρα λάμια είναι.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Το πρόσωπό της είναι όλο μια φωτιά.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και μπρούτζινο το πόδι;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Το 'να, μα τον Ποσειδώνα! Τ' άλλο είναι ίδιο με γαϊδουριού.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Α πα πα! Από πού να φύγω;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Κι εγώ;

   (Ο Διόνυσος απευθύνεται σ' έναν ιερέα που κάθεται στη πρώτη σειρά)

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Παπά μου, παπά μου! Πες πως είμαστε και τα πίνουμε μαζί.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μεγαλοδύναμε Ηρακλή, χανόμαστε!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Μη φωνάζεις έτσι άνθρωπέ μου! Μήτε και ψιθυριστά μη λες αυτό το όνομα!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Διόνυσε λοιπόν.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αυτό είναι χειρότερο απ' το πρώτο! Έλα τράβα ίσια.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Εδώ, εδώ αφέντη.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Τι είναι εδώ;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Κουράγιο. Όλα καλά.

Και μπορούμε να πούμε σαν τον Ηγέλοχο

"στα κύματα επάνω βλέπω πάλι γαλήν"

Έφυγε ο κίνδυνος".

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ορκίσου.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ξαναορκίσου.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ορκίσου.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Μα το Δία.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αλίμονο, ο δύστυχος...

Μου πάγωσε το αίμα που την είδα.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Κι απ' το φόβο του για σένα κατακοκκίνησε το ρούχο σου.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Αχ! Από πού ήρθανε και ξεσπάσανε πάνω μου τα δεινά;

Ποιός θεός να πω θέλει το χαμό μου;

ΞΑΝΘΙΑΣ

"Ο Αιθέρας, του Δία η καμαρούλα" ή "το πόδι του Χρόνου".

   (Ακούγεται ήχος αυλών)

ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Ξανθία!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τί είναι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Δεν άκουσες;

ΞΑΝΘΙΑΣ

Τι;

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Ήχος αυλών!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Βέβαια! Και κάπνα μυστηριακή δαδιών! Ο άνεμος τη φέρνει.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Σιωπή τώρα ν' ακούσουμε.

   (Ακούγεται κι έρχεται ο Χορός των Μυημένων)

ΧΟΡΟΣ
Ίακχε ω Ίακχε

Ίακχε ω Ίακχε!

ΞΑΝΘΙΑΣ

Να αφέντη! Να ο ήχος! Παίζουν οι μυημένοι!

Αυτοί που έλεγε αυτός! Δοξολογούν τον Ίακχο.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Κι εγώ έτσι θαρρώ ! Ήσυχα τώρα. Ήσυχα λοιπόν να καταλάβουμε.

ΧΟΡΟΣ

Ίακχε, ω Πολυτίμητε του ναού σου εδώ,

Ίακχε Ίακχε.

Έλα να χορέψεις σ' αυτό το λιβάδι μ' όσιους φίλους καλούς

τα πολυκάρπια τινάζοντας στο κεφάλι πυκνά,

με στέφανα μύρτων και χτυπώντας γερά τα οργιάζοντα πόδια

και χάρη ολόγιομα,

σέρνε τον αγνό κι ιερό σου χορό για τους ένθεους μύστες.

ΞΑΝΘΙΑΣ

Ω σεβαστή πολυτίμητη κόρη της Δήμητρας

Με λίγωσε τσίκνα γουρουνίσια στη σούβλα!

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Λοιπόν δεν πας να αρπάξεις κανένα αντεράκι;

   (Μπαίνει σιγά-σιγά ο Χορός στη σκηνή)

ΧΟΡΟΣ

Φλόγες στα χέρια τινάζοντας έρχεται

Ίακχε Ίακχε

Τ' ολόλαμπρο άστρο της νυχτερινής γιορτής!

Λάμπουνε τα λιβάδια στο φως

Πηδούν οι γέροντες σαν νιοι

Αποτινάζουνε τα γεράματα

τις λύπες τους τις μακρινές και χρόνιες

με της γιορτής τη χάρη.

Κι εσύ με τη λαμπάδα φέγγοντας

πρόβαλε κι οδήγα τη νιότη τη χορευταρού

να πιάσει-σύρει το χορό

στα ανθηρά λιβάδια.

Να σκάσει, να φύγει απ' το Χορό μας ο άσχετος

κι όποιος δεν έχει το νου καθαρό

ή όποιος τα όργια των Μουσών δεν τα ξέρει

και στη γιορτή τους δε χόρεψε

μηδέ στου Κρατίνου μπήκε τον μεθυσμένο λόγο

ή τα αθυρόστομα τα άκαιρα χαίρεται

η στάση εχθρών δεν καταστέλλει

και δυστροπεί, συδαυλίζει τα μίση για κέρδος

ή στης πατρίδας τα δεινά χρηματίζεται

και παραδίνει τα φρούρια ή τα καράβια

ή κομπιναδόρος εξαφανίζει φορτώματα

ή κρυφοδίνει στους εχθρούς ευκαιρίες

και τους στέλνει κρυφά ρούχα και τρόφιμα

ή τους βωμούς της Εκάτης, στο δρόμο βρωμίζει,

ή τις αμοιβές των ποιητών ροκανίζει

επειδή του τα ψάλλανε.

Τούτους και μια και ξανά και τρεις το κηρύττω

απ' τους χορούς των Μυστηρίων μακριά.

Και σεις το τραγούδι αρχίστε, μην παύετε

και τους χορούς τους ολονύκτιους

στη γιορτή μας που πρέπουν.

Τώρα εμπρός, όλοι με κέφι

στις άπλες τις λουλουδιαστές

των λιβαδιών χορεύοντας, γελώντας

να παίζουμε και να αστειευόμαστε

και να φάμε καλά.

Έλα τώρα στο χορό με γλυκόηχο τραγούδι

και δόξασε την Αθηνά που τη χώρα μας

σώζει κάθε δύσκολη στιγμή

και σε πείσμα κυβερνώντων.

Έλα τώρα μ' άλλο τραγούδι
τη θεά την καρποδότρα τιμήστε,

τη Δήμητρα, με δυνατές φωνές.

Των ιερών Μυστηρίων Δήμητρα

Δέσποινα έλα και βοήθα

και τους Μύστες σου σώζε
-κι εγώ να βαστώ ολοήμερα

γιορτή και τραγούδι.

Κι αστεία να πω κι ωραία και πολλά και σπουδαία

και της γιορτής σου αντάξια-

κι αφού παίξω και κάνω διάφορα

να κερδίσω βραβεία.

Έλα... Έλα...

Τον ωραίο θεό με τραγούδια καλέστε

να 'ρθει, το Διόνυσο, συντροφιά των οργίων.

Ίακχε πολυτίμητε, το γλυκό της Βακχείας

που βρήκες αλάλαγμα, έλα ακολούθα

για τιμή της θεάς

και δείξε πως μένεις σ' όλα ακούραστος πάντα.

Ίακχε χορευταρά, συμπρόπεμπέ με, έλα.

Συ με κάνεις να ξεσκίζω γελώντας

τα σανδάλια μου -κι αυτά τα παλιοκούρελα

και χωρίς ζημιά μεγάλη

βρήκες τρόπο να χορεύω, να παίζω και να γελώ.

Ίακχε χορευταρά, συμπρόπεμπέ με, έλα.

Και λοξοκοίταξα τώρα

Κι όμορφη αντίκρυσα παιδούλα

χοροπηδηχτούλα

σκίστηκε ο χιτώνας της

κι εφάνη το κορμάκι της.

Ίακχε χορευταρά, συμπρόπεμπέ με, έλα.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Και μένανε μ' αρέσει μαζί σου ν' ακολουθώ
-και μαζί της θέλω συνέχεια να χορεύω αχ και να παίζω...

ΞΑΝΘΙΑΣ

Κι εγώ ακριβώς το ίδιο.

ΧΟΡΟΣ

Είσαστε τώρα όλοι έτοιμοι για πλάκα στον Αρχέδημο!

Χρόνια πολιτεύεται κι ακόμα δεν τα κατάφερε.

Τώρα μπλα-μπλα και σπιουνιές

στου πάνω κόσμου τους νεκρούς

κι είναι πρώτος στη βρωμιά και στο κακό τους.

Και του Κλεισθένη ο γιος, ακούω,

στου φίλου του τον τάφο σπαράζει

και κλαίει και διπλώνεται

χτυπά το στήθος του και καλεί

τον εραστή που κείτεται στο χώμα!

Και λεν για τούτον τον Καλλία του Ιπποβίνου

φορώντας λεοντή ναυμαχούσε.

                                 συνεχίζεται... εδώ -->

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers