-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: !

                        Βιογραφικ


     Ο Γεργιος Σουρς ταν λληνας λγιος και σατιρικς ποιητς, απ τους κορυφαους, χι μνο για το ργο του, -νετα θα μποροσε να χαρακτηριστε κολοσσιαο-, αλλ και για το βο του που υπρξεν εξσου υποδειγματικς αλλ και παρμοια σατιρικς πως κι αυτ. Κανες δεν εχε να του προσψει κτι -πλην σως μερικν απ τους... σατιρισμνους- κι χι δικα, καθς δεν περαξε ποτ κανναν, αγπησε με πθος τη σζυγ του -μα γνρισε, μα πρε κι κλεισε- σατρισε αλλ δεν κρτησε οτε του κρατηθκανε κακες και γενικ, μιας κι η στιρ του τανε τσον εστοχη και τσο κωμικ και πετυχημνη, κατληξε να τονε λατρεουν λοι. Ο πατρας του τανε γεννημνος στα Κθηρα, η μητρα του στη Χο -τονε προριζε για ιερα- εν ο διος εχε γεννηθε στη Σρο. ζησε για μεγλο χρονικ διστημα στο Νο Φληρο που και πθανε το τος 1919.


Ελαιογραφα φιλοτεχνημνη το 1889 απ τον Τρ. Καλογερπουλο.

     Γεννθηκε τη 1η Φλεβρη 1853 στην Ερμοπολη Σρου. Τις γυμνασιακς σπουδς του τις τλειωσε στην Αθνα. Προοριζμενος για τον ιερατικ κλδο αναγκστηκε να ξενιτευτε, στα 17 του στο Ταγνι της Ρωσας, κοντ σ' να θεο του σιταρμπορα για να εντρυφσει στα μυστικ του ...εμπορου. μως (ευτυχς) αποδεχτηκεν ακατλληλος μσα στο δμηνο κι επστρεψεν ρον-ρον στη πρωτεουσα, που εργστηκε σαν αντιγραφας συμβολαων, στο συμβολαιογραφεο του Γρυπρη, πατρα του μετπειτα επιφανος πολιτικο και διπλωμτη. Κι η εργασα που προσφερε εκε τανε στην ουσα κενη του αντιγραφα, δηλαδ του γραφα που αναπαργαγε αντγραφα απ το πρωττυπο συμβλαιο. Πρε μρος και σ' ερασιτεχνικς παραστσεις, εν παρλληλα φοιτοσε στη Φιλοσοφικ Σχολ του Πανεπιστημου Αθηνν, την οποα μως γργορα εγκατλειψε καθς απτυχε στο μθημα της μετρικς! Ττε ταν που αποφσισε την κδοση του δικο του σατιρικο περιοδικο του Ρωμηο το οποο ταν εξ ολοκλρου γραμμνο με μτρο. Εκενος που κρθηκε ως ακατλληλος στο μθημα αυτ.

     Συνεργστηκε με ποικλα πεζ κι μμετρα, στα ττε περιοδικ της εποχς: ΡΑΜΠΑΓΑ, ΑΣΜΟΔΑΙΟ, ΑΣΤΥ & ΜΗ ΧΑΝΕΣΑΙ. Το 1882 εξδωσε δικ του σατιρικ εφημερδα, το ΡΩΜΗΟ, που μως τον σταμτησε για να χρνο, για να δσει πτυχιακς εξετσεις. Η απρριψη του (επσης ευτυχς) απ' αυτς τον καμε να εγκαταλεψει οριστικ κθε βλψη για πτυχο και ν' αφοσιωθε ολοκληρωτικ στη στιρα. Ξανβγαλε το Ρωμη στις 2 Απρλη 1883, ταν ο ποιητς ταν 30 ετν και τον κυκλοφοροσε τακτικ μχρι λγο πριν το θνατ του, ως τις 17 Νομβρη 1918 -36 χρνια κι 8 μνες και για 1444 συνολικ τεχη. γραψεν επσης κι εθυμα μονπρακτα, που γνρισαν μεγλην επιτυχα.



     Δικοπτε την κδοση του περιοδικο αυτο για 2 μνες το χρνο στη διρκεια του καλοκαιριο, καθς θελε να απολαμβνει το Νο Φληρο. Ωστσο εχε τη βεβαιτητα πως η φμη του κποτε θα απογειωντανε κι τι θα αναγνωριζταν η ποιητικ του ικαντητα. Αυτ την ασθηση την επαναλμβανε διαρκς στη σζυγ του Μαρα. Και πραγματικ τσι συνβη, καθς η δημοτικτητ του γργορα απογειθηκε. Ο μνος στην εποχ του, στο διο εδος ποησης, που μποροσε να τον πλησισει σε δημοτικτητα ταν ο Αχιλλας Παρσχος.
Η μορφ του γινε γργορα αναγνωρσιμη. ταν το 1908 ανβηκε σ' να μπαλκνι στην οδ Ερμο για να παρακολουθσει τον Επιτφιο -ταν Μεγλη Παρασκευ- δο χωρικο απ το Μενδι, φορντας τη τοπικ τους ενδυμασα, στκονταν κτω απ το μπαλκνι κι αντ να κοιτνε τον Επιτφιο, δεχναν ο νας στον λλο το μπαλκνι και φναζαν "Να ο Σουρς". Σχετικ με τη διακοπ τα καλοκαρια, την ανγγειλε με στχο:

Μαζ με τα κοψματα που φρνει κθε φροτο
θα πψει πλι κι ο Ρωμης απ το φλλο τοτο
θα πψει κμποσον καιρ, πως το συνηθζει
κι που παρ θιν’ αλς πηγανει και καθζει.
Με λλους λγους δηλαδ πει στον Φαληρα του
μαζ με την παρα του.


     Το 1873 γνρισε τη Μαρα Κωνσταντινδου -απ τη Πλη-, την ερωτετηκε και παρ τις αντξοες -αρχικ- συνθκες τη παντρετηκε το 1881. Ζσανε μια θαυμσια οικογενειακ κι ευτυχισμνη ζω, αποκτσανε 5 παιδι, πργμα που θα μποροσε να χαρακτηριστε, -κι χι δικα- ιδεδες. Τπος δειλς, μελαγχολικς, αφηρημνος, μετριφρων, μωψ, αλλ ευφυστατος και λογιτατος, φησε πσω του πολλ και θαυμσια "ανκδοτα". Παροιμιδεις τανε οι καλλιτεχνικς του συγκεντρσεις, στο σπτι του, της Οδο Πινακωτν 15 (σημεριν Χαριλου Τρικοπη) και πολλκις οι εφημερδες της ττε εποχς, κμανε στην κρη σημαντικ γεγοντα, για να αφιερσουνε πεντστηλα, καλπτοντας ττοια... δρμενα. Εδ υπρχουνε 2 ιστορες για το πως γνρισε και νυμφεθηκε τη Μαρ του -πως την λεγε- κι εμαι υππχρεωμνος να τις παραθσω και τις δυο.

     Ανογω τη 1η παρνθεση της ζως του για τη γυνακα της ζως του:

     Α. Τη περοδο εκενη της ζως του, γνρισε απ συνοικσιο τη μετπειτα σζυγ του Μαρα Κωνσταντινδη (που λοι θα γνωρζουνε στη συνχεια ως Μαρα Σουρ). Οι περισστεροι γμοι την εποχ εκενη, γνονταν συνεπεα συνοικεσου, στο οποο μλιστα εκφρζανε γνμη χι μνον οι γονες, αλλ κι οι γνωστο της κθε οικογνειας. τσι ο φλος της οικογνειας Κωνσταντινδη, ο Ανδρας Συγγρς, εχε αντιταχθε στο συγκεκριμνο συνοικσιο, καθς δεν θεωροσε τον Σουρ αντξιο της Μαρας. Αντιθτως νας λλος σπουδαος φλος της οικογενεας Κωνσταντινδη, ο Μιχαλ Μελς, μετπειτα Δμαρχος Αθηναων, χι μνο εχε εγκρνει αυτ το συνοικσιο, αλλ ανθεσε και στη μεγαλτερη κρη του να στεφανσει το νεαρ ζευγρι.



     Β. Η Μαρα με τη μητρα της φτασαν απ' τη Πλη για να τελεισει τις εγκκλιες σπουδς της στην Αθνα κι πειτα, -προσυμφωνημνο με τη μητρα και τον προσττη τους Εμμανουλ Ροδοκανκη-, να μεταβονe στο Μντσεστερ της Αγγλας για περαιτρω σπουδς. Στην Αθνα μνανε σε κποιο σπτι που εχε μια κμαρη κι ο νεαρς 20χρονος φοιτητς ττε, Σουρς. Εκενος ανλαβε να προγυμνσει στα μαθματα, τη μικρ 14χρνη Μαρα. Γργορα μεταξ τους αναπτχθηκεν ασθημα και μια μρα ο Σουρς γραψε πνω σε τετρδι της: "Σ' αγαπ", λαβε απ κτω την απντησ της: "Κι εγ"! Ευτυχς το ασθημα χαιρε της εγκρσεως της μητρς της που συμπαθοσε το νεαρ. ταν μως τλειωσεν η μικρ το γυμνσιο κι πρεπε να γνουνε τα προσυμφωνημνα, τα πρματα εχαν αλλξει κι ταν πληροφορσανε τον Ευεργτη, εκενος θμωσε κι απσυρε την αρωγ του.
     Η μικρ δεν αποκαρδιθηκε. Παραδδει μαθματα γαλλικς κι ελληνικς στα κορτσια φιλικν σπιτιν, εν η μητρα της διορζεται προσταμνη στο τμμα πωλσεων των Απρων Γυναικν. Ο δειλς Σουρς παρηγορε την αγαπημνη του λγοντας: "Μη μου στεναχωρισαι Μαρ μου" -τσι την λεγε πντα-, "χε μου εμπιστοσνη και κτι θα γνω κι εγ μια μρα". Τελικ τελσανε το μυστριο μετ λγα τη -στις 30 Γενρη 1881- και μια διαρκς τρυφερτητα, μια βαθτατη εκτμηση κι αγπη, τους συνδεσε. Εκενη του στθηκε πρτυπο αφοσιωμνης συζγου-συντρφου, προσττις και μοσα του. Εχε μεγλου βαθμο ανεπτυγμνο ασθημα κοινωνικς και ψυχικς αξιοπρπειας. τανε μητρα αυστηρ και μαζ στοργικ, οικοδσποινα εκλεκτ προσιτ και συγκαταβατικ. Αγαποσε τον ντρα της σα μεγλο παιδ -ο Στρατγης γραψε κποτε πως η Μαρ μεγλωσεν 6 παιδι- κι ο θνατς του υπρξε το μεγαλτερο πλγμα της ζως της. ζησεν κτοτε σε μιαν αξιοπρεπ μνωση. Λιγοστο νθρωποι της τχνης, απο κενους που λλοτε φαδρυναν το φιλολογικ τους σαλνι, περνοσαν κποτε να τη δονε.
     Η δια δε, ζοσε με τις αναμνσεις της εποχς της, σπου πθανε στις 23 Απρλη 1934. Λγο πριν το θνατ της, εχε την τχη να παραστε η δια με τον γιο της και τις κρες της στα αποκαλυπτρια της προτομς του ντρα της στο Ζππειο. ταν Ιονιος του 1932 ταν ο Φιλολογικς Σλλογος Παρνασσς κανε τα αποκαλυπτρια της προτομς του ποιητ παρουσα επισμων και κσμου.  Ο Παλος Νιρβνας γραψε την επομνη του θαντου της:

     "Ο Σουρς, θα το ως χθες εις τον παρδεισον των ποιητν, ως να χαμνο αποπλανημνο παιδ... θα τη ζητοσε διαρκς 'που εσαι Μαρ, Μαρ μου που εσαι;' πως κι εις την ζων του. Τρα δεν ξρει κανες αν πρπει να πενθση δια τον θνατν της να χαρ δια την ευτυχαν του ποιητο. Η Μαρ του εναι πλι κοντ του"!

     Κι εδ κλενω τη 1η παρνθεση και για το τ τελικ ισχει, το αφνω στη κρση σας σε τυχν να μελλοντικ, στοιχεα.

     Την εποχ που ο Σουρς γνρισε τη Μαρα δη εχε ξεκινσει τη συγγραφ στχων, τους οποους μως αργτερα δεν θεωροσε καλος και διαρκς παρτρυνε τη σζυγ του να τους καταστρψει. Παρλληλα συμμετεχε και σε θεατρικος ερασιτεχνικος θισους, τους οποους μως σντομα δικοψε. Στρφηκε στη σατιρικ ποηση γρφοντας σε ανλογα ντυπα της εποχς πως "Αριστοφνης" του Πηγαδιτη, "Ασμοδαον", "Ραμπαγς" και το "Μη χνεσαι" του Γαβριηλδη. Ο σατιρικς ποιητς σε λη του τη ζω, τανε δοσμνος εξ ολοκλρου στη ποηση σε τσο μεγλο βαθμ, στε δεν μποροσε να κνει τποτε λλο μνος του. Ο Σουρς λεγαν, γρφει ποηση κι λα τα υπλοιπα εναι ευθνη της Μαρας. Ακμα και τα γυαλι του, απ τη σζυγ του τα ζητοσε. Υπρξανε φορς, που ο ποιητς γραφε για μρες σκυμμνος πνω απ το επμενο φλλο του Ρωμηο του, αρνομενος να πει οπουδποτε ακμα και για κορεμα! Ττε η Μαρα αναλμβανε και χρη κουρα.



     Στην παυλ του στο Ν. Φληρο συγκεντρνονταν λοι οι θαυμαστς κι οι φλοι του για να απολασουνε το περφημο λογοτεχνικ σαλνι του Σουρ που ταν και συνμα παρξενο καθς οι βραδυς σε αυτ δεν εχαν μνο λογοτεχνικ χαρακτρα. λος αυτς ο κσμος που μπαινβγαινε καθημεριν στο σπτι του, ερχτανε για τα πντα σε επαφ με τη Μαρα. Ο ποιητς γραφε αναπαυταν. Το κουδονι χτυποσε απ νωρς το πρω ως αργ το βρδυ. Πτε ο τυπογρφος, πτε ο ταχυδρμος, πτε ο εκδτης. λοι καννιζανε την εργασα τους με τη Μαρα. Ακμα και δουλεις που απαιτοσανε σωματικ εργασα και καταπνηση, ρχονταν εις πρας απ κενη. Με τη βοθεια ενς μικρο βοηθο του Νκου, που εχε το παρατσοκλι "Νκος ο Πρσινος", ετοιμζανε τα δματα για την αποστολ του Ρωμηο στην επαρχα.

     Σχετικ με τη κατοικα του στο Νο Φληρο, επσης υπρχει μπλικο ενδαφρον, οπτε ανογω μια 2η παρνθεση για να τη πω:

   Στο Νο Φληρο ο Γ. Σουρς μενε αρχικ με ενοκιο στην επ της οδο Σουρ 1 οικα Αντωνιδη. γινε δε Φαληριτης κι ιδιοκττης της μοναδικς οικας, που κατρθωσε ν αποκτσει σε ολκληρο τον βο του, χρη σε φλους και θαυμαστς του! Συγκεκριμνα οικοδομικ εταιρεα, την οποα εχε ιδρσει η Πιστωτικ Τρπεζα, Πρεδρος της οποας ταν ο Δημτριος Σγορος, φλος του Σουρ, ανλαβε το 1891 να κτσει θεριν οικα για τον ποιητ, με πολ καλος για αυτν ρους.  Η εν λγω οικοδομικ εταιρεα, εχε στη κατοχ της μια περιοχ που παλαιτερα ονομζονταν Μαδρα Μντρα του Χαμαντ, κταση 32.607 τετραγωνικν τεκτονικν πχεων. Η οικα Σουρ κτσθηκε επ οικοπδου 644 τεκτονικν πχεων, επ της οδο Ζαμη 9 (σημερινς αριθμς 18) σε απσταση 18 μτρων απ τη παλαι γραμμ του σιδηροδρμου, με πρσοψη 19,56 μτρων και συνρευε ανατολικ με οικπεδο της Εταιρεας "Νον Φληρον" (18 μτρα), με οικα Θ. Στεφανοπολου με πλευρ 16,25 μτρα και με το οικπεδο του Μην Κορωναου με πλευρ 24 μτρα. Κτσθηκε απ τον εργολβο Δηλαβρη, κατοκου Νου Φαλρου.
     Η οικα αυτ πωλθηκε στον ποιητ αντ του ποσο των 12.545 δραχμν, αλλ με την υποχρωση να καταβλλει μνο 339,40 δρχ. τον μνα, με πρτη δση αρχομνη απ την 1η Απριλου του 1892. τσι τον Ιολιο του 1891 τθηκε ο θεμλιος λθος της οικας σε ειδικ εορτ. Το γεγονς της αποκτσεως οικας εξπληξε χι μνο τους γνωστος του ποιητο αλλ κι αυτν τον διον γιαυτ κι ο Σουρς, ως Φασουλς Φιλσοφος γραψε στο Ρωμη:

Να με φτσεις Περικλ, αν χω ως τρα νοισει
πως γινε, ποιος το ‘κτισε και ποιος θα το πληρσει.

Η να οικοδομικ εκενη εταιρεα

που αγαθ στο Φληρο προσφερε μυρα
δι του προεδρεοντος του Σγορου αναλαμβνει
να κτσει να Μλαθρον ιδα της δαπνη
με δυο γερ πατματα και τ' αναγκαα λα
εις τον ιππτην Φασουλν που του πρπει φλα.

Υποχρεοται δε κι αυτς το σπτι να πληρνει
με την εν χρσει μθοδον την χρεωλυτικν
και πριν περσουν συν Θε δκα και πντε χρνοι
να μην οφελει τποτα στην οικοδομικν;
Συμφνως δε προς τας ρητς κι εγγρφους συμφωνας
να προπληρνει στην αρχν εκστης τριμηνας.

Αν δ’ ο δεσπτης Φασουλς εις την ρον των χρνων
καθυστερσει ξαφνα και μιαν δσην μνον
συνισταμνη εις δραχμς υπερτριακοσας
εκτθεται το σπτι του επ δημοπρασας
και μνει ως και πρτερου φιλσοφος ακτμων
μη χων που την κεφαλν να κλνει ο παντλμων.

   Ο θεμλιος λθος της οικας Γ. Σουρ στο Νο Φληρο τθηκε τον Ιολιο του 1891 σε πανηγυρικ τελετ. Περιγρφοντας τη τελετ των θεμελων ο ποιητς γρφει:

Ψαλντων δ’ ως γγιστα τριν ευαγγελων

ηκοσθη σγχυσις πολλ και θρυβος κι αντρα
κι ο Φασουλς κατριψεν επ των θεμελων
μια σφτζικα του θωνος και μια χρυσ πεντρα
κι αρπξας ως φρενπληκτος το πιο μικρ μωρ του
το βαλ’ τσι για καλ να κνει το νερ του
και κθε πνεμα πονηρν επγε κατ κρτος
κι εσφγη κκορας παχς και νυχοποδαρτος.

     Τα εγκανια της θερινς οικας του Φασουλ Φιλοσφου τελσθησαν παρουσα λων των φλων του, λογοτεχνν της ττε εποχς την 12η Ιανουαρου 1892 ημρα Κυριακ και ρα 03.00 μ.μ.  Για την τελετ των εγκαινων ο αλησμνητος ποιητς στειλε εμμτρως τη κτωθι πρσκληση προς τους φλους του:

Ο Φασουλς τα κτωθι αγγλει ταπεινς
την δωδεκτην δηλαδ του τρχοντος μηνς
την προσεχ Κυριακ στας 3 το μεσημρι
κτω στο Νο Φληρο στο νο μου λιμρι
τελονται τα εγκανια τα τρομερ και γαρα
κι ελπζω να περσετε κακ ψυχρ και μαρα.

     Τα εγκανια της πρτης και τελευταας ιδικτητης κατοικας του ποιητο λμπρυναν δια της παρουσας των εκλεκτο εκπρσωποι των γραμμτων, φλοι του ποιητο με πρτο τον γγελο Βλχο να απαγγλλει σατυρικ πεζογρφημα. Τον ακολουθε ο Γερμανς Μλλερ που μλησε στα γερμανικ. Κατπιν τον λγο λαμβνει ο Κωστς Παλαμς που απγγειλλε ποημα που ρχιζε τσι:

Τον σκιο του να σπτι ρχνει
στην ακρογιαλι χτιστ
στα μτια εκενων που περνον και το θωρον
δεν δεχνει τποτα ξεχωριστ....

     Κατπιν απαγγλλουν ποιματα ο Μιλτιδης Μαλακσης κι ο Κωνσταντνος Σκκος, ο δε Ευγγελος Κουσουλκος (εκδτης της εφημερδας ΣΚΡΙΠ) παραδδει γραπτς τους στχους του. Ακολοθως απαγγλλει ο Φιλοποιμν Παρασκευαδης, ο Ιωννης Πολμης, ο Αχιλλες Παρσχος ο οποος λει:

Υψονται τσα μγαρα
στο Φληρον ωραα
κι λλα θλουν εγερθ
κι λλα  τι να
αλλ εις τον οικσκον σου
τον ταπεινν τοσοτον
ουδν θα χη πιστευτν
το ψος και τον πλοτον.

     τσι ο Σουρς γινε ιδιοκττης παυλης στο Νο Φληρο που συνθιζε να διρχεται το θρος του, μαζ με λη τη παρα του, κι που κλεισε για πντα εκε τα μτια του στις 26 Αυγοστου του 1919.



     Το 1969 οι δο κρες του (η μια εκ των οποων ρθε απ την Αγλλα για τον σκοπ αυτ), μαζ με την εγγον του, επισκφθηκαν για τελευταα φορ το σπτι της οδο Ζαμη 18. ντονα συγκινημνες θυμθηκαν ακμα και για την μηλι που υπρχε λλοτε στον κπο, εν η μεγαλτερη κρη με δκρυα στα μτια δειξε και επε "εδ σ αυτ το μρος του κπου ταν η μηλι που ο μπαμπς καθταν κι πινε τον καφ του". Στην λλοτε οικα του Σουρ κατοικοσε εσχτως η οικογνεια Ξδη, η οποα υποδχονταν ευχριστα κθε φορ τους επισκπτες που πγαιναν να δονε την οικα του Σουρ.

     Κι εδ κλενω κι αυτ τη 2η παρνθεση και συνεχζω:

    Ο Σουρς για τη συγγραφ του Ρωμηο εχε καθορσει να πργραμμα το οποο τηροσε σε κθε περπτωση. Κθε εβδομδα, τις ημρες Τρτη, Τετρτη και Πμπτη, τα πρωιν, κλειντανε σ' να δωμτιο του πνω ορφου του σπιτιο του. Σε αυτ υπρχε μνον να τραπζι πνω στο οποο βρσκονταν αραδιασμνες λες οι εφημερδες της εποχς. Απ αυτς ο Σουρς μθαινε τα γεγοντα τα οποα καλονταν στη συνχεια να αποδσει με τον δικ του ιδιατερο τρπο. Μχρι τη Πμπτη το απγευμα πρεπε η συγγραφ του τεχους του Ρωμηο να χει τελεισει. Τη Πμπτη το βρδυ ο ποιητς κατβαινε στο σαλνι του σπιτιο του που παρουσα της Μαρας και φλων, διβαζε τα σα εχε γρψει. Απ αυτ την ανγνωση, εισπραττε τις πρτες εντυπσεις κι κανε τις τελευταες μικροδιορθσεις πριν αποστελει την εφημερδα στο τυπογραφεο.
     Η Μαρα εχε δσει αυστηρ εντολ στον τυπογρφο, μετ την εκτπωση της εφημερδας, να της επιστρφει τα χειργραφα. Εχε δημιουργσει τσι, να αρχεο χειρογρφων του ποιητ, χρονικς διρκειας 36 ετν. λοι ανμεναν με πραγματικν αγωνα να διαβσουν το Σαββατοκριακο το νο τεχος που θιγε λα τα γεγοντα της εβδομδας που πρασε. Ο Ρωμης ταν ο καθρπτης της ελληνικς κοινωνας, παρουσιζοντας λα τα προτερματα κι ελαττματ της. Ο Σουρς δεν ταν απλς νας σατιρικς ποιητς. ταν νας φιλσοφος! Υπρξε δε κι ριστος μεταφραστς αρχαων κειμνων, πως εχε πρξει με τις Νεφλες του Αριστοφνη.
    Κθε βρδυ, λες τις ημρες της εβδομδας στο σαλνι του σπιτιο τους γνονταν συγκεντρσεις, που πντα ξεκινοσαν με παιχνδια τρπουλας (του Σουρ του ρεσε να παζει μους πκερ). Μετ τα χαρτι συνθως απγγειλαν ποιματα και στη συνχεια επιδδονταν σε πνευματιστικς συγκεντρσεις για τις οποες πολλ χουν γραφτε. Η απχηση του Σουρ οφειλταν στο γεγονς τι ο χαρακτρας του διου του ποιητ κι η ακεραιτητ του, περνοσαν μσα απ τις στλες του Ρωμηο στους αναγνστες, εκφρζοντας τον μσο νθρωπο της εποχς ναντι των διαφρων γεγοντων κοινωνικο πολιτικο χαρακτρα. Ο Σουρς κανε για πολλ χρνια τους λληνες να ευθυμον παρτι ο διος ταν ολιγλογος και στην ψη μελαγχολικς. Αποτελοσε πρτυπο χριστιανο και καλο οικογενειρχη. Στο Νο Φληρο συνθιζε να εμφανζεται πντα με τη σζυγ του. Γργορα στο τραπζι στο οποο κθονταν, συμπληρνονταν διαρκς με τομα και γργορα το τραπζι του Σουρ καταλμβανε το μεγαλτερο μρος του καταστματος που εκενος τχαινε να βρεθε.


Φωτογραφα που ανκει στην Μυρτ Λουμπιτη, 2τοκο κρη του Σουρ.
Το θμα της εναι φυσικ το "Φιλολογικ Σαλνι του Σουρ".
Σε μια και μνο φωτογραφα καταγρφονται:
Ι. Δαμβργης, Μπμπης ννινος, Γεργιος Ρολς, δωνις Κρου, Κρτων Σουρς (γιος του Σουρ), Κωστς Παλαμς, Γεργιος Στρατγης, Ιωννης Πολμης, Περικλς Γιαννπουλος, ο διος ο ποιητς, η κρη του λλη Σουρ Μοσχον, ο Γρηγριος Ξενπουλος, ο Γεργιος Πωπ, ο Μιλτιδης Μαλακσης, ο Γερσιμος Βκος, ο Ιωννης Παπαδιαμαντπουλος (γνωστς ως Ζαν Μωρες), η Δσποινα Κωνσταντινδου (πεθερ του Γεωργου Σουρ) κι ο Ανδρας Καρκαβτσας.

     Εδ θα πρπει να ανοξω μια 3η παρνθεση για μερικ ευτρπελα τεκταινμενα στο Σαλνι Του Σουρ αλλ κι εκτς του σαλονιο του:

     Κθε μρα σχεδν δχονταν στο σπτι τους, λη την αφρκρεμα του ττε φιλολογικο χρου. Μσα λοιπν σε τοτο το σαλνι, -αλλ κι αλλο- συχν συνβαιναν διφορα και μερικ εκ των οποων θα τα μεταφρω εδ γιατ πραγματικ πιστεω πως αξζουνε τον κπο.

 1). πνευματιστικς συνεδρισεις: Αφορμ για να ξεκινσουνε στθηκε η απλεια ενς μρσιπου περιχοντος επιτραπζια σκεη, γεγονς μλιστα που ο Σουρς τραγοδησε σε στχους:

               Ω τεθλιμνη σζυγος και τκνα προσφιλ
               του ταλαιπρου λληνος και βλμη Φασουλ
               ο δυστυχς μας μρσιπος εχθη δια πντα
               και τσα επροκλεσε περεργα συμβντα
               και τρα σας πληροφορ πως απ 'δω και πρα
               σερβτσια πια δε θα 'χωμε να κνουμε βεγγρα.
               οτε σαν πριν θα δνουμε στο σπιτικ μας μπλους
               στα σερκλ-Ανγκλα, στα ντιστεγκ και σ' λους τους μεγλους.

     Αποφσισε λοιπν να καταφγει στις μαντικς επινεσεις των ...πνευμτων. Η συντροφι τοποθετθηκε γρω απ το μαγικ τραπεζκι, σκοτειν κι ακομπησε τα δχτυλ της, περιμνοντας το πνεμα του ...του Βκτωρος Ουγκ, που απ συναδελφικ αλληλεγγη θ' αποκλυπτε τον κλφτη του μρσιπου. Αλλ ο Γλλος ρομαντικς -πιθανς γιατ ο Σουρς δεν το κατλληλα προετοιμασμνος και καθαρμνος-, δε φνηκεν αντξιος των ... προσδοκιν.


               ................................. αρχζω να βογγ
               κι εξαφνης εμφανζεται ο ποιητς Ουγκ.
               Περ μαρσπου τον ρωτ εν πση ψυχραιμα,
               αλλ' ου φων κι ακρασις κι απντηση καμμα.
               Τον ερωτ και δετερον με βλμμα σκυθρωπν
               κι εκενος αλ Γαλλικ το στρβει σιωπν.

               Ξαναβογγ λοιπν κι εγ και νσου ο Σαιξπρος,
               μου λγει δε, πως νδοξος ως ποιητς θα γνω,
               και μετ θνατον κι εγ αθνατος θα μενω
               κι ουδ να χνομαι ποσς για μα παλιοτσντα,
               αφο θα στσει κι εις εμ το θνος ανδριντα.

     Αλλ' ο Σουρς επμενε για τα χαμνα μαχαιροπρουνα κι ο μεγλος δραματουργς ερεθστηκε και ...


               Δχως καν μια λξη να προφρει
               σηκνει κατεπνω μου το φοβερ του χρι
               κι εν αργ εσμαινε το εκκρεμς τρισμισυ,
               μου δωσ' να φσκελο να το 'χω για ενθμηση.

     Το "τραπεζκι" γινεν απ ττε η τακτικ τους απασχληση. Προσπθησαν μλιστα να επαναλβουνε τα πειρματ τους και με το ...μεγλο τραπζι της κουζνας. Οι κρτοι τανε τσο δυνατο που ακουγντανε στο δρμο. Η γειτονι εχεν αναστατωθε κι ονμασε το σπτι, "σπτι των φαντασμτων"!

     Μια φορ, το πνεμα του... Τολστ τους ανγγειλε πως σε ορισμνο σπτι της οδο Καποδιστρου, πθαινε κενη την ρα, Ρσος ιερας, που 'χεν ανγκη βοηθεας. Μερικο τρξαν εκε κι ντως εξακρβωσαν πως υπρχε Ρσος παπς, που μως το θαυμσια στην υγεα του και μλιστα τους κυνγησεν σχημα, γιατ του χαλσανε τον πνο.
     Ο Κωνσταντνος Μνος, καλοσεν επ πολλν ρα τα πνεματα των συγγενν του, Φαναριωτν. Αλλ κι ο Στρατγης ανυπομονοσε να μθει για κποιο θεο του Σωτρη, που πνγηκε και θυμωμνος απ την ανυπομονησα, στρφηκε στον Μνο με τραχτητα:
 -"Εξαντλσατε, τλος πντων, το γενεαλογικν σας δνδρον για να ρωτσουμε κι εμες τους συγγενες μας"; Αν δεν παρμβαινε ο Δαμβργης, μ' να λογοπαγνιο που 'φερε γλια, θα μποροσανε και να 'χανε μαλlσει σοβαρ.
     'Αλλοι πστευαν με φανατισμ κι λλοι, πως ο Σουρς, απλ διασκεδζανε και φυσικ, γινντουσαν πολλς πλκες σκηνοθετημνες και μη. Πντως η φμη των συγκεντρσεων αυτν τανε ττοια, που κποτε, ρθε ειδικς απ τη Κρινθο κι νας δικολβος που 'χε τη μονομανα ν' αναζητ χαμνους θησαυρος. Το "τραπεζκι" του υπδειξεν να υπγειο στα Γαυγμηλα της... Ασσυρας.
     Τελικ εχανε πρει ττοιαν κταση που πως προεπα, οι εφημερδες παρκαμπταν τα κοσμικ, για να καταγρφουνε τα δρμενα στο σαλνι του Σουρ. Το ...κακ σταμτησεν αργτερα, ταν με τη παρμβαση γιατρν τρομξανε πως θα καταλξουνε στο Δρομοκατειο.

  2). ανκδοτ του: Η μυωπα του ταν μια απ τις αιτες της φυσικς του δειλας. Δε τολμοσε να μπει σε καφενεο με κσμο, δσταζε να διασχσει τον δρμο, τρμαζε να περσει ανμεσα απ καρκλες και πγκους. Στο στρατ απαλλχτηκε, γιατ κνοντας μεταβολ, λγον λειψε να βγλει το μτι του αξιωματικο του με τη ξιφολγχη. Συχν χαιρετοσε στ' ανοιχτ παρθυρα, αιγιντικα καντια, που τα νμιζε για γειτνισσς του.
     Κποτε τονε γρατζονισεν σχημα η γτα του, κοιμισμνη στον καναπ, γιατ τηνε πρασε για ...εφημερδα και την ρπαξε να τη ...διαβσει. Εξ σου συχν νμιζε τους ρασοφρους σπουδαστς της Ριζαρεου, για μαυροφορεμνα κορτσια του Αμαλιεου Ορφανοτροφεου κι ψαχνε κτω απ το ρσο με τα μτια του να δει λιγκι γμπα, που ταν η αδυναμα του.
     Στη γιορτ του, αγαποσε να δχεται για δρα, γλυκ, αντθετα τον εκνεριζε να του στλνουνε λουλοδια:
 -"Για πριμαντνα με περσανε" θμωνε!
     Κποτε αποφσισε να πει για λουτρ στη Κυλλνη. Κουβλησεν να τερστιο μπαολο, στο οποον μως εχε βλει μσα μνον να νυχτικ και μια ...τσατσρα. Στο γυρισμ μλιστα, ξχασε το νυχτικ και επστρεψε κουβαλντας τη ...μπαουλρα με τη τσατσρα μνο μσα της!
     Κποτε ο Σκουλοδης επε στον Σουρ, χοντας υπ' ψη του την ευρτατη κυκλοφορα του Ρωμηο που μως πουλιτανε φτην:
 -"Αν εχατε γεννηθε Γλλος, θα σαστε εκατομμυριοχος".
     Κι ο Σουρς απντησεν ετοιμλογα:
 -"Καλλτερα θα ταν αν οι Γλλοι εχανε γεννηθε ...λληνες".

     Εδ κλενω τη 3η και τελευταα παρνθεση, και συνεχζω με το φινλε...

    Κι αν το σπτι του Σουρ ταν ανοιχτ για λους, ο διος σχναζε και διατηροσε φιλα με τον ζωγρφο Γεργιο Ρολ ο οποος εχε διαμορφσει το να πυργσπιτο της Καστλλας σε ατελι. Εκτς απ το Σουρ στο ατελι του Ρολο στη Καστλλα σχναζε κι ο τρτος φλος της παρας ο Παλος Νιρβνας που πως γραψε ο διος στο περιοδικ Να Εστα πγαινε για να δει απ κοντ τον Ρολ να εργζεται. Απ αυτ τη γνωριμα ο Ρολς εμπνεστηκε ναν απ τους ομορφτερους πνακς του στον οποο απεικονζει τσο το Σουρ σο και τον Νιρβνα. Πρκειται για το ργο του με ττλο Ποιητα ο οποος χει ως κεντρικ του θμα τον Αριστομνη Προβελγγιο να διαβζει να ποημα σε συγκντρωση ποιητν.



     Απ αριστερ της ελαιογραφας προς τα δεξι απεικονζεται ο επσης Πειραιτης Γεργιος Στρατγης, ο Γεργιος Δροσνης, ο Ιωννης Πολμης, ο Κωστς Παλαμς, ο Γεργιος Σουρς και τλος ο Προβελγγιος που κρατ στο χρι του να χαρτ απ το οποο απαγγλλει το ποημ του. Χαρακτηριστικ της διαθσεως του Σουρ να σατιρζει τη καθημεριντητα, εναι και ο τρπος με τον οποο ανγγειλε αξηση της τιμς πωλσεως του φλλου του:

   Μες στων φρων την αντρα
    ο ’Ρωμης’ μας μια δεκρα!

     Ο Νεοφαληριτης λογοτχνης, ακαδημακς και φλος του ποιητ Παλος Νιρβνας γραφε: "Το σπτι του Σουρ ταν ανοικτ εις λους. Δεν υπρξε ,τι εννοομε συνθως να σπτι, υπρξε να πανδοχεον συμπαθητικν, εις το οποον συνηντθη κι απ που επρασε λη η πλις, λη η Ελλς". Κι αλλο σημεωνε: "Ο Σουρς υπρξε κυρως εκενο που υπρξε. Δεν εμιμθη καννα, δεν εφιλοδξησε ποτ να γνη οτε διδσκαλος, οτε μαθητς κανενς. Υπρξεν νας αυθρμητος και μια πηγ πλουσων δροσισμν. Η εποχ του τον ηγπησε. Και εκενοι που θα λθουν κατπιν δεν θα τον λησμονσουν". Σχετικ με την ιδιτυπη, ρουσα, μικτ γλσσα του ποιητ ο Ξενπουλος στο ειδικ αφιερωμνο φλλο της εφημερδας ΕΣΤΙΑ στις 3 Σεπτμβρη 1919 σημεωνε:

   "Πλαννται σοι νομζουν, τι η γλωσσικ ακαταντασα του Σουρ τον καταδικζει δια παντς εις λθην. Η ποησς του θα δειχθε μια ημραν ανωτρα της Γραμματικς και οι σοφο του μλλοντος, με πολ ευρτερον πνεμα απ το σημερινν το σχολαστικτατον, θα διακρνουν ασφαλς τι ο ξοχος σατιρικς εχε γλσσαν εντελς ιδικν του, τι παιξε ευθμως με τους γλωσσικος τπους λων των ελληνικν αινων και τι, δια το αυτ κωμικ αποτλεσμα εδανεζετο εναλλξ απ το αρχαον βιβλον, απ την μεσαιωνικν φυλλδα απ την σγχρονον αγορν".

     Συμπαθστατος κι εκτιμμενος απ' λους προτθηκε το 1908, για το βραβεο Νμπελ, με τη πρθυμη πρωτοβουλα και της Βουλς. Το 1911 τιμθηκε με τον Χρυσον Σταυρ Του Σωτρος. Την 26η Αυγοστου 1919 στις 10:00 το πρω ο υμνητς της Ρωμιοσνης αποχαιρτησε τη ματαιτητα του κσμου τοτου στην ιδικτητη οικα του στο Νο Φληρο, ττε κοσμοπολτικο παραθαλσσιο θρετρο, που κθε καλοκαρι συνθιζε να παραθερζει, στην ηλικα των 66 ετν. Κηδετηκε δημοσα δαπνη με τιμς στρατηγο παρακαλ. Η Πολιτεα τονε βρβευσε μετ θνατον και με τον Ταξιρχη Του Σωτρος. Στον τφο του στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν, στθηκε προτομ του, ργο του γλπτη Ν. Γεωργαντ κι λλη μια στθηκε στην εσοδο του Ζαππεου, ργο του γλπτη Γ. Δημητριδη.

_____________________________________

               Λγο Μελνι... *

Λγο μελνι και χαρτ και λγοι πλι στχοι
εναι το μνο δρο μου οπο θα σου χαρσω...
Καλ που μου 'δωσε κι αυτος η ακριβ μου τχη,
γιατ αλλις δε θα 'ξερα πως να σε χαιρετσω.

Ως τρα λλο τποτα απ' το δικ μου χρι,
παρ πολλος νερβραστους και κρους στχους εδες.
Αλλ κι οι στχοι που και που, καμμι φορ, ποιος ξρει,
αν χουν δρα ζηλευτ και ζωντανς ελπδες.

Οι ευτυχες που 'ψαλλα τσες φορς για σνα
αν ξαφνα φτερογιζαν με την αυγ μπροστ σου,
θα βλεπες τι εχανε οι στχοι μου κρυμνα
κι λλη χαρ δε θα 'θελε στο κσμο η καρδι σου.

* το ποημα τοτο καμε δρο τη πρωτοχρονι του 1878, στη μετπειτα γυνακα του Μαρα.

          Στη Γυνακα Μου 

Προσφιλς μου ταρι, δχως να στο πω,
το καταλαβανεις τι σ' αγαπ.
Κι αν με σε κακινω στη κακ μου ρα
κι αρχιν μουρμορα και κακογλωσσι,
μου αρσει να 'χω και ολγη μπρα,
μου αρσει λγη φουσκοθαλασσι.

Δχως πεσμ' αγπη, δχως λγη πκρα,
δεν αξζει διλου και δεν χει γλκα.
Βστα μου, γυνακα, μοτρα σοβαρ
και κλωστ σου κβω, κκια σου κρατ,
επειδ νομζω πως καμμι φορ
κι η πολλ μπουντσα φρνει εμετ.

Προσφιλς μου ταρι, δχως να στο πω,
το καταλαβανεις τι σ' αγαπ.
Σ' αγαπ με γλια, μα και θυμωμνη
κι αν ποτ γυρζω να ιδ καμμι,
πντα μως κτμα ιδικ σου μνει
η καρδι μου λη και... η ασχημι.    

            Οι ρωες

Μσα σε βλια κι οβδων κρτους
πεσαν νιτα μες στον ανθ τους.
Πνε λεβντες, πνε κορμι
κι γνωστα τα 'θαψαν στην ερημι.

Κανες δε ξρει που τα 'χουν θψει,
κανες δε πγε για να τα κλψει,
κανες δεν καψε γι' αυτ λιβνι,
κανες δεν πλεξε γι' αυτ στεφνι.

Αννυμ' ρωες, γνωστοι τφοι,
καννας νομα σ' αυτος δε γρφει,
μτε το χμα τους φιλονε χελη,
σταυρ δεν χουνε μτε καντλι.

Μνο μιας κρης μαργαριτρια
κυλον σε τφους που κποια μρα
θα γνουν κσμου προσκυνητρια
και φροι Νκης για μια μητρα.

         Στον σκιο Μου

Βρε σκιε μου γιατ μ' ακολουθες;

Δε μ' αφνεις μνο μου να τρχω;
Βρε σκιε μου, δε πας να μου χαθες,
πρπει κι εσνα σντροφο να χω;

Πτε στραβ σε βλπω πτε σο,
πτε μακρ σα σοβλα, πτε ννο,
τη μια πηγανεις μπρος, την λλη πσω
σε απαντ εδ, εκε σε χνω.

Χωρς να βλπεις, πινεις τι πινω,
με οδηγες αλλ και σ' οδηγ.
Και τλος πντων κνεις τι κνω
και εσαι λλος, δετερος, εγ.

Βρε σκιε μου, γιατ μ' ακολουθες;
Βρε σκιε μου δε πας να μου χαθες...
Σε απαντ στο σπτι και στο δρμο
και μου γεννς πολλς φορς τον τρμο.

Η Ζωγραφι Μου

Μπι δυο πχες,
κψη κακ,
γνια με τρχες
εδ κι εκε.

Κοτελο θεο,
λγο πλατ,
τραν σημεο
του ποιητ.

Δυο μτια μαρα
χωρς κακα
γεμτα λαρα
μα και βλακεα.

Μακρ ρουθονι
πολ σχιστ,
κι να πηγονι
σα το Χριστ.

Πηγδι στμα,
μαλλι χυτ
γεμζεις στρμα
μνο μ' αυτ.

Μορη αγρα
και ζαρωμνη,
χλωμ και κρα
σα πεθαμνη.

Καννα χρμα
δε της ταιριζει
και τρ' ακμα
βαφς αλλζει.

Δντια φαφοτη
λο σχισμδες,
φος τσιφοτη
για μαστραπδες.

  Ο Ρωμης Στον Παρδεισο

Θεολη μου, τι σου 'λθε να μ' αγισεις;
νομζεις πως θα μ' μελλε καθλου,
αν θελες κι εμνα να κολσεις
και μ' στελνες παρα του διαβλου;
Μ' αρσει ο Παρδεισος, αλθεια,
χωρς δουλει σκοτνω το καιρ
βλπω αγους γρω μου σωρ,
διαβζω συναξρια, παραμθια,
κι ακοω και τραγοδια θεκ,
μα, λα που δεν χετε συνθεια,
να λτε κι να δυο πολιτικ!

Συ κυβερνς για πντα με γαλνη
κι ρα απ' το θρνο σου δε πφτεις...
Ας ταν δυνατν Θες να γνει
και λλος σαν εσνα, λγο ψετης,
να μοιρασθε των ουρανν τ' ασκρι,
να πνε και μ' εκενον οι μισο,
να 'ρχεται αυτς, να πφτεις συ,
να γνεται λιγκι νταραβρι...
Μα λα εδ εναι τακτικ,
ο ουρανς Θε εσνα ξρει,
και δε μιλον πολιτικ!

Εδ που μ' ησυχα λοι ζονε,
για μνα εναι κλαση μεγλη,
πολιτικ τ' αυτι μου ας ακονε,
κι ας εμαι και στη κλαση, χαλλι!
Αν εχες εις το νου να με κολσεις,
και μ' φερες κοντ σου για ποιν,
να! κλαση για 'με αληθιν...
Μα, φθνει πια, Θε μου, μη με σκσεις,
και διξε με στο λω παστρικ,
γιατ αλλις στιγμ δε θα 'συχσεις...
Μονχος θα μιλ πολιτικ!

 Εις Τα Θεμλια Του Φρενοκομεου

     (Το φρενοκομεο χτστηκε με κληροδτημα του Χου φιλνθρωπου Τζωρτζ Δρομοκατη (που πθανε το 1880) ξω απ την Αθνα, κοντ στη Μον Δαφνου, γι' αυτ πολλο το λνε και "Δαφν". Ο Σουρς δεν φησε την ευκαιρα που του 'δινε το γεγονς και το ...καυτηρασε δεντως...  Απρλης 1884)

Ω Εορτ των Εορτν... Ω ευτυχς ημρα!
Ω! τρα πρπει ο καθες του 'Αστεως πολτης
να βλει στο μπαλκνι του μια κκκινη παντιρα
με μια χρυσν επιγραφ "Ζωρζς Δρομοκατης".
Ναι! τρα πρπει στολισμς με δφνες και μυρσνες,
ναι! τρα πρπουν κανονις, φανρια και ρετσνες.

Φρενοκομεο κτζεται και στη σοφν Ελλδα!
α! ο Θες εφτισε τον Χιτη τον Ζωρζ
και τρα μσα στου Δαφνιο τη τση πρασινδα
θα βρσκουμε παρηγορι κι η μνμη του θα ζει.
Ω μγα ευεργτημα των ευεργετημτων!
Ω μνον οικοδμημα των οικοδομημτων!

Θλει λαμπρν Μαυσλειον αυτς ο κληροδτης,
παινας κι αποθωσιν εις τρτους ουρανος!...
Ευρθη μες στους Χιτηδες, με γνση κι νας Χιτης
κι εσκφθη ο μεγλος του και πρακτικς του νους
πως μσα στην Ελλδα μας που πλημμυρον τα φτα,
Φρενοκομεον πρεπε να γνει πρτα-πρτα.

   Το Παραπαον Γρας

Τας τρχας σπρης κεφαλς
σκοπν τας χουν προσβολς
κι ειν' εμπαιγμς της μορας
το παραπαον γρας.

που το πδι μου σταθε
και που περπατσω
σιγ-σιγ μ' ακολουθε
ο χρος απ πσω.

Αυτ το ρημο κορμ
το τριγυρζουν σκλοι
και "χρτασες κι εσ ψωμ"
μου λεν εχθρο και φλοι.

Ως φσμα τρχω της νυκτς
μακρν του δρντος κσμου
και που τφος ανοικτς
μου φανεται δικς μου.

    Και μως!

Και μως εν πλον
εσπισα παλαων
εις της ζως τη πλη
το γρας το μισ
και θλω και λυσσ
να γνω νος πλι.

         Τεμπελι

Δεν χω κφι για δουλει,
πλι με δρνει τεμπελι
και κθομαι στο στρμα...
Βρσκω το σμα μου βαρ
και ολ' η γη δε με χωρε
κι ο ουρανς ακμα.

Κακ νομζω τα καλ
και βλπω μια στα χαμηλ
και μια κοιτ επνω...
Σ' αυτ τον κσμο τον χαζ
ας ημποροσα να μη ζω
μα... δχως να πεθνω.

                    Εις Τον γγελο Βλχο
                                                            (αφιερωμνο στα 50κοστ γενθλι του)

Βλχε για πες, στη πστη σου, σε μας τους διαβασμνους
                                      τους ντπιους και τους ξνους,
πς τους πενντα πρασες της προκοπς σου χρνους
και δεξε μας τα πλοτη σου και των δαφνν τους κλνους.

                   Και γλυκολλητα πουλι
                   ττοια κελδησαν λαλι.

Πενντα χρνους συρε της Μοσης το χορ,
πενντα χρνους σε μικρ ποτρια του κρασιο
της Κασταλας πινε το γργαρο νερ
ποναι χωνευτικτερο απ του Μαρουσιο.

Βιβλα φυλλομτρησε, δετα και δεμνα
και μρισε για βλσαμο τη μυρωδι της στμπας,
με συλλογ και γρψιμο και σκψιμ' ολονα
και με τον λιο το λαμπρ και με το φως της λμπας.

Κι απ' τ' νομα που του 'δωσαν τη χρη δε τη κλλησε
γγελο τον βαφτσανε μα κσμον εδιαβλισε!

Πενντα χρνους οι σοφο κι οι Νθαν σντροφο του
μα και... Μινστρος γινε... δε ξρω πως του 'φνη...
κι σμιξαν κι αδερφθηκαν στην σπρη κορυφ του
και διπλωμτου τρικαντ και ποιητο στεφνι.

Και λγους σμερα πεζος κι εμμτρους του διαβζουν
και στα παλι του στφανα καινοριαις δφναις βζουν.

                  Γερματα χιοντα
                 κι ανθοσπαρμνα νειτα.

Πενντα χρνους ν' ακουμπ στων λεξικν το πχος,
να βλπει και τη Θλεια, τον Μκβεθ, τον Ορστη...
που τσους χρνους ντανε ψιλικατζς ο Βλχος,
θχε κι αμπλια στη Βλαχι, σπτια στο Βουκουρστι.

Πενντα χρνους καμε πρωτσχολος στα γρμματα,
μα τρα θα κατλαβε κι ο Βλχος στα γερματα,
                       τι χρωστον στη Μιχαλο
                       σοι σου λεν: Επιμελο
και βασανζου διαρκς εφσον εσαι νος
γιατ' στερα μετανοες και μνεις κεχηναος!

Κι εναι πολ καλτερα σε τοτο τον αινα,
σα νοικοκρης φρνιμος να κθεσαι στ' αβγ σου,
παρ ταις Μοσαις να ζητς ψηλ στον Ελικνα
και να κοψομεσιζεσαι στη ρχη του Πηγσου.

Πενντα χρνους μθησις, σοφα και σπουδ,
αλλ' μως εκολα μ' αυτ δε βγζεις το καρβλι
κι ακος τον Πτωχοπρδρομο να πικροκελαηδε:
Ανθεμα τα γρμματα Χριστ, και που τα θλει! 

                     Επιγρμματα

Στον Καφ

Ω βαρ γλυκ καφ μου
και σαν εμαι με παρα
και σαν χω μοναξι
κθε μα ρουφηξι
εναι μια ψηλ ιδα.

     Επγραμμα

Ο λλην δο δκαια
ασκε φιλελευθρως:
Ουρεν τε και συνρχεσθαι,
εις ποιο θλει μρος.

                      Εις Τον Μαον

ταν ερχσουν λλοτε με λολουδα και μρα
και τι και τι δε σου 'ψελνε των παλαβν η λρα!
Μα τρα πια επρασε και η δικ σου φορια
και ψλται καλλικλαδοι σου μεναν τα ...γαδορια.

                Οι λληνες Λγιοι

Δροσνης γλαφυρτατος, με πνεμα δροσερ
αλλ προφρει πντοτε πολυ ψευδ το ρο.

Πολμης λιγυρτατος και πολυχαδεμνος,
αλλ πειρζεται πολ, για κρσεις, ο καημνος.

Ο Προβελγγιος λαμπρς στα δρματα και σ' λα,
μα δο γλσσες παζουνε στο νου του καραμπλα.

Ο Παλαμς βαθτατος, με ποηση ζοφδη,
αλλ φρενιζει σαν του πεις κακ για τη δημδη.

Παρσχος μγας ποιητς, συνδελφος εν Μοση,
που τα μαλλι του τα 'κοψε μα χι και το μοσι.

Λασκαρτος
γρος γτος!


Ο Μαρκορς Γερσιμος
κι επσημος και σημος.

Βλπω πυρ εις τον Στρατγη, του Αβρωφ τον κολλγα,
που στην Αγυπτον επγε, σαβουρσας ουκ ολγα.

Ο Βλχος μγας κριτικς, τον χω και κουμπρο,
αλλ ποτ μου δε μπορ στο σκκι να τον πρω.

Ο Ροδης  Τσουρδης, φιλολγος ξεβαμμνος,
αγελαος κατ Κντον και πολ γεγανωμνος.

Ο ννινος θαυμσιος, με καλαμπορια πρτης,
ωσν κι εμνα πλοσιος, μα του Σταυρο Ιππτης.

Δαμβργης φνος συγγραφες κι αυτς γεμτος φτα
και κρητικς τρικοβερτος με τα και με γιτα.

Ξενπουλος πολυ κομψς, μα χωρατ δε δχεται,
εις δε το μους πντοτε απ' λους κατατρχεται.

Βικλας, Λρας δηλαδ, με μθηση και κρση,
απ' το Παρσι ρχεται και πει στο ...Παρσι.

Πολ τιμται παρ' εμο και ο Παπαδιαμντης,
που εναι πντ' a quatres epingles και φανεται γαλντης.

Ο Πολυλς
σοφς μπελς.


Εγ μεγλως εκτιμς κι αυτν τον Καρκαβτσα,
που 'ναι γιατρς στ' ατμπλοια με λιρα και με γκλτσα.

Τι σου λει ο Ψυχρης,
κβο δε μπορες να πρεις.

Κουρτδης εμβριθστατος, με γρμματα περσσια,
μα κνει τον ρομαντικ και μνει στα Πατσια.

Ο Καλοσγορος κριτικς, αλλ' μως δε τον ξρω,
γι' αυτ που δεν εδιβασα εκ μσης τον συγχαρω.

Γαβριηλδης ο πολς, με κρος κι αυθενταν,
που βγζει πτε Χαλιμν και πτε Λαυρενταν.

ποιος χσει δε τον χνει,
τον Καμπορογλου τον Γιννη,
τ' ντερ του στο τηγνι,
να τα τρων οι Ατσιγγνοι!

(Τσον καιρ κοριδευα με την εφημερδα μου
και με τις κοροδες μου γινκαν λα ριδο,
μα μου τα πλρωσαν διπλ εις την δεκαετηρδα μου
κι λοι εμμτρως και πεζς με πραν στο κοριδο
!...)



Για Ωραα Κυρα & Τη Κρη Της

Ω της ωραας κρης
ωραιοτρα μτερ.

Για Αντργυνο Με Δυσανλογα Αναστματα

ταν στο δρμο περπατε κοντ στον κρι της,
εκενη μοιζει εκκλησι κι αυτς καμπαναρι της.

Για Κποια Κακι Μσα Στη Καλωσνη Της

Το στοματκι σου μπορε καλ κακ να κνει.
χει τα χελη να φιλε, τα δντια να δαγκνει.

Για Το Ζεγος γγελου κι Ελνης Βλχου

Εσ κι ο γγελος, οι δυο, τι ταιριαστ ζευγρι!
Εκενος χει τ' νομα κι εσ χεις τη χρη.


(δετε και στο ανλογο αφιρωμα στη Διασκδαση.)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers