-


Dali &









/




 
 

 

: !

                 Βιογραφικ

     Γεννθηκε τη 1η Φλεβρη 1853 στην Ερμοπολη Σρου. Τις γυμνασιακς σπουδς του τις τλειωσε στην Αθνα. Προοριζμενος για τον ιερατικ κλδο αναγκστηκε να ξενιτευτε, στα 17 του στο Ταγνι της Ρωσας, κοντ σ' να θεο του σιταρμπορα για να εντρυφσει στα μυστικ του ...εμπορου. μως (ευτυχς) αποδεχτηκεν ακατλληλος μσα στο δμηνο κι επστρεψεν ρον-ρον στη πρωτεουσα, που εργστηκε σαν αντιγραφας συμβολαων. Πρε μρος και σ' ερασιτεχνικς παραστσεις, εν παρλληλα φοιτοσε στη Φιλοσοφικ Σχολ του Πανεπιστημου.
     Συνεργστηκε με ποικλα πεζ κι μμετρα, στα ττε περιοδικ της εποχς: ΡΑΜΠΑΓΑ, ΑΣΜΟΔΑΙΟ, ΑΣΤΥ & ΜΗ ΧΑΝΕΣΑΙ. Το 1883 εξδωσε δικ του σατιρικ εφημερδα, τον ΡΩΜΗΟ, που μως τον σταμτησε για να χρνο, για να δσει πτυχιακς εξετσεις. Η απρριψη του (επσης ευτυχς) απ' αυτς τον καμε να εγκαταλεψει οριστικ κθε βλψη για πτυχο και ν' αφοσιωθε ολοκληρωτικ στη στιρα. Ξανβγαλε τον "ΡΩΜΗΟ" στις 2 Απρλη 1883 και τον κυκλοφοροσε τακτικ μχρι λγο πριν τον θνατ του, ως τις 17 Νομβρη 1918 -36 χρνια κι 8 μνες-, και για 1444 συνολικ τεχη. γραψεν επσης κι εθυμα μονπρακτα, που γνρισαν μεγλην επιτυχα.
     Το 1873 γνρισε τη Μαρα Κωνσταντινδου -απ τη Πλη-, την ερωτετηκε και παρ τις αντξοες -αρχικ- συνθκες τη παντρετηκε το 1881. Ζσανε μια θαυμσια οικογενειακ κι ευτυχισμνη ζω, αποκτσανε 5 παιδι, πργμα που θα μποροσε να χαρακτηριστε, -κι χι δικα- ιδεδες. Τπος δειλς, μελαγχολικς, αφηρημνος, μετριφρων, μωψ, αλλ ευφυστατος και λογιτατος, φησε πσω του πολλ και θαυμσια "ανκδοτα". Παροιμιδεις τανε οι καλλιτεχνικς του συγκεντρσεις, στο σπτι του, της Οδο Πινακωτν 15 (σημεριν Χαριλου Τρικοπη) και πολλκις οι εφημερδες της ττε εποχς, κμανε στην κρη σημαντικ γεγοντα, για να αφιερσουνε πεντστηλα, καλπτοντας ττοια... δρμενα.
     Συμπαθστατος κι εκτιμμενος απ' λους προτθηκε το 1908, για το βραβεο Νμπελ, με τη πρθυμη πρωτοβουλα και της Βουλς. Το 1911 τιμθηκε με τον Χρυσον Σταυρ Του Σωτρος. Πθανε στις 26 Αυγοστου 1919, σ' ηλικα 66 ετν και κηδετηκε δημοσα δαπνη με τιμς στρατηγο παρακαλ. Η Πολιτεα τονε βρβευσε μετ θνατον και με τον Ταξιρχη Του Σωτρος. Στον τφο του στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν, στθηκε προτομ του, ργο του γλπτη Ν. Γεωργαντ κι λλη μια στθηκε στην εσοδο του Ζαππεου, ργο του γλπτη Γ. Δημητριδη.

_____________________________________

               Λγο Μελνι... *

Λγο μελνι και χαρτ και λγοι πλι στχοι
εναι το μνο δρο μου οπο θα σου χαρσω...
Καλ που μου 'δωσε κι αυτος η ακριβ μου τχη,
γιατ αλλις δε θα 'ξερα πως να σε χαιρετσω.

Ως τρα λλο τποτα απ' το δικ μου χρι,
παρ πολλος νερβραστους και κρους στχους εδες.
Αλλ κι οι στχοι που και που, καμμι φορ, ποιος ξρει,
αν χουν δρα ζηλευτ και ζωντανς ελπδες.

Οι ευτυχες που 'ψαλλα τσες φορς για σνα
αν ξαφνα φτερογιζαν με την αυγ μπροστ σου,
θα βλεπες τι εχανε οι στχοι μου κρυμνα
κι λλη χαρ δε θα 'θελε στο κσμο η καρδι σου.

* το ποημα τοτο καμε δρο τη πρωτοχρονι του 1878, στη μετπειτα γυνακα του Μαρα.

          Στη Γυνακα Μου  **

Προσφιλς μου ταρι, δχως να στο πω,
το καταλαβανεις τι σ' αγαπ.
Κι αν με σε κακινω στη κακ μου ρα
κι αρχιν μουρμορα και κακογλωσσι,
μου αρσει να 'χω και ολγη μπρα,
μου αρσει λγη φουσκοθαλασσι.

Δχως πεσμ' αγπη, δχως λγη πκρα,
δεν αξζει διλου και δεν χει γλκα.
Βστα μου, γυνακα, μοτρα σοβαρ
και κλωστ σου κβω, κκια σου κρατ,
επειδ νομζω πως καμμι φορ
κι η πολλ μπουντσα φρνει εμετ.

Προσφιλς μου ταρι, δχως να στο πω,
το καταλαβανεις τι σ' αγαπ.
Σ' αγαπ με γλια, μα και θυμωμνη
κι αν ποτ γυρζω να ιδ καμμι,
πντα μως κτμα ιδικ σου μνει
η καρδι μου λη και ...η ασχημι.

**  Αξζει ν' αναφερθε εδ το πως γνωρστηκαν. Η Μαρα με τη μητρα της φτασαν απ' τη Πλη για να τελεισει τις εγκκλιες σπουδς της στην Αθνα κι πειτα, -προσυμφωνημνο με τη μητρα και τον προσττη τους Εμμανουλ Ροδοκανκη-, να μεταβονe στο Μντσεστερ της Αγγλας για περαιτρω σπουδς. Στην Αθνα μνανε σε κποιο σπτι που εχε μια κμαρη κι ο νεαρς 20χρονος φοιτητς ττε, Σουρς. Εκενος ανλαβε να προγυμνσει στα μαθματα, τη μικρ 14χρνη Μαρα. Γργορα μεταξ τους αναπτχθηκεν ασθημα και μια μρα ο Σουρς γραψε πνω σε τετρδι της: "Σ' αγαπ", λαβε απ κτω την απντησ της: "Κι εγ"! Ευτυχς το ασθημα χαιρε της εγκρσεως της μητρς της που συμπαθοσε τον νεαρ. ταν μως τλειωσεν η μικρ το γυμνσιο κι πρεπε να γνουνε τα προσυμφωνημνα, τα πρματα εχαν αλλξει κι ταν πληροφορσανε τον Ευεργτη, εκενος θμωσε κι απσυρε την αρωγ του.
     Η μικρ δεν αποκαρδιθηκε. Παραδδει μαθματα γαλλικς κι ελληνικς στα κορτσια φιλικν σπιτιν, εν η μητρα της διορζεται προσταμνη στο τμμα πωλσεων των Απρων Γυναικν. Ο δειλς Σουρς παρηγορε την αγαπημνη του λγοντας: "Μη μου στεναχωρισαι Μαρ μου" -τσι την λεγε πντα-, "χε μου εμπιστοσνη και κτι θα γνω κι εγ μια μρα". Τελικ παντρευτκανε μετ λγα τη -στις 30 Γενρη 1881- και μια διαρκς τρυφερτητα, μια βαθτατη εκτμηση κι αγπη, τους συνδεσε. Εκενη του στθηκε πρτυπο αφοσιωμνης συζγου-συντρφου, προσττις και μοσα του. Εχε μεγλου βαθμο ανεπτυγμνο ασθημα κοινωνικς και ψυχικς αξιοπρπειας. ταν μητρα αυστηρ και μαζ στοργικ, οικοδσποινα εκλεκτ προσιτ και συγκαταβατικ. Αγαποσε τον ντρα της σα μεγλο παιδ -ο Στρατγης γραψε κποτε πως η Μαρ μεγλωσεν 6 παιδι- κι ο θνατς του υπρξε το μεγαλτερο πλγμα της ζως της. ζησεν κτοτε σε μιαν αξιοπρεπ μνωση. Λιγοστο νθρωποι της τχνης, απο κενους που λλοτε φαδρυναν το φιλολογικ τους σαλνι, περνοσαν κποτε να τη δονε. Η δια δε, ζοσε με τις αναμνσεις της εποχς της, σπου πθανε στις 23 Απρλη 1934. Ο Παλος Νιρβνας γραψε την επομνη του θαντου της:

     "Ο Σουρς, θα το ως χθες εις τον παρδεισον των ποιητν, ως να χαμνο αποπλανημνο παιδ... θα τη ζητοσε διαρκς 'που εσαι Μαρ, Μαρ μου που εσαι;' πως κι εις την ζων του. Τρα δεν ξρει κανες αν πρπει να πενθση δια τον θνατν της να χαρ δια την ευτυχαν του ποιητο. Η Μαρ του εναι πλι κοντ του"!

            Οι ρωες

Μσα σε βλια κι οβδων κρτους
πεσαν νιτα μες στον ανθ τους.
Πνε λεβντες, πνε κορμι
κι γνωστα τα 'θαψαν στην ερημι.

Κανες δε ξρει που τα 'χουν θψει,
κανες δε πγε για να τα κλψει,
κανες δεν καψε γι' αυτ λιβνι,
κανες δεν πλεξε γι' αυτ στεφνι.

Αννυμ' ρωες, γνωστοι τφοι,
καννας νομα σ' αυτος δε γρφει,
μτε το χμα τους φιλονε χελη,
σταυρ δεν χουνε μτε καντλι.

Μνο μιας κρης μαργαριτρια
κυλον σε τφους που κποια μρα
θα γνουν κσμου προσκυνητρια
και φροι Νκης για μια μητρα.

         Στον σκιο Μου

Βρε σκιε μου γιατ μ' ακολουθες;

Δε μ' αφνεις μνο μου να τρχω;
Βρε σκιε μου, δε πας να μου χαθες,
πρπει κι εσνα σντροφο να χω;

Πτε στραβ σε βλπω πτε σο,
πτε μακρ σα σοβλα, πτε ννο,
τη μια πηγανεις μπρος, την λλη πσω
σε απαντ εδ, εκε σε χνω.

Χωρς να βλπεις, πινεις τι πινω,
με οδηγες αλλ και σ' οδηγ.
Και τλος πντων κνεις τι κνω
και εσαι λλος, δετερος, εγ.

Βρε σκιε μου, γιατ μ' ακολουθες;
Βρε σκιε μου δε πας να μου χαθες...
Σε απαντ στο σπτι και στο δρμο
και μου γεννς πολλς φορς τον τρμο.

Η Ζωγραφι Μου

Μπι δυο πχες,
κψη κακ,
γνια με τρχες
εδ κι εκε.

Κοτελο θεο,
λγο πλατ,
τραν σημεο
του ποιητ.

Δυο μτια μαρα
χωρς κακα
γεμτα λαρα
μα και βλακεα.

Μακρ ρουθονι
πολ σχιστ,
κι να πηγονι
σα το Χριστ.

Πηγδι στμα,
μαλλι χυτ
γεμζεις στρμα
μνο μ' αυτ.

Μορη αγρα
και ζαρωμνη,
χλωμ και κρα
σα πεθαμνη.

Καννα χρμα
δε της ταιριζει
και τρ' ακμα
βαφς αλλζει.

Δντια φαφοτη
λο σχισμδες,
φος τσιφοτη
για μαστραπδες.

  Ο Ρωμης Στον Παρδεισο

Θεολη μου, τι σου 'λθε να μ' αγισεις;
νομζεις πως θα μ' μελλε καθλου,
αν θελες κι εμνα να κολσεις
και μ' στελνες παρα του διαβλου;
Μ' αρσει ο Παρδεισος, αλθεια,
χωρς δουλει σκοτνω το καιρ
βλπω αγους γρω μου σωρ,
διαβζω συναξρια, παραμθια,
κι ακοω και τραγοδια θεκ,
μα, λα που δεν χετε συνθεια,
να λτε κι να δυο πολιτικ!

Συ κυβερνς για πντα με γαλνη
κι ρα απ' το θρνο σου δε πφτεις...
Ας ταν δυνατν Θες να γνει
και λλος σαν εσνα, λγο ψετης,
να μοιρασθε των ουρανν τ' ασκρι,
να πνε και μ' εκενον οι μισο,
να 'ρχεται αυτς, να πφτεις συ,
να γνεται λιγκι νταραβρι...
Μα λα εδ εναι τακτικ,
ο ουρανς Θε εσνα ξρει,
και δε μιλον πολιτικ!

Εδ που μ' ησυχα λοι ζονε,
για μνα εναι κλαση μεγλη,
πολιτικ τ' αυτι μου ας ακονε,
κι ας εμαι και στη κλαση, χαλλι!
Αν εχες εις το νου να με κολσεις,
και μ' φερες κοντ σου για ποιν,
να! κλαση για 'με αληθιν...
Μα, φθνει πια, Θε μου, μη με σκσεις,
και διξε με στο λω παστρικ,
γιατ αλλις στιγμ δε θα 'συχσεις...
Μονχος θα μιλ πολιτικ!

 Εις Τα Θεμλια Του Φρενοκομεου

     (Το φρενοκομεο χτστηκε με κληροδτημα του Χου φιλνθρωπου Τζωρτζ Δρομοκατη (που πθανε το 1880) ξω απ την Αθνα, κοντ στη Μον Δαφνου, γι' αυτ πολλο το λνε και "Δαφν". Ο Σουρς δεν φησε την ευκαιρα που του 'δινε το γεγονς και το ...καυτηρασε δεντως...  Απρλης 1884)

Ω Εορτ των Εορτν... Ω ευτυχς ημρα!
Ω! τρα πρπει ο καθες του 'Αστεως πολτης
να βλει στο μπαλκνι του μια κκκινη παντιρα
με μια χρυσν επιγραφ "Ζωρζς Δρομοκατης".
Ναι! τρα πρπει στολισμς με δφνες και μυρσνες,
ναι! τρα πρπουν κανονις, φανρια και ρετσνες.

Φρενοκομεο κτζεται και στη σοφν Ελλδα!
α! ο Θες εφτισε τον Χιτη τον Ζωρζ
και τρα μσα στου Δαφνιο τη τση πρασινδα
θα βρσκουμε παρηγορι κι η μνμη του θα ζει.
Ω μγα ευεργτημα των ευεργετημτων!
Ω μνον οικοδμημα των οικοδομημτων!

Θλει λαμπρν Μαυσλειον αυτς ο κληροδτης,
παινας κι αποθωσιν εις τρτους ουρανος!...
Ευρθη μες στους Χιτηδες, με γνση κι νας Χιτης
κι εσκφθη ο μεγλος του και πρακτικς του νους
πως μσα στην Ελλδα μας που πλημμυρον τα φτα,
Φρενοκομεον πρεπε να γνει πρτα-πρτα.

   Το Παραπαον Γρας

Τας τρχας σπρης κεφαλς
σκοπν τας χουν προσβολς
κι ειν' εμπαιγμς της μορας
το παραπαον γρας.

που το πδι μου σταθε
και που περπατσω
σιγ-σιγ μ' ακολουθε
ο χρος απ πσω.

Αυτ το ρημο κορμ
το τριγυρζουν σκλοι
και "χρτασες κι εσ ψωμ"
μου λεν εχθρο και φλοι.

Ως φσμα τρχω της νυκτς
μακρν του δρντος κσμου
και που τφος ανοικτς
μου φανεται δικς μου.

    Και μως!

Και μως εν πλον
εσπισα παλαων
εις της ζως τη πλη
το γρας το μισ
και θλω και λυσσ
να γνω νος πλι.

         Τεμπελι

Δεν χω κφι για δουλει,
πλι με δρνει τεμπελι
και κθομαι στο στρμα...
Βρσκω το σμα μου βαρ
και ολ' η γη δε με χωρε
κι ο ουρανς ακμα.

Κακ νομζω τα καλ
και βλπω μια στα χαμηλ
και μια κοιτ επνω...
Σ' αυτ τον κσμο τον χαζ
ας ημποροσα να μη ζω
μα ...δχως να πεθνω.

                    Εις Τον γγελο Βλχο
                                                            (αφιερωμνο στα 50κοστ γενθλι του)

Βλχε για πες, στη πστη σου, σε μας τους διαβασμνους
                                      τους ντπιους και τους ξνους,
πς τους πενντα πρασες της προκοπς σου χρνους
και δεξε μας τα πλοτη σου και των δαφνν τους κλνους.

                   Και γλυκολλητα πουλι
                   ττοια κελδησαν λαλι.

Πενντα χρνους συρε της Μοσης το χορ,
πενντα χρνους σε μικρ ποτρια του κρασιο
της Κασταλας πινε το γργαρο νερ
ποναι χωνευτικτερο απ του Μαρουσιο.

Βιβλα φυλλομτρησε, δετα και δεμνα
και μρισε για βλσαμο τη μυρωδι της στμπας,
με συλλογ και γρψιμο και σκψιμ' ολονα
και με τον λιο το λαμπρ και με το φως της λμπας.

Κι απ' τ' νομα που του 'δωσαν τη χρη δε τη κλλησε
γγελο τον βαφτσανε μα κσμον εδιαβλισε!

Πενντα χρνους οι σοφο κι οι Νθαν σντροφο του
μα και... Μινστρος γινε... δε ξρω πως του 'φνη...
κι σμιξαν κι αδερφθηκαν στην σπρη κορυφ του
και διπλωμτου τρικαντ και ποιητο στεφνι.

Και λγους σμερα πεζος κι εμμτρους του διαβζουν
και στα παλι του στφανα καινοριαις δφναις βζουν.

                  Γερματα χιοντα
                 κι ανθοσπαρμνα νειτα.

Πενντα χρνους ν' ακουμπ στων λεξικν το πχος,
να βλπει και τη Θλεια, τον Μκβεθ, τον Ορστη...
που τσους χρνους ντανε ψιλικατζς ο Βλχος,
θχε κι αμπλια στη Βλαχι, σπτια στο Βουκουρστι.

Πενντα χρνους καμε πρωτσχολος στα γρμματα,
μα τρα θα κατλαβε κι ο Βλχος στα γερματα,
                       τι χρωστον στη Μιχαλο
                       σοι σου λεν: Επιμελο
και βασανζου διαρκς εφσον εσαι νος
γιατ' στερα μετανοες και μνεις κεχηναος!

Κι εναι πολ καλτερα σε τοτο τον αινα,
σα νοικοκρης φρνιμος να κθεσαι στ' αβγ σου,
παρ ταις Μοσαις να ζητς ψηλ στον Ελικνα
και να κοψομεσιζεσαι στη ρχη του Πηγσου.

Πενντα χρνους μθησις, σοφα και σπουδ,
αλλ' μως εκολα μ' αυτ δε βγζεις το καρβλι
κι ακος τον Πτωχοπρδρομο να πικροκελαηδε:
Ανθεμα τα γρμματα Χριστ, και που τα θλει! 

                     Επιγρμματα

(δετε στο ανλογο αφιρωμα στη Διασκδαση.)


...............................................................................

Aνκδοτα Απ Τη Ζω Του:

     Κθε μρα σχεδν δχονταν στο σπτι τους, λη την αφρκρεμα του ττε φιλολογικο χρου. Μσα λοιπν σε τοτο το σαλνι, -αλλ κι αλλο- συχν συνβαιναν διφορα και μερικ εκ των οποων θα τα μεταφρω εδ γιατ πραγματικ πιστεω πως αξζουνε τον κπο.

 1). πνευματιστικς συνεδρισεις: Αφορμ για να ξεκινσουνε στθηκε η απλεια ενς μρσιπου περιχοντος επιτραπζια σκεη, γεγονς μλιστα που ο Σουρς τραγοδησε σε στχους:

               Ω τεθλιμνη σζυγος και τκνα προσφιλ
               του ταλαιπρου λληνος και βλμη Φασουλ
               ο δυστυχς μας μρσιπος εχθη δια πντα
               και τσα επροκλεσε περεργα συμβντα
               και τρα σας πληροφορ πως απ 'δω και πρα
               σερβτσια πια δε θα 'χωμε να κνουμε βεγγρα.
               οτε σαν πριν θα δνουμε στο σπιτικ μας μπλους
               στα σερκλ-Ανγκλα, στα ντιστεγκ και σ' λους τους μεγλους.

     Αποφσισε λοιπν να καταφγει στις μαντικς επινεσεις των ...πνευμτων. Η συντροφι τοποθετθηκε γρω απ το μαγικ τραπεζκι, σκοτειν κι ακομπησε τα δχτυλ της, περιμνοντας το πνεμα του ...του Βκτωρος Ουγκ, που απ συναδελφικ αλληλεγγη θ' αποκλυπτε τον κλφτη του μρσιπου. Αλλ ο Γλλος ρομαντικς -πιθανς γιατ ο Σουρς δεν το κατλληλα προετοιμασμνος και καθαρμνος-, δε φνηκεν αντξιος των ... προσδοκιν.


               ................................. αρχζω να βογγ
               κι εξαφνης εμφανζεται ο ποιητς Ουγκ.
               Περ μαρσπου τον ρωτ εν πση ψυχραιμα,
               αλλ' ου φων κι ακρασις κι απντηση καμμα.
               Τον ερωτ και δετερον με βλμμα σκυθρωπν
               κι εκενος αλ Γαλλικ το στρβει σιωπν.

               Ξαναβογγ λοιπν κι εγ και νσου ο Σαιξπρος,
               μου λγει δε, πως νδοξος ως ποιητς θα γνω,
               και μετ θνατον κι εγ αθνατος θα μενω
               κι ουδ να χνομαι ποσς για μα παλιοτσντα,
               αφο θα στσει κι εις εμ το θνος ανδριντα.

     Αλλ' ο Σουρς επμενε για τα χαμνα μαχαιροπρουνα κι ο μεγλος δραματουργς ερεθστηκε και ...


               Δχως καν μια λξη να προφρει
               σηκνει κατεπνω μου το φοβερ του χρι
               κι εν αργ εσμαινε το εκκρεμς τρισμισυ,
               μου δωσ' να φσκελο να το 'χω για ενθμηση.

     Το "τραπεζκι" γινεν απ ττε η τακτικ τους απασχληση. Προσπθησαν μλιστα να επαναλβουνε τα πειρματ τους και με το ...μεγλο τραπζι της κουζνας. Οι κρτοι τανε τσο δυνατο που ακουγντανε στο δρμο. Η γειτονι εχεν αναστατωθε κι ονμασε το σπτι, "σπτι των φαντασμτων"!

     Μια φορ, το πνεμα του ...Τολστ τους ανγγειλε πως σε ορισμνο σπτι της οδο Καποδιστρου, πθαινε κενη την ρα, Ρσος ιερας, που 'χεν ανγκη βοηθεας. Μερικο τρξαν εκε κι ντως εξακρβωσαν πως υπρχε Ρσος παπς, που μως το θαυμσια στην υγεα του και μλιστα τους κυνγησεν σχημα, γιατ του χαλσανε τον πνο.
     Ο Κωνσταντνος Μνος, καλοσεν επ πολλν ρα τα πνεματα των συγγενν του, Φαναριωτν. Αλλ κι ο Στρατγης ανυπομονοσε να μθει για κποιο θεο του Σωτρη, που πνγηκε και θυμωμνος απ την ανυπομονησα, στρφηκε στον Μνο με τραχτητα:
 -"Εξαντλσατε, τλος πντων, το γενεαλογικν σας δνδρον για να ρωτσουμε κι εμες τους συγγενες μας"; Αν δεν παρμβαινε ο Δαμβργης, μ' να λογοπαγνιο που 'φερε γλια, θα μποροσανε και να 'χανε μαλσει σοβαρ.
     'Αλλοι πστευαν με φανατισμ κι λλοι, πως ο Σουρς, απλ διασκεδζανε και φυσικ, γινντουσαν πολλς πλκες σκηνοθετημνες και μη. Πντως η φμη των συγκεντρσεων αυτν τανε ττοια, που κποτε, ρθε ειδικς απ τη Κρινθο κι νας δικολβος που 'χε τη μονομανα ν' αναζητ χαμνους θησαυρος. Το "τραπεζκι" του υπδειξεν να υπγειο στα Γαυγμηλα της ...Ασσυρας.
     Τελικ εχανε πρει ττοιαν κταση που πως προεπα, οι εφημερδες παρκαμπταν τα κοσμικ, για να καταγρφουνε τα δρμενα στο σαλνι του Σουρ. Το ...κακ σταμτησεν αργτερα, ταν με τη παρμβαση γιατρν τρομξανε πως θα καταλξουνε στο Δρομοκατειο.

  2). ανκδοτ του: Η μυωπα του ταν μια απ τις αιτες της φυσικς του δειλας. Δε τολμοσε να μπει σε καφενεο με κσμο, δσταζε να διασχσει τον δρμο, τρμαζε να περσει ανμεσα απ καρκλες και πγκους. Στο στρατ απαλλχτηκε, γιατ κνοντας μεταβολ, λγον λειψε να βγλει το μτι του αξιωματικο του με τη ξιφολγχη. Συχν χαιρετοσε στ' ανοιχτ παρθυρα, αιγιντικα καντια, που τα νμιζε για γειτνισσς του.
     Κποτε τονε γρατζονισεν σχημα η γτα του, κοιμισμνη στον καναπ, γιατ τηνε πρασε για ...εφημερδα και την ρπαξε να τη ...διαβσει. Εξ σου συχν νμιζε τους ρασοφρους σπουδαστς της Ριζαρεου, για μαυροφορεμνα κορτσια του Αμαλιεου Ορφανοτροφεου κι ψαχνε κτω απ το ρσο με τα μτια του να δει λιγκι γμπα, που ταν η αδυναμα του.
     Στη γιορτ του, αγαποσε να δχεται για δρα, γλυκ, αντθετα τον εκνεριζε να του στλνουνε λουλοδια:
 -"Για πριμαντνα με περσανε" θμωνε!
     Κποτε αποφσισε να πει για λουτρ στη Κυλλνη. Κουβλησεν να τερστιο μπαολο, στο οποον μως εχε βλει μσα μνον να νυχτικ και μια ...τσατσρα. Στο γυρισμ μλιστα, ξχασε το νυχτικ και επστρεψε κουβαλντας τη ...μπαουλρα με τη τσατσρα μνο μσα της!
     Κποτε ο Σκουλοδης επε στον Σουρ, χοντας υπ' ψη του την ευρτατη κυκλοφορα του "ΡΩΜΗΟΥ" που μως πουλιτανε φτην:
 -"Αν εχατε γεννηθε Γλλος, θα σαστε εκατομμυριοχος".
     Κι ο Σουρς απντησεν ετοιμλογα:
 -"Καλτερα θα ταν αν οι Γλλοι εχανε γεννηθε ...λληνες".

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers