-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

:

Βιογραφικ

     O Αρχλοχος (~680-630 π.Χ.) ταν αρχαος λυρικς ποιητς. Συνθεσε ελεγεες, μνους και ποιματα σε ιαμβικ και τροχακ μτρο. Θεωρεται ο δημιουργς του λγιου ιμβου και της χρσης του με σκοπ τη στιρα. Ιδιατερα γνωστς μεινε ο στχος του "Πολλ' οδ' ἀλπηξ, ἐχῖνος δ ν, μγα". Η αλεπο ξρει πολλ κι ο σκαντζχοιρος να, μεγλο. Η ΠΑ περιλαμβνει 2 επιγρμματ;a του (VI 133 και VIΙ 441). Γεννθηκε στη Προ περπου το 680 π.Χ. και γνρισε τη μεγαλτερη του ακμ περπου το 650. Ο πατρας του, Τελεσικλς, καταγταν απ αριστοκρατικ οικογνεια κι υπρξεν αρχηγς της αποικιστικς εκστρατεας στη Θσο. Απ' αυτν κληρονμησε το ριψοκνδυνο χαρακτρα και το θαρραλο αποικιστικ πνεμα. Μητρα του ταν η δολα Ενιπ, η οποα τονε προκισε με τη γνση της λακς γλσσας και την ευαισθησα της ταπεινς της καταγωγς.
     Σαν νθρωπος και ποιητς, τανε παρορμητικς, αθυρστομος κι εκδικητικς. Εναι προφανς πως ο πατρικς ξονας τς καλλιτεχνικς προσωπικτητς του εναι ο μηρος. Εν λεκτικ βασζεται κατ πολ στο πος, αισθητ εναι επσης η παρουσα μιας σειρς νετερων λξεων κι ιδιωματισμν. Επινησε τον αμβο και την επωδ, επιφροντας σημαντικς τεχνικς αλλαγς στο ηρωκ ποιητικ ιδωμα που κυριαρχοσε μχρι κενη την εποχ. Τα περισστερα σωζμενα ποιματ του εναι ολιγστιχα κι εμφανζουν μεγλη μετρικ ποικιλα. Πρκειται για ελεγειακ δστιχα, ιαμβικ τρμετρα, τροχακ τετρμετρα, επωδος κι λλους στροφικος συνδυασμος. Τα θματ του τανε συχν ερωτικ, συμποτικ, πολιτικ.
     Κεντρικ φυσιογνωμα της λογοτεχνας του 7ου αι. και για τους αρχαους σος με τον μηρο, υπρξεν ο κορυφαος εκπρσωπος της ιαμβικς ποησης. Στο ργο του εκφρζει την αμηχανα του εφμερου ανθρπου μπρος στη παντοδυναμα των Θεν, αναγνωρζει τον αινιο νμο της εναλλαγς που κυβερν τον κσμο, εν απ τον πλεμο αφαιρε κθε στοιχεο μεγαλοπρπειας, απεικονζοντας με ρεαλισμ μνο την αβεβαιτητα και την αθλιτητ του. Με την ποηση του Αρχλοχου συντελεται η 1η λυρικ ανατροπ του ηρωκο ιδεδους. γνωστο πτε, τονε σκτωσε κποιος Καλλνδης Κρακας, σε μχη με τος Ναξους. Μαρτυρεται πς ο φονις δεν γινε δεκτς απ τη Πυθα.



     ζησε πολυτραχη ζω κι αναγκστηκε να γνει μισθοφρος. Πολμησε στην Ιωνα, στη Θρκη, στη Μακεδονικ Τορνη και στην Εβοια. Σκοτθηκε πολεμντας τους Νξιους, χωρς να γνωρζουμε ακριβς αν ο Νξιος Κρακας τον σκτωσε στη Νξο στην αποικα της, που βρισκτανε στη Θρκη. Ο αριστοκρτης Κριτας κατηγορε τον Αρχλοχο πως ο διος ο ποιητς εναι υπεθυνος για σα του προσπτουνε και τη κακ φμη που απκτησε. Σημαντικ βιογραφικ μαρτυρα για τον ποιητ αποτελε κι η επιγραφ απ τη Προ, που δημοσευσε 1ος ο Ν. Κοντολων. Για το χρνο της ζως του ποιητ διατυπωθκανε κατ καιρος διφορες απψεις. Εναι σμερα ββαιο πως ζησε κι γραψε στα μσα του 7ου αι. π.Χ. Εκε μας οδηγονε κι οι εσωτερικς ενδεξεις απ τους διους τους στχους του. τσι στο απσπασμα 122 W., που γνεται λγος για κλειψη Ηλου, εναι βασικ τεκμριο, διτι η χρονολγηση της κλειψης αποτελε νδειξη και ξρουμε σμερα τι οι στχοι αναφρονται στην κλειψη της 6ης Απρλη 648. Οι περισστεροι μελετητς, βασισμνοι σ' εσωτερικς μαρτυρες, πως εναι η αναφορ στον Γγη (687 - 652, βλ. απσπ. 19W), τα βσανα των Μαγνησων (650) κι η κλειψη ηλου του 648, τονε χρονολογονε στο 1ο μισ του 7ου αι.. Πρκειται για τη παλαιτερη ακριβ χρονολογα που χουμε στην αρχαα ελληνικ λογοτεχνα.
     Ο Αρχλοχος ταν ιαμβογρφος, γραφε δηλαδ ιαμβικ ποιματα, χι σον αφορ στο μτρο τους, αλλ στη γλσσα. Τα ποιματ του τανε γραμμνα σ' επιθετικ και χλευαστικ γλσσα κι αποτελοσανε πρωτοτυπα για την εποχ τους και τα μχρι ττε ιδανικ που προβλανε τα πη του Ομρου. Σατρζε πολλος, ακμη και τον εαυτ του.


                                    Σπραγμα της Πριας επιγραφς

     Η ημερομηνα γννησης του εναι μλλον σγουρη καθς μιλ για την κλειψη του 648 π.Χ. στα χρνια της βασιλεας του Γγη, επομνως την δια εποχ περπου θα 'ζησε κι ο διος. Η εποχ αυτ, ταν εποχ αποικισμο, ανακατατξεων, αμφισβτησης της αριστοκρατας κι εμφνισης των τυρννων. Αμφισβητε την αριστοκρατα και τις παραδοσιακς αξες κι σως επειδ τανε παιδ αριστοκρτη και δολης. Αυτ σμαινε πως εχε πολιτικ δικαιματα, αλλ δε μποροσε να πρει μρος της περιουσας. Ο πατρας του καταγταν απ αριστοκρατικ γνος κι υπρξεν αρχηγς της αποικιστικς εκστρατεας στη Θσο. Η μητρα του πως προαναφρθηκε μλλον τανε δολη. Δε μπορομε ωστσο να 'μαστε σγουροι γι' αυτ αφο το διο το νομ της προρχεται απ τη λξη "ενιπ" που σημανει σκευασμς, λοιδορα. σως επομνως ταν να πλαστ νομα που εφηρε ο διος ο ποιητς για τη μητρα συσχετζοντας το νομ της με το περιεχμενο της ποησς του που 'τανε χλευαστικ (αμβος). Οι πληροφορες αυτς παρατθενται απ το ρτορα και σοφιστ Κριτα και μοιζουν αυθεντικς, ωστσο επειδ προρχονται απ τον διο τον Αρχλοχο δε μπορομε να εμαστε σγουροι πως εναι αληθες κι χι πλαστς. Πντως πως και να 'χει ζησε μσα στη φτχεια.
     Ενδιαφρουσα εναι η ιστορα με τον προπππου του Αρχιλχου, τον Τλλη και τη προγιαγι του Κλεβοια, που εχαν απεικονιστε σμφωνα με τον Παυσανα, απ τον Πολγνωτο, σε μια εικνα που 'χε ζωγραφσει στους Δελφος στη λσχη των Κνιδων. Η εικνα αυτ αναπαριστοσε τον ντρα και τη γυνακα στον δη καθς περνοσανε τον Αχροντα. Οι μορφς αυτς αποτελοσανε κομμτι της τοπικς ιστορας κι η Κλεβοια ταν αυτ που μετφερε σε κουτ τα ργια της Δμητρας απ τη Προ στη Θσο. Εναι πολ σημαντικ το γεγονς τι ο Αρχλοχος καταγταν απ ττοιο θρησκευτικ περιβλλον, ειδικ αν αυτ συνδεθε με το εδος της ποησς του. Η ιαμβικ ποηση εχε ως χαρακτηριστικ της τη βωμολοχα κι η λατρεα της Δμητρας αντστοιχα σχετιζταν με την αισχρολογα και τη γονιμτητα.



     Ο Αρχλοχος υπρξεν ο 1ος ποιητς που στρεψε την ποηση απ το πος και τη μυθικ παρδοση στην ανθρπινη μορα, στο εδ και στο τρα, ο 1ος ποιητς που κατρθωσε ν' αποδεσμευτε απ τη βαρτατη ποιητικ κληρονομι του επικο κσμου, ενσω βρισκταν μλιστα κτω απ την μεση επδρασ του. Το ργο του συνιστ τη 1η αποφασιστικ τομ στην αρχαα ποηση. Αναλει την εππονη ζω του ανθρπου, ερμηνεει την ανθρπινη μορα, που 'ναι και προσωπικ του. Οι σωζμενοι στχοι του απηχονε βιματα της προσωπικς του ζως, εκφρασμνα με δηκτικτητα και γλωσσικ καθαρτητα. χι μνον απαρνεται τα παλαι, καθιερωμνα ιδανικ του πους, αλλ συχν τα διασρει, προβλλοντας καινοριες θσεις κι αξες, που προκπτουν απ τις νες απαιτσεις του βου κι απ τη να αντληψη για τη ζω και τον νθρωπο. Στχοι με χλευαστικ κι αντιηρωικ χαρακτρα αναιρονε σταθερς παραδσεις κι υποτιμονε κληρονομημνες πεποιθσεις.
     Διαβζοντας τα ποιματ του βλπουμε πως παρουσιζει τον εαυτ του με ως υπηρτη βασιλι του πολμου και δηλνει πως γνωρζει καλ το αξιραστο δρο των Μουσν. Αυτς ταν νας κοινς τπος στην αρχαα ελληνικ λογοτεχνα και ποηση, να παρουσιζεται δηλαδ η ποιητικ ικαντητα ως δρο των Μουσν (για παρδειγμα στον μηρο και στον Ησοδο).
Στο ποημα για την ασπδα, χρησιμοποιε λξεις και θματα απ τον μηρο για να τα ανατρψει στη συνχεια. Το ποημα αφορ τη ριψασπα του ποιητικο υποκειμνου. Η ασπδα αυτ ταν ν αψεγδιαστο πλο που το ποιητικ υποκεμενο εγκατλειψε κοντ σε κποιο θμνο χωρς να το θλει. λο το 1ο δστιχο εναι σοβαροφανς αφο αυτ που το ακολουθε, ρχεται με συνεχες αντιθσεις ν' αναιρσει σα ειπωθκανε στην αρχ. Το ποιητικ υποκεμενο χαρεται που κατφερε να σωθε κι αδιαφορε για την ασπδα που χασε αφο ξρει τι μπορε να αποκτσει πλι κποια καλλτερη εν η ανθρπινη ζω ταν χαθε δε μπορε να γυρσει πσω. Για το ποημα αυτ δχτηκε δριμτατη κριτικ απ τους συγχρνους και τους μεταγενστερος του, αφο η ιδα της ριψασπας πως εκφρζεται στο ποημα ρχεται σε πλρη αντθεση με τον ομηρικ κσμο και τα ομηρικ ιδεδη. Για τους ομηρικος ρωες η εγκατλειψη ενς αψεγδιαστου πλου φερε τερστια καταισχνη. Ο ομηρικς ρωας μποροσε να τρξει, να γυρσει πσω, να πληγωθε, ποτ μως να πετξει τα πλα. Γνωστ εναι επσης το αρχαο δωρικ ρητ που λεγαν οι Σπαρτιτισσες μητρες στους γιος τους πριν απ κθε μχη " ταν επ τας", δηλαδ να επιστρψεις με την ασπδα σου αλλις νεκρς πνω σ' αυτν. Δε γνωρζουμε ωστσο αν η πληροφορα για τη ριψασπα αφορ τον διο πρκειται απλ για λογοτεχνικ μοτβο. Για ριψασπα εχεν επσης κατηγορηθε και ο λυρικς ποιητς Αλκαος στη μχη των Αθηναων με τους Λσβιους.
     Την εποχ του γνωρζουμε τι δημιουργθηκε η οπλιτικ φλαγγα που εχε μια τερστια στρογγυλ ασπδα, η οποα κλυπτε απ τον μο μχρι τους μηρος τον πολεμιστ. Καταλαβανουμε επομνως πσο δσκολο ταν να τρξει κανες με μια τσο μεγλη ασπδα. Αν δεχτομε ωστσο τι το ποημα αφορ τον διο τον ποιητ δε μπορομε να τονε κατηγορσουμε για δειλα μη συνειδειτοποηση της ευθνης του στη μχη αφο γνωρζουμε τι τελικ πθανε σε μχη υπερασπιζμενος τη πατρδα του απ τους Νξιους. Μα παρδοση σχετικ με το θνατ του διηγεται πως η Πυθα διωξε αυτν που εχε σκοτσει τον Αρχλοχο, τον Κλωνδα απ το να του Απλλωνα. Επιπρσθετα η ριψασπα αυτ δε συνβη σε μχη υπερσπισης της πατρδας του, της Πρου, αλλ σε επεκτατικ πλεμ της εναντον της Θσου, που βρισκτανε λγω φτχειας σα μισθοφρος.
Εναι επσης γνωστ πως η Θσος δεν τανε καθλου αρεστ στον Αρχλοχο. Λγω του εδφους της και των αγρων δασν που τη καλπτανε, τη παρομοαζε με ρχη νου και γι' αυτ "δεν ταν καθλου ωραος οτε θελκτικς οτε αξιραστος ο χρος που βρισκτανε στις ρος του Σιρου ποταμο", δηλαδ η Θσος. Σρις ονομαζταν επσης μια αποικα στη περιοχ του Τραντα, ωστσο δεν υπρχαν μαρτυρες τι εχε ταξιδψει εκε, οπτε μλλον επρκειτο για ποτμι κοντ στη Θρκη που χυντανε στη Προποντδα. Εκτς απ τον τπο, αντιπαθοσε και τα τομα που εχανε συγκεντρωθε στη Θσο για να πλουτσουν εκολα και γργορα απ τα ορυχεα χρυσο που εχε το νησ. πως χαρακτηριστικ λει ο ποιητς εχανε συγκεντρωθε οι χειρτεροι των Ελλνων.



     Για τον Αρχλοχο επσης, η υστεροφημα και το κλος που αποτελονε βασικς ιδες στον ομηρικ κσμο, εναι ουτοπα. Θεωρε τι κανες ανμεσα στους συμπολτες του δε γνεται σεβαστς μετ το θνατ του αφο επιδικουμε περισστερο την ενοια των ζωντανν οι ζωντανο και τα χειρτερα συμβανουν πντα στον πεθαμνο. Παρμοια ποψη χει κι ο Σημωνδης που υποστηρζει πως αν χουμε φρνηση δεν εναι δυνατ να σκεφτμαστε το νεκρ πνω απ μια μρα. Θεωρε τι τον μισθοφρο τον εκτιμον μνον σο καιρ πολεμ και με καυστικ τρπο στηλιτεει την οικειοποηση ξνης δξας απ ανξιους πολεμιστς. Λει πως για 7 νεκρος εμφανζονται χλιοι φονιδες, μιλντας για το γεγονς τι πολλο μετ τις μχες χωρς να χουνε σκοτσει κανναν βαζαν αμα στα χρια και στα σπαθι τους και ζητοσαν τιμς απ τους στρατηγος τους. Ανατρπει επσης την ποψη περ σχσης εξωτερικν κι εσωτερικν χαρακτηριστικν πως αυτ εμφανζεται στον μηρο. Οι ρωες του Ομρου εναι μορφοι εξωτερικ, πργμα που συνδει με τον καλ κι ενρετο χαρακτρα τους κι οι σχημοι εξωτερικ χουνε και αντστοιχο χαρακτρα. Δο ττοια χαρακτηριστικ παραδεγματα, εναι στη θετικ πλευρ ο βασιλις Αγαμμνονας και στην αρνητικ ο ασχημτατος Θερστης.
     Στο ποημ του για το στρατηγ ο Αρχλοχος δηλνει πως δεν τον ενδιαφρει η μορφη εξωτερικ εμφνιση του στρατηγο αλλ προτιμ να εναι σχημος εξωτερικ διαθτοντας μως θρρος κι εμπιστοσνη στις δυνμεις του. Πρκειται για πρωττυπη ποψη την εποχ εκενη που σως υποδεικνει πως κι ο διος ο ποιητς δεν ταν καλς εξωτερικς εμφνισης καθς δεν θα κορδευε να ιδανικ στο οποο θα ανταποκρινταν ο διος. Δε μπορε επσης να παραλεψει κανες το αλληγορικ ποημ του για τη θαλασσοταραχ και τη καταγδα. Ο ποιητς βλπει απ μακρυ τα νφη και τη ταραχ της θλασσας, πριν ακμα ξεσπσει η καταιγδα και κυριεεται απ φβο πως ακριβς πριν ξεσπσει νας πλεμος.
     Χαρακτηριστικ δεγμα της καυστικς γλσσας του εναι το προπεμπτικ ποημα που χει βρεθε αλλ δεν εναι σγουρο αν ανκει στον διο στον Ιππνακτα αφο τανε κι οι δο ιαμβογρφοι με ανελητη επιθετικ γλσσα. Προπεμπτικ τανε τα ποιματα που γρφονταν για το καλ κατευδιο αυτν που φεγανε για ταξδι, απ τους διους απ τους φλους τους. Στο ποημα αυτ ο δημιουργς του, χι μνο δεν εχεται καλ ταξδι σε αυτν που φεγει, αλλ του εχεται να ναυαγσει! Να πιαστε απ τους Θρκες, οι οποοι ταν ποικοι των Παρων και βρσκονταν συνεχς σε πλεμο με τους Θσιους που βρισκταν ο Αρχλοχος ως μισθοφρος. Κι χι μνο αυτ αλλ να υποφρει, να βρσκεται γυμνς κι αβοθητος, πεσμνος μπρομυτα σαν το σκλο. Να υφσταται δηλαδ την οποιαδποτε ταπενωση προκειμνου να τραφε, αφο εναι γνωστ πσο προσβλητικ τανε για κποιον να χαρακτηρζεται κων στην αρχαιτητα. Κι αυτ λγω της ακρεστης σεξουαλικς ρεξης των σκλων και του τι κνουν ο,τιδποτε προκειμνου να τραφον. Στο τλος μως του ποιματος δικαιολογονται λα τα σκληρ λγια του ποιητ αφο σχεδν με πνο ομολογε πως αυτς που προηγουμνως τανε φλος του πτησε τους ρκους του και γι' αυτ του αξζει ττοια τιμωρα.



     Η βαρτητα της επιορκας εμφανζεται και σ' λλα ποιματ του που απευθυνμενος στο Λυκμβη λει τι του γρισε τη πλτη πατντας τους ρκους που του εχε δσει εν προηγουμνως τρωγαν μαζ ψωμ κι αλτι, πργμα που δεχνει τις καλς σχσεις που εχαν. Η επιορκα επσυρε το γλιο και τον εξευτελισμ στα μτια των συμπολιτν τους, πως κατηγορε ο Αρχλοχος το Λυκμβη τι του συνβη.
Και πλι η σκληρτητα του Αρχιλχου κι η επιθυμα του πως και στο προπεμπτικ να ανταποδδει το κακ που κποιος μπορε να του κανε, ανταποκρνεται στην αντληψη των αρχαων Ελλνων περ ανταπδοσης μιας κακς πρξης. Αυτ φανεται ξεκθαρα στο ποημα που λει πως αυτν που τον βλαψε θα τον ανταμεψει με κακ. Παρμοια αντληψη υπρχει και στο Σλωνα ο οποος ζητ απ τους θεος να του δσουνε τη δναμη να εναι γλυκς στους φλους και πικρς στους εχθρος.
     σον αφορ τη σχση της ποησης του Αρχιλχου με τους θεος, εχε συνθσει ποιματα για το Δινυσο και τη Δμητρα κι ναν μνο στον Ηρακλ. Ξεκθαρη εναι κι η ποψη περ παντοδυναμας των θεν που ανλογα με τη θλησ τους υψνουνε τον νθρωπο τον γκρεμζουνε συθμελα, πως ακριβς απαντ η ποψη αυτ και στο ργα & Ημραι του Ησιδου για τη παντοδυναμα του Δα. Θεωρε επιπρσθετα πως οι θεο δνουνε στους ανθρπους τη τλημοσνη, δηλαδ την υπομον με θρρος, σα φρμακο για τα κακ που συμβανουνε στη ζω του κθε ανθρπου.
     Εξχουσα σημασα στη θεματικ του χει κι ο ρωτας, που παρουσιζεται σαν ασθνεια που ταρζει τον νθρωπο συθμελα, κλβει το μυαλ του και τονε τυφλνει. Χαρακτηρζει τον ρωτα λυσιμελ, δηλαδ λει πως λνει τις γνοιες του μυαλο πως χαρακτηρζεται στην Ιλιδα και στην Οδσσεια ο πνος που λει, χαλαρνει τα μλη του σματος και το μυαλ. Γνωστ εναι και η ιστορα με το Λυκμβη, που του 'χεν υποσχεθε πως θα του δινε για νφη τη κρη του Νεοβολη πργμα μως που τελικ δε συνβη, εξοργζοντας τον ποιητ. (Σμφωνα με την αρχαα παρδοση, ο ποιητς αντδρασε διασροντας τον πιστο πεθερ. Η δναμη των σκωπτικν στχων του ταν τσο μεγλη, στε ο Λυκμβης κι οι 2 του κρες αυτοκτονσανε. Πιθανς αποπλνησε και την αδελφ της Νεοβολης.) Σμφωνα μλιστα με μια διγηση, οι οργισμνοι στχοι του για την επιορκα του Λυκμβη οδηγσανε σε θνατο τον διο το Λυκμβη τη κρη. Ο ρωτς του για τη Νεοβολη εκφρζεται λλοτε με τρυφερς ειδυλλιακς εικνες, που περιγρφεται η κμη της κρης, τα παιχνδια της με κλαδι μυρτις και τριαντφυλλα, το γγιγμα του χεριο της απ τον ποιητ κι λλοτε πλι με περισστερο τολμηρς περιγραφς.



     Συνοψζοντας λοιπν, ο Αρχλοχος ταν ο ποιητς που πτησε πνω στους μους της παρδοσης των επν, στους μους του Ομρου για να προχωρσει την αρχαα ελληνικ σκψη και να στρψει το ενδιαφρον απ το μακριν, στο κοντιν, απ το ττε, στο τρα, απ τους θεος και τους ρωες στον διο τον νθρωπο της αρχακς εποχς και στα προβλματα που αντιμετπιζε. Πρασε στη ποησ του ιδανικ, σκψεις κι απψεις για τους ρκους, τον ρωτα, τον πλεμο, το θνατο και κατ' επκτασην λα σα αφοροσανε στον νθρωπο την εποχ εκενη, μια εποχ αλλαγν κι ανακατατξεων. Θεωροσε τλος, πως ψγοντς τον ο νθρωπος γνεται καλτερος και προτιμοσε να συγκρουστε με παραδοσιακς αξες πως στο ποημ του για την ασπδα, παρ να πολεμσει παρτολμα, προτσσοντας τσι σε λες τις πτυχς της ζως του το μτρο, το υψηλτερο ιδανικ των αρχαων Ελλνων.
    Στη πραγματικτητα ο Αρχλοχος εναι 3 100δες αποσπσματα κι ορισμνα στοιχεα ανεπιβεβαωτα. Πρκειται για πρσωπο-σκι που κινεται πσω απ κθε σημαντικ ποηση.

========================


      Ποιματ του σωζμενα:

1
Ποτ δε ζλεψα του Γγη τ' αγαθ,

ργα της τχης δε μου 'ν' επιθυμητ
και δε φθον, οτε ποθ παλτια
τοτα κρατ μακρυ απ' τα δικ μου μτια.

2
Στα χρια της κλαρ μυρτις κρατοσε

και ρδον μορφο τη κμη της κοσμοσε.
π' μους και ρχη σκπαζε, μρα σκορποσε.
Το γουρο στηθκι της μερους διαλαλοσε,
που κι νας γρος σα τρελλς, θα τη ποθοσε.

3
Mτε καννας, Περικλ, απ τους χωρατες,
που κλαει το πολυστναχτο κακ, με τα τραπζια
θα βρει χαρ, ουδ η χρα μας. Γιατ φουρτουνιασμνου
πελου το κμα σκπασε ττοιους καλος πατριτες
κι χουμε απ τον πνο μας πρησμνα τα πλεμνια.
Mα για τ' αγιτρευτα κακ, φλε, οι θεο θερπιο
δωκαν την υπομον τη δυνατ. Kι χει λλος
λλοτε αυτς τις συμφορς μα τρα εμς ευρκαν
κι' απ τη ματωμνη μας πληγ μοιρολογομε
κι λλων θα 'ρθε πλι σειρ. Mα παρηγορηθετε
γλγορα διχνοντας μακρυ τη γυναικσια λπη.

4
Με το κοντρι χω ψωμ, κρασι Ισμαρικ
μ' αυτ επσης, και πνω πνω του γερμνος τακτικ.

5
Εμαι πιστς στον Ενυλιο, της μχης βασιλι,
ξρω καλ επσης και τα δρα των Μουσν τα μαγικ.

6
Ω, ψυχ κατατρεγμνη, θρρος πρε τρομερ,
για να διξεις τους εχθρος σου, βλ' τα στθη σου εμπρς,
στο δικ τους το αντιστλι πδι πτησε γερ
και μτ' αν νικσεις, γλα φανερ, προκλητικ,
μτ' αν νικηθες, οδρου μες στο σπτι σου σκυφτς.
Μα για τα καλ σου χαρου και λυπο για τα κακ
με το μτρο! Ξρε πντα πως ο κσμος εν' αυτς.

7
Στρατηγ ψηλ δεν θλω, που ν' ανογει τσα σκλη,
να 'χει χτνισμα της ρας, ξορισμα και μυρωδι.
κλλια να 'ν' κοντς για μνα, στραβοκνης σο θλει,
μα στα πδια του να στκει σειστος, λο καρδι.

8
Καννα πργμ' ανλπιστο,  κι οτ' αν κανεςς
ωρκστη πως δεν γινε, μηδ παρξενο εναι,
μιας κι ο πατρας των θεν, Δας, στο μεσημρι
φερε νχτα, αφο 'κρυψε το φως του λαμπρο λιου
και τους ανθρπους πιασεν ο κρος φβος. λα
πια τρα πιστευτ κι λα να τ' αναμνουν
οι νθρωποι. Κανες να μη θαυμζει, αν βλπει
πως τα θερι, θαλασσιν μονι με τα δελφνια
αλλξαν και τα κματα τα βροντερ τος γναν
πιο αγαπημνα απ' τη στερι κι τι και το βουν
εναι πια και για τα δελφνια πιο γλυκ.

9
Βλπεις εκε ψηλ, αυτ το βρχο,
τον κακοτρχαλο και κοφτερ;
Κθομαι 'δω, σε παρνω στο 'λαφρ
και τις επιθσεις σου εδ τις γρφω.

10
Βγζει το ιερ μαντλι απ' τα μαλλι της
η Αλκιβη, στην ρα τ' αφιερνει, τη θε της
και πει να δσει συχη, τη παρθενι της.

11 (λλη εκδοχ του 2)
Κρατοσε να τρυφερ κλαδ μυρτι
κι να ωραο ρδο.
Τς ρεσε: Χαμογελοσε. Τα μαλλι
στζανε πσω πθο.
Μοσχοβολοσαν τα μαλλι της και τα στθη.
Μχρι και γρο ξλλαζαν σε εραστν αθη.

12
Πνω στο κφι πινε κρασι
σαν Θρκας, μονοκοπανι,
ξεχελισε σα Φργας τελικ
κι πεσε ξερς σα θηλυκι.

13
Κι εγ απντησα σ' αυτ:

Μη σε φοβζει η γλσσα των ανθρπων.
Η υπληψη; Λξη νυχτεριν.
Σκψου για μνα κτι φωτειντερο.
Τλειωσα μπως, λλαξα δελιασα ποτ;
Ακμα χω τη δναμη να ξεχωρζω
αγπη στην αγπη, μυρμγκι μες στο μσος.

θα φροντσω σχετικ μικρ.
Εξ' λλου, αυτ η επιστροφ σου
ταν και παραταν αιχμηρ
στη πλη που δε γνρισε ποτ καταχτητς.
Επβαλες ομφωνα τη τυραννα με μιμητς.
Τρα κυβρνα την ατρμονη ρητορικ της πεθυμις των.

14
Μη σου τχει αητς με μαρη ουρ
κι ντρας με κωλομρια τριχωτ!

15
Ποντικομορα πλστρα κουτσομπλα,
πρστυχη, μισητ και χοντροκλα.

16
Ὁ πνος του πουλὶ,
κλεισμνο σε κελλ.

17
Μια παρθνα κθε σπτι,
κθε πρτα του παλοκι.

18
Xρνος, σκληρ δουλει κι υπομον
λ' ακουμπνε στις πουτνας το μουν.

19
Η σρκα του οργωμένη,
αγρος καρπίζει τρα.

20
Στο Βασιλι το Δινυσο,
διθραμβου γλυκ σκοπ
ξρω καλ ν' αρχσω 'γω,
αφο μως πρτα το μυαλ
μου κολυμπσει στο πιοτ.

21
Εγ τσα της λεγα και τη παρθνα πρα.
Τη πλγιασα σιγ-σιγ στα χρτα τ' ανθισμνα,
τλιξα το γυμν κορμ στη μαλακ μου χλανη,
η αγκαλι μου σφλισε τριγρω στο λαιμ της.
Κι τρεμε απ' το φβο της σα το μικρ λαφκι,
που τρχει και το κυνηγον οι κυνηγο στο δσο.
Και τα βυζκια απαλ τ' γγιξα με τα χρια,
μ' αυτ αμσως ναψε η τρυφερ της σρκα
και φλογισμνη πρβαλε πρωτγνωρη βη,
ναι! τ' μορφο κορμκι της το γιμιζα λο χδια,
καθς στις τρχες τις ξανθς τριβμουν με λαχτρα,
χθηκεν σπρο με ορμ το σπρμα σα το γλα
κι εμπκα στην απανεμι μετ την γρια κβλα.

22
Κι η πεθυμι του ρωτα σφγγοντας τη καρδι
σα σννεφο πελριο μου τλιξε τα μτια
κι κλεψεν απ' τα στθια μου τη πιο γλυκι πνο.

23
Εφτ στη χμα πσαν σκοτωμνοι
κι στερα χλιοι οι φονιδες εμαστε...

24
Μπρος, ντε στ' αμπρι του γοργο
μας καραβιο βαστντας τη καντα,
βγλε τη τπα απ' λα τα βαρλια,
το κκκινο κρασ, το γιοματρι τργα,
γιατ εμες στεγνο στη τρικυμα,
τη βρδια τοτη δε τη βγζουμε...

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers