-


Dali &









/




 
 

 

: , ,

                                          Πρλογος

     Εμαι πολ περφανος που το Στκι μου φιλοξενε πλον κι αυτν τον μεγλο Αρχαο Ποιητ, (σσ: στο χρο μου εναι ο αρχαιτερος μετ τον μηρο) και που δεν ντρπομαι διλου να μολογσω, πως μλις μχρι πριν 3 μνες, δεν ξερα καν τι υπρχε και σαν νομα. Αλλ δε θα πω λλα, κρατ τη περφνεια κι αφνω να μιλσει το ρθρο για κενο. Π. Χ.

                                                Εισαγωγ

     Η σπαρτιατικ κοινωνα του 7ου αι. π.Χ., σμφωνα με τα ευρματα των αρχαιολογικν ερευνν, αλλ και τις πληροφορες που χουμε στη διθεσ μας για τη μουσικ και τη ποηση κενης της εποχς, τανε σε πολ μεγαλτερο βαθμ στραμμνη προς τις ποικλες εκφνσεις του βου και τα εξωτερικ ερεθσματα, απ’ ,τι το μετπειτα δισημο στρατοκρατικ καθεστς της πλης. πως μας πληροφορε, μλιστα, μια απ τις πλον αξιλογες πηγς για την αρχαα ιστορα της μουσικς, η διατριβ «περ μουσικς» που αποδδεται στον Πλοταρχο, στη Σπρτη του 7ου αι. π.Χ. υπρχανε 2 μουσικς σχολς (καταστσεις), με τον Τρπανδρο να θεωρεται ο ιδρυτς της 1ης εξ αυτν και νικητς σε μουσικ αγνα προς τιμ του Καρνεου Απλλωνα στη δωρικ πρωτεουσα, ανμεσα στο 676 και το 673 π.Χ. Η Σπρτη λοιπν δε μοιζει σε τποτα με το στρατιωτικ κρτος του 5ου αι. π.Χ.. (Αλθεια, μιας κι εθχθη, θα 'ταν ενδιαφρον να στσω να ρθρο, με τις επιδρσεις-επιρρος, με τις αιτες και τις αφορμς, αλλ και με τα πρσωπα, που επιφραν αυτ τη ριζικν αλλγ. Αρκε να βρω στοιχεα και θα το κνω κποια στιγμ, το υπσχομαι. Π. Χ.).
     Εκενη την εποχ λοιπν, ταν ανοιχτ σε κθε πνευματικ δημιουργα κι εκδλωση. Στο δαφς της βρισκε τρπο ν’ αναδειχθε και να εκφρασθε κθε δημιουργς! Καλλιτχνες με καταγωγ απ ξνους τπους ανπτυσσαν δραστηριτητα στην ττε φιλελεθερη Σπρτη, που καλλιεργονταν ζωηρ, πραν της μονωδας, το χορικ τραγοδι, που τανε στεν συνδεδεμνο τσο με τη λατρεα σο και με τις χορευτικς κινσεις (μλος που συνοδευταν απ ρυθμικς κινσεις). Ττε καλλιεργθηκε και το χορικ μλος, η χορικ ποηση. Κριος εκφραστς κι εισηγητς του εδους ταν ο Αλκμν. Απ την Ιωνα βρθηκε στον πλοσιο πνευματικ  χρο της Σπρτης, δολεψε πολ πνω στη χορικ ποηση, γιατ ο διος τανε ποιητς και μουσικς κι οδγησε το εδος στην ακμ του. Ονομαστ επσης σαν και τα Παρθνεια που συνθεσε.
     Πριν προχωρσω, θεωρ σκπιμο, αντ να βζω αστερσκους (*) και να παραπμπω στο τλος κθε κεφαλαου, καλν εναι να θσω εδ να μικρ νθετο παρρτημα με τις γνωστες ννοιες που θα συναντσουμε παρακτω, στε να ξρουμε και που βαδζουμε και μην ανησυχετε, δεν εναι δα και πολλς. Συνιστ λοιπν να διαβσετε το παρρτημα κι τσι διαβζοντας τα λοιπ, θα 'χετε δη τη σχηματισμνην εικνα σε κθε τι που βρσκετε μπρος σας.

                           Απαρατητο νθετο Παρρτημα

 1. Ο μνος εναι αρχαο εγκωμιαστικ σμα για ρωες, θεος γεγοντα ηρωικ.

 2. Ο Παινας, καθαρεουσα παιν, επικ παιων κι αρχαα αττικ διλεκτο παιν, εναι συννυμο με το σγχρονο Εμβατριο. Κατ την αρχαιτητα και πολ πριν αποτελσει αρχαο ελληνικ μουσικ εδος αποδδονταν με τη σημασα του θερποντα ιατρο. Ειδικτερα επ Ομρου με το νομα «γιοι του Παιωνος» αποκαλονταν οι γιατρο της ττε εποχς. Μετ τον μηρο η λξη αυτ σμαινε θεραπεα που αποδδονταν ως ργο στον Απλλωνα τον οποον επικαλονταν οι χοντες την ανγκη βοηθεας του με την επκληση Παιν. Η επωνυμα μως αυτ αποδδονταν και σε λλους Ολμπιους Θεος, πως προς τον Δα στη Ρδο, στο Δινυσο, στον Πνα, στον Ασκληπι, αλλ και στην Αθην καλομενη Παιανα, εξ ου κι ο Δμος Παιανας (Αθηνς) της αρχαας Αθνας (υπνερθεν κι καθπερθεν Παιανα). Ως προσηγορικ νομα ο Παινας σμαινε στη κυριολεξα το σωτρα και λυτρωτ και μ' αυτ την ερμηνεα αποδδεται στο ργο του Αισχλου Αγαμμνων, του Σοφοκλ Φιλοκττης, αλλ και του Ευριπδη Ιππλυτος.
     Σα συνχεια των παραπνω σμαινε θρησκευτικ τραγοδι, μνος, και μλιστα ως «ευχαριστριος μνος» που αποτεινταν προς τον Απλλωνα μετ απ κποια λτρωση προς τον Ποσειδνα για δισωση απ σεισμ πνιγμ στη θλασσα. τσι σιγ-σιγ κατληξε σε εδος αρχαας λυρικς ποησης που επικρτησε, ετε απ την αρχαα φρση «ε πα» (=κτπα νε), αντστοιχο με το σγχρονο παργγελμα «ρχτου» «πυρ», που ενθρρυνε η Λητ το γιο της Απλλωνα, που μαχταν τον δρκο Πθωνα, ετε απ την φρση «Ιιε Παιν» Ι Ι Παιν που επικαλονταν οι ζητοντες τη βοθεια του Απλλωνα, ποψη που κρνεται επικρατστερη.
     Γενικ ο Παινας αποτελοσε θριαμβικ τραγοδι μετ απ κποιο επιτυχ αγνα εξλιξη. πως μως περιγρφει κι ο Αισχλος, παινες τραγουδοσανε κι οι στρατιτες πηγανοντας σε μχη, δηλαδ ως σγχρονο εμβατριο και μλιστα με τη φρση «εξρχειν τον παινα», «εξρχεσθαι τον παινα» κατ συνομολογα του Ξενοφντος. Τους παινες τους τραγουδοσαν αφενς πριν απ την ναρξη επιχειρσεων ως καλν οιων επιτυχας, ακμα σε γμους (αντστοιχο με σγχρονο γαμλιο εμβατριο), και σε συμπσια (αντστοιχα με αυτ των σχρονων επ των στρατιωτικν παρατξεων), αλλ ακμη κι χι σπνια και σε θαντους (ως πνθιμα εμβατρια). Σπουδαιοτεροι μως εξ λων αυτν ταν οι πολεμικο παινες.
     Στην αρχαιτητα αποδδονταν μουσικ με λρα, κιθρα κι αυλος, με χορος που τους συγκροτοσαν μνον ντρες, με εξαρεση στη Δλο που μετεχαν μνο ιρειες γυνακες. Συγγρφονταν σε στροφς κι ανιστροφς εχαν ελεθερη σνθεση. Ως κριο μτρο μουσικ αυτν ταν ο 5χρονος ρυθμς τον οποο εισγαγε στον αρχαο ελλαδικ ηπειρωτικ χρο ο Θαλτας απ τη Κρτη.

 3. Σκλια -απ το σκολις που σημανει λοξς και στραβς- ονομζεται να εδος λυρικς ποησης που καλλιεργθηκε στην Αρχαα Ελλδα και τραγουδινταν στα επσημα αριστοκρατικ συμπσια, για τον εορτασμ κποιου σημαντικο γεγοντος. Η αρχ των ανγεται στην αρχαιτητα. Τα 1α εμφανζονται ανμεσα στον 7ο και τον 5ο αι. π.Χ. στην Αρχαα Ελλδα. Ο Αθναιος ο Ναυκραττης που ζησε στα τλη του 2ου αι. μ.Χ. με τις αρχς του 3ου, ταν αυτς που δισωσε σε μια συλλογ του 25 αττικ σκλια.
     Τα σκλια εκτελονταν απ τους ευπατρδες στα επσημα συμπσια με τους εξς 2 τρπους:
   α. λοι μαζ οι συμποσιαστς ξεκινοσαν τραγουδντας να χορικ τραγοδι, στη συνχεια ο κθε συνδαιτυμνας τραγουδοσε μνος του και στο τλος τραγουδοσαν οι καταλληλτεροι, ανεξαρττως αξιματος.
   β. Ο συμποσιαστς τραγουδοσε τα σκλια κρατντας στο να του χρι να κλαδ μυρσνης που μετ το παρδιδε σε κενον που θεωροσε τι ταν ξιος να τραγουδσει.

 4. Παρθνεια  Παρθνια, εναι τα λυρικ χορικ σματα, που τραγουδοσε και χρευε χορς παρθνων σε 2 στχους προς τιμ  του Απλλωνα της Αρτμιδος κποιας λλης θες, 
με κυριτερη ββαια αυτ του Διονσου. Εκτελονταν απ τις παρθνες του χορο, οι οποες ετε λες μαζ ετε η μα μετ την λλη, συνομιλοσαν ανογοντας διλογο με τον επικεφαλς του χορο και συνθτη των τραγουδιν αυτν κι αμφοτρω γινταν ανταλλαγ φιλοφρονσεων. Οι αρχαοι λληνες ποιητς που γραψαν παρθνια ταν ο Σιμωνδης, ο Βακχυλδης, ο Πνδαρος κι ο Αλκμν. Σ' ν απ' αυτ κνει λγο για τους Ιπποκοωντδες, τους γιους του Ιπποκωντα, που φονεθηκαν απ τον Ηρακλ. Σμφωνα με τον ποιητ, ο νθρωπος δεν πρπει να θλει να πετξει στον ουραν, οτε να θλει την Αφροδτη για γυνακα, καθς ελλοχεει η εκδκηση των θεν. Ευτυχισμνος εναι κενος που χωρς δκρυα τελεινει τη μρα του.

 5. Υπρχημα στην αρχαα ελληνικ μουσικ, τανε ζωηρ σμα που συνοδευταν με χορ πως ο διθραμβος κι ταν αφιερωμνο στο θε Απλλωνα. Την δια ονομασα φερε κι ο αντστοιχος χορς. Ως μνος προς τον Απλλωνα, μοιαζε σε αρκετ σημεα με τον παινα. Ευρετς θεωρεται ο Θαλτας απ τη Γρτυνα της Κρτης τον 7ο αι. π.Χ., αν κι ο Αθναιος ανγει στον μηρο τις πηγς του ποιητικο αυτο εδους. Ο Λουκιανς αναφρει: "Στη Δλο οι θυσες χι μνο δε γνονταν χωρς ρχηση, αλλ γνονταν και με χορ και με μουσικ... τα τραγοδια που συνθεταν γι' αυτος τους χορος λγονταν υπορχματα", εν ο Πρκλος: "Υπρχημα δε το μετ' ρχσεως αδμενον μλος". Στο Ετυμολ. Μγα σημεινεται: "Υπορχματα δε, τινα πλιν λεγον ορχομενοι και τρχοντες κκλω του βωμο, καιομνων των ιερεων".
     Το υπρχημα αρχικ συνοδευταν απ φρμιγγα, αργτερα απ αυλ και κιθρα λρα κι εχε 3 φσεις. Στη 1η λα τα μλη του χορο τραγουδοσαν και χρευαν μαζ, στη 2η τα μισ τραγουδοσαν και τα μισ χρευαν και στην 3η τραγουδοσε ο κορυφαος και χρευαν λοι οι λλοι. Το υπρχημα εχε 3 σχματα (φιγορες)· στο 1ο, λα τα μλη του χορο χρευαν και τραγουδοσαν μαζ, στο 2ο, ο χορς μοιραζταν σε 2 ομδες, απ τις οποες η μια χρευε κι η λλη τραγουδοσε· στο 3ο, ο κορυφαος τραγουδοσε, εν λοι οι λλοι χρευαν. Κατ τον Πνδαρο, στον οποον αναφρεται ο Αθναιος, τον χρευαν οι Λκωνες, νδρες και γυνακες, εν ο διος ο Αθναιος τον συγκρνει με τον κρδακα, κωμικ χορ. Στη τραγικ ποηση, ο ρος χαρακτηρζει μερικς λυρικς ωδς για κποια ασια κβαση του δρματος, λγο πριν την τελικ καταστροφ, πως για παρδειγμα σε πολλ ργα του Σοφοκλ.

 6. Υμεναος σμαινε αρχικ γαμικς μνος κι ταν το σμα που τραγουδοσαν συγγενες, φλες και θεραπαινδες της νφης, καθς τη συνδευαν στο σπτι του γαμπρο. Κι αυτς ο ορισμς τθεται εδ στο ρθρο, αλλ χει πολ ενδιαφρον ο μθος του και θα τον αναφρω ολκληρο εδ.
     Ο Υμν Υμναιος ταν αρχαα Ελληνικ θετητα που προσττευε τον θεσμ του γμου. 1η φορ μνημονεεται απ τον Ευριπδη κι απ τη Σαπφ. Σε αρχαιτερες παραδσεις αναφρεται σα θνητς. Γρω απ το νομ του και τη σνδεσ του με τον γμο πλχτηκαν διφοροι μθοι και παραλλαγς. Μυθολογονταν τι ανκε σε ταπειν κοινωνικ τξη, μως αγπησε μιαν ευγεν Αθηναα. Μη μπορντας να τη πατρευτε την ακολουθοσε απ μακρι. Μια μρα που οι αριστοκρτισσες γαμες νες πγαιναν στην Ελευσνα για να προσφρουν θυσα στη Δμητρα, γινε επιδρομ πειρατν. Οι πειρατς απγαγαν λες τις κοπλες, ανμεσ τους και την αγαπημνη του Υμναιου και τον διο τον Υμναιο που τον πραν για κορτσι. Το μακρ ταξδι κορασε τους πειρατς που ραξαν σε ερημικ ακτ κι αποκοιμθηκαν. Εκε τους σκτωσε ο Υμναιος κι πειτα φησε τις κοπλες σε ασφαλς μρος, επστρεψε στην Αθνα κι ορκστηκε να τις επαναφρει με τον ρο να του δσουνε γυνακα το κορτσι που αγαποσε. τσι κι γινε. Απ ττε επικαλονταν τον Υμναιο σε κθε γμο γιατ το θεωροσαν καλ οιων.
     Σε κποιο αργτικο μθο, ο Υμναιος ταν νεανας απ το ργος. Κποια μρα που πλεε με το καρβι του ανοιχτ της Αττικς, απελευθρωσε μερικς κοπλες απ τα χρια Πελασγν πειρατν. Οι κοπλες αυτς τον εξμνησαν στα γαμλια τραγοδια τους.
     Μια 3η εκδοχ λει τι ταν νας νος που σκοτθηκε μες στο σπτι του ταν αυτ κατρρευσε τη μρα του γμου του. Απ ττε τον εξυμνοσαν στα τραγοδια του γμου για να τον εξευμενσουν. Σ’ ναν ορφικ μθο αναφρεται τι τον επανφερε στη ζω ο Ασκληπις. Μια λλη εκδοχ λει τι τραγοδησε στον γμο του Διονσου και της Αριδνης ταν ξαφνικ χασε την φων του.


         Ο Υμεναος ρατ τον δαυλ του γμου μαζ με τον ρωτα: Ζωρζ Ρενν

     Υπρχουν κι λλες εκδοχς που αιτιολογον τη σνδεση του Υμναιου με τον γμο. Ο Υμναιος, γιος του Μγνητα, ταν επιδξιος μουσικς· με αυτ την ιδιτητα τον προσκλεσαν στον γμο του Δινυσου και της Αριδνης, μως πθανε χασε τη φων του την ρα της τελετς. Σε ανμνηση αυτο του γεγοντος, το θαντου του της απλειας της φωνς, καθιερθηκε ετε να τον επικαλονται στο εξς σε λους τους γμους ετε για κθε γμο να συνθτεται ιδιατερο τραγοδι του Υμναιου. Παραλλαγ θλει τον Υμναιο να πεθανει την ρα της τελετς του δικο του γμου συνδοντας τσι οριστικ το νομ του με τη γαμλια τελετ. Σε αυτ την εκδοχ ο Ασκληπις τον επαναφρει μετ απ λγο στη ζω.
     Εναι γιος του Απλλωνα και μιας απ τις 3 Μοσες, τη Καλλιπη, την Ουρανα τη Τερψιχρη, γι' αυτ και μνημονεεται με τ' λλα τκνα των Μουσν, τον Λνο, τον Ιλεμο και τον Ορφα. Σμφωνα με μια λλη εκδοχ εναι απλ φλος του Απλλωνα του Θμυρι και γιος του Μγνη και της Καλλιπης, του Δινυσου και της Αφροδτης.
     Απεικονζεται ως μορφο νεαρ αγορκι που τονε επικαλονταν στο γαμλιο μνο τους οι  αρχαοι  λληνες. Το νομ του προρχεται απ την λξη μνος, εν η θετητα προκυψε απ τη προσωποποηση του μνου. Παριστνεται ως νεανας. Εναι ψηλτερος και πιο σοβαρς απ τον ρωτα, εν στο χρι του κρατ να γαμλιο δαυλ. Σταδιακ ο Υμναιος απκτησε υπσταση ως ξανθομλλης ωραος νος, τσο που τον παιρναν για νεαρ κοπλα. Σντροφος του ρωτα, θεοποιθηκε κι γινε ο προσττης του γμου που οδηγοσε τη νυφικ πομπ. Με αυτ τη μορφ απκτησε γενεαλογικ δντρο. Τον θερησαν γιο μιας Μοσας, της Ουρανας της Τερψιχρης της Καλλιπης της Κλειος, εν για πατρα του δωσαν τον Απλλωνα τον επνυμο ρωα της Πιερας και των Πιερων, τον γιο του Μακεδνα Περο, τον Μγνητα, τον γενρχη της Μαγνησας· σε αυτ την τελευταα περπτωση τανε δισγγονος του Φρξου και του δμητου. λλοτε πλι οι γονες του εναι οι επιφανες θεο Δινυσος κι Αφροδτη. σως αυτς ο Υμναιος να εναι ο διος που αναφρεται ως πατρας του Τνταλου και του σκαλου (Στεφ. Β., Εθν. 131.16-17).


    Ρινολντς: 3 Κοπλλες στολζουν τη Στλη Του Υμεναου (υπρχει στο Στκι)

     Μνημονεεται ως εραστς του ργυννου· ως γιος της Καλλιπης και του Μγνητα ο Υμναιος δχεται τον ρωτα του Θμυρη (Σουδ. Θμυρις), αλλ και του σπερου, ρωτας που αιτιολογεται απ το γεγονς τι ο γμος τελεται την ρα που ανατλλει ο Αποσπερτης. λλη παρδοση θλει τον διο τον θε της μουσικς ερωτευμνο μαζ του κι χι πατρα του. Τον ρωτα αυτ και το γεγονς τι ο Απλλωνας ρες πολλς τριγυρνοσε στο σπτι του Υμναιου εκμεταλλετηκε, κατ μια εκδοχ, ο Ερμς και βρκε την ευκαιρα να κλψει τα βδια του αδελφο του:
   «Μλις ο Απλλωνας εδε το αγρι και τον κατλαβε ο ρωτας, γι’ αυτ και δεν φηνε το σπτι του Μγνη, ο Ερμς θεσε σε εφαρμογ σχδιο για να πρει την αγλη των βοδιν του Απλλωνα.» (Αντ. Λιβ., Μετ. 23.1-2).
     Αυτονητα λγω της σνδεσης του Υμναιου με τον γμο και τη μουσικ, ως σμβολα του Υμναιου αναγνωρζονται η δδα, το στεφνι με λουλοδια, ο αυλς. Ομνυμο ργο με θμα τον μθο του γραψε ο κωμικς ποιητς Αραρς, ο γιος του Αριστοφνη (Σουδ. Αραρς). νας λλος Υμναιος εμπλκεται με τον Δινυσο ως ακλουθος του θεο στην εκστρατεα του στην Ινδα. Σε μχη ο νος κινδνευσε να σκοτωθε αλλ τον σωσε η Μοσα Ουρανα, επειδ εχε το διο νομα με τον γιο της. Σε λλη μχη, πληγθηκε κι ο Δινυσος, απελπισμνος τι μποροσε να τονε χσει, προσπθησε να τονε σσει. Την απελπισα του θεο αλλ και τη χαρ του, ταν τονε ξανδε υγι περιγρφει γλαφυρτατα ο Νννος.

 7. Οι Αλκυνες/Kingfishers χωρζονται σε 3 οικογνειες: Alcedinidae (river kingfishers), Halcyonidae (tree kingfishers), και Cerylidae (water kingfishers). Δασεα λοιπν, στο halcyon και ψιλ στο alcedo (που συμφωνε με το αρχαο ἀλκυν) εξαιτας της παρετυμλογης τσης να μεταφραστε η ἀλκυν, ως ἁλκυος/ἔγκυος, που κει/κυεῖ ἐνλιος, στη θλασσα. Μλλον σημανει, η δυνατ· ομρριζο με τα Αλκτης κι Αλκμν/Αλκμων, δωρικ του Αλκμαων/ Αλκμων· ελληνικ τ' νομα του αν κι η καταγωγ του λακωνικ λυδικ.

                                                 Βιογραφικ

     νας απ τους σημαντικτερους λληνες λυρικος ποιητς της αρχαιτητας, που διαμρφωσε, στα μσα του 7ου π.Χ. αι., τη χορικ ποηση στη Σπρτη σαν να ιδιατερο λογοτεχνικ εδος, υπρξε ο λκμαν. Δυστυχς, πως εναι ευνητο λγω και της αρχαιτητς του, δεν χουμε και πολλ στοιχεα για το βο του και μλιστα μερικ αμφισβητονται διστανται απψεις πνω τους. Σμφωνα λοιπν με αρχαες μαρτυρες ο Αλκμν ταν λληνας ιωνικς καταγωγς και  γεννθηκε στις Σρδεις της Λυδας. Απ εκε πγε στη Σπρτη. Υπρχανε 2 εκδοχς για την φιξ  του εκε. : διατχτηκε με κποιο χρησμ, 2η: πουλθηκε δολος απ τις Σρδεις. Κατ το λεξικ Σουδα τανε Λακεδαιμνιος, γεννθηκε στη Μεσσα κι κμασε κατ την 27η Ολυμπιδα (672- 668 π.Χ.). Στη Σπρτη μεινε μχρι βαθι γερματα κι ο Παυσανας αναφρει πως στη τοποθεσα Σβρικον, δυτικ της Σπρτης, υπρχε μνημεο του.



     τανε γιος του Δμα Τταρου, ο οποος, λγω της απαρμιλλης τχνης του, κατεχε τη 1η θση στον Αλεξανδριν Καννα. Ο Αθηναος μας πληροφορε τι :«Ἀλκμᾶνα γεγονέναι τῶν ἐρωτικῶν με λῶν ἡγεμόνα». Το νομ του αποτελε προσαρμογ στη δωρικ διλεκτο του ιωνικο ονματος Αλκμαων Αλκμων, αλλ δεν θα πρπει να συγχεται με τον πυθαγρειο Αλκμαωνα (περ το 500 π.Χ.), γιο του Πειρθους απο τον Κρτωνα, την ελληνικ αποικα της Κτω Ιταλας. πως γρφει ο Α. Δ. Σκιαδς, ο Σουδας (λμμα λκμαν), αναφρει τι ο ποιητς ζησε κατ την 27ην Ολυμπιδα (672 -668 π.Χ.), ταν κυβερντης της Λυδας τας ο ρδυς, εν ο εκκλησιαστικς συγγραφας Ευσβειος τοποθετε την ακμ του στο 659 π.Χ. Ομοως, σ' απσπασμα, που περιεχετο στον ππυρο 2390 της Οξυρργχου, αναφρεται τι σε κποιο του ποημα μνημονεει ονομαστικ τον Λεωτυχδα βασιλι της Σπρτης, αλλ και τον κολοφνιο ποιητ και μουσικ Πολμνηστο. Απ τα προηγομενα φανεται τι μπορε να τοποθετσουμε τον Αλκμνα στο 2ο μισ του 7ου π.Χ. αι..
     Σμφωνα με μαρτυρα του Σουδα, ο λκμαν καταγταν απ την ελληνικ Ιωνα (Σρδεις της Λυδας) κι απ εκε μετβη στη Σπρτη. Η ποψη αυτ επανρχεται σε υπμνημα που σθηκε στον ππυρο της Οξυρργχου [P. Oxy. XXXIX fr. 1, col. III, 30 (=10(α), 30)] που αναφρει: 
«ὡς Λακεδα[ι]μόνιοι τότ̣[ε ἐπέστησαν Λυδὸν ὄντα διδάσκαλον τῶν θυγατέ ρων καὶ ἐφή[βω]ν». Η ποψη μως αυτ μπορε να μην ισχει, διτι να σχλιο, που περιχεται στον ππυρο 2389 της Οξυρργχου [P. Oxy. 2389 fr. 9 col (=13(a)P.)στ. 11+] αναφρει πως ο μεγλος ποιητς δεν εναι Λυδς: «ἀλλ᾽ ἔοικε Λυδὸν αὐ τὸν νομί]ζειν ὅ τε Ἀριστοτέλης καὶ [ σύ]μψηφοι ἀπατηθέντες». Ως προς τη διαφωνα για τον τπο γννησς του, ο Αντπατρος ο Θεσσαλονικες (Σουδα Α.Ρ. 7,18,5) σημεινει πως η διεκδκηση της εντοπιτητας μεγλων ποιητν απο πολλς πλεις τανε κτι πολ κοιν στην αρχαιτητα. Ο Παυσανας (ΙΙΙ,15,2) πιστοποιε τι στο Σβρικο, μια περιοχ δυτικ της Σπρτης, που ονομαζτανε Δρμος υπρχε μχρις το 2ον π.Χ. αι., μνημεο προς τιμν του, δπλα στα ιερ των Ιπποκοντιδων και του Ηρακλ. Στον Αλκμνα χρωστμε και τη πληροφορα πως οι αρχαιτεροι λληνες λεγνταν Γραικο, πως βγανει απ το λεξικογρφο Στφανο Βυζντιο (5ος-6ος αι. μ.Χ.) ο οποος για τη λξη Γραικς, γρφει σχετικ : «Γραῖκες δὲ παρὰ Ἀλκμᾶνι αἱ τῶν Ἑλλήνων μητέρες».
     Οι Αλεξανδρινο γραμματικο χωρσανε τα ργα του σε 6-7 βιβλα, τα οποα περιεχαν λυρικ και χορικ σματα τπου: μνους, παινες, σκλια, παρθνεια, υπορχματα κι υμεναους, για κορτσια, κτι που συνηθιζτανε στο Δωρικ κσμο, καθς δινε περισστερη ελευθερα στις γυνακες. Το μεγαλτερος μρος του ργου του χει χαθε και μαζ του, μια ματι εκ των σω για την αρχαα Σπρτη.. Ο Αλκμν ταν εκενος που διαμρφωσε τη χορικ ποηση σε ιδιατερο λογοτεχνικ εδος στη Σπρτη. Δε συνθετε μνο το κεμενο των ποιημτων του, αλλ καθριζε και τη μουσικ και τις χορευτικς και μιμητικς κινσεις τους. Η γλσσα που χρησιμοποησε εναι κυρως η δωρικ της εποχς του, αναμεμειγμνη με στοιχεα της ιωνικς κι αιολικς διαλκτου. Τη γλσσα αυτ ο Παυσανας την ονομζει “καθλου εηχον”. Απ το ργο του μεγλου λυρικο ποιητ χουνε σωθε μνο λγα αποσπσματα. Ο ποιητικς λγος του συνταιριζει την ιωνικ χρη με τη δωρικ βαρτητα. Αναφρεται στον ρωτα και τις χαρς της ζως και περιγρφει την ομορφι της φσης με φος απλ.


     Ο Αλκμν με το ταλντο του οδγησε την χορικ ποηση στα ψη. να απ τα χαρακτηριστικ της ποησς του εναι η ιδιατερη ασθηση της φσης που μεταδδουν οι περιγραφς του. Στα αποσπσματα που θα βλω παρακτω, η φση βρσκεται σε απλυτη γαλνη, κοιμται. Δεν μπορομε να γνωρζουμε απ πο προρχεται το απσπασμα. σως να συνδεται με την επιφνεια κποιου θεο, προς τιμν του οποου γρφτηκε, να προετομαζε μια νυχτεριν τελετουργα. Θα μποροσε μως ο ποιητς να το γραψε για να δηλσει την αντθεση ανμεσα στην απνα τη ψυχικ ταραχ σε σχση με την ηρεμα και την γαλνη του πνου. Στην περιγραφ της φσης που κοιμται πρωτοτυπε, γιατ περιλαμβνει ολκληρη τη φση, μψυχη κι ψυχη. Ξεκιν απ τα ψυχα κι ασλευτα βουν και τα φαργγια, για να συνεχσει με τα αργοκνητα ερπετ της γης και καθς ο ρυθμς της κνησης λο και δυναμνει, ακομε με τη σειρ για τ᾽ αγρμια του βουνο, για τις μλισσες και τα κτη της θλασσας, τλος για τα μακροφτρουγα πουλι, τα ρνεα, με τα οποα οι οιωνοσκποι κνανε τις προφητεες τους κι σως εδ να θλει να πει πως αυτς ο συλλογικς πνος, δεν εναι κτι απαρατητα καλ. Επσης αυτ η ησυχα ολκληρης της φσης, πιθανν, ρχεται σε αντθεση με την ανησυχα της καρδις του Αλκμνος. Βουνοκορφς και φαργγια, καθς και λα τα ζα, σα βρσκονται στη στερι, στα βθη της θλασσας και στον αρα, αναπαονται μες στην ησυχα του πνου. Το τραγοδι αυτ της νχτας, περισστερο απ' οποιοδποτε λλο απσπασμα του εν λγω ποιητ, χει επικ χρμα. Το ποημα φτασε σε μας χρη στον Αντγονο τον Καρστιο, ερανιστ της ελληνιστικς εποχς.
     Οι ξοχοι και θαυμαστο αυτο στχοι βρσκουν απχηση σε κθε καρδι, στε εκολα υποθτει κανες τι αποτελον απλ αποτπωση εκενης της επιθυμας για απδραση που εναι χαρακτηριστικ σε ολκληρη τη ρομαντικ ποηση. Ωστσο με το δκιο του θα αναρωτηθε κανες κατ πσο ταν δυνατ να γρψει νας Αλκμν ρομαντικ ποηση. Ο Αντγονος απ την Κρυστο που παραθτει τους στχους τους εξηγε με διαφορετικ τρπο. Λει δηλαδ τι κηρλοι ονομζονταν οι αρσενικς αλκυνες, που κουρασμνες κι ανμπορες πια, στα γηρατει τους, να πετξουν, τις φορτνονταν στη ρχη τα θηλυκ ταρια τους. τσι και τον Αλκμνα τον αδυντισαν τα γερατει και δε μπορε να συμμετχει κι αυτς στο τραγοδι και το χορ των κοριτσιν. Χρησιμοποιε μια μισομυθικ παρδοση απ τη ζω των πουλιν, για να εκφρσει τη λαχτρα του να σμξει με το χορ, πργμα που δεν το επιτρπει η ηλικα του. Ασφαλς οι στχοι γρφτηκαν με κποιο αληθιν περιστατικ και δεν μπορε παρ να σκεφτομε τι οι τα κορτσια που συμμετεχαν στην εκτλεση υποδονταν χορ Αλκυνων. Χορο πουλιν ταν αρκετ συνηθισμνοι στην Ελλδα.
     Παρλληλα με αυτ, νετερος Νορβηγς φιλλογος, ονματι Gjert Vestrheim, στη παρακτω εργασα του (Alcman frg 26, A Wish for Fame), αφο παραθτει τις προηγομενες κριτικς σχετικ με την εκδοχ του Αντγονου, με κριο σημεο τριβς το ποτῆται (πετει) που θα 'πρεπε, λνε, να εναι φορεῖται (μεταφρεται), δνει μια να ερμηνεα: το απσπασμα εναι παρθενεου προομιο, στο οποο ο Αλκμν εχεται και καλε το χορ των κοριτσιν/τους εκτελεστς να μεταφρουν στους νετερους τη τχνη του δημιουργο κατ τη καβαφικ γεροντικ χαρμολπη, που "φηβοι τρα τους δικος του στχους λνε". Ο Αντγονος, ββαια, θα γνριζε στην εποχ του ολκληρο το σμα, -δχως τα συγκεμενα η φαντασα κνει λματα- μχρι και με το χαμνο παρθνειο Κολυμβσαι, χει υποθετικ συνδεθε η αλκυνη, ως καταδυτικ πτην μπως το παργγειλε στον ποιητ, κποιος Σπαρτιτης ανπηρος πολμου;
     Μια λλη ευφνταστη παρατρηση που λγεται εναι πως αφο, κατ το μθο, οι αλκυνες χουν σχετιστε με το χειμνα, ο χειμνας συμβολζει τα γηρατει του ποιητ. Αν μως γεννονε το Γενρη, θα 'τανε λγο δσκολο να γηροκομονε ταυτχρονα και τους ηλικιωμνους κηρλους. Παρ' λο που αυτ, για τις φλανδρες αλκυνες, αναφρεται κι απ τον Πλοταρχο, ανκει στο χρο του μθου· αν δετε πουλ να μεταφρει στη ρχη του λλο, φωτογραφστε το. Ο Αριστοτλης μλιστα, τα αναφρει ως διαφορετικ παραθαλσσια εδη πουλιν.
     
Αν προσξουμε τη ποιητικ κνηση στο απσπασμα (παρακτω, στα ποιματα), θα παρατηρσουμε ναν ντονο κυματισμ, ο οποος πλουτζει το ποημα με ρυθμικτητα. Αναφρεται αρχικ στις κορυφς των ορων κι αμσως μας πει ψηλ. Γργορα μως μας προσγεινει χαμηλ, στα φαργγια. Στη συνχεια, με ανοδικ πλι πορεα μας ταξιδεει στις κορυφογραμμς των βουνν, για να μας κατεβσει πλι στις χαρδρες. Ακολοθως, μας κρατ σε χαμηλ πτση, για να μας δηλσει τι κι λα τα εδη των ερπετν που θρφει η γη κι αυτ κοιμονται, για να μας πετξει πλι ψηλ στις κρες των ορων, που κοιμονται τα γρια θηρα. Θα μας κρατσει εκε, για να νισουμε και τον βαθ πνο των μελισσν. Και κατπιν θα μας οδηγσει στα βθη της θλασσας να δομε επσης τα κτη να κοιμονται σε βαθ πνο, για να μας ξαναπρει ψηλ, που θα χουμε την ευκαιρα να προυμε ανσα και να καμαρσουμε τον πνο των μακροφτρουγων πτηνν. Σ' να ταξδι απ' τη γη στον ουραν, θα δομε κθε χνος ζως να κοιμται. Δεν κινεται τποτα. Ο πνος, αδελφς του θαντου, χει νεκρσει τα πντα. Μια απραντη ησυχα, μια ατλειωτη γαλνη απλνεται απ’κρου εις κρον και μας φρνει στο νου γνωστ επγραμμα του Δ. Σολωμο, που η ησυχα κι η γαλνη της θλασσας οφελεται στον πνο:

            Γαλνη

Δεν ακογεται να κμα

μες στην ρμη ακρογιαλι,
λες κι η θλασσα κοιμται
μες στης γης την αγκαλι.

     Αλλο πλι, ο ποιητς, που τον χουν πρει πια τα χρνια, εκφρζει με τρυφερτητα το παρπον του προς τις κοπλες του χορο του: τα πδια του δεν τον σηκνουν πια, γι' αυτ και θα 'θελε να 'ναι κηρλος -αρσενικ αλκυνα- που το θηλυκ ταρι του, ταν αυτς γερσει, τονε κουβαλ μακρυ, πνω απ τα κματα της θλασσας. Σε ορισμνα απ τα αποσπσματα, φανερνει τη σχση του με την εθυμη ζω του συμποσου, αλλ και τη διθεση των Δωριων για γερ φαγοπτι. Ο Αλκμν γρφει γενικ στη λακωνικ διλεκτο της εποχς του, χρησιμοποιντας κι επικος τπους. Στην ποησ του απαντον σαφες «ομηρισμο», που συνπτονται ενοτε με αιολικ στοιχεα -λλα εξ αυτν προρχονται απ το πος, λλα πλι μπορε να ταν ντπια, λακωνικ. Κρια χαρακτηριστικ του ποιητικο ργου του εναι η χαρομενη διθεση, η φρεσκδα της κφρασης, η πολυχρωμα της γλσσας κι η μοναδικ ασθηση του κλλους.
     Το 1855 ο Γλλος αιγυπτιολγος Mariette βρκε σε τφο κοντ στη 2η πυραμδα της Γκζας να ππυρο  με 100 στχους απ παρθνειο του Αλκμνος Εις ρτεμιν Ορθαν. Το παρθνειον αρχικ αποτελοσαν 10-12  στροφς, απ τις οποες σθηκαν μνον 7. Στην αρχ ο χορς απ 10 παρθνες, με κορυφαα την Αγησιχρα, ψελνε σμα, το οποο εξιστοροσε τα ηρωικ κατορθματα του Ηρακλη κατ των  Ιπποκωντιδν. Στο κριο μρος του ποιματος επαινε και προβλλει το κλλος των νεανδων, Αγησιχρας κι Αγιδος που μετχουνε στο χορ. Απ το κεμενο συνγεται τι η λυρικ αυτ σνθεση τραγουδιταν απ χορ 10 κοριτσιν, που πιθανν διαγωνιζταν με κποιον λλο χορ, στο πλασιο μιας θρησκευτικς τελετουργας, που φανεται τι ρχιζε νχτα και κορυφωντανε χαρματα. Η τελετουργα αυτ πιθανς περιλμβανε τη προσφορ αρτρου ππλου. Το απσπασμα αυτ εκδθηκε 1η φορ απο τον καθηγητ Egger το 1863.



     Στους στχους που χουμε ο ποιητς, αφο πρτα επιβεβαισει την παρξη κποιας  θεας δκης, χι ββαια με πολ πθος, γιατ το χορικ συνδεται με κποιον θε, στη συνχεια στρφεται στα ανθρπινα, για να σημεισει πως ευτυχς νθρωπος εναι ποιος τη μρα του ευχριστα κι αδκρυτα περν. Αμσως μετ ο οπτικς του ορζοντας επικεντρνεται στις 2 κορυφαες του χορο, για να υμνσει την ομορφι τους. τσι ο ποιητς μσα σε λγους στχους μας ταξδεψε στο σμπαν με μια σντομη, -νας μνον στχος-  αναφορ στη θεα δκη, κατβηκε στα ανθρπινα να βλει σε 3 στχους τα ρια της ανθρπινης ευτυχας και στθηκε στις 2 κορυφαες παρθνες του χορο, για να υμνσει την ομορφι. Στην ομορφι αυτν που σρουνε το χορ, θα αφιερσει περισστερους στχους απ το ποιμ του.
     Κορυφαες του χορο εναι η Αγιδ κι η Αγησαγρα, με την σειρ που αναφρονται στο ποημα. Εκολα γνεται αντιληπτ τι το νομα και των δο συνδεται με το ρμα γω=οδηγ, επειδ αυτς οδηγονε το χορ. Για την Αγιδ πρτα. Γι’ αυτ μας λει τι τραγουδ, για να υμνσει το φως που εκπμπει.  Λμπει η Αγιδ σαν λιος κι αυτν επικαλεται η δια η κορυφαα ως μρτυρα της ομορφις της. Στην συνχεια, στρφεται στην Αγησαγρα, τη ξαδλφη του. Ανηψι τη λει στο πρωττυπο και σε πολλ μρη της Ελλδας και στη Κπρο ακμη σμερα  χρησιμοποιονε τον ρο ανηψι, αντ για ξαδλφη.
     Για την Αγησαγρα θα εναι πολ προσεκτικς, μας λει, γιατ αυτ δεν του επιτρπει  οτε να την επαινε οτε να τη ψγει για την ομορφι της. Ο ποιητς μως θα αναφερθε στη καλλον της με τον δικ του τρπο. λλωστε, πως ισχυρζεται, δε χρειζονται λγια να περιγρψει κανες τη χρη της. ποιος τη βλπει διαπιστνει πως απ μνη της ξεχωρζει απ τις λλες κρες, πως ξεχωρζει στιβαρ λογο ιππασας πλι σε γιδοπρβατα. Ενετικ λογο κορσας, πως το ονειρεονται οι νθρωποι κτω απ τους βρχους να καλπζει. Τα πλοσια μαλλι της λμπουνε σα λυωμνο χρυσφι και στεφαννουν τ’ μορφο πρσωπο που λμπει στο φως σαν ασμι.  Πολ ωραα σνθεση το χρυσ με το ασημ.  Μπρος σε ττοιαν ομορφι, λει ο Αλκμν, τα λγια εναι φτωχ. Μνον ποιος τη βλπει με τα μτια του επιβεβαινει την ομορφι της.
     Για την ομορφι της Αγιδς ο ποιητς διαθτει 4 στχους. Για να υμνσει μως την καλλον της εξαδλφης του, αναπτσσεται σε 15 στχους. Κπως νισα ββαια μας τα παρουσιζει, αλλ ως φανεται ο ποιητς τρφει ιδιατερα συναισθματα για το σι του. Τλος, ο στιχουργς θα κνει αναφορ και στις 2 μορφες παρθνες που σρουνε το χορ, για να δηλσει τι τσι πως χορεουν θυμζουν λογα ιππικν αγνων. Συναγωνζονται σε χρη κι ομορφι, καθς χορεουνε μπροστ. Θυμζουν λογο κολαξαο που τρχει πλι σε λογο ιβην. Τσο ο ενετικς ππος, σο κι ο κολαξαος κι ο ιβηνς σαν λογα κορσας με μεγλη φμη για την ομορφι, τις ικαντητες, την χρη τους. Στους τελευταους 3 στχους η ρευνα δυσκολεεται να μας πει τι εννοε  ο ποιητς. Αναφρεται ββαια στις Πελειδες, στον Σεριο και στο ροτρο. Αλλ ακμη κι αν πρκειται για ννοιες μεταφορικς, πλι δεν βγανει σαφς και ξεκθαρο νημα, σως γιατ λεπουνε στχοι. Παρακτω θα παρατεθονε και στχοι και θα το δομε πλι.
     Κι αφο λοιπν γνωρζαμε τον Αλκμνα ως λυρικ ποιητ της αρχαιτητας, η κπληξη λθε το 1957 μετ τη δημοσευση του παπρου 2390 της Οξυρργχου (πλη της Κτω Αιγπτου που σε ανασκαφς βρθηκε μεγλος αριθμς παπρων με ελληνικ κυρως κεμενα που χουνε τ' νομα της πλης κι να κωδικ αριθμ), που χρονολογεται στο 2ο μ.Χ. αι.. Στον ππυρο αυτν διασζονται τμματα απ να σχλιο σε πεζ λγο που αποκαλπτεται τι σ' να απ' τα ποιματ του ασχολεται με να εδος θεογονικς κοσμολογας! Το κεντρικ κομμτι του σχολου περιχει συγχρνως και λμματα, σντομες δηλαδ φρσεις του Αλκμνος.
     Ο λυρικς ποιητς Αλκμν περιγρφει τη γννηση του Σμπαντος και μλιστα 27 αινες πριν απ' σα λει σμερα ο περφημος φυσικς Στφεν Χκινγκ για τη κβαντικ κοσμολογα ­που περιγρφει τις διαδικασες δημιουργας του Σμπαντος. Περιχονται σε ποιματα που γραψε ο Αλκμν, πως αποδεξανε σε πρσφατη εργασα τους 4 αστροφυσικο του Πανεπιστημου Αθηνν, οι οποοι συνδουν την κοσμολογα του Αλκμνος με σγχρονες κοσμολογικς απψεις. Σμερα πια παρουσιζονται σε παγκσμιο εππεδο ανακοινσεις αστροφυσικν οι οποοι συνδουνε τη κοσμολογα του Αλκμνος με σγχρονες κοσμολογικς απψεις. Ετσι, εκτς απ τον Δημκριτο που θεωρεται ο πατρας της σγχρονης ατομικς φυσικς, φανεται πως οι Ελληνες, χουνε προβλψει, στω και θεωρητικ κι λλες σγχρονες θεωρες! Σμφωνα με τους επιστμονες, η κοσμογονικ ποψη που διατυπνεται απ τον Αλκμνα στα μσα του 7ου π.Χ. αινα περιγρφει απψεις πολ αρχαιτερες που συμππτουν με σγχρονες κοσμολογικς υποθσεις περ γννησης του αισθητο απ μας, αστρικο σμπαντος «απ μια σημειακ ιδιομορφα στο εσωτερικ μιας λευκς οπς, η οποα ­ λγω της χρονικς συμμετρας των εξισσεων του Ανστιν ­ μπορε να θεωρηθε ως μια χρονικ ανεστραμμνη μαρη τρπα». Η εργασα με ττλο Μια Προσωκρατικ Κοσμολογικ Πρταση γινε απ τους κκ. Μνο Δανζη, Ευστρ. Θεοδοσου, Θεοφνη Γραμμνο και τη κυρα Μαργιλα Σταθοπολου, αστροφυσικος του Πανεπιστημου Αθηνν.
     Για τον Αλκμνα λοιπν ειπθηκε, και σωστ, πως πως ο Σωκρτης κατβασε τη φιλοσοφα απ τον ουραν στη γη, κι εκενος κατβασε τη θρησκευτικ λυρικ ποηση απο τον λυμπο στους ανθρπους. Οι μνοι του εν αρχζουν απ τους θεος στερα εγκωμιζουνε τους ανθρπους για την ομορφι τους, την ηθικ, αλλ και τη φυσικ. Το κεμενο του παπρου παρατθεται αυτοσιο και με τη μετφραση απ κτω:

   "ἐκ δὲ τοῦ π(ρσγυς Προς Τκμωρ τε.) τκμωρ ἐγνετο τ(ῶι πρωι ἀκλουθον) μο(.)ἐντεῦθεν … προν ἀπ τῆς πορ(μου) (πντων ἀρχᾶς). ὡς γρ ἤρξατο ἡ ὕλη κατασκευα(σθῆναι) ἐγνετο προς τις οἱονε ἀρχ. λ(γει) οὖν ὁ Ἀλκμν τν ὕλην πν(των τετα)ραγμνην καὶ ἀπητον. εἶτα (γεν)σθαι τιν φησιν τὸν κατασκευ(ζοντα) πντα, εἶτα γενσθαι (π)ρον, τοῦ (δὲ π)ρου παρελθντος ἐπακολουθῆ(σαι) τκμωρ. καὶ ἔστιν ὁ μὲν προς οἷον ἀρχ, τὸ δὲ τκμωρ οἱονεὶ τλος. τῆς Θτιδος γενομνης ἀρχὴ καὶ τ(λ)ο(ς ταῦτ)α πντων ἐγνε(τ)ο, καὶ τὰ μὲν πντα (ὁμο)αν ἔχει τὴν φσιν τῆι τοῦ χαλκοῦ ὕληι, ἡδὲ Θτις τ(ῆι) τοῦ τεχντου, ὁ δὲ προς καὶ τὸ τκμωρ τῆι ἀρχῆι καὶ τῶι τλει. πρσγ(υ)ς δὲἀντὶ τοῦ πρεσβτης. καὶ τρτος σκτος. διὰ τὸ μηδπω μτε ἥλιον μτε σε(λ)νην γεγονναι ἀλλ’ ἔτι ἀδικριτ(ο)ν εἶναι (τ)ὴν ὕλην. ἐγνοντο οὖν ὑπὸ (ταὐτ) προς καὶ τκμωρ καὶ σκτ(ος … ἆμρ τε καὶ σελνα καὶ τρτον σκτος τὰς μαρμαρυγς. ἆμαρ οὐ ψιλῶς λλὰ σὺνἡλωι. τὸ μὲν πρτερον ἦν σκτος μνον, μετὰ δὲ ταῦτα διακριθ(ντο)ς αὐτοῦ."

   "γιατ ταν η λη ρχισε να τακτοποιεται, δημιουργθηκε να εδος πρου (δρμου, περσματος), κτι σαν αρχ. Λει λοιπν ο Αλκμν τι η λη λων των πραγμτων ταν ταραγμνη και αποητη, πειτα γεννθηκε κποιος που τακτοποιοσε τα πντα, πειτα δημιουργθηκε νας προς και ταν παρλθε αυτς ο προς, ακολοθησε να ριο ( τρμα, τκμωρ). Και ο προς εναι η αρχ, εν το ριο σαν τλος. ταν γεννθηκε η Θτις, αυτ γιναν η αρχ και το τλος των πντων και το σνολο των πραγμτων χει φσιν παρμοια με το υλικ του χαλκο, εν η Θτις με εκενη του τεχντη και ο προς και το ριο (τκμωρ) παρμοια με εκενη της αρχς και του τλους. …και τρτο στη σειρ το σκτος, εξαιτας του τι ποτ ως ττε οτε ο Ηλιος οτε η Σελνη εχαν δημιουργηθε, αλλ η λη ταν ακμη αδιαμρφωτη. Δημιουργθηκαν λοιπν ο προς και το ριο (τκμωρ) και το σκτος. Η ημρα και η Σελνη και τρτον το σκτος. Η ακτινοβολα της ημρας δεν ταν πυκν αλλ υπεβοηθετο απ (την ακτινοβολα) του Ηλου, (διτι) προηγουμνως ταν μνο σκοτδι, μετ δε αυτ (αυτ τη διαδικασα) ξεχρισε απ αυτ."

     Κατακερματισμνο κι απλοποιημνο συνοπτικ μας λει το εξς, σε 7 απλ σημεα επεξηγημνα:

 1 Αρχικ η λη ταν ταραγμνη κι αδιαμρφωτη, δεν εχανε δημιουργηθε ακμη οτε ο Ηλιος οτε η Σελνη και κατ' επκτασιν οτε το αστρικ Σμπαν. Δηλαδ το αντιληπτ απ τις αισθσεις μας αστρικ Σμπαν δημιουργθηκε μσω ενς μη παρατηρσιμου, αποητου κι αδιαμρφωτου υλικο, το οποο προπρχε.

 2 Ττε, στα πλασια του χρου που ταν γεμτος απ εκενο το αρατο και μη παρατηρσιμο υλικ (μη λη), γεννθηκε κποιος που τακτοποιοσε τα πντα (η Θτις, το νομα της οποας προρχεται απ το ρμα τθημι, που σημανει τοποθετ, ταξιθετ ­ τα απαρμφατα: τιθναι, θσθαι) σαν τεχντης.

 3 Επειτα στον χρο της μη λης δημιουργθηκε νας προς (στεν διβαση, διδρομος) που παιξε τον ρλο της αρχς. Δηλαδ η στεν αυτ διβαση αποτλεσε τον λρο για να βγει η ταραγμνη, αδιαμρφωτη και μη παρατηρομενη λη απ τον χρο της αρχικς αισθητς ανυπαρξας στον αισθητ χρο του παρατηρσιμου Σμπαντος.

 4 Ακολοθησε η δημιουργα ενς ορου -το τκμωρ- που σμφωνα με το φιλλογο-μελετητ Μ.L. West τανε κατευθυντριο σημδι μες στον προ , σμφωνα με τον γλλο ελληνιστ J.Ρ. Vernant, μσα στα αστρια. Δηλαδ ταν η αποητη και αδιαμρφωτη λη διβαινε το τκμωρ καθστατο αυτομτως διαμορφωμνη και αισθητ, εφσον μποροσε να δημιουργε αισθητ αντικεμενα, πως ο Ηλιος κι η Σελνη. Κατ την ποψη του φιλολγου G.S. Kirk, το τκμωρ, ως ριο, πιθαντατα ταυτζεται και με την ννοια του απερου του Αναξιμνδρου, ο οποος επισκφθηκε τη Σπρτη (που ζησε ο Αλκμν) μα γενι αργτερα.

 5 Ο προς και το τκμωρ συνυπρχαν με το σκτος ως να ενιαο σνολο διακριτν γεγοντων. Ασφαλς ολκληρο το σστημα «προς - τκμωρ - σκτος» βρισκταν εκτς του αισθητο Σμπαντος.

 6 Μετ το ριο (τκμωρ) δημιουργθηκαν η μρα (πιθαντατα το φωτειν μρος του ημερονυκτου και κατ' επκτασιν ο Ηλιος), η Σελνη και το σκτος (πιθαντατα η νχτα, το μη φωτειν μρος ­ σκοτειν ­ του ημερονυκτου). Μετ το ριο (τκμωρ) αρχζει να υλοποιεται το αισθητ Σμπαν.

 7 Το φως της ημρας (ακτινοβολες) δεν τανε πυκν, αλλ υπεβοηθετο απ την ακτινοβολα του Ηλου. «Στο σημεο αυτ» επισημανουν οι αστροφυσικο «εναι ενδιαφρον να σημεισουμε τι ο σχολιαστς δηλνει πως το φως (οι ακτινοβολες) της ημρας "υπεβοηθετο" απ τον Ηλιο, ο οποος κατ συνπειαν δεν δημιουργοσε "εξ ολοκλρου". Το γεγονς αυτ μας οδηγε στο συμπρασμα τι η μρα, στο σημεο αυτ του σχολου, πιθαντατα δεν ταυτζεται με το φωτειν μρος του ηλιακο ημερονυκτου, αλλ με τη σημεριν σγχρονη και γενικευμνη ννοια της παρουσας ακτινοβολιν, δηλαδ την ννοια του φωτς».

     Ο Αλκμν λοιπν δνει να κοσμογονικ μοντλο που σγουρα περιγρφει απψεις παλαιτερες του 7ου π.Χ. αι., που υπρχουν αξιοσημεωτες ταυτσεις με σγχρονες κοσμολογικς υποθσεις βσει των οποων το παρατηρσιμο αστρικ Σμπαν γεννθηκε απ μια σημειακ ιδιομορφα στο εσωτερικ μιας λευκς οπς που θα μποροσε να θεωρηθε μια ανεστραμμνη μελαν οπ. Ας σημειωθε τι δη απ τα μσα των 60'ς διατυπωθκανε παρεμφερες υποθσεις, σμφωνα με τις οποες οι λευκς οπς, που σως υπρχουν, αποτελον περιοχς του Σμπαντος οι οποες υφστανται τη μεγλη Εκρηξη με χρονικ καθυστρηση.
     Ο αλκμνειος «προς» μπορε να ταυτισθε εννοιολογικ με τον λρο Ανστιν-Ρζεν, η σημειακ ιδιομορφα με την ννοια «τκμωρ», εν το παρλληλο Σμπαν απ' το οποο εκκινε ο λρος με το χρο της αποητης, αδιαμρφωτης και μη αισθητς λης. Αυτς ο λρος σμφωνα με τη σγχρονη φυσικ μπορε να εννει ετε 2 παρλληλα σμπαντα ετε 2 διαφορετικς περιοχς του διου σμπαντος. Η ννοια της λευκς οπς προκπτει απ το γεγονς τι το «τκμωρ» ως ριο του «πρου» εναι, κατ τον Αλκμνα, το σημεο εκδλωσης αισθητς λης εκ του «μη ντος», αλλ κι ενργειας φωτεινς, εφσον αμσως μετ απ αυτν γεννθηκε η μρα.
     Τρα, ξεφγαμε λιγκι απ την Αρχαα Ελληνικ Ποηση κι λα τα καλ της και στραφκαμε σε χρο λιγκι... βαρετ, θα μποροσε κανες να πει, ωστσο εναι κι αυτ μρος, κομμτι αξεδιλυτο, του Αλκμνος και πρπει να συμπεριληφθε και να μας τονε γνωρσει ακμα καλλτερα, αλλ και να διαπιστσουμε επιτλους τ ρλο παιξε στις μετπειτα μελτες των επιστημνων. τσι παραθτω τις επιδρσεις αυτς, κπως εκτεταμνα αλλ κι επιγραμματικ:

 1. Μχρι σμερα η ννοια της ανθρπινης κοινς λογικς, της λογικς που ανπτυξεν ο νθρωπος μσω των αισθσεν του, ταυτιζταν με την επιστημονικ λογικ. Τρα πλον, η σγχρονη επιστημονικ σκψη διαφοροποιεται λο και περισστερο απ τη «κοιν ανθρπινη λογικ», τσι στε, ποιος δεν χει εκπαιδευτε απ μικρς σε αυτ, να μη μπορε να κατανοσει την αλθεια των φυσικν γεγοντων που περιγρφονται απ τη σγχρονη Φυσικ θεωρα. Το κακ ββαια εναι τι το παγκσμιο εκπαιδευτικ σστημα, δε βοηθ προς αυτ τη κατεθυνση.

 2. λλο δεδομνο που ανατρπηκε απ τη σγχρονη φυσικ, ταν η ννοια της «λης», πως αυτ γινταν αντιληπτ απ τις αισθσεις μας κι αποτελοσε το  αντικεμενο επεξεργασας της εφαρμοσμνης επιστμης.. Μαζ με τη ννοια της λης, ξεπερστηκε κι η Νευτνεια φυσικ, με βση την οποα μελετοσαμε το Σμπαν κι αντικαταστθηκε απ τη Σχετικιστικ και Κβαντικ Φυσικ. Για το θμα αυτ, αναφρει ο Τσαρλς Μιοζες στο βιβλο του Συνεδηση & Πραγματικτητα «να δντρο, να τραπζι, να σννεφο, μια πτρα, λα αυτ διαλονται απ την επιστμη του 20ου αι. σε κτι που συνσταται απ το διο υλικ. Αυτ το κτι εναι να συνονθλευμα στροβιλιζμενων σωματιδων που υπακοουνε στους νμους της κβαντικς φυσικς. Τοτο σημανει τι λα τα αντικεμενα που μπορομε να παρατηρσουμε εναι απλς τρισδιστατες εικνες που σχηματζονται απ κματα, κτω απ την επδραση ηλεκτρομαγνητικν και πυρηνικν διαδικασιν».
     Ομοως η λη για τη θεωρα της Σχετικτητας δεν εναι πλον το αναλλοωτο σμπλεγμα μορων του Νετωνα, αλλ να πκνωμα ενς ενεργειακο ρεματος. Στα πλασια του χωροχρνου του Ανστιν, η λη δεν αποτελε μια ξεχωριστ ονττητα, αλλ εναι μια ιδιομορφα του πεδου. Ενα σωματδιο δεν εναι τποτα λλο απ νας κινομενος στρβιλος μες στο χρο. Αυτ που μχρι σμερα αντιλαμβανμαστε σαν απτ κι εξατομικευμνη λη, για τη σγχρονη φυσικ δεν εναι παρ να ψευδς κατασκεασμα των αισθσεν μας. «Βλπουμε» δηλαδ το περιβλλον μας χι πως στη πραγματικτητα εναι, αλλ πως οι αισθσεις μας επιτρπουν να το αντιληφθομε.

 3. Τλος, κτι που λλαξε δραματικ τις επιστημονικς περ Σμπαντος απψεις, εναι η φση του χρου μες στον οποο δημιουργονται τα φυσικ γεγοντα. Η κλασικ Νευτνεια φυσικ, θεωροσε σαν αυτονητο τι ο χρος του Σμπαντος περιγρφεται απ τη γεωμετρα του Ευκλεδη. Αυτ αρκοσε εφσον γνωρζαμε τι οι ανθρπινες αισθσεις μπορον να αντιληφθον μνο μορφς και σχματα που υλοποιονται μσα σε Ευκλεδειους χρους, μχρι και 3 διαστσεων. μως κι αυτ μας η πστη αποδεχθηκε λανθασμνη, ταν ο Ανστιν μσω της Γενικς θεωρας της Σχετικτητας, απδειξε τι ο χρος του Σμπαντος δεν εναι Ευκλεδειος, αλλ περιγρφεται απ μια λλη γεωμετρα, αυτ του Ρεμαν, η οποα διαφρει ριζικ απ αυτ του Ευκλεδη.
     Το γεγονς αυτ δεν θα 'χε και μεγλη σημασα αν δεν γνωρζαμε κτι συγκλονιστικ, τι κθε σχμα και μορφ που υλοποιεται σε ττοιο χρο (οσονδποτε διαστσεων, δεν μπορε να γνει αντιληπτ απ τις ανθρπινες αισθσεις), οι σκις τους δηλαδ, μσα και πνω σε μικρ κομματκια του σμπαντος, που λγω του μεγθους τους, συμπεριφρονται σαν Ευκλεδειοι χροι κι ως εκ τοτου γνονται αντιληπτο απ τις ανθρπινες αισθσεις.

     Εναι ββαια φανερ, τι αυτς οι αυτς προβολς (σκις) των πραγματικν μορφν που αντιλαμβνονται οι αισθσεις μας δεν χουνε καμμι σχση με τον πραγματικ κσμο του σμπαντος που προσεγγζεται μνο μσω μαθηματικν σχσεων. Τελικ αυτ που θα πρπει να αντιληφθομε εναι τι ζομε μσα σε να Σμπαν που δεν μπορομε να το αντιληφθομε μσω των αισθσεν μας κι τι αυτ που μπορομε να αντιληφθομε δεν εναι παρ μια σκι αυτο που πραγματικ υπρχει. Αρχικ θα πρπει να τονσουμε πως η κλασσικ φυσικ θεωρα, πως τη γνωρζαμε μχρι σμερα συνεχζει να λειτουργε ψογα ταν μελετμε φαινμενα μσα σε μικρ κομμτια του σμπαντος πως π.χ. εναι το πλανητικ μας σστημα. Πνω στις κλασσικς αυτς επιστημονικς γνσεις στηρζεται η σγχρονη τεχνολογα που κνει τη ζω μας νετη κι ευχριστη. μως ακμα κι ταν χουμε να μελετσουμε συνολικ μεγλες περιοχς του Σμπαντος ακμα ολκληρο το σμπαν, που οι αισθσεις μας στκουν αδναμες, η επιστμη μπορε να συνεχσει την ρευνα, εφσον τα φαινμενα, οι μορφς και τα σχματα που δεν μπορον να γνουν αντιληπτ απ τις ανθρπινες αισθσεις, μπορον να περιγραφον απ μαθηματικς σχσεις που οι επιστμη ονομζει μοντλα. Πρπει λοιπν να συνειδητοποισουμε πως η μελτη του μεγκοσμου του σμπαντς μας δεν εναι πια ργο της εμπειρικς κι αποδεικτικς μσω των αισθσεων επιστμης, αλλ ργο το νου μας, που σως πολ σντομα θα πρπει να το χρησιμοποισει ο νθρωπς σαν επιπλον ασθηση, πιο ευασθητη απ την ραση και την ακο.
     Απ το 1700 μ.Χ. κι πειτα, η επικρτηση του Αριστοτελισμο σε βρος του Πλατωνισμο, στη Δυτικ Ευρπη, δημιοργησε το καθεστς θεοποησης της λης και των εφαρμογν της, δημιουργντας αυτ που σμερα λμε σγχρονο τεχνολογικ πολιτισμ. Με βση τον Αριστοτελισμ, κυριρχησε ο πραγματισμς του κσμου των αισθσεων και μια λογικ που στηριζτανε στην εμπειροκρατεα. Ο μη αντιληπτς, απ τις αισθσεις, αλλ υπαρκτς, κσμος των ιδεν του Πλτωνα κι η θεωρα απεικνισης τους στις υλικς αισθητς μορφς, μη χοντας ττε καμι επιστημονικ στριξη και τεκμηρωση, γινε εκολη λεα της Αριστοτελικς πρακτικς σκψης. Σμερα μως τα πργματα χουν αλλξει και μλλον ο Πλατωνισμς παρνει μια πανηγυρικ ρεβνς. πως δη ειπθηκε, η επιστμη γνωρζει τι το σμπαν μας, πως ακριβς πστευε κι ο Πλτωνας, εναι μη αισθητ λγω του γεγοντος τι περιγρφεται απ μια μη Ευκλεδειο γεωμετρα κι τι οι μορφς και τα σχματα που αντιλαμβανμαστε δεν αποτελονε παρ ψευδες απεικονσεις, λλων, πραγματικν μεν αλλ μη αισθητν γεγοντων, που τυπνονται σα σκις πνω σε μικρ κομματκια του χρου, που οι αισθσεις μας χουνε τη δυναττητα να τα αντιλαμβνονται.
     Ομως δεν εναι μνον ο Πλτων που 'χε προβλψει τη να φυσικ πραγματικτητα. Δεν πρπει να ξεχνμε και τους, Ηρκλειτο, Δημκριτο και Παρμενδη που δδασκαν τι αυτ που φανονται στις αισθσεις δεν ανταποκρνονται στη πραγματικτητα, αλλ δημιουργονται μνο στη φαντασα των ανθρπων κι ακμα πως η γνση που προρχεται απ τις αισθσεις εναι ψευδς κι τι μνον η διανοητικ σλληψη των πραγμτων μας οδηγε στη συμπαντικ αλθεια. Με βση λοιπν τα προηγομενα μπορομε να πομε με βεβαιτητα πως οι αρχαοι μας πργονοι εχανε φθσει, πριν απ μας στη σλληψη των βασικν αρχν που διπουνε τη λογικ των σγχρονων θετικν επιστημν. Οσο και αν φανεται περεργο, οι πλον προχωρημνες κοσμολογικς απψεις της εποχς μας (θεωρες των Linde, Lee Smolin κ.α.) συμφωνον με τις απψεις των προσωκρατικν φιλοσφων, πως ο Αναξμανδρος, ο Αναξαγρας, ο Δημκριτος, ο Διογνης Απολλωνιτης, τι το Σμπαν μας αποτελεται απ μεγλο αριθμ ανεξρτητων μεταξ τους κσμων, που ετε συνυπρχουνε κι ο νας δεν γνεται αντιληπτς απ τον λλο, ετε υπρξαν θα υπρξουνε στο παρελθν το μλλον αντστοιχα.
     Σμφωνα με τις απψεις αυτς, ο χρος του σμπαντος παρομοιζεται σαν νας χρος φυσαλδων, που κθε μια απ αυτς αντιστοιχε σε ναν ανεξρτητο κσμο, με διαφορετικος φυσικος νμους και μαθηματικς δομς. Οπως γνεται φανερ, με βση τα προηγομενα, η θεωρα της Μεγλης κρηξης, η θεωρα που σμερα πιστεουμε τι περιγρφει τον τρπο δημιουργας του σμπαντος, περιγρφει απλ τη δημιουργα μιας και μοναδικς φυσαλδας, αυτς που μσα της υπρχουμε. Οπως εναι φανερ μια να εποχ ανογει για την Αστροφυσικ, αλλ και για τη δικαωση της κλασσικς Ελληνικς σκψης.
     Tη περοδο κατ την οποα ο Μγας Βασλειος επισκφθηκε την Αγυπτο, γρφονταν οι ππυροι της Οξυρργχου. Ανατρχοντας στις μεταφρσεις των κειμνων των παπρων, ανακαλψαμε το κεμενο του Αλκμνα (7ος π. Χ αινας), το οποο υπεδεκνυε τι το 2ο αι. μ. Χ, μια απ τις επικρατοσες επιστημονικς απψεις ταν τι το Σμπαν μας γεννθηκε απ να μη αισθητ υλικ το οποο προπρχε, με ναν τρπο με τον οποο συμφωνονε και σμερα κποιες προχωρημνες κοσμολογικς απψεις. Ομοως μσω του κειμνου του ο ποιητς περιγρφει τη γννηση του σμπαντος μσα απ μια λευκ οπ, εν αμφιλεγμενο μχρι σμερα αστρονομικ αντικεμενο, το οποο χει συνδσει την παρξ του με το γνωστ σε λους αστρονομικ αντικεμενο της μελανς οπς. Αυτ που πρπει να σημειωθε εναι τι αφο ο λυρικς ποιητς ζησε τον 7ο π. Χ αι., μεταφρει στο ποημ του απψεις πολ παλαιτερες. Τοτο σημανει τι κποιοι θετικο επιστμονες, ΠΡΙΝ τον 7ο π. Χ αι., ανπτυσσαν κοσμολογικς απψεις σμφωνες με τις σημερινς θεωρες. Οι απψεις αυτς που καταγρφονται απ τον Αλκμνα, σγουρα αποτελσανε τη πηγ και το ναυσμα παραπλσιων απψεων που διατυπθηκαν μετπειτα κι απ λλους προσωκρατικος λληνες φιλσοφους.
     Οταν να αστρι πολ μεγλης μζας φθσει στα τελευταα στδια της ζως του αρχζει να συστλλεται με βαιο τρπο, μεινοντας συνεχς την ακτνα του κι αυξνοντας δραματικ τη πυκντητα του υλικο του και το πεδο βαρτητας που το περιβλλει. ταν η ακτνα του γνει πολ μικρ το βαρυτικ του πεδο χει γνει τσο μεγλο που λκει το φως του με ττοια δναμη που δεν του επιτρπει να φγει μακρι απ αυτ. Ττε πλον επειδ δεν φθνουν μχρι εμς οι ακτινοβολες του στρου παουμε να το βλπουμε και λμε τι αυτ γινε μια μελαν οπ. μως το στρο συνεχζει να συστλλεται και τελικ ολκληρο το υλικ του συσσωρεεται στα πλασια ενς σημεο που λγεται σημειακ ιδιομορφα.
     Στον πολ κοντιν χρο που περιβλλει αυτ το σημεο παουν να ισχουν οι γνωστο φυσικο νμοι. Σμφωνα με κποιες θεωρες (μελαν οπ Schwarzschild), το υλικ του στρου, αθατο πλον απ τις ανθρπινες αισθσεις, μεταφρεται μσω ενς λρου, της γφυρας Einstein-Rosen, σ' να παρλληλο σμπαν, διαφορετικν φυσικν νμων, το οποο συνυπρχει με δικ μας χωρς να γνεται αντιληπτ απ μας. Απ το παρλληλο αυτ σμπαν η μζα του αστεριο μπορε, σμφωνα με τις διες θεωρητικς απψεις να μεταφερθε και πλι στο δικ μας, μσω ενς καινοργιου λρου που θα καταλγει σε μια να αντιδιαμετρικ σημειακ ιδιομορφα του σμπαντς μας, τη λευκ οπ. Μια λευκ οπ δηλαδ θα αποτελοσε πρακτικ μια περιοχ του χρου μας απ την οποα θα υλοποιετο μες στο παρατηρομενο σμπαν μας μζα, απερου πυκντητας μες σε μιαν εκτυφλωτικν κρηξην απροσδιριστης διρκειας, απ τη μζα αυτ θα δημιουργντας να ουρνια αντικεμενα.
     Μες στο κεμεν του ο Αλκμν περιγρφει με θαυμαστ λεπτομρεια το χρο του παραλλλου και μη αισθητο σμπαντος μσα απ το οποο προλθε η λη του αισθητο μας σμπαντος, τη δημιουργα του λρου Einstein-Rosen, και της σημειακς ιδιομορφας της λευκς οπς. Ομοως περιγρφει τη δημιουργα των αισθητν σε μας αστρονομικν αντικειμνων (λιος, Σελνη κλπ ) απ το υλικ αυτ. Μετ λα τα προηγομενα μπορομε να πομε τι η κοσμολογικ πρταση του Αλκμνα αποτελε τη ΜΗΤΡΑ λων των αντστοιχων σγχρονων κοσμολογικν θεωριν.

==================

                     Τα Ποιματα

Εὕδουσι δ᾽ ὀρων κορυφα τε καὶ φραγγες
προνς τε καὶ χαρδραι
φῦλ τ᾽ ἑρπτ᾽ ὅσα τρφει μλαινα γαῖα
θῆρς τ᾽ ὀρεσκῷοι καὶ γνος μελισσᾶν
καὶ κνδαλ᾽ ἐν βνθεσσι πορφυρας ἁλς·
εὕδουσι δ᾽ οἰωνῶν φῦλα τανυπτεργων.

Κοιμονται γκρμια, κορυφς, φαργγια και βουν,
κοιμονται τα σερνμενα, στη μαρη γης χωμνα,
κοιμονται οι μλισσες και τ' γρια θερι,
κοιμονται σα τρφει η γης, στο βθος ξαπλωμνα
του πντου κτη πορφυρ, και ξω στη στερι,
κοιμονται και αυτ τα μακρυφτρουγα πουλι.

Οὔ μ' ἔτι, παρθενικαὶ μελιγρυες ἱαρφωνοι,
γυῖα φρην δναται· βλε δὴ βλε κηρλος εἴην,
ὅς τ' ἐπὶ κματος ἄνθος ἅμ' ἀλκυνεσσι ποτται
νηδεὲς ἦτορ ἔχων, ἁλιπρφυρος ἱαρὸς ὄρνις.

Ω! πια δε μου βαστον τα γνατ μου λλο,
γλυκλαλες, μελρρυτες παρθνες, πως πρτα,
θα 'θελα να 'μουν αλκυν στο κμα το μεγλο,
να γλεφω πνω τον αφρ ξυστ λαφροπετντα',
με τ' λλα αλκυονπουλα κι τρομος στη καρδι μου,
την νοιξη να προμην στα ροδογλαζα φτερ μου.

ρθαμε στης μεγλης Δμητρας κι οι εννι,
λες παρθενικς, λες μ' ωραους χιτνες,
μ' εσθταν μορφη και περιδραια σκαλιστ
μ' ελεφαντδοντον, ωραα σα λαμπηδνες.

Πολλκι δ᾽ ἐν κορυφαῖς ὀρων, ὅκα
σιοῖσι ϝδηι πολφανος ἑορτ,
χρσιον ἄγγος ἔχοισα, μγαν σκφον,
οἷ τε ποιμνες ἄνδρες ἔχοισιν,
χερσὶ λεντεον ἐν γλα θεῖσα
τυρὸν ἐτρησας μγαν ἄτρυφον ἀργεφνταν.

Στα κορφοβονια τα ψηλ, πολλς φορς,
εκε ποποτε χαρονται θεο και οι θες,
κρατντας μαλαμτινο στο χρι αγγεο
τραν σαν κενο που 'χουν οι βοσκο,
ρμεξες μνη, λιονταρσιο γλα απ κει,
κι φτιαξες χλωροτρι μορφο και θεο.

ἔστι τις σιῶν τσις·
ὁ δ᾽ ὄλβιος, ὅστις εὔφρων
ἁμραν [δι]απλκει
ἄκλαυτος· ἐγὼν δ᾽ ἀεδω
Ἀγιδῶς τὸ φῶς· ὁρῶ
F᾽ ὥτ᾽ ἄλιον, ὅνπερ ἇμιν
Ἀγιδὼ μαρτρεται φανην·

ἐμὲ δ᾽ οὔτ᾽ ἐπαινῆν

οὔτε μωμσθαι νιν ἁ κλεννὰ χοραγὸς
οὐδ᾽ ἁμῶς ἐῇ· δοκεῖ γὰρ ἤμεν αὔτα
ἐκπρεπὴς τὼς ὥπερ αἴτις
ἐν βοτοῖς στσειεν ἵππον
παγὸν ἀεθλοφρον καναχποδα
τῶν ὑποπετριδων ὀνερων·
ἦ οὐχ ὁρῇς; ὁ μὲν κλης Ἐνετικς·

ἁ δὲ χατα 
τᾶς ἐμᾶς ἀνεψιᾶς
Ἁγησιχρας ἐπανθεῖ
χρυσὸς [ὡ]ς ἀκρατος·
τ τ᾽ ἀργριον πρσωπον,
διαφδαν τ τοι λγω;
Ἁγησιχρα μὲν αὕτα·
ἁ δὲ δευτρα πεδ᾽ Ἀγιδὼ τὸ Fεῖδος
ἵππος Ἰβηνῷ Κολαξαῖος δραμται·

ταὶ Πεληδες γὰρ ἇμιν
ὀρθραι φᾶρος φεροσαις
νκτα δι᾽ ἀμβροσαν ἅτε σριον
ἄστρον ἀυηρομναι μχονται·

οὔτε γρ τι πορφρας
65 τσσος κρος ὥστ᾽ ἀμναι,
οὔτε ποικλος δρκων
παγχρσιος, οὐδὲ μτρα Λυδα, νεανδων
ἰανογ[λ]εφρων ἄγαλμα,
70 οὐδὲ ταὶ Ναννῶς κμαι,
ἀλλ᾽ οὐ[δ᾽] Ἀρτα σιειδς,
οὐδὲ Σλακς τε καὶ Κλεησισρα,
οὐδ᾽ ἐς Αἰνησιμβρ[]τας ἐνθοῖσα φασεῖς·
Ἀσταφς [τ] μοι γνοιτο
75 καὶ ποτιγλποι Φλυλλα
Δαμαρ[]τα τ᾽ ἐρατ τε Fιανθεμς·
ἀλλ᾽ Ἁγησιχρα με τερει.


Υπρχει αυτ που λνε Θεα Δκη.
Κι ευτυχισμνος ων, που μ' δολη καρδι
ζησε χωρς δκρυ την ημρα του.
Μα αυτ, της Αιγιδς τη λμψη τραγουδ.
Τη καμαρνω, διος ο λιος,
που για μας αυτ σα μρτυρα τον βζει.

Εμνα μως η κορυφαα ξακουστ
δεν με αφνει με καννα τρπο
μτε να ψγω μτε να την επαιν·
μοιζει αυτοσια, τσι να ξεχωρζει,
πως αν κποιος πλι σε γιδοπρβατα
βαζε στιβαρ εν λογο αγνων,
που ηχον οπλς του σαν καλπζει,
αυτ που 'νερεσαι απ τους βρχους κτω.
Δες! Βλπεις; Τ' λογο ιππασας εν' ενετικ.

Η χατη της Αγησιχρας, της ξαδρφης μου,
λμποκοπ πως το καθαρ χρυσφι.
Και το ασημνιο πρσωπκι της
-τι να σου λω λγια κι λλα λγια;-
Ιδο μια εν' η Αγησιχρα.
πεται στην ομορφι μετ την Αγιδ,
λογο κολαξαο θα τρξει πλι σε ιβην.

Γιατ οι Πλειδες, που υψνονται χαρματα,
μας πολεμνε, σ
αν εμες μες στην αθνατη
νυχτι τ' αλτρι μας σηκνουμε,

καθς σηκνεται κι ο Σεριος.

Και δεν υπρχει κτι ν' αμυνθομε,
οτε τσος πορφρας πλοτος,
μηδ φδια χρυσα και λεπτοδουλεμνα
οτε τα λυδικ κεφαλοδσια,
των κοριτσιν καμρι με το βλμμα
το σκοτειν, μηδ κι η κμη της Ναννς
μηδ' η θεκ Αρτα, η Φυλακδα,
μηδ κι αυτ η Κλεησιθρα·
οτε  στην Αινησιμβρτα θα πας
να πεις: «κνε δικ μου νν' η Ασταφς,
να με κοιτ κατματα η Φλυλλα,
η Δαμαρτα κι η ερασμα Ιανθεμς».
Μνα με λυνει η Αγησιχρα...

===================

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers