-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

 

: ...

  Βιογραφικ

    Ο Κστας Καρυωτκης ταν λληνας ποιητς και πεζογρφος. Θεωρεται ως ο κυριτερος εκφραστς της σγχρονης λυρικς ποησης και τα ργα του χουν μεταφραστε σε περισστερες απ 30 γλσσες. Για το ργο του χουνε γραφε εκατοντδες εργασες και βιβλα, δεκδες ειδικ συνδρια πραγματοποιθηκαν. Ο ποιητς που σκυψε πολ στο χελος των αβσσων, γρφει ο υπερρεαλιστς Εμπειρκος στο ποιητικ του μνημσυνο για τον νθρωπο, που στη Πρβεζαν εχθη. Ο ποιητς του μεσοπολμου, ανκει σε μιαν ευρτερη ομδα ποιητν, τη γενι του 1920, αναδεχθηκε σαν ο ιδανικς εκπρσωπς της. Η ποηση του δεν εναι παραδοσιακ, αντιθτως εναι πρωτοποριακ. Ανανωσε τον ποιητικ λγο, διαμρφωσε τις κατλληλες συνθκες για τη ποιητικ γενι του 1930 και την ανπτυξη του μοντερνισμο στη νεοελληνικ ποηση. Επσης, η ποησ του εναι μρος τσο της ελληνικς εκπαδευσης σο και του εξωτερικο, τη στιγμ που για το ργο του χουν γραφτε εκατοντδες εργασες και βιβλα.
     Γεννθηκε στη Τρπολη Αρκαδας στις 30 Οκτβρη 1896. τανε το 2ο παιδ του νομομηχανικο Γεωργου Καρυωτκη, με καταγωγ απ τη Καρυ Κορινθας και της Αικατερνης (Κατγκως) Σκγιαννη απ τη Τρπολη.  Στο σπτι της γεννθηκε ο ποιητς κι εκε σμερα στεγζεται η διοκηση του Πανεπιστημου Τρπολης. Εχε μα αδελφ ν τος μεγαλτερ του, τη Ντσα, που παντρετηκε το δικηγρο Παναγιτη Νικολετπουλο κι ναν αδελφ μικρτερο, το Θνο, που γεννθηκε το 1899 και σταδιοδρμησε ως τραπεζικς υπλληλος. Λγω του επαγγλματος του πατρα, στα παιδικ του χρνια αναγκστηκε να αλλζει συνχεια τπο διαμονς. Πρασε απ το Αργοστλι, τη Λευκδα, τη Λρισα, τη Καλαμτα, την Αθνα, τα Χανι. Τα παιδικ του χρνια λοιπν τα πρασε φευγτος απ πλη σε πλη. Στην εφηβικ του ηλικα 1909-1911 βρθηκε στην Αθνα και απ το 1911-13 στα Χανι. Εκε, 17 χρονν, ερωτετηκε την ννα Σκορδλη, μια σχση που θα τον σημαδψει. Αποφοτησε το 1913 απ το 1ο Γυμνσιο Χανων με βαθμ λαν καλς. Απ νεαρ ηλικα δειξε το ταλντο του στη πννα, περπου 16 ετν δημοσευε ποιματ του σε παιδικ περιοδικ, εν το νομ του αναφρεται και σε διαγωνισμ διηγματος της Διπλασης Των Παδων.

     Απ το 1912 δημοσιεει ποιματα σε διφορα παιδικ περιοδικ. Το 1914, ο 17χρονος ττε, Καρυωτκης, περν στη Νομικ Σχολ του Πανεπιστημου Αθηνν κι ρχεται στην Αθνα κι απ το 2ο μλις τος ρχισε να δημοσιεει ποιματ σε λακ περιοδικ αλλ και σε εφημερδες, πως η Ακρπολη. Στα τλη του 1917, λαβε το πτυχο του απ τη Νομικ με λαν καλς, τη περοδο που ο πατρας του απολθηκε απ το δημσιο ως αντιβενιζελικς και το 1918 επισκφθηκε τους γονες του στη Θεσσαλονκη που μεναν. Το 1919 επιστρατεθηκε αλλ πρε ολιγμηνη αναβολ λγω υγεας. Στη συνχεια επιχερησε ν' ασκσει το δικηγορικ επγγελμα, αλλ η λλειψη πελατεας τον ανγκασε να ζητσει δημσιο διορισμ. τσι διορστηκε υπλληλος (υπουργικς γραμματας Α') στη Νομαρχα Θεσσαλονκης, προφανς για να εναι κοντ στους γονες του. Μετ την οριστικ απαλλαγ του απ το στρατ, τοποθετθηκε στη Νομαρχα Σρου κι στερα βρθηκε για μερικος μνες ν' ασκε καθκοντα νομρχη στην ρτα. Στη συνχεια μετατθηκε στην Αθνα κι υπηρτησε στη Νομαρχα Αττικς.
    Απεχθανταν τη δουλει του και δεν ανεχτανε τη κρατικ γραφειοκρατα, εξο κι οι πολλς μεταθσεις του. Αισθανμενος λοιπν απχθεια για τη κρατικ γραφειοκρατα τη καυτηριζει συχν. Αυτ του στοιχζει αντιπθεια και διξεις απ τους ανωτρους του, μ' αποτλεσμα να μετατεθε πολλς φορς στην επαρχα. Γνωρζει τσι τη μιζρια και την ανα της κι αυτ του στοιχζει και τονε πληγνει βαθι. Τοποθετθηκε λοιπν σε διφορες δημσιες υπηρεσες, μεταξ των οποων οι νομαρχες Σρου, ρτας κι Αθνας, κτι που δεν τον ευχαριστοσε. Για ν' αποφγει τις μεταθσεις, μεταπδησε στο Υπουργεο Πρνοιας και Κοινωνικς Αντιλψεως και μλιστα στη κεντρικ υπηρεσα της Αθνας. Στο Υπουργεο, επδειξε σημαντικ ργο πρτασης νμων που αφοροσανε τη δημσια υγεα, ργο που μως δεν υλοποιθηκε λγω της δικτατορας του Πγκαλου.
     Το Φλεβρη του 1919 εκδδει τη του ποιητικ συλλογ Ο Πνος Των Ανθρπων & Των Πραγμτων, που δε παρνει καλ κριτικ. Στις 9 Μρτη 1919 στειλε εξδικο στο Νουμ γιατ δεν του δημοσευσε κριτικ-ανακονωση για τη συλλογ: Ο Πνος του Ανθρπου & Των Πραγμτων. Με το φλο του γη Λεβντη εκδδει τον διο χρνο το σατιρικ περιοδικ Η Γμπα. Παρ την επιτυχα το περιοδικ κυκλοφρησε μνον 6 τεχη γιατ η αστυνομα απαγρευσε την κδοσ του.




     Το 1921 κυκλοφρησε τη συλλογ του Νηπενθ. Η ομηρικ λξη Νηπενθ σημανει αυτ που διχνουν το πνθος. Ο ρος pharmakon népenthès χρησιμοποιεται απ τον Charles Baudelaire στο ργο Les Paradis artificiels (Τεχνητο παρδεισοι). Τα Νηπενθ παραπμπουν ακμη στο ργο του, Les Fleurs du mal (Τα νθη του Κακο). Η ποιητικ του Καρυωτκη επηρεστηκε απ τους poètes maudits (καταραμνους ποιητς) κι ειδικ απ τον Baudelaire. Δεν τους αντιγρφει αλλ αφομοινει στοιχεα της ποιητικς τους και τα μετασχηματζει δημιουργντας τη δικ του ποιητικ φων. Σε αυτ τη συλλογ εμφανζεται ως νας λυρικς ποιητς με προσωπικ φος.
    Το 1924 ταξιδεει στο εξωτερικ, στην Ιταλα (Ρμη), Γερμανα και Ρουμανα. Το Δεκμβρη του 1927 εκδδει τη τελευταα του συλλογ, Ελεγεα και Στιρες, που συντελεται το ποιητικ του λμα κι αναδεικνονται τα στοιχεα της διαφορετικτητας του. Στη συλλογ διαφανεται η ποιητικ του ωριμτητα και πραγματοποιεται η μετβαση του ποιητ απ το ρομαντισμ στο ρεαλισμ. Προβλλονται τα πολλαπλ αδιξοδα του ποιητ και ταυτχρονα της ποησης. Αισθανταν απγνωση για τη ζω της μικρς πλης κι στελνε απελπισμνα γρμματα σε συγγενες και φλους, περιγρφοντας τις συνθκες διαβωσης που κυριαρχοσανε στη τοπικ κοινωνα.
 

     Στις αρχς της 10ετας των '20ς συνδθηκε στεν με τη ποιτρια Μαρα Πολυδορη, συνδελφ του στη Νομαρχα Αττικς, που εργζονταν κι οι δο προσωριν, -παρλο που δεν εχε ξεχσει τη πρτη αγπη, την ννα Σκορδλη, που στο μεταξ εχε παντρευτε.. Η Μαρα τανε ττε 20 ετν, εν ο Καρυωτκης 26. Εκενη εχε δημοσιεσει κποια πρωτλεια ποιματα, εν εκενος εχε εκδσει δη 2 ποιητικς του συλλογς. Η Πολυδορη ταν μια χειραφετημνη νεαρ, με φεμινιστικς ιδες, που ζοσε μια προκλητικ ζω για την εποχ. Ανμεσ τους αναπτχθηκε να ντονο ερωτικ συνασθημα. μως, ο δεσμς τους διακπηκε πρωρα λγω της ασθνειας του ποιητ. Του πρτεινε να παντρευτονε, χωρς να αποκτσουν παιδι, αλλ αυτς αρνθηκε. Αυτ αμφβαλε για την ειλικρνει του και θερησε πως η ασθνει του τανε πρσχημα για να χωρσουν. πειτα, αρραβωνιστηκε το δικηγρο Αριστοτλη Γεωργου στις αρχς του 1925. Η Μαρα βρκε κι αυτ τραγικ θνατο σε νεαρ ηλικα. Το 1926, διαλοντας τον αρραβνα της, πγε στο Παρσι, που προσβλθηκε απ φυματωση. Νοσηλεθηκε στην Ελλδα στο νοσοκομεο Σωτηρα, που το 1928 την επισκφτηκε ο Καρυωτκης, πριν αναχωρσει για τον τελευταο σταθμ της ζως του, τη Πρβεζα. Για πολλ χρνια η ποιτρια ταν περισστερο γνωστ για την ερωτικ της σχση παρ για τη ποησ της. τσι, επισκιστηκε ο ιδιατερος λυρικς ποιητικς της λγος. Το ερωτικ της πθος για κενον διατρχει λο το ργο της. μως, δεν συνδιαλγεται μνο με τον αγαπημνο της αλλ και με το ποιητικ του ργο.


                                            Μαρα Πολυδορη

     
Το Φλεβρη του 1928 αποσπται στη Πτρα και τον Ιονιο στη Πρβεζα, εν εχε δη αναπτξει και συνδικαλιστικ δρση, σε σγκρουση με την αστικ τξη της παρακμς και το αντστοιχο κρτος. ντας Δημσιος Υπλληλος εχε εκλεγε, στις 13 Ιανουαρου 1928, γραμματας της Ενσεως Δημοσων Υπαλλλων Αθηνν και συμμετεχε σε απεργιακος αγνες, πργμα που οδγησε στη μετθεσ του σε Πτρα και Πρβεζα. Η θση εργασας του τανε στη Νομαρχα Πρβεζας, στο Γραφεο Εποικισμο κι Αποκαταστσεως Προσφγων, ταν ταν νομρχης ο Γεργιος Π. Γεωργιδης. Ο Καρυωτκης ως δικηγρος της Νομαρχας εχε στα καθκοντ του τη σνταξη και τον λεγχο των ττλων κυριτητας των αγροτεμαχων διανομς προς τους πρσφυγες της Μικρς Ασας. Η αλληλογραφα του με συγγενες του την περοδο αυτ αναδεικνει την απγνωσ του για την επαρχιακ ζω και τη μικρτητα της τοπικς κοινωνας.
     Αισθανμενος αηδα κι απγνωση για τη ζω αυτς της μικρς πλης στλνει απελπισμνα γρμματα σε συγγενες και φλους, περιγρφοντας την αθλιτητα και τη μικρτητα που κυριαρχε στη τοπικ κοινωνα. Στις 20 Ιουλου αποφασζει να βλει τλος στη ζω του. Αποπειρται να αυτοκτονσει  πφτοντας γυμνς στη θλασσα και μταια προσπαθντας επ 10ωρο να πνιγε. Δε τα καταφρνει μως γιατ τανε καλς κολυμβητς. Το πρω της επομνης, απτητος, αγορζει να περστροφο και πει σ να καφενεο που φυτεει μια σφαρα στη καρδι του. Στη τσπη του αφνει το τελευταο του σημεωμα:



     "Εναι καιρς να φανερσω την τραγωδα μου. Το μεγαλτερο μου ελττωμα στθηκε η αχαλνωτη περιργει μου, η νοσηρ φαντασα και η προσπθει μου να πληροφορηθ για λες τις συγκινσεις, χωρς τις περστερες, να μπορ να τις αισθανθ. Τη χυδαα μως πρξη που μου αποδδεται τη μισ. Εζτησα μνο την ιδεατ ατμσφαιρ της, την σχατη πικρα. Οτε εμαι ο κατλληλος νθρωπος για το επγγελμα εκενο. Ολκληρο το παρελθν μου πεθει γι' αυτ. Κθε πραγματικτης μου ταν αποκρουστικ.
     Εχα τον λιγγο του κινδνου. Και τον κνδυνο που ρθε τον δχομαι με πρθυμη καρδι. Πληρνω για σους, καθς εγ, δεν βλεπαν καννα ιδανικ στη ζω τους, μειναν πντα ρμαια των δισταγμν τους, εθερησαν την παρξη τους παιχνδι χωρς ουσα. Τους βλπω να 'ρχονται ολονα περισστεροι μαζ με τους αινες. Σ' αυτος απευθνομαι. Αφο εδοκμασα λες τις χαρς !!! εμαι τοιμος για ναν ατιμωτικ θνατο. Λυπομαι τους δυστυχισμνους γονες μου, λυπομαι τα αδλφια μου. Αλλ φεγω με το μτωπο ψηλ. μουν ρρωστος. Σας παρακαλ να τηλεγραφσετε, για να προδιαθση την οικογνει μου, στο θεο μου Δημοσθνη Καρυωτκη, οδς Μονς Προδρμου, προδος Αριστοτλους, Αθνας
.

  Υ.Γ. Και για ν' αλλξουμε τνο. Συμβουλεω σους ξρουν κολμπι να μην επιχειρσουνε ποτ ν' αυτοκτονσουν δια θαλσσης. λη νχτα απψε επ δκα ρες, εδερνμουν με τα κματα. πια φθονο νερ, αλλ κθε τσο, χωρς να καταλβω πς, το στμα μου ανβαινε στην επιφνεια.     
     Ωρισμνως, κποτε, ταν μου δοθε η ευκαιρα, θα γρψω τις εντυπσεις ενς πνιγμνου
.                     
Κ. Γ. Κ.

     Οι συνθκες της αυτοκτονας του και κυρως τα ατια της παραμενουν να μυστριο. Τα ατια προβληματζουν ακμη τη φιλολογικ ρευνα. Η οικογνει κατχει σημαντικ ρλο στην απκρυψη στοιχεων της αυτοκτονας αλλ και της ζως του ποιητ. Η αναγγελα του θαντου του δημοσιεθηκε στις εφημερδες αρκετς μρες μετ το θνατο του. λες οι εφημερδες της εποχς ανγγειλαν την αυτοκτονα αποδδοντας την στον υπουργ Υγιεινς και Πρνοιας Μιχαλ Κρκο. Ο Μιχαλ Κρκος εχε υπογρψει την δικη μετθεση του ποιητ στη Πρβεζα, που σμφωνα με την οικογνεια εχε οδηγσει τον ποιητ στη μελαγχολα. Το προσωπικ αρχεο του ποιητ εξαφανστηκε κι ο δημοσιοπαλληλικς του φκελος βρθηκε λειψς.
     Παρλληλα, ο βιογρφος του Χαρλαος Σακελλαριδης, στον οποο ανθεσε η οικογνεια την επιμλεια των Απντων, μεταφρει επιλεκτικς πληροφορες και διαστρεβλνει την προσωπικτητα του. Τονε παρουσιζει εγωκεντρικ, μισνθρωπο, μελαγχολικ, καταθλιπτικ, δηλαδ ως κλασσικ περπτωση ψυχοπαθολογικς προσωπικτητας. Ο αμφιλεγμενος βιογρφος του αποσιωπ σημαντικ γεγοντα της ζως και της δρσης του ποιητ, πως τη νσο της σφιλης, τη συνδικαλιστικ δραστηριτητα και τη συμμετοχ στις απεργες των δημοσων υπαλλλων. λα αυτ τα γεγοντα δεχνουν τι επιχειρθηκε απ την οικογνεια του μια συστηματικ συγκλυψη στοιχεων. H οπτικ του Σακελλαριδη επβαλε για πολλ χρνια να συγκεκριμνο τρπο ανγνωσης της ποησης Καρυωτκη, δημιουργντας την εικνα του πεισιθνατου ποιητ.



     Σμφωνα με τη σγχρονη ρευνα, δεν αυτοκτνησε απ κατθλιψη, οτε εξαιτας της μετθεσς του στη Πρβεζα, παρλο που κι οι δο αυτο λγοι οπωσδποτε επηρεσανε σοβαρ τη ψυχικ του διθεση. Τα σγχρονα δεδομνα φανερνουν τι σημαντικ ρλο στο τλος της ζως του κατεχε η νσος του ποιητ. Γνριζε τι πασχε απ το αφροδσιο νσημα της σφιλης δη απ το 1922, γεγονς που του δημιοργησε ντονο ασθημα αποξνωσης. Η ασθνεια πρα απ την απειλ της υγεας του και το στιγματισμ του ερωτισμο του, απειλοσε και την υπληψ του, καθς η σφιλη ταν να κοινωνικ στιγματισμνο νσημα. Ο ποιητς αναφρει για τη νσο στο ποημα του Τραγοδι Παραφροσνης, που αργτερα μετονομστηκε σε Ωχρ Σπειροχατη, δηλαδ το νομα του βακτηρου που τη προκαλε.
     Ο Γ. Π. Σαββδης, που διθετε το μεγαλτερο αρχεο για τους Νεολληνες Λογοτχνες, ερχμενος σ' επαφ με φλους και συγγενες του ποιητ, ταν αυτς που αποκλυψε τι ο Καρυωτκης ταν συφιλιδικς και, μλιστα ο αδελφς του, Θνος, θεωροσε πως η ασθνεια συνιστοσε προσβολ για την οικογνεια. Ο μελετητς λοιπν. -καθηγητς του Αριστοτελεου Πανεπιστημου Θεσσαλονκης-  που θεμελωσε τη παρδοση της καρυωτακικς ρευνας-, διατυπνει την ποψη τι ο ποιητς αυτοκτνησε στη Πρβεζα, χι πιεζμενος απ τη μετθεσ του εκε, αλλ φοβομενος να νοσηλευτε σε ψυχιατρικ κλινικ, πως συνβαινε με λους τους συφιλιδικος στο τελικ στδιο της νσου τη περοδο εκενη. Θλοντας μλιστα, να ισχυροποισει το επιχερημ του, τονζει τι δεν εναι δυνατν νας βαρι καταθλιπτικς ασθενς ν' αστειεεται στο επιθαντιο γρμμα του.
     Παρλα αυτ, σμφωνα με τον σγχρονο ορισμ της κλινικς κατθλιψης, ο ποιητς εναι ββαιο πως πασχε απ τη νσο. Το ργο του, πολ πριν μθει τι πσχει απ σφιλη το καλοκαρι του 1922, η ζω κι ο θνατος του συνιστον ακρδαντες αποδεξεις γι' αυτ. Διατυπνει ν ακμη στοιχεο που πιθαντατα οδγησε τον ποιητ στο συναισθηματικ αδιξοδο. Ο ποιητς εχε πσει θμα εκβιασμο, για τον οποον μως δεν χουμε σαφ αντληψη. Θεωρε τι πρκειται για συκοφαντες σχετικ με ναρκωτικς ουσες κοινς γυνακες. Οι δικτες του επιδωκαν να τον εξοντσουν ηθικ, στε να μηδενσουνε τη συνδικαλιστικ του δρση.
Συνεπς, οι αλλεπλληλες δικες μεταθσεις, η επαρχιακ ανα, η ασθνεια της σφιλης κι οι πολιτικς διξεις και κατηγορες βρυναν αναμφβολα τη ψυχολογικ του κατσταση οδηγντας τον στην αυτοκτονα. Με την αυτοκτονα του η φμη του εκτινχθηκε και στη ποηση του αναγνωρσθηκε η ειλικρνεια του βιματος.


                          Το σπτι του στη Τρπολη

     Η αποχαιρετιστρια επιστολ του προβλημτισε και συζητθηκε σχεδν σο κανν λλο κεμενο λληνα λογοτχνη. Γνωρζουμε το περιεχμεν της μχρι το 1980 χωρς τα σημεα που βρσκονται σε παρνθεση. Ας θυμηθομε το περιβλλον και την ατμσφαιρα της εποχς. Ο ποιητς βρσκεται με δυσμεν απσπαση στη Πρβεζα, με μια απειλητικ κατηγορα να τονε βαρανει. Tο Γενρη του 1928, ταν αρχζουν οι διξεις της υπηρεσας εναντον του, με αποκορφωμα την αυθαρετη μετθεσ του στη Πρβεζα, εκλγεται Γενικς Γραμματας των Δημοσων Υπαλλλων της Αθνας σε μια στιγμ που το συνδικαλιστικ κνημα δεχνει μιαν ιδιατερη δραστηριτητα. Επιπλον ορισμνα δημοσιεματα με την υπογραφ του, αλλ και ψευδνυμα, που αποκαλπτουνε τη διασπθιση του δημοσου χρματος και την αναξιοκρατα, τονε φρνουν αντιμτωπο με τον διο τον υπουργ.
     Η απομκρυνσ του απ την Αθνα δεν δωσε αρκετ ικανοποηση σε σους επιθυμοσανε την οριστικ του απλυση απ την Υπηρεσα. τσι δημιουργθηκε μια σκευωρα σε βρος του ενοχλητικο συνδικαλιστ Καρυωτκη με αποτλεσμα τη διατπωση μιας χαλκευμνης κατηγορας που τον πιζει ασφυκτικ τις τελευταες μρες της ζως του. Σε αυτν αναφρονται λλωστε τα 2 λογοκριμνα αποσπσματα της αποχαιρετιστριας επιστολς του. Η χυδαα πρξη που του αποδδεται και το επγγελμα που τη προποθτει θα μποροσε να εναι, σμφωνα με την ρευνα των στοιχεων, η μαστρωπεα. Την εικασα αυτ την εχε αποκλεσει ο Σαββδης, επειδ, πως γρφει, "κανες ποτ, δεν ξρω να ψιθρισε λξη οτε για πορνεα οτε για μαστροπεα, οτε καν για αρσενοκοιτα παιδεραστα του κυρου Τκη". Ο Σαββδης πιθανολγησε τι ο ποιητς κανε χρση ναρκωτικν ουσιν. Ωστσο, κανες δεν κνει λγο για χρση ναρκωτικν ουσιν.
     Εναι κοιν μυστικ τι οι ποιητς Ναπολων Λαπαθιτης, Μτσος Παπανικολου, Γιργος Μυλωνογιννης, Τεκρος Ανθας και Γεργιος Τσουκαλς, για να μενουμε στους πιο γνωστος, καταφεγουν ακμα και στη χρση ηρωνης. Για τον Καρυωτκη ωστσο δεν γνωρζουμε να χει διατυπωθε η παραμικρ υπνοια.
Οι μαρτυρες για τις σχσεις του με τις "δουλετρες της αμαρτας", για να χρησιμοποισω να νεανικ του ποημα, θα μποροσαν ν' αποτελσουν πρσφορο πεδο εκμετλλευσης απ τους συκοφντες του, εναι κι αρκετς κι ενδιαφρουσες. Απ τα συμφραζμενα της επιστολς προκπτει το συμπρασμα πως η κατηγορα πρπει ν' αφοροσε σε μιαν υποτιθμενη ατιμωτικ δραστηριτητ του, σ' να επγγελμα που μως δεν ταν, πως λγει ο διος, ο κατλληλος νθρωπος. Απ την λλη, γνωρζουμε τι πως κι λλοι θερμαιμοι νοι της εποχς του, σχναζε σε καφ σαντν κι οκους ανοχς. "Οι νοι πλησαζαν ρομαντικ το μπορντλο", μας πληροφορε σχετικ ο Ασημκης Πανσληνος κι ο Τερζκης δνει επσης μαρτυρα για την ιδιατερη αγλη που ασκον οι πρνες στους λογοτεχνικος κκλους: "Ερωτεονταν πλατωνικ κοινς γυνακες καθς οι ρωες του Ντοστογιφσκυ και του Αντργιεφ". Εκε μολνθηκε απ το στγμα της ωχρς σπειροχατης, που θα καθορσει δυστυχς την ερωτικ του ζω.



     Σμφωνα με τον βιογρφο του, Σακελλαριδη, εχε ανακοινσει στους δικος του πως σχεδαζε να συζσει με μια κοιν γυνακα. Σγουρα αυτ η πληροφορα δθηκε εσκεμμνα, πως λλωστε αρκετς απ τις πληροφορες του βιογρφου του που πρπει να εξετζουμε μλλον καχποπτα, για να υποστηρξει την εκδοχ της οικογνειας περ ταραγμνου ψυχισμο. (Μνον τσι μποροσε να επιτραπε η κηδεα του και να αποσιωπηθονε τα ποικλα σχλια για τις ερωτικς κι ιδεολογικς του επιλογς). Γρφει ο Σακελλαριδης στο σχετικ χωρο: "Η λλη ερωτικ ζω του Καρυωτκη, αν κι χι τσο σημαντικ, εναι μως αρκετ χαρακτηριστικ για τη διαρκ του μα χιμαιρικ αναζτηση μιας γυνακας, που να νιθει αληθιν αγπη γι' αυτν. Δειλς, πολ δειλς στον ρωτ του, ταν νμιζε πως εχε απναντ του γυνακα χι απ’ τις κοινς, θραστατος πλι στις λλες περιπτσεις, λαχταροσε πντα στη περοδο των περισπασμν και του ψυχικο καμτου, την ανακοφιση που δνει στη ζω η ατμσφαιρα τρυφερτητας και θαλπωρς, που μνο μια γυνακα θα μποροσε να του τη δημιουργσει. φτασε στο σημεο, με την απειρα της γυναικεας ψυχολογας που εχε, λγο καιρ πριν φγει για τη Πρβεζα, να μνει αρκετ χρονικ διστημα με τη φρεναπτη τι τον αγαπ μια λως διλου κοιν γυνακα. Λογριαζε μλιστα να ζσει μαζ της και χρειστηκε να γνει απ μρους της μια απ κενες τις σιχαμερς σκηνς, που μνο ττοιου εδους γναια εν' ξια να τις δημιουργονε, για να καταλβει επιτλους με τι νθρωπο εχε να κνει".
     Απ εδ και πρα αρχζει ο κκλος των υποθσεων. Ο ποιητς χι μνο ζει για αρκετ χρονικ διστημα με τη φρεναπτη τι τον αγαπ μια πρνη, αλλ και σχεδιζει να ζσει μαζ της. Ας προσξουμε τη πληροφορα πως αυτ συνβησαν λγο καιρ πριν φγει για τη Πρβεζα. νας δημσιος υπλληλος και ταυτχρονα ενοχλητικς συνδικαλιστς, που συχνζει στα κακφημα σπτια, δεν αργε να γνει στχος του τμματος ηθν, που διαθτει τους σπιονους του και συνεργζεται με το τμμα προστασας του κρτους απ τον "κομμουνιστικ κνδυνο". Δεν εναι λοιπν δσκολο να σκηνοθετσουνε κατηγορα περ μαστρωπεας και μλιστα με τη συνδρομ μαρτρων. Η κοιν γυνακα που συνδεταν ο ποιητς εξαναγκασμνη απ τις προφανες εξαρτσεις της πιθαντατα χρησιμοποιθηκε εναντον του. Ο Καρυωτκης κατ τη διρκεια της ολιγομερης παραμονς του στη Πρβεζα θα πρπει να ενημερθηκε αρμοδως για τη σοβαρ κατηγορα εις βρος του.
     Οι ψυχικς του αντιστσεις ταν δη εξασθενημνες απ τις συναισθηματικς και τις επαγγελματικς απογοητεσεις. Αν προσθσουμε και τη μνιμη απειλ της αρρστιας του, αυτ η τελευταα καταδωξη τον φερε περισστερο παρ ποτ "στο μαρο αδιξοδο, στην βυσσο του νου". Το 2ο λογοκριμνο απσπασμα της επιστολς, "μουν ρρωστος", κλενει ουσιαστικ το 1ο και σημαντικτερο μρος της απολογας του. Η φρση αυτ, νομζω πως εναι αρκετ πλον προφανς τι παραπμπει στο αφροδσιο νσημα και την επδραση που εχε στη ζω του. Η αρρστια που στιγματζει τον ερωτισμ του Καρυωτκη δεν απειλε μνο την υγεα του αλλ και την υπληψ του. Αυτς εναι κι ο λγος που φροντζουν με τση προσοχ οι οικεοι του ν' αποσιωπσουν κθε στοιχεο που θα οδηγοσε σ' αυτ την αποκλυψη.



     Σμφωνα με λες τις ενδεξεις, το καλοκαρι του 1922, εναι η εποχ της ερωτικς σχσης του με τη Πολυδορη, μιας σχσης που διακπτει απτομα, αναστατωμνος απ την ανακλυψη της μοιραας αρρστιας που τρχει ανατη στις φλβες του. Το  Φλεβρη του 1923 δημοσιεει στον Νουμ το τετρστιχο:

Στον τεφρ πρα ορζοντα η αγπη μου αχνοσβνει.
Οι φλοι αποτραβχτηκαν, για πντα, οι τελευταοι.
Σ' λα κλεισα τη πρτα μου κι ρημος χω μενει,
τρα που ακοω το θνατο στις φλβες μου να ρει.

     Λγο αργτερα θα δημοσιεσει το ποημα Τραγοδι Παραφροσνης, που θα συμπεριλβει ως Ωχρ Σπειροχατη στο Ελεγεα και Στιρες. Το τρομερ μυστικ εξομολογεται στη Μαρα, που του απαντ στις 12.10.1922 μ' να γρμμα αποκαλυπτικ, τσο για τα συναισθματ της απναντ του σο και για τη δικ του αντδικη μορα:
   "Ω! αν ξερες πσο κακ μου κνει να σκπτομαι πως εσ, το ευγενικ κι εξιδανικευμνο πλσμα με τη θεκ ψυχ, φρεσαι τσι απ ανγκη, στις ελεεινς αυτς ακθαρτες γυνακες που σου χλασαν την υγεα σου… πσο κακ μου κνει… πσο κακ!".
     Εναι ββαιο τι την αρρστια του τη κρατ μυστικ απ την οικογνεια, -συντηρητικν παραδσεων-, αλλ κι απ το βιογρφο και φλο των νεανικν του χρνων Χ. Σακελλαριδη. Δεν εναι τυχαο λοιπν τι οι δικο του κι ο βιογρφος του, αρνονται να δημοσιοποισουν οτιδποτε σχετικ και λογοκρνουνε, χωρς να το δηλνουνε, την αποχαιρετιστρια επιστολ, ακμα και στην κδοση των Απντων του 1966, μεριμνον στε να απαλειφθον απ το γρμμα της Πολυδορη λες οι σχετικς αναφορς. Εχανε σχση και με την ασθνει του, αλλ χι μνο μ' αυτ. Το μπαολο με το προσωπικ αρχεο του που εξαφανστηκε, ο δημοσιοπαλληλικς του φκελος που βρθηκε λειψς, οι επιλεκτικς πληροφορες που μας μεταφρονται απ το βιογρφο του, λα δεχνουν τι επιχειρεται συστηματικ μια συγκλυψη στοιχεων. Αυτ τα ελλεποντα στοιχεα δεν εξπτουν μνο τη φαντασα των φανατικν αναγνωστν του, αλλ συνιστον ενδιαφρουσα πρκληση για μια σγχρονη βιογραφα του ποιητ.


                Με τη μητρα του, την αδερφ του Ντσα και το γι της

     Ο Καρυωτκης κι  οι λοιποι ποιητς της γενις του 1920 εκφρζουν μια να αισθητικ, στρφονται προς την εσωτερικτητα τους, τονζουνε την ασθηση της ανας και την ανγκη φυγς. Ο μελαγχολικς τνος της ποησης τους εναι κι ο απηχος των ιστορικν γεγοντων στη ψυχοσνθεση των ανθρπων της εποχς. Αιωρονται ανμεσα στη γη και στ' νειρο, στην παρξη και την ανυπαρξα. Αποτελε μια χαμηλ φων μοναδικς ευαισθησας. Στη ποηση του η κυριαρχε το ασθημα του αδιεξδου, της φθορς, ο ελεγειακς τνος, η μουσικτητα, η συνεχς παρουσα ενς ασαφος κι ανατου τραματος κι η αδυναμα επικοινωνας με τη κοινωνικ πραγματικτητα. Τον Καρυωτκη και τους υπλοιπους νεοσυμβολιστς, τους δυσαρεστον οι κοινωνικοπολιτικς συνθκες, αλλ δεν εκφρζουνε κποια μορφ αντστασης προς αυτς. Σ' αντθεση με τους σγχρονος τους Σικελιαν, Βρναλη και Καζαντζκη, που μσω της τχνης τους εκφρζουν να νο ραμα, οι νεοσυμβολιστς εναι απαλλαγμνοι απ ιδανικ και ψευδαισθσεις αλλαγς.
     Επηρεασμνος απ τον γαλλικ συμβολισμ, αξιοποιε την τεχνικ της υποβολς. Επιδικει την ηθελημνη ασφεια, καθς δεν τον απασχολε να δσει να ξεκθαρο νημα και εργζεται για την «περιρρουσα ατμσφαιρα». Ακμη, στην ποηση του κυριαρχον τα σμβολα και τα μοτβα του χαμνου ονερου και του χρνου. Τλος, τα ποιματ του διακρνονται απ μετρικ αρτιτητα. Χρησιμοποιε τις περισστερες φορς την ομοιοκαταληξα. Δουλεει πρα πολ τον στχο του και προσπαθε να συνδυσει περιεχμενο και μορφ. Δεν ανανωσε τον ποιητικ στχο αλλ εξφρασε την πεση και το αδιξοδο που εχε προκαλσει η παραδοσιακ φρμα. Βασικ χαρακτηριστικ της γενις του 1920 εναι η ανανεωτικ τους τση κι η ρξη τους με τις παραδοσιακς μορφς.
     Με τνους αβρος εκφρζει τη κοινωνικ αμφισβτηση και την υπαρξιακ αγωνα. Ο ρεαλισμς και συγκεκριμνα ο νεοαστικς ρεαλισµς, πως αναφρει ο κριτικς κι ομτεχνος του Τλλος γρας, διπει το ργο του. Η συνηθστερη πλευρ του νεοαστικο ρεαλισµο στο ργο του εναι η ιεραρχα, η υπαλληλα, το γραφεο κι η γραφειοκρατα. Τα τεχνικ ποιματα κατχουν μεγλο μρος του ργου του. Δεν εναι λγες οι φορς που προσπαθε ν' αναζητσει και να δοκιμσει κι ρια και τις δυναττητες του ποιητικο λγου. Οι υπλοιποι νεοσυμβολιστς νεορρομαντικο τις περισστερες φορς χρησιμοποιονε τον ποιητικ λγο ως μσω επικοινωνας με τη κοινωνικ πραγματικτητα. Ο Καρυωτκης περν στον αντποδα. Απαξινει και σαρκζει οτιδποτε μπορε να φρει την ανακοφιση, ακμη και την δια τη ποηση. Η ποιητικ διαδικασα εναι γι' αυτν ατελσφορη. Ο ποιητικς λγος εναι ανολοκλρωτος, ακυρωμνος κι ανκανος να εκφρσει τα συναισθματα του ποιητικο υποκειμνου. Επισημανει την αδυναμα της ποησης να αποτρψει τη συγκρουσιακ και τελικ αδιξοδη σχση με τη πραγματικτητα. Η τχνη της ποησης, πλον, εναι "τὸ καταφγιο ποὺ φθονοῦμε". Επιπλον, χλευζει τις υπερβατικς ιδιτητες της ποησης και του ποιητ.


                                Το σημεο της αυτοκτονας του

     Η τεχνικ της ειρωνεας, του σαρκασμο και του αυτοσαρκασμο βοηθνε τον ποιητ να εκφρζει την απογοτευση και να προβλλει τη κοινωνικ διαμαρτυρα. Αυτς οι τεχνικς κυριαρχον στην τελευταα του ποιητικ συλλογ Ελεγεα και Στιρες. σα χει θρηνσει στο παρελθν θα γνουνε τρα αντικεμενο σαρκασμο, καθς δεν μπορε να βρεθε καμμα παρηγορα για τον ποιητ. Ο θνατος καθσταται επιθυμητς παρ τον φβο που προκαλε ορισμνες φορς. Σε πολλ ποιματα θεματοποιεται ο θνατος κι η αυτοχειρα. Χαρακτηριστικ εναι τα ποιματα Εμβατριο Πνθιμο και Κατακρυφο, Ιδανικο Αυτχειρες και Δικαωσις. Δημιοργησε να ολκληρο κλμα μιμητν κι επηρασε σο ελχιστοι τη φυσιογνωμα της μοντρνας ποησης. Η διαδρομ πρσληψης του ργου του παρουσιζει μεγλο ενδιαφρον. Αρχικ, ο καρυωτακισμς ορστηκε ως στσιμη κι αρνητικ μμηση του ργου του, μμηση που πρε διαστσεις μδας για σχεδν μια 7ετα μετ την αυτοκτονα του. Ο ποιητς αναγνωριζταν ως ιδανικς εκπρσωπος αυτς της χαμνης γενις.
     Ο Φτης Πολτης με ρθρα του στην εφημερδα Πολιτεα κατηγοροσε τη να γενι ποιητν για κρατο ατομικισμ και παρακμ. Η απαισιοδοξα κι η παρατηση του Καρυωτκη βρθηκε στο στχαστρο της ηγετικς γενις του '30. Αιχμηρς εναι οι κριτικς του Ανδρα Καραντνη, Βσου Βαρκα, Κ. Θ. Δημαρ, Γιργου Θεοτοκ, Δημτρη Νικολαρεζη, Βασλη Ρτα και Μρκου Αυγρη. Ββαια, δεν στρφονται πντα εναντον του, αλλ της απαισιδοξης ρητορικς του. Ειδικτερα, ο Ανδρας Καραντνης πιστεει τι το ργο του δεν επιδρ αρνητικ ως ποιητικ αλλ ως στση ζως. Αντθετος με το αντικαρυωτακικ κλμα ρχεται ο Γιννης Ρτσος. Η ποησ του εμφανζει πλθος καρυωτακικν στοιχεων και μοτβων, ιδιατερα στις 1ες του ποιητικς συλλογς Τρακτρ και Πυραμδες. Ο ποιητς της Ρωμιοσνης αντικροοντας την απρριψη του ποιητ απ συντηρητικος κριτικος και λογοτχνες της εποχς, το 1938 δηλνει στο Ελεθερο Βμα: "Κποιες βραδινς ρες, που η πικρα κι η μοναξι δεσπζουνε στη ψυχ μας, τα Ελεγεα και Στιρες μας περιμνουν κτω απ την αρχαα λμπα. Ττοιες στιγμς δε θα λεψουν ποτ απ' τη ζω μας. Μαζ μ' αυτς θα ζει για πντα κι ο Καρυωτκης".
     Η γενι του 1960 η αποκαλομενη απ το Βρωνα Λεοντρη γενι της ττας, νιωσε να εκφρζεται απ τους αδικημνους της γενις του 1920. Οι επιδρσεις του αυτχειρα ποιητ εντοπζονται στον Ττο Πατρκιο, στον Μανλη Αναγνωστκη κι ακμη περισστερο στον ρη Αλεξνδρου. Η 10ετα των '60ς αποδεικνεται αποφασιστικ για την ψιμη αναγνριση του ποιητ. Τη 10ετα αυτ ο Γ. Π. Σαββδης εκδδει την 2τομη φροντισμνη κδοση του καρυωτακικο ργου. Οι υπερρεαλιστς Ανδρας Εμπειρκος και Νκος Εγγονπουλος θα μιλσουνε θετικ για τον ποιητ και θα τον εντξουνε στο γενεαλογικ τους δντρο. Το 1984 ο Μκης Θοδωρκης, χοντας μελοποισει δη τους νομπελστες ποιητς Γιργο Σεφρη κι Οδυσσα Ελτη, εργζεται με τη χαμηλφωνη φων του Καρυωτκη. Τον δσκο ερμηνεει ο Βασλης Παπκωνσταντνου. Η μελοποηση των ποιημτων απ τον Μκη Θοδωρκη βοθησε με τη σειρ της στην αναγνριση του Καρυωτκη ως ποιητ μεγλης δυναμικς.
     Το 1990 ο Αναγνωστκης εκδδει τη προσωπικ ανθολογα Η Χαμηλ Φων: τα λυρικ μιας περασμνης εποχς στους παλιος ρυθμος. Στο τελευταο αυτ εκδοτικ εγχερημα ανθολογε ποιητς της χαμηλς φωνς, που ανμεσ τους ανκουνε πολλο ποιητς του 1920 και φυσικ ο Καρυωτκης. Η χειρονομα του για την ανδειξη της ελσσονος ποησης εναι ενδεικτικ της στσης της 1ης μεταπολεμικς γενις προς τον Καρυωτκη. Οι μελετητς παρατρησαν τι η το καρυωτακικ διακεμενο συνεχζει να εντοπζεται και στη 2η μεταπολεμικ γενι. O Ευριπδης Γαραντοδης κνει λγο για νεοκαρυωτακισμ κι αναφρει πως ο Καρυωτκης εναι ο μοναδικς λληνας ποιητς του οποου χι τσο το ποιητικ ργο σο η μυθοποιημνη μορφ αποτλεσε για τη γενι του 1970 πλο λξης και σημεο ρητς αναφορς. Αυτ τη φορ, λοιπν, οι επιδρσεις του στη γενι της αμφισβτησης προρχονται απ τη μυθοποιημνη μορφ του και τη παγωση του ως σμβολο της κοινωνικς διαμαρτυρας και του ποιητικο αδιεξδου.


  Το πιστλι Pieper Bayard, οι σφαρες κι η επιστολ, εκτθενται στο Μουσεο Μπενκη

     Εκτς απ το ποιητικ του ργο, γραψεν επσης πεζ, μεταφρσεις ξνων λογοτεχνν, πως των Φρανσου Βιγιν, Σρλ Μπωντλαρ, Πωλ Βερλαν, Τριστν Κορμπιρ, Ζαν Μορες, Χινριχ Χινε κ.., εν τα ποιματ του χουν μελοποιηθε απ το ροκ συγκρτημα Υπγεια Ρεματα, τον Μκη Θεοδωρκη, τη Λνα Πλτωνος, τον Μμη Πλσσα, το Γιννη Σπαν, το Γιννη Γλζο και τον Νκο Ξυδκη. Ο Καρυωτκης ζησε σε μια εποχ πολ ταραγμνη, που τονε σημδεψε: Βαλκανικο πλεμοι, Α' Παγκ. Πλ., επκταση των συνρων της χρας, Μικρασιατικ καταστροφ και καταποντισμς της Μεγλης Ιδας, μαζικ εισρο προσφγων, πολιτικ διαφθορ, εκτεταμνη εξαθλωση των λακν τξεων, θλιες συνθκες εργασας, ντονοι απεργιακο αγνες κλπ. Η ανεργα μνο στην Αθνα, το 1928, φτανε στο 55%. Σε να ττοιο κλμα, ιδιατερα ζοφερ για τη να γενι, πολλο νοι με κποιες ευαισθησες, βλποντας να απροσδιριστο μλλον, στραφκανε στη πνευματικ ζω κι αναζτηση. νας απ' αυτος τανε κι ο Καρυωτκης, που με την απαισιοδοξα που τον εδικρινε, σε συνδυασμ με την λλειψη σημεου στριξης και νου κοινωνικο προσανατολισμο, ξφρασε με τα ποιματ του λο αυτ το εσωτερικ δρμα μιας μερδας ανθρπων εκενης της εποχς και τον πνο ενς κσμου που αλλζει.
     Στο ντοκιμαντρ του Φρντυ Γερμανο, ο δμαρχος Πρβεζας τη 2ετα 1977-78, Ηρακλς Ντοσιας, περιγραψε τι, δο ρες προ της αυτοκτονας του, γρω στις 2.30 μ.μ., ο Καρυωτκης πγε στο ττε παραλιακ καφενεο Ο Ουρνιος Κπος, που παργγειλε κι πιε μια βυσσινδα. Ο καφεπλης παραξενετηκε ττε, γιατ ο ποιητς το φησε στο τραπζι 75 δραχμς πουρμπουρ, εν η τιμ του αναψυκτικο ταν 5 δρχ. Ζτησε τσιγρο να καπνσει και μια κλλα χαρτ, που κι γραψε τις τελευταες σημεισεις, που βρεθκανε και διασθηκαν στη τσπη του. Ο γιος του οπλοπλη Ιωννη Αναγνωστπουλου, πολιτικς μηχανικς ΤΕ, δηλνει στο ντοκιμαντρ του Φρντυ Γερμανο τι τη προηγομενη μρα τς αυτοκτονας ο Καρυωτκης αγρασε απ το κατστημα του πατρα του να πιστλι, με το οποο επστρεψε σε λγες ρες διαμαρτυρμενος τι εχε βλβη, εν εχε ξεχσει να βγλει την ασφλεια. Αυτ εξηγθηκε ως πρθεσ του να αυτοκτονσει αυθημερν. Το πιστλι αυτ εναι τπου Pieper Bayard 9mm, παραχωρθηκε απ τους απογνους της οικογνειας Καρυωτκη κι εκτθεται απ το 2003 στο Μουσεο Μπενκη στην Αθνα (κτριο Α, Βασ. Σοφας).


Οικογνεια Καρυωτκη: Δεξι ο διος, στη μση οι γονες αριστερ ο Θνος και κτω η Ντσα

     Τελικ, στις 21 Ιουλου 1928, το απγευμα 4.30 μ.μ., σε ηλικα μλις 32 ετν, ο Κστας Καρυωτκης περπτησε απ το καφενεο Ουρνιος Κπος της Βρυσολας προς τη θση Βαθ της Μαργαρνας, μια απσταση περπου 400 μτρων. Ξπλωσε κτω απ ναν ευκλυπτο κι αυτοκτνησε με πιστλι στη καρδι. Η ττε χωροφυλακ τρβηξε φωτογραφα του πτματος που χει δημοσιευθε και τονε δεχνει κοστουμαρισμνο, με ψαθκι και με το χρι με το πιστλι στο στθος. Στη θση αυτ βρσκεται σμερα το στρατπεδο των καυσμων της 8ης Μεραρχας Πεζικο κι υπρχει εκε αναμνηστικ μαρμρινη επιγραφ που τοποθτησε η Περιηγητικ Λσχη Πρβεζας το 1970. Η πινακδα γρφει: "Εδ, στις 21 Ιουλου 1928, βρκε τη γαλνη με μια σφαρα στη καρδι ο ποιητς Κστας Καρυωτκης".
     Το σπτι που νοκιασε και μεινε τις τελευταες μρες της ζως του ο Καρυωτκης το 1928, βρσκεται στην οδ Δαρδανελων, στο λεγμενο Σετν Παζρ. Διατηρεται ακμα ανπαφο, υπρχει αναμνηστικ πλκα και κατοικοσαν εκε ακμα και τη 10ετα του '90. Η ττε σπιτονοικοκυρ του, Πηνελπη Λυγκορη, νεαρ κοπλα το 1928 δλωσε στο ντοκιμαντρ του Φρντυ Γερμανο τι στο σπτι ο Καρυωτκης δεν εχε καθλου βιβλα, παρ μνο χειργραφα δικ του, τα οποα μετ το θνατ του δεν ξερε τι ταν ποιματα και τα πταξε.
     Ποιητς και πεζογρφος, σως η σημαντικτερη λογοτεχνικ φων που ανδειξε η γενι του '20 κι απ' τους πρτους που εισγαγαν στοιχεα του μοντερνισμο στην ελληνικ ποηση, ο Κστας Καρυωτκης, επηρασε πολλος απ τους επμενους ποιητς, πως τον Σεφρη, τον Ρτσο και τον Βρεττκο. Η αυτοκτονα του δημιοργησε φιλολογικ μδα, τον Καρυωτακισμ, που πλημμρισε τη νεοελληνικ ποηση. Ποηση που δεν χει χνος φιλολογας, αισθηματισμο και φιλαρσκειας, ποηση που αποπνει την ασθηση του μταιου, του χαμνου, με στση αντιηρωικ κι αντιδανικ. Γρφει ποιματα για το δοξο, το ασμαντο, ακμα και το γελοο, ως διαμαρτυρα, που φτνει στο σαρκασμ.


=================


    Θα καλλιεργσω το ωραιτερο νθος. Στις καρδις των ανθρπων θα φυτψω την Αχαριστα.
     Ευνοκο εναι οι καιρο, κατλληλος ο τπος. Ο νεμος τσακζει τα δντρα. Στη νοσηρ ατμσφαιρα ορθνονται φδια. Οι εγκφαλοι, εργαστρια κιβδηλοποιν. Τερατδη νπια τα ργα, υπρχουν στις γυλες. Και μσα σε δσος απ μσκες, ζτησε να ζσεις.
     Εγ θα καλλιεργσω την Αχαριστα.
     ταν ρθει η τελευταα νοιξις, ο κπος μου θα 'ναι γεμτος απ θεσπσια δεγματα του εδους. Τα σεληνοφτιστα βρδια, μονχος θα περπατ στους καμπυλωτος δρμους, μετρντας αυτ τα λουλοδια. Πλησιζοντας με κλειστ μτια τη βελοδινη, σκοτειν στεφνη τους, θα νιθω στο απρσωπο τους αιχμηρος των στημνες και θ' αναπνω τ' ρωμ τους.
     Οι ρες θα περνον, θα γυρζουν τ' στρα, και οι αρες θα πνουν, αλλ εγ, γρνοντας ολονα περστερο, θα θυμμαι. Θα θυμμαι τις σφιγμνες γροθις, τα παραπλανητικ χαμγελα και την προδοτικ αδιαφορα. Θα μνω ακνητος ημρες και χρνια, χωρς να σκπτομαι, χωρς να βλπω, χωρς να εκφρζω τποτε λλο. Θα εμαι ολκληρος μια πικρ ανμνησις, να γαλμα που γρω του θα μεγαλνουν τροπικ φυτ, θα πυκννουν, θα μπερδεονται μεταξ τους, θα κερδζουν τη γη και τον αρα. Σιγ σιγ οι κλνοι τους θα περισφγγουν το λαιμ μου, θα πλκονται στα μαλλι μου, θα με τυλγουν με ανθρπινη περσκεψη. Κτου απ τη σταθερ τους θηση, θα βυθζομαι στο χμα.
     Και ο κπος μου θα εναι ο κπος της Αχαριστας.

Το φεγγαρκι απψε στο γιαλ
θα πσει, να βαρ μαργαριτρι.
Κι απνω μου θα παζει το τρελ
τρελ φεγγρι.

λο θα σπει το κμα ρουμπιν
στα πδια μου σκορπζοντας αστρια.
Οι παλμες μου θα 'χουν γενε
δυο περιστρια

θ' ανεβον -ασημνια δυο πουλι-
με φεγγρι -δυο κοπες- θα γεμζουν,
με φεγγρι τους μους, τα μαλλι,
θα μο ραντζουν.

Το πλαγο, χρυσφι αναλυτ.
Θα βλω τ' νειρ μου σε κακι
ν' αρμενσει. Διαμντι θα πατ
λαμπρ χαλκι.

Το γρω φς ως θαν τη διαπερν,
η καρδι μου βαρ μαργαριτρι.
Και θα γελ. Και θε να κλαω.... Και να,
να το φεγγρι!

                   Πρβεζα

Θνατος ειν' οι κργιες που χτυπιονται
στους μαρους τοχους και στα κεραμδια,
θνατος οι γυνακες που αγαπιονται
καθς να καθαρζουνε κρεμμδια.

Θνατος οι λερο, ασμαντοι δρμοι
με τα λαμπρ, μεγλα ονματ τους,
ο ελαινας, γρω η θλασσα κι ακμη
ο λιος, θνατος μσα στους θαντους.

Θνατος ο αστυνμος που διπλνει,
για να ζυγσει, μιαν ελλιπ μερδα,
θνατος τα ζουμπολια στο μπαλκνι
κι ο δσκαλος με την εφημερδα.

Βσις, Φρουρ, Εξηκονταρχα Πρεβζης.
Τη Κυριακ θ' ακοσουμε τη μπντα.
Επρα να βιβλιριο Τραπζης,
πρτη κατθεσις δραχμα τριντα.

Περπατντας αργ στην προκυμαα,
"υπρχω;" λες, κι στερα: "δεν υπρχεις!"
Φτνει το πλοο. Υψωμνη σημαα.
σως ρχεται ο κριος Νομρχης.

Αν τουλχιστον, μσα στους ανθρπους
αυτος, νας επθαινε απ αηδα...
Σιωπηλο, θλιμμνοι, με σεμνος τρπους
θα διασκεδζαμε λοι στην κηδεα.

           Σταδιοδρομα

Τη σρκα, το αμα θα βλω
σε σχμα βιβλου μεγλο.

"Οι στχοι παρχουν ελπδες"
θα γρψουν οι εφημερδες.

"Κλεαρτη Δπλα-Μαλμου"
και δπλα σ' αυτ τ' νομ μου.

Τη ψυχ και το σμα μου πλι
στη δουλει θα δνω, στη πλη.

Αλλ με τη δση του ηλου,
θα πηγανω στου Βασιλεου.

Εκε θα βρσκω λους τους λλους
λγιους και διδασκλους.

Τα λγια μου θα 'χουν ουσα
κι η σιωπ μου μια σημασα.

Θηρεοντας πργματα αινια,
θ' αφσω να φγουν τα χρνια.

Θα φγουν και θα 'ν' η καρδι μου
σα ρδο που πτησα χμου.

           Αποστροφ

Φθον την τχη σας, προνομιοχα
πλσματα, κοκλες ιαπωνικς.
Κομψ, ρδινα μλη, πλαστικς
γραμμς, μεταξωτ, διαφαν ροχα.

Ζω σας λη τα ωραα σας μτια.
Στα χελη, μνο οι λξεις των παθν.
να χετ’ νειρο: τον αγαθν
ντρα σας και τα νμιμα κρεβτια.
Χορς ημιπαρθνων, δο δο,

μ’ αλγιστο το σμα, θριαμβικ,
επσημα και τελετουργικ,
πηγανετε στο ντνσιγκ στο ωδεο.
Εκε απειρριθμες παρνετε πζες.
Σαν τη σελνη πριν ρομαντικς,

αριο παναγες, σο προχτς,
ακοοντας τη "Valenzia", σκαμπρζες.
να διστημα παζετε το τρας
με τα τσσερα πδια κολλητ.
Τρχετε και διαβζετε μετ

τον οδηγ σας "δι τας μητρας".
Ω, να μποροσε τσι κανες να θλλει,
μγα ρδο κποιας ρας χρυσς,
να βυθομετροσατε και σεις
με μα φουρκτα τ’ δειο σας κεφλι!

Ατθασα μλη, διαφαν ροχα,
γλοιδη στματα υποκριτικ,
ανυποψαστα, μηδενικ
πλσματα, και γι’ αυτ προνομιοχα…

            Σε Παλι Συμφοιτητ

Φλε, η καρδι μου τρα σα να γρασε
Τλειωσεν η ζω μου της Αθνας,
π' μοια γλυκ και με το γλντι πρασε
και με τη πκρα κποτε της πενας.

Δε θα 'ρθω πια στον τπο που η πατρδα μου
μου το 'δωκε το γιρτασμα της νιτης,
παρ περαστικς, με την ελπδα μου,
με τ' νειρο που 'σβστη, ταξιδιτης.

Προσκυνητς θα πω κατ το σπτι σου
και θα μου πουν δεν ξρουν τι εγνης.
Μ' λλον μαζ θα ιδ την Αφροδτη σου
κι λλοι το σπτι θα 'χουν της Ειρνης.

Θα πω προς τη ταβρνα, το σαμιτικο
που πναμε για να ξαναζητσω.
Θα λεπεις... Το κρασ τους θα 'ν' αλλιτικο,
μως εγ θα πιω και θα μεθσω.

Θ' ανβω τραγουδντας και τρεκλζοντας
στο Ζππειο που τραβοσαμεν αντμα.
Τριγρω θα 'ναι ωραα, πλατς ορζοντας
και θα 'ναι το τραγοδι μου σα κλμα.

                  Μνο...

Αχ, λα πρεπε να 'ρθονε καθς ρθαν!
Οι ελπδες και τα ρδα να μαδσουν.
Βαρκολες να μου φγουνε τα χρνια,
να φγουνε, να σβσουν.

τσι, πως εχωρζαμε τα βρδια,
για πντα να χαθονε τσοι φλοι.
Τον τπο που μεγλωνα παιδκι
ν' αφσω κποιο δελι.

λα πρεπε να γνουν. Μνο η νχτα
δεν πρεπε γλυκι τσι τρα να 'ναι,
να παζουνε τ' αστρια 'κει σα μτια
και σα να μου γελνε.

Ο Πνος Του Ανθρπου & Των Πραγμτων

                          Θαντοι
(εναι νθρωποι που τη κακν ρα την χουν μσα τους)

Χερκια που κρατντας τα τριαντφυλλα
κι απ' τη χαρ, ζεστ, των φιλημτων,
χερκια που κρατντας τα τριαντφυλλα
χτυπσατε τις πρτες των θαντων.

Ματκια μου που κτι το διψσατε
και διψασμνα μενατε ποτρια
ματκια μου που κτι το διψσατε
κι εμενατε κλεισμνα παραθρια.

Ω, που 'χατε πολλ να πετε, στματα
κι ο λγος, σας εδιλεξε για τφο,
ω, που 'χατε πολλ να πετε, στματα
και τον καημ δεν επατε που γρφω.

Μτια, χερκια, στματα, 'στορστε μου
τον πνο κποιας ρας, κποιου τπου,
μτια, χερκια, στματα, 'στορστε μου
τον Πνο Των Πραγμτων και τ' Ανθρπου.

                  Χαμγελο
(χωρς να το μθει ποτ, δκρυσε, σως γιατ π ρ ε π ε να δακρσει, σως γιατ οι συμφορς ρ χ ο ν τ α ι)

Απψε εναι σαν νειρο το δελι,
απψε η λαγκαδι στα μγια μνει.
Δε βρχει πια κι η κρη αποσταμνη
στο μουσκεμνο, ξπλωσε, τριφλλι.

Σα δυο κερσια χρισαν τα χελη
κι τσι βαθι, γιομτα, ως ανασανει,
στο στθος της ανεβοκατεβανει
το πλον αδρ τριαντφυλλο τ' Απρλη.

Ξεφεγουνε απ' το σννεφο αχτδες
και κρβονται στα μτια της. Τη βρχει
μια λεμονι με δυο δροσοσταλδες

που στθηκαν στο μγουλο διαμντια
και που θαρρες το δκρυ της πως τρχει
καθς χαμογελ στν λιο αγνντια.

                       Μυγδαλι
(κι ακμα δε μπρεσα να καταλβω πως μπορε να πεθνει μια γυνακα που αγαπιται)

χει στο κπο μου μια μυγδαλι φυτρσει
κι εν' τσι τρυφερ που μλις ανασανει,
μα η κθε μρα, η κθ' αυγ τηνε μαρανει
και τη χαρ του ανθο της δε θα μου τη δσει.

Κι αλμονο μου! εγ της χω αγπη τση...
Κθε πρω κοντ της πω και γονατζω
και με νερκι και με δκρια τη ποτζω
τη μυγδαλι που 'χει στον κπο μου φυτρσει.

Αχ, της ζωολαςς της το ψμα θα τελεισει,
σα δεν χουν πσει, θα της πσουν φλλα
και τα κλαρκια της θε ν' απομενουν ξλα.
Την νοιξη του ανθο της δε θα μου τη δσει.

Κι μως εγ ο φτωχς της εχα αγπη τση...

        Στροφς

Εκοσι χρνια παζοντας,
αντ χαρτι, βιβλα,
εκοσι χρνια παζοντας,
χασα τη ζω.
Φτωχς τρα ξαπλνομαι
μιαν εκολη σοφα
ν' ακοσω δω που πλτανος
γρος μου τη θροε.

Απ' λα θλω λετερος
να πλω στα χη του κσμου.
Αν νας φλος μου 'μεινε
να φγει, να περσει
κι ταν ζητσει ο θνατος
τα πλοτη που 'χω μσει,
σνα, πικρα μου απραντη
μονχο να 'χω βιος μου.

Για τη ζω που μου 'λεγες,
για τον χαμ της νιτης,
για την αγπη μας που κλαει
τον διο θνατ της.
Κι εν μια ογρ στα μτια σου
περνοσε αναλαμπ,
λιος φαιδρς απ' τ' ανοιχτ
παρθυρο εχε μπει.

Τι χνω γω τις μρες μου
τη μια κοντ στην λλη
κι πως μ' ασπρζουν τα μαλλι
ξινζει το κρασ,
αφο μονχα σα περν
το βλμμα απ κρουστλλι,
με νι ρετσνα ολγεμο
βλπω τη ζω χρυσ;

                           Γραφις

Οι ρες με χλωμινανε, γυρτς που βρθηκα ξαν
στ' αχριστο τραπζι.
(Απ' το παρθυρο στο τοχο αντικριν
λιος γλυστρ και παζει.)

Διπλνοντας το στθος μου γυρεω αναπνο
στη σκνη των χαρτιν μου.
(Σφζει γλυκ κι ακογεται χιλιφωνα η ζω
στα λετερα του δρμου.)

Απκαμα, θολσανε τα μτια μου κι ο νους
μως ακμα γρφω.
(Στο βζο ξρω δπλα μου δυο κρνους φωτεινος.
Σα να χουν βγει σε τφο.)

             Εμαστε Κτι...

Εμαστε κτι ξεχαρβαλωμνες
κιθρες. Ο νεμος ταν περνει
στχους, χους παρφωνους ξυπνει
στις χορδς που κρμονται σαν καδνες.

Εμαστε κτι απστευτες αντνες.
Υψνονται σα δχτυλα στα χη,
στη κορυφ τους τ' πειρο αντηχει,
μα γργορα θα πσουνε σπασμνες.

Εμαστε κτι διχυτες αισθσεις,
χωρς ελπδα να συγκεντρωθομε.
Στα νερα μες μπερδεεται η φσις.

Στο σμα, στην ενθμηση πονομε.
Μας διχνουν τα πειργματα κι η ποησις
εναι το καταφγιο που φθονομε.

          Ωχρ Σπειροχατη

ταν ωραα σνολα τα επιστημονικ
βιβλα, οι αιματχαρες εικνες τους, η φλη
που αμφβολα κοιτζοντας εγλα μυστικ,
ωραο κι ,τι μας εδναν τα φευγαλα της χελη...

Το μτωπ μας κρουσε τσο απαλ, με τση
επιμον, που ανοξαμε για να 'μπει σαν κυρα
η Τρλα στο κεφλι μας, πειτα να κλειδσει.
Τρα η ζω μας γνεται ξνη, παλι ιστορα.

Το λογικ, τα αισθματα μς εναι πολυτλεια,
βρος, και τα χαρζουμε του κθε συνετο.
Κρατομε την παρρμηση, τα παιδικ μας γλια,
το νστικτο ν' αφηνμεθα στα χρι του Θεο.

Μια κωμωδα η πλση Του σαν εναι φρικαλα,
Εκενος, που χει πντοτε την πρθεση καλ,
ευδκησε στα μτια μας να κατεβσει αυλαα
-ω, κωμωδα!- το θμπωμα, τ' νειρο, την χλυ.

Κι ταν ωραα ως σνολο η αγορασμνη φλη,
στο δελι αυτ του μακρινο πρα χειμνος, ταν,
γελντας αινιγματικ, μας δινε τα χελη
κι βλεπε το ενδεχμενο: την βυσσο που ερχταν.

                     Αισιοδοξα

Ας υποθσουμε πως δεν χουμε φτσει
στο μαρο αδιξοδο, στην βυσσο του νου.
Ας υποθσουμε πως ρθανε τα δση
μ’ αυτοκρατορικν εξρτηση πρωινο
θριμβου, με πουλι, με το φως τ’ ουρανο,
και με τον λιον που θα τα διαπερση.

Ας υποθσουμε πως εμαστε εκε πρα,
σε χρες γνωστες της δσης, του βορρ,
εν πετομε το παλτ μας στον αρα,
οι ξνοι βλπουνε περεργα, σοβαρ.
Για να μας δεχτ κποια λαδη τρυφερ,
διωξε τους υπηρτες της λη μρα.

Ας υποθσουμε πως του καπλλου ο γρος
ξαφνα εφρδυνε, μα εστνεψαν, κολλον
τα παντελνια μας και με του πτερνιστρος
το πρσταγμα χιλιδες λογα κινον.
Πηγανουμε -σημαες στον νεμο χτυπον-
ρωες σταυροφροι, σωτρες του Σωτρος.

Ας υποθσουμε πως δεν χουμε φτσει
απ εκατ δρμους τα ρια της σιγς,
κι ας τραγουδσουμε, -το τραγοδι να μοιση
νικητριο σλπισμα, ξσπασμα κραυγς-
τους πυρρος δαμονες, στα γκατα της γης,
και ψηλ τους ανθρπους να διασκεδση.



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers