Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Ερωτική Λογοτεχνία 

Πανταζής Έκτωρ: Παρισινά Μελτέμια

 

     Το Ρόζμπαντ ήταν απ τα λίγα μπαρ που νιώθαμε και μας ερχότανε διάθεση πιο πλήρης να συνοδεύσουμε το ποτό με πιο μεστές κουβέντες. Μας ανέβαζε μας προκαλούσε ένα ευχάριστο συναίσθημα οικειότητας και απόστασης ταυτόχρονα.
     Θαλεγες πως είχε μια πνευματική αύρα η καλλίτερα είχε απ όλα αλλά σε ένα
μέτρο και μια ισορροπία. Ίσως αυτό οφειλόταν στον Υβ το μπάρμαν με το άψογο στυλ που δεν του ξέφευγε τίποτε στα πλαίσια της δουλειάς του. Και τα πλαίσια της δουλειάς του βέβαια ήταν σχεδόν τα πάντα στο δικό του μαγαζί.
Εκείνη η βραδιά είχε δείξει από την αρχή.
     Μια γνώριμη μικρούλα και μπερμπάντισσα της νύχτας μας ζήτησε να της
παραγγείλουμε το ποτό της, που βέβαια δε προβάλαμε αντίρρηση. Έλα όμως που είναι κώδικας των μπαρ ο παραγγέλλων να το χρεώνεται. Το καταλάβαμε σε λίγο που ζητήσαμε λογαριασμό. Είχε χρεώσει και το ποτό της μικρής.
Είδε ο Υβ που ξινίσαμε και μας ρώτησε αν είχαμε κεράσει, γιατί εν τω μεταξύ
η μικρή είχε φύγει.
Είπαμε πως όχι.
 -Τρε μπιεν αφήστε το σε μένα.
Το αφήσαμε λοιπόν σε κεινον.
     Αυτό ήταν το ξεκίνημα όπως είπαμε.
     Είχαμε δει λίγο πιο πριν μια ταινία με τον Μπόγκαρντ και τη Λορίν Μπακόλ
τίτλο δε θυμάμαι, χιλιοπαιγμένη, πασίγνωστη ταινία κι επαναλαμβάναμε το
μοτίβο του γερο-μέθυσου της ταινίας :
 -Σ' έχει τσιμπήσει ποτέ ψόφια μέλισσα;
 -Μόλις πριν λίγο πήγε να μας τσιμπήσει μια και θα το μαθαίναμε το κόλπο.
Ήταν η μέρα που μάθαμε πως ο Στιβεν Κινγκ στο νέο του βιβλίο που υποσχέθηκε να το εκδώσει στο διαδικτυο με τον όρο να έχει ικανό αριθμό χρηστών αναγνωστών για να συνεχίσει και πως την πρώτη μέρα είχαν κατεβάσει το βιβλίο τετρακόσιες χιλιάδες χρήστες.
     Με αφορμή αυτό στράφηκε η κουβέντα στη νέα εποχή που διαγράφεται για το βιβλίο κι όχι μόνο.
 -Ο Κινγκ χτυπά και κάνει εποχή, ταρακουνά κι αλλάζει τα ήθη της παγκόσμιας αγοράς. Πρωτοπόρος μοντέρνος χτυπά στο φαντασιακό του Αμερικανού, καλός τεχνίτης, τι δείχνει σε μας τους Ευρωπαίους του συναισθήματος και της φιλολογίας;
 -Σωστά χτυπά με το ρυθμό αμερικανικής ζωής τις λέξεις στο διαδικτυο, ρουφά το αίσθημα του Αμερικανού και το αναπλάθει. Γνήσια αμερικανική φλέβα χτυπά τη καρδιά του, χτυπά και τη φλέβα του φαντασιακου καθώς και της φαντασίας...
 -Αναπλάθει μεν μέσα σ' ένα μεταλλικό ήχο σε μιαν ασίγαστη κίνηση που είναι η ζωή της Αμερικής.
 -Δίνει όμως μια νέα ώθηση, πάει στα βιβλία του μιαν ανάσα παραπέρα, μες στο προβλέψιμο μιας μόλις μελλοντικής ζωής που είναι ωσεί παρούσα.
 -Ωραία, εμείς τι δουλειά έχουμε, ως Έλληνες θέλω να πω, έχουμε κάποιο μέλλον, έστω της χώρας μας το μέλλον ή θα μείνουμε να μας θαυμάζουν οι εθνολόγοι σαν υπολείμματα του παρελθόντος, γιατί αν κρίνουμε από το ρυθμό που βαδίζουμε μάλλον...
 -Κοίτα, ακόμα κι ο ρυθμός της ομιλίας μας και πως πίνουμε το ποτό απέχει
παρασάγγας από αυτόν του Αμερικανού. Ο Αμερικανός δε χολοσκά, είναι της άμεσης ζωής. Εχει υποκαταστήσει το δικό μας ψυχολογισμό με τη κίνηση, χτυπά φεύγει. Στα γρήγορα. Κι επειδή αυτό το αίσθημα το εξάγει κυριαρχεί. Εμείς ή ακολουθούμε καταϊδρωμένοι ή μένουμε πολύ πολύ πίσω σε όλα, θα μας αγνοήσουν οι πάντες. Ακόμα κι αν μάθουμε και γίνουμε σαν αυτούς πάλι πίσω θα 'μαστε. Δεν τους σταματάει τίποτε. Κάποτε κοιτάζανε τι λέει η Ευρώπη, σήμερα ούτε που τους νοιάζει αν υπάρχει. Ξέκοψαν και τραβάνε επηρμένοι με διαστημική επιταχυνση. Θα δεις ο Κινγκ είναι μια επανάσταση. Θα υπάρξει παγκοσμίως στροφή γενναία από το βιβλίο στις ιστοσελίδες. Θα
αλλάξει ριζικά τα δεδομένα. Κι όλοι κι όλα θ' ακολουθήσουν, επειδή το παν τείνει εκεί. Πανεπιστήμια, Σχολεία, Βιβλιοθήκες, Εκδόσεις, Συγγραφείς, Έρευνα. Όλα απ' την αρχή κι όποιος προλάβει, αν προλαβαίνεται κάτι τέτοιο.
 -Τι μένει τότε;
 -Τίποτε δε μένει. Θα δεις στο διαδικτυο να σπρώχνονται όλοι σαν τους
σολομούς όταν πάνε στις πηγές να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Αιματοχυσία. Θα κλάψουν μάνες και μανούλες. Κάθε πετυχημένος, θα γκρεμίζει τον προηγούμενο πετυχημένο με επιτάχυνση απείρου.
     Έσκασαν δυο γαλλιδούλες, ίδιες δούλες του Ζενέ, λικνιστές και λυγερές δίπλα μας. Πιάσανε κουβέντα κι αστεϊστήκαμε. Σε λίγο ήρθε η Βίκυ του Α. ξαφνιάστηκε. Δεν συνηθίζαμε ν' απλωνόμαστε, πέρα από οικειότητες στα μπαρ της γειτονιάς μας. Η ατμόσφαιρα έστρωνε ωραία, το Ρόζμπαντ μας χώραγε, μας πήγαινε σήμερα.
     Η Ζιζέλ ήταν μέτρια, μέτριας ομορφιάς, είχε μιαν απλότητα και πλούσιες
καμπύλες, υποσχόμενη θέρμη και γλύκα. Με πήρε ξανά στην αγκαλιά της έπαιζε ένα μελαγχολικό χορευτικό. Ένιωσα να με πιέζει το στήθος της, πιέστηκα πάνω στη κοιλιά της, πέρασε τα δυο της μπούτια στο ένα μου πόδι, ερεθιζόταν στο ημίφως, την γοήτευε το ερωτικό μεθύσι της. Είχε πιει αρκετά. Ένιωθες τον πυρετό που ανέβαινε απ' το σεξ, στο κεφάλι της... Την ένιωθες ζεστά, σχεδόν άγγιζαν αυτό που ήθελε, ήθελε να παρθεί μέσα στο χορό. Στροβιλιστήκαμε ώρα.
     Την ένιωθα να σβήνει στην αγκαλιά. Είχε σπασμούς οργασμού ήταν ολοφάνερο, τους συγκρατούσε, έκανε προσπάθειες να μην εκτεθεί και ταυτόχρονα την ερέθιζε η ιδέα του πλήθους να εκτίθεται και τη ξεπέρναγε. Στο σκοτάδι της γωνίας που με τράβηξε με φίλησε με ορμή, με λύσσα, λαχανιασμένη, αφήνοντας τα κύματα που ανέβαιναν να την τρικυμίσουν ανελέητα. Έσπασε σ' ένα τελευταίο σπασμό. Ζήτησε να πιαστεί απ' το φιλί. Παραδόθηκε γλυκά στην αγκαλιά μου. Χάρηκα τους σπασμούς της, τη λύσσα της. Χύθηκα στο φιλί της, εκσπερμάτωνα στο κενό, μου είχε ξεκουμπώσει το παντελόνι κι έπινε με βουλιμία το σπέρμα. Σχεδόν κρυμμένοι. Δεν είδε κανείς τη βίαια σκηνή. Χαλάρωσε.
     Βγήκαμε βιαστικά στη νύχτα και στους σκοτεινούς δρόμους ξανακάναμε έρωτα μέχρι το πρωί. Το χάραμα χωριστήκαμε. Δεν τη ξανάδα.
 -Έχεις σκεφτεί ποτέ σου;
 -Σκέφτομαι τώρα, μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, να προσπαθούμε να εξομολογηθούμε στο ποτήρι μας τους πόνους μας και εκείνο αντί να μας καταλαβαίνει να μας μεταλαβαίνει, -αυτή η σύγχρονη μετάληψη μακριά από τις δογματικές ετικέτες- γιατί τι ναός σύγχρονος θα ήταν το μπαρ αν δεν μπορούσε να τα παρέχει; 'Αλλωστε γιατί να πάμε;
     Και συνεχίζω τη διάζευξη που είναι σύζευξη, σημαίνει δηλαδή ότι έγειρε στο μπράτσο σου, γυναίκα που παραπατά μεθυσμένη από ποτό και για ηδονή. Μέσα στη φλυαρία μας, μες στο άδειασμα που μας κάνει αυτό το ψάξιμο των μπαρ, αν έλειπε η γυναίκα -τις πιο πολλές φορές λείπει, αν και συχναρμενίζει εκεί κοντά το φουστάνι της-, δε θα 'μασταν απλά για γέλια. Αν κι ο πάτος του ποτηριού σαρκάζει προς το φουρτουνιασμένο μας μυαλό. Η συνήθεια της παρέας.
     Το ποτό ζητάς, τη παρέα ή τη γυναίκα; Όλα μαζί. Αλλά συχνά και πιο πιστά σε περιμένει το ποτό. Είναι πάντα εκεί. Καταφύγιο και δίψα. Αν είναι όμως μόνο του σε ρίχνει στη μαύρη σκοτεινιά, άστο, να λείπει. Φύγε. Πήγαινε αλλού, όπου έχει άρωμα γυναίκας. Πήγαινε εκεί που η μάτια της χειρουργού δελφίδας σε τσακίζει. Ντύσε τη με μεταλλικά δερμάτινα κι εφάρμοσε χειρουργική διείσδυση. Στις φοβερές σχισμές των ματιών της λύσε το μυστήριο του κορμιού της, του ψυχισμού της. Λύσε την δέσε την. Μοίρασε της δαγκωνιές σ' όλο της το κορμί, να ουρλιάζει σα μαύρη λύκαινα.
Δέσε τη, πήδηξε τη.
Κάνε τη να πονέσει, να πιει με βαθύ λαρύγγι.
Δέσε τη, θέρισε τη βίαια, παρόξυνε τη.
Καν' τη ζητιάνα. Φερ' τη σ' απόγνωση, να σε νιώσει
Να σε ζητιανέψει. 'Ασε τη τότε να σε ψάχνει. Θα είναι για πάντα μεθυσμένη.
 -Πως μάθανε τα πουλιά να πετάνε;
 -Απ' τα σύννεφα. Έχουν ίδια φτερά.
Σκέφτομαι λοιπόν τώρα μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, πως μέσα απ' το γυαλί των μπουκαλιών και των ποτηριών, μες απ' το λαμπερό ποτό μεταλαβαίνουμε κάτι βαθύτερο.
Δεν μπορεί να μας τραβά ο μαγνήτης του, έτσι απελπισμένα αν κάπου εκεί μέσα δε βρίσκουμε την ψυχή μας.
Ποιος ξέρει πότε και γιατί σε ποια μέθη τη ξεχάσαμε εκεί πέρα.
Μερικές φορές τη ξαναπαίρνουμε μαζί μας, τις περισσότερες φεύγουμε χωρίς
ψυχή κι ίσως πιο λίγες φεύγουμε με μια δεύτερη ψυχή το ίδιο απελπισμένη με
τη δική μας.
Τότε φρενιάζουμε!
(Θα είναι για πάντα η Ζιζέλ και θα δείχνει έξι η ώρα 00οο στο Πασί. Πυρετό της αριστοκρατίας του οινοπνεύματος).

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers